 |
 |
|
| |
|
Witte veren zweven en vogels zijn in de rui
Amsterdam/Wonen | Prinsessengedrag
|
03 September 2010 | 06:29:04
|
Vorige
week liep ik naar kantoor en lette niet echt op de weg. Wat heet: ik
las een boek tijdens het lopen. Dat kan, omdat ik daar meestal rond half
zeven in de ochtend loop en er dan niet zoveel verkeer op de weg is.
Omdat ik niet echt in de meest frisse en schone buurt van onze hoofdstad
werk, let ik altijd wel goed op wat ik tegenkom op straat.
Opeens
zag ik een veer voor mijn voeten liggen. Het leek alsof hij er opeens
was. Een grote, witte veer. Nu heb ik mijzelf een tijdje (voor werk?) in
de wereld van beschermengelen, hekserij en zweverij begeven en er
rinkelde direct een belletje. Een denkbeeldige, geen beschermbelletje.
Wat was er ook alweer met een witte veer? Hoe zou ik daar nou achter
kunnen komen?
Eén van mijn lieve vriendinnetjes, Claudia,
heb ik ontmoet bij de verlichte werkgever. Zij zou het vast wel weten.
Want tsja, na jaren gezweef is het soms moeilijk om de aarde terug te
vinden. Ik stuurde haar een sms: “Wat houdt dat ook alweer in als je een
witte veer vindt?” Claudia, de nuchterheid zelve, kreeg toen al jeuk
van de zweverij en gelukkig stelde ze me ook dit keer niet teleur. Ik
ontving een sms terug: “Volgens mij betekent het gewoon dat een vogel in
de rui is.”
Maar
toch was mijn nieuwsgierigheid aangewakkerd. Hoe zat dat nou met die
witte veer? Ik weet namelijk dat we het er toen regelmatig over hadden.
Ik google en vond.
--->
Het gebruik van veren is het meest bekend van de indianen. In hun
optiek heeft alles op aarde een ziel. Of het nu om stenen, grond, bomen,
dieren of mensen gaat, elk heeft een eigen persoonlijkheid. Het geeft
hun verbondenheid met de natuur aan en zij geloven dat de lessen van het
leven zijn hierin zijn af te lezen.
Daar
vogels in de lucht leven worden ze gezien als de verbintenis tussen
hemel en aarde en als boodschapper tussen deze twee werelden.’
‘De
betekenis van een veer kun je ontdekken door de vogel die de veer heeft
geschonken te bestuderen. Zijn levenswijze en karakteristieken
vertellen je zijn boodschap.
Als
je een veer vind is het interessant om stil te staan bij het moment;
waarom vind je juist nu, op deze plek die veer? Welke boodschap kun je
er in vinden?’
Als
u het veertje eenmaal hebt gevonden dat deze spirituele deur voor u
heeft geopend, draag het dan altijd bij u om u eraan te herinneren dat u
een nieuwe weg bent ingeslagen.’
Ik
mailde Claudia dit verhaal met de begeleidende tekst: ---> Ja kijk,
ik heb de enorme veer dus gewoon laten liggen. Hij was echt huge. En
daarbij: het is toch niet zo fris om een veer van de straat te pakken???
De goddelijke en geweldige* Claudia bewees maar weer eens waarom ik haar zo ongelooflijk leuk en grappig vind:
“Whahahaha,
zie het al helemaal voor me. Pocahontas-Marlies, die overal een ranzige
vette (echt A'dams van de mayonaise) mee naartoe sleept door 'm met een
bandje om je hoofd te binden. Zie je al helemaal bloedserieus uit het
raam van de tram staren terwijl mensen je aanstaren. Tas op schoot, veer
in de lucht.”
Ik zag mezelf gaan…
* tekst op eigen verzoek 
|
|
|
|
Prinses Marlief en de Koningin-Moeder op boevenpad
Vakantie/Weekendje-weg | Prinsessengedrag
|
02 September 2010 | 06:02:47
|
Om ons luxe uitje compleet te maken, gingen mijn moeder en ik nog een beetje toeren met de auto. Assen ligt midden in het prachtige Drenthe, dus mooie natuur en lekker veel groen. Helaas was er weinig van te zien, want het stroomde van de regen. We reden naar Veenhuizen, een gevangenisdorp. Nou ja, netjes gezegd: een historisch detentiedorp.
Ik had een folder over dit dorp in het hotel zien liggen en het leek mij wel leuk om eens een kijkje te nemen. Waar ik stiekem een soort mini-dorpsmuseum had verwacht, werd ik in realiteit geconfronteerd met iets totaal anders. Gevangenis volgde op gevangenis, van historische monumenten tot gevangenissen die tot op de dag van vandaag nog worden gebruikt.
We kochten een kaartje voor de gevangenisbus (de boevenbus! Ik voelde me verbazingwekkend genoeg op mijn gemak) en hobbelden over de klinkers van Veenhuizen langs alle historische gebouwen. Terwijl mijn moeder aandachtig luisterde, las ik in het boekje over het museum en het dorp. Ik zal jullie even een klein stukje meenemen in de geschiedenis van 'Hollands Siberie', zoals Veenhuizen vroeger ook wel genoemd werd.
Rond 1825 werden duizenden bedelaars, landlopers, weduwen en wezen uit de grote steden naar dit “Hollands Siberië” verbannen. Ze woonden in drie grote dwanggestichten, die waren gebouwd door de Maatschappij van Weldadigheid. Het was de bedoeling dat met arbeid en discipline arme mensen, al dan niet vrijwillig, leerden een nieuw bestaan op te bouwen. Later werden de gestichten overgenomen door de overheid en maakten ze er gevangenissen van.
Veenhuizen is pas sinds 1984 vrij toegankelijk. Daarvoor mochten –naast de gevangenen- alleen het gevangenispersoneel en hun gezin het dorp in. Wie met pensioen ging of een baan buiten Veenhuizen vond, moest verhuizen.
Mijn mond viel open van verbazing. Driftig tikte ik mijn moeder aan. Ik siste: "Kijk nou! Dit is toch te raar voor woorden! Als er dan mensen op bezoek wilden komen bij familie die niet in de gevangenis zat, moest er gewoon toestemming worden gevraagd. En dat in deze tijd!" Want in 1984 was ik al vijf jaar en ik help mezelf graag geloven dat dat nog niet zo lang geleden is.
Mijn moeder sprak even later met iemand die vroeger in Veenhuizen had gewoond en gewerkt en die wist haar te vertellen dat gevangenen en 'normale mensen' niet echt van elkaar te onderscheiden waren. We grapten tegen elkaar: "Veenhuizen was eigenlijk een grote gevangenis." Wij bedoelden het als grapje, maar we ontdekten tijdens ons bezoek aan dit toch wat maffe dorp dat het eigenlijk wel zo was.
Na de bustoer liepen we door het museum en besloten we de dag met een rondleiding door een echte gevangenis. Wat we te zien kregen waren aftandse cellen en een dwangbuis uit de prehistorie. Ik was onder de indruk dat mensen ooit zo geleefd hadden. Ik werd opnieuw verbaasd toen ik ook hier weer een bizar feitje te horen kreeg: de gevangenis werd in 2008 nog steeds gebruikt. Ik slikte: zo kun je mensen toch niet laten leven? Mijn moeder, normaal zo stoer, kreeg toch wat last van claustrofobie: toen we even 'gelucht' werden op het ienieminie buitenplaatsje, bleef ze braaf naast de gids staan. Met het excuus dat ze hem anders niet goed hoorde, maar ik wist wel beter.
|
|
|
|
Ook zo zat van die telefoontjes op ongelegen tijdstippen?
Bedrijf | Prinses en haar
|
01 September 2010 | 19:43:59
|
Ik heb een heel grappig vriendje. Natuurlijk vind ik dat. Maar hij is ook echt grappig. Hij wordt, net als iedereen, regelmatig gebeld door maatschappijen die iets van hem willen. En net als ons allemaal vindt hij dat irritant.
Vanavond belde er iemand van Essent. Vriendje, druk met werken want kok, neemt op en krijgt een jongeman aan de telefoon.
"Goedenavond, hoe maakt u het?"
Vriendje begint: "Nou, je neemt een pak Koopmans mix appeltaart. Schil vijf appels, voeg daar 75 gram rozijnen en 50 gram suiker aan toe. Neem 175 gram bloem en 1 ei en draai een beslag.
Jongeheer van Essent raakt in de war en probeert in te breken op het gesprek: "Meneer, meneer...."
Vriendje: "Ja, u vraagt toch hoe ik het maak?"
Essent-jongen laat zich niet uit het veld slaan en vraagt heel serieus: "Ik kan u zeker beter op een ander tijdstip terugbellen?"
Dus... |
|
|
|
Prinses Marlief en de Koningin-Moeder leven het luxe leven
Vakantie/Weekendje-weg | Prinsessengedrag
|
28 Augustus 2010 | 17:32:34
|
Mijn moeder en ik gaan er graag op uit. Zo gingen we al naar Brussel, naar Bosschenhoofd, Winterberg en Londen. Het maakt ons niet uit waar we zijn, we hebben pret voor tien. Dit keer gingen we naar Assen, ook in een hotelletje. We hadden al bedacht dat we ergens zouden gaan lunchen, een beetje shoppen en dan lekker uit eten bij een kek restaurantje. Dat het kneiterhard regende, deerde ons niet. Die paar duizend druppels water zouden onze plannen niet in de war schoppen.
Toen we in het hotel waren, bleek dat we werkelijk in een fantastische suite zaten. Een ‘wellness suite’, met alles erop en eraan. Een sauna, een whirlpool voor twee personen, een stoombad en een regendouche, een kingsize bed, twee filmkanalen en een Nespresso apparaat. En om het feest compleet te maken, kregen we een schaal vers fruit en een fles Prosecco op de kamer. Als welkom. Omdat we zo leuk zijn.
Mijn moeder en ik, niet bang voor regendruppels, zagen opeens een grote kans: een kans op Lekker Lang Luieren. We besloten op dat moment dat het werkelijk veeeeel te hard regende en dat we liever in het hotel wilden blijven. Genieten van de luxe om ons heen. Mijn moeder zei: “Het is net zo groot als een appartement, ik raak jou steeds kwijt!” en ik riep: “Nooit meer naar huis!”
Sauna in, sauna uit, stoombad in, stoombad uit, filmpje kijken op het breedbeeldscherm, slapen in een kingsize bed, whirlpool in, whirlpool uit: we zijn het hotel niet meer uitgegaan. Heerlijk lui en relaxed en de tijd om uit te checken kwam veel te snel. Wat zonde. Een prinses als ik kan wel wennen aan deze luxe. Ik omring me graag met schone en mooie dingen. En ik hou ervan als mijn bed wordt opgemaakt.
Mijn moeder keek me eens aan en zei: “Ik begrijp niet van wie je dat hebt, zo heb ik jou niet opgevoed.” Ik haalde mijn schouders op, ik weet ook niet waar ik mijn prinsessengedrag vandaan heb. (Of zou het toch het blauwe bloed van Lodewijk de 14e zijn dat door mijn Sienotten-bloed stroomt?) Maar zolang ik niet een verwende bitch word, gaat het prinses zijn mij vrij goed af.
Dat mijn moeder duidelijk nog niet gewend is aan de luxe, bleek bij het verlaten van de kamer: “Moeten we de gebruikte kopjes niet even afwassen?”
Lees meer over onze eerdere avonturen:
|
|
|
|
Toerist in eigen stad
Amsterdam/Uitgaansleven | Feestprinses
|
12 Augustus 2010 | 05:47:31
|
Ik
ben toerist in eigen stad. Jaren geleden – toen ik hier net woonde –
was ik al toerist in eigen stad, maar dat maakte snel plaats voor het
echte Amsterdammer-gevoel. Nu leer ik mijn stad opnieuw
kennen. Dat komt door Vriendje. Nu we elkaar redelijk hebben leren
kennen, is het tijd voor de wederzijdse werelden. Dus touren we door het
Friese landschap en slenteren we langs Amsterdamse grachten.
Blij
dat ik Vriendje mijn wereld kan laten zien, kwetter ik de oren van zijn
hoofd over alle avonturen die ik heb beleefd 'daar op dat zebrapad',
'op de bar van die kroeg' of 'op die vloer': ‘Kijk, daar ben ik
gevallen, daar ben ik gevallen, daar ben ik bijna aangereden…’ (Ik ben
niet zo stabiel en het is maar goed dat ik oplettende vriendinnen heb).
En
tussen mijn verhalen door bezoeken we ook nog eens wat. Tuschinski –
toch wel de mooiste bioscoop van Amsterdam (NEDERLAND!), het
Rembrandtplein, het Leidse Plein, de Lush-winkel (heel belangrijk in
mijn wereld), het Begijnehofje, de Utrechtse straat… en afgelopen
zondag: de Ice Bar. Op slippers (ik had ze toch maar weer aangetrokken),
in megajas, blauwbekken in min tien. Een shot wodka uit een ijs-glas en
een 3D-film die nergens over gaat. Maar het is leuk! Zeker als je een
stel ontmoet van wie de man ook een oprechte Fries is: dan is er al snel
een band.
Na
deze enerverende, koude, ervaring besloten we om het staartje van de
Gay pride mee te vieren. Voor het muziektheater, met Willeke Alberti
live en een lading feestende homo’s. Beter kon het niet worden. Wat
heet: Amsterdamser kan het bijna niet worden. Van het stel dat we in de
Ice Bar hadden ontmoet, hoorden we dat vooral de mannen op hun billen
moesten letten. Want: ‘aan de lopende band zitten ze aan je!’ Maar
Vriendje is wel wat gewend: hij is verkozen tot knuffelbeer van het jaar
(en nee, niet alleen door mij!).
Dus
zonder enig vrezen, doken we het feestgedruis in. Stralend keek ik in
het rond, terwijl Vriendje enthousiast een biertje haalde. Ik was blij:
hij had het naar zijn zin. Terwijl ik opgetogen smste naar mijn
vriendinnen (je moet ze tenslotte wel op de hoogte houden), voelde ik
opeens een hand. Op mijn billen. MIJN billen. En ik ben duidelijk een
echte vrouw. Terwijl ik mijn bericht intypypte, probeerden mijn hersens
op volle snelheid te werken (en dat lukte niet zo goed meer – na die
shot wodka in de Ice Bar). Maar uiteindelijk viel de euromunt: hé, er
zit iemand aan mijn billen. Op een homo-feestje. Dat is op zijn zachtst
gezegd opmerkelijk te noemen.
Ik
keek glimlachend naar de eigenaar van de hand en stapte een stukje
opzij. Ik haalde mijn schouders op: ach, het is Amsterdam. Daar heeft
zelfs een homo wel eens wat vrouwelijke vormen nodig. |
|
|
|
Over vriendschap en dierenliefde
Relaties | Prinsessengedrag
|
11 Augustus 2010 | 16:41:36
|
Zo
af en toe pas ik op de papegaai en konijn van vriendinnetje San. Ik zal
het direct maar eerlijk zeggen: dat doe ik uit vriendschap, niet echt
uit dierenliefde. Want buiten mijn parkietepieten, vind ik dieren leuk:
maar alleen op afstand. Dus paarden: supermooi. Maar vanuit de verte.
Honden: enig om mee te wandelen. Maar dat is omdat ik wandelen leuk
vind. Ik lever ze daarna graag af bij het baasje. Die ze dan mag
schoonmaken enzo. En koeien? Die vind ik dus echt te gek. Maar niet om
mee te knuffelen (geloof me, na het lezen van dit verhaal moet je klikken!).
Nu
moet je niet denken dat ik een barbaar ben die alle dieren haat. Nee,
ik houd gewoon niet zo van kwijlende beesten en haren op mijn kleding.
Dat is het enige. Dus je mag me altijd grappige verhalen over je
huisdier vertellen. Gezellig juist.
Maar
uit liefde voor vriendinnen pas ik wel eens op een dier. Of in dit
geval dieren. Max, de krijspapegaai en Flappie, de nachtelijke drinker.
Na wat opstartproblemen tussen Max en mij, ging het na een week aardig.
Dat kwam door Vriendje die streng optrad tegen de papegaai. Hij had het
blijkbaar nodig, want Vriendje is duidelijk de baas over Max. Ik niet:
ik geef Max eten met gevaar voor mijn vingers. Ik probeer af en toe zijn
liefde te winnen door hem een chipje of een tomaatje te geven, maar dat
helpt allemaal niet. Max wil mijn Vriendje, dat staat vast. En dat
terwijl ik echt mijn best doe. Oké, ik aai geen konijn en soms gooi ik
een doek over de kooi van Max: maar dat is omdat hij krijst. Ik
krijs niet terug!!
En
zelfs met gevaar voor eigen leven haal ik eten voor ze. Zoals afgelopen
zaterdag. Flappie had eten nodig. Een hele onderneming, want mijn eigen
dierenwinkel was dicht: waar vind ik er één? Terwijl het regent?
Gelukkig vond ik al snel een dierenwinkel en blij belde ik Vriendje:
‘Wat voor voer moet Flappie?’ – Want tsja: een dierenvriendin als ik
weet dat soort dingen natuurlijk niet. Vriendje weet dingen – die is
‘buiten’ opgegroeid met de wereld aan dieren: ‘Seniorenvoer. Flappie is
al oud.’
Nog
blijer huppelde ik richting dierenwinkel. Logisch ook, want ik ging
iets goeds doen voor de beesten. De blijdschap sloeg gauw om in bittere
tranen. Ik droeg namelijk slippers en de drempel van de dierenwinkel was
nat en afgesleten: glad dus. Voor het oog van zo’n vijf mensen knakte
mijn voet dubbel, gleed ik half onderuit en sloeg ik met mijn elleboog
en hand tegen de deurrand. Ik krabbelde omhoog en keek wat verwilderd in
het rond. Ik durfde niet naar mijn grote teen te kijken, want ik voelde
al dat daar dingen gebeurden waar ik waarschijnlijk een beetje
misselijk van zou worden. En daarbij: het was ook nog eens de Trauma
Teen. En die blijft toch altijd een beetje een speciaal plekje in mijn
gevarenzone houden. (geloof me, na het lezen van dit verhaal moet je klikken!)
Terwijl
ik stond te hinkelen van de pijn, snikte ik tegen de winkelmedewerker:
‘Een beetje seniorenvoer voor een konijn alsjeblieft.’ Ik probeerde me
groot te houden, maar de tranen bleven komen – daar gaat je volwassen
uitstraling. Het werd helemaal erg toen er een lieve dame op me afkwam,
compleet met hond: ‘Ach schat, is je hond dood? Geeft niets hoor, laat
je tranen maar komen. Dat is juist goed.’ Ik kon nog net uitbrengen dat
mijn hond niet dood was (ondertussen verwenste ik alle dieren op de hele
wereld!), gaf wat geld aan de medewerker en stuurde een heel zielig
smsje naar Moeder, Vriendje en Vriendinnen: 'Ben net omver gegleden en nu
heb ik heel veel pijn en is mijn teen stuk en mijn andere teennagel
ligt er half af. Het doet echt zeer.’
Direct
kreeg ik uit alle hoeken van Nederland (en zelfs Londen) allerlei
liefde en troostbetuigingen. Vriendje belde: ‘Doe maar geen slippers
meer aan, je glijdt wel vaker onderuit als je die aan hebt.’ Braaf
snufte ik: ‘Oké, dat zal ik niet meer doen.’
Hoewel
ik ten tijde van de Onwaarschijnlijke Au (vel is gewoon van grote
Trauma Teen afgeschraapt! Mijn halve teennagel is eraf!) de beesten
vervloekte, had ik daar ’s avonds geen last meer van. Ik kocht zelfs
wortels voor Flappie. Want tsja: zo’n konijn kan er ook niets aan doen...
|
|
|
|
Stuk op MSN.nl!!!
Internet | Prinsessen werken ook!
|
05 Augustus 2010 | 16:51:03
|
Lig jij ’s nachts wakker? Lig je te
draaien in je bed omdat je niet weet hoe je de hypotheek moet betalen?
Staat je baan op de tocht en houd die gedachte je uit de slaap? Er zijn
onnoemelijk veel externe factoren die je uit die heerlijke nachtrust
kunnen houden. En we weten allemaal: te weinig slaap is niet goed!
Wetenschappers aan de universiteit van West Virginia hebben na
zorgvuldig onderzoek geconcludeerd dat zeven uur slaap per nacht het
gezondst is.
Hoe stoer is dit? ;-)
|
|
|
|
Dromen over een examen
Werk | Prinsessen werken ook!
|
25 Juni 2010 | 14:54:33
|
Afgelopen weken voelde ik me alsof ik terug in mijn studententijd was.
Toen deed ik een enocomie-gerelateerde opleiding (Personeel & Arbeid),
werkte veel en probeerde daarnaast om een sociaal leven op te bouwen in die
grote stad Amsterdam. Dat was niet altijd eenvoudig, maar man – wat genoot ik
van die tijd. Zoveel zelfs, dat ik nog regelmatig met enige weemoed heb
gedacht dat ik graag terug wil.
Daar ben ik op terug gekomen.
De afgelopen weken heb ik even kunnen ervaren hoe het voelt om weer
student te zijn. Ik werkte veel, deed twee cursussen door elkaar, probeerde mijn sociale leven op gang te houden en ik moest examen doen. Examen Wft: Wet financieel toezicht. Enge termen als Indemniteitsbeginsel, moeilijke berekeningen in box 1 of box 3 en de ins en outs van lijfrentepolissen, kapitaalverzekeringen en de Annuïteiten Hypotheek vlogen me om de oren.
Ik kan je vertellen: mijn sociale leven bestond niet meer.
Gisteren moest ik de toets maken. Zwetend zat ik in het testlokaal –
maar ik wist dat ik goed had gestudeerd. Wat heet: zelfs Vriendje zag en
sprak ik opeens stukken minder. Dus ik heb echt goed mijn best gedaan. Maar
zoals dat gaat met examens: je haalt ze, of je haalt ze niet.
Van de benodigde 70% had ik 68. Bijzonder spijtig.
Binnenkort doe ik de toets = opnieuw. Ik schort mijn sociale leventje
nog wel heel even op. Ik doe net of er geen WK op televisie is, of dat er buiten een zon zijn piek bereikt. Maar ik weet wel: toen ik nog
studeerde vond ik alles toch gemakkelijker. Daar werkte ik net als nu zeker 36 uur per week, studeerde voltijd (hoe ik dat deed is pas écht een goede
vraag!) en hing van maandag tot en met vrijdag in de kroeg. Mijn sociale leven
is nooit meer zo goed geweest als toen.
Terug wil ik nu niet meer – ik weet niet meer hoe ik alles kan combineren.
Wil wel graag volgende keer slagen voor mijn Wft-examen.
Dat ik er erg mee bezig ben, blijkt uit de droom die ik vannacht had: ik kwam een man tegen met een stapel nieuwe boeken. Boeken die ik echt
moest gaan lezen. Eén van de eerste boeken die de man mij aanbod had de titel: 'Indemniteitsbeginsel'. Vol adoratie keek ik naar de titel en kwetterde toen tegen de man: "Oh, wat een mooie titel, he… en zo gepast ook!"
Dus.
|
|
|
|
TKE!
Supernederland | Prinsessengedrag
|
17 Juni 2010 | 17:51:22
|
Mijn vriendinnen zijn niet zo van het schelden en vloeken. Nou, dat zeg
ik nu wel, maar dat is niet helemaal waar. Moon en Kamal kunnen goed
tieren. Begrijp me niet verkeerd: we blijven vrouwelijk – het wordt geen
bouwplaats waar een grof gebekte man op zijn duim slaat. San en Danits hebben dat niet. Zij zijn braver in hun taalgebruik: dat is maar goed ook, want zij zijn en worden moeder binnenkort. Wij ‘jonkies’ zullen tegen de tijd dat het voor ons is weggelegd nog wel wat hun leren.
Nu is het niet zo dat Danits en San aureooltjes boven hun hoofd hebben.
Het is ook niet zo dat ze iedereen schattig en aardig vinden: ook bij hen
rolt er wel eens iets onaardigs over de lippen. Zo roept San: “Wie deed er lelijk tegen je? Wie mag ik schoppen?” en dan geldt in dit geval: het is
de toon die de muziek maakt. Ze is namelijk bijna extatisch gelukkig als ze het me vraagt – dat lijkt me niet altijd gezond.
Danits wil liever niet slaan. Dan worden haar kleren vies. Zij kan zich prima redden in keurig taalgebruik. Maar soms weet ook zij van pure frustratie niet meer wat ze moet zeggen om haar woede te uiten. Enkele jaren geleden werkten we gedrieën bij One.Tel, op de personeelsafdeling. Aanvaringen met collega’s kun je altijd hebben – zeker als je op een personeelsafdeling werkt.
Zo ook Danits, die ene dag. Ze had een
vervelende jongeman aan de telefoon en zij werd steeds roder. Terwijl ik rustig mijn werkje deed, begon ze steeds geïrriteerder te
raken. Maar ondanks dat bleef ze keurig in haar Nederlands. Totdat ze ophing.
De telefoon ging rustig terug in zijn houder, het was doodstil in ons kantoortje, Danits haalde adem en zei hartgrondig: “Wat een TERINGKLOOTZAKEIKEL!”
Ik viel zowat van mijn stoel van verbazing. “Wat zeg jij nou?”
Om te vieren dat Danits een scheldwoord had bedacht, hebben we hem braaf overgenomen. En bedacht door een speciaal vriendinnetje, wordt het woord ook alleen maar gebruikt voor speciale mensen. Van die mannen die vreemdgaan, met jou of tijdens jou, van die mannen die nooit meer bellen
en die mannen die je op liefdesgebied bijzonder lang aan het lijntje
houden.
Aangezien wij in die tijd nogal wat aanvaringen hadden met deze speciale heerschappen, werd er wel wat te vaak gescholden en het kostte ook nogal wat energie: het is ook zo’n lang woord. We besloten dus tot afkorten:
TKE. Dekt prima de lading en is nog keurig gekuist ook.
Aangezien zij moeder worden en ik inmiddels mijn vrijgezelle leven
byebye heb gezegd, bedacht ik dat het misschien wel tijd is voor een nieuw
woord. Maar het moest wel iets ludieks zijn. Want een TKE wordt niet zomaar geëvenaard.
Anniek kwam dit weekend met dé oplossing. We keken een Barbie-film en er zat een nare man bij. Op dat moment zei ze: “Dat is een tik-tik, draai-draai-, kgt-kgt, bye-bye persoon.”
Met open mond keek ik naar haar, terwijl ze met haar wijsvinger tegen
haar slaap tikte, vervolgens met dezelfde vinger langs haar oor draaide, toen met haar hand een kill-beweging langs haar nek maakte en vervolgens lief
en schattig ‘byebye’ zwaaide.
Op dat moment wist ik: ik moet San en Danits dit ook leren.
|
|
|
|
Woordenschatjes, deel 2
Kinderen | Tante Prinses
|
17 Juni 2010 | 07:33:40
|
Ik schreef laatst over Danits en onze woordenschat. Wat ik toen niet vertelde, is dat wij ook woorden leren van mijn neefjes en nichtje. Ook al bestaan ze niet, wij introduceren ze met alle plezier en gebruiken ze graag. Wij houden die heerlijke kinderlijke versprekingen met liefde levend. Want ook al kan Anniek nu steengoed haar mondje roeren: ik denk nog graag terug aan toen Anniek nog een Anniekje was (ongeveer 2).
We gingen samen fietsen. Anniek voorop in het kinderstoeltje en ik al trappend erachter. Het prinsesje keek parmantig in het rond en besloot te laten horen hoe haar vocabulaire was uitgebreid die week: ‘Tjommejomme, wat gaan we hard he?’ sprak ze, tot mijn grote vreugde. En niet alleen tot de mijne, maar ook tot die van San en Danits. En zelfs Vriendje roept het nu. “Tjommejomme, wat een gedoe.”
Dit keer leerde ik van Daniel. Hij bleek namelijk nog veel hipper dan de Bakugan deed vermoeden. “Tante Marlies, ik heb een nieuw waterpistool. Die kan echt superduper ver schieten!!!’
“Sorry, wat kan die??”
“Hij kan SUPERDUPER ver schieten!!”
Met een grote grijns herhaalde ik het woord. Die kleine grote man introduceert me daar een enorm woord en hij is geweldig. Tjommejomme, wat een superwoord. Natuurlijk zal ik het leren aan mijn vriendinnen. Dat vind ik superduper leuk!!
(Of onthip ik het woord nu door het verkeerd te combineren? Ik zal het eens aan mijn hip-goeroes Daniel en Anniek vragen.  )
|
|
|
|
Hippe oppastante
Kinderen | Tante Prinses
|
16 Juni 2010 | 17:26:03
|
Afgelopen zaterdag ging ik oppassen bij Stoere Neef Daniel (5) en Elfje Anniek (8). De vrijdag ervoor moesten schoonzus en ik nog even de nodige afspraken maken (hoe laat? Half vier. Wat eten we? Pannenkoeken natuurlijk!) en met Daniel moest ik ook het hoognodige bespreken.
Hij heeft namelijk allemaal dingen die belangrijk zijn om te weten: hij heeft gogo’s en stickers van Bakugan.
"Wat zeg je nou?"
"Bakugan, tante Marlies!"
(Op de achtergrond hoorde ik Sjouk roepen dat het de nieuwe Pokemons
waren. Daniel was erg geïrriteerd over zijn domme moeder, want het zijn géén Pokemons, het is Bakugan.)
Ik slik, ik heb echt geen idee wat Bakugans zijn. Of hoe je het echt uitspreekt. Want door de telefoon kan ik deze nieuwe merknaam ook niet
zo goed bijhouden.
Ik ben niet meer hip. Kon ik normaal nog uitgebreid meepraten over
Diddle, Pokemon, Totally Spies, Mega Mindy en Thomas de trein: nu loop ik achter
de feiten aan. Daniel is officieel hipper dan ik. Met de 31 dichterbij dan
me lief is, is het een hard gelag om te moeten constateren dat je niet meer kunt meekomen met je neefje van 5. Nu zal het niet lang meer duren of de lichamelijke aftakeling zal toeslaan. En nu ik niet meer hip ben: zal ik dan nog wel in de smaak vallen bij Neeflief en Nichtlief?
Eindelijk wordt het zaterdag en ik word overvallen door een storm van knuffels. Anniek en Daniel zijn net zo blij om mij te zien als ik hen.
Ook al ben ik oud en niet meer hip. Maakt hun niets uit: ze zullen me wel
even bijspijkeren. Ik word direct meegetroond naar de bank, alwaar ik word ingewijd in de wereld van de Gogo’s, waterpistolen, maar vooral van: Bakugan.
Ik leer dat het gaat om jongetjes en meisjes die vechten tegen het
kwaad.
Ik leer dat ze worden bijgestaan door beestjes die goed kunnen vechten.
En oja: ik leer dat die kleine vechtmonstertjes uit een bal komen.
Tot zover de verschillen met Pokemon.
Ik blijf slapen en de volgende ochtend kruipt Daniel, vlak voor ik
wegga, nog even tegen me aan. Niet om even lekker te knuffelen met die ouwe
taart van een tante, maar om me te overhoren.
"Waar hoort deze bal bij? En bij wie hoort dit beestje?"
Ik slaag. Met vlag en wimpel.
|
|
|
|
Waar is mijn zeepbel? Ik wil terug!
Relaties/Liefde | Prinses en haar
|
12 Juni 2010 | 09:33:34
|
Als je kind bent, dan zijn er altijd van die ‘weg zeepbel’-momenten. Die momenten
die je je leven niet vergeet en waarvan je weet op het moment dat je ze beleefd dat ze je leven verder zullen bepalen. Nu probeer ik deze ´leermomenten´vaak
te negeren. Ik ben een prinsesje en geloof graag in sprookjes, dus
val me niet lastig met het verhaal dat sprookjes niet bestaan. Dat weiger ik te geloven. Struisvogelpolitiek en ik gaan heel
goed samen. Zeker op het gebied van de liefde.
Helaas moet
zelfs ik er soms aan geloven. Een van mijn uit-elkaar-geknapte zeepbel
was het overlijden van mijn vader. Jazeker, ‘tot de dood hun scheidde’ waren mijn ouders bij elkaar. Wist ik veel dat dat niet ALTIJD pas
is als je 86 jaar bent. Nee, dat gebeurt soms ook op je 46ste. Dat kan. Weg
kleurige zeepbel.
Een ander moment van weg liefdeszeepbel was
het verbreken van mijn eerste relatie. Mijn ouders en broers hadden mij hun kunstje getoond: ontmoet elkaar
rond je zestiende en blijf de rest van je leven bij elkaar. Klopt ook
al niet. Ik vond het een mooi kunstje, maar mij lukte het niet. Daaahaaaag naïevelingetje.
Steeds meer mooie verhalen bleken sprookjes te zijn. Daaahaag geloof in Liefde.
De
afgelopen week had ik nog twee van die momenten dat er zeepbellen ontploften in mijn hoofd. Ik was na ontmoeten van Vriendje voorzichtig weer gaan
geloven in de Liefde, durfde zelfs te geloven dat je bij elkaar blijft voor de rest van je leven. Dat er kindjes geboren worden uit liefde,
niet uit ‘ongelukjes’. Ja natuurlijk, het is hard werken, maar het
kan goed gaan. Toch?
Niet volgens het boek ‘Heavy Shit’,
geschreven door twee moeders die het boek hadden willen lezen voor ze zwanger waren. Ik moest het recenseren voor
Chicklit.nl en dacht dat het wel leuk zou zijn om te lezen, met al die zwangeren
om mij heen. Ik wilde dat ik het niet had gedaan. De een na de andere zeepbel ontplofte en verstijfd van angst las ik hoofdstuk na hoofdstuk
over de ellende van het hebben van kinderen. Wat een hel. Je wordt
chagarijnig, je krijgt te weinig slaap, je sexleven gaat naar de tering
en je vagina ontploft. Waar is die roze wolk waar San en al die andere moeders mij over vertelde? Is dan alles een leugen?
Ik
ventileerde mijn nieuwe toekomst aan wie het maar horen wilde: voor mij geen
kinderen! Vriendje knikte tevreden en ik kon alleen maar met afgrijzen kijken naar al die zwangere vrouwen en pasgeboren moeders om mij heen. Brrr:
aan mijn lijf geen polonaise. Nee Vriendje: geen sex vanavond. Straks gaat
het mis, heb je dat! De mensen om mij heen probeerden mij te overtuigen van het tegendeel: ‘Oke, je hebt weinig slaap, maar je krijgt
er ook zoveel voor terug!’ Ja, een krijsend monster die je relatie
verziekt. Dat is toch geen product van gezamenlijke liefde?
Maar
de heftigheid van het boek zakte weg, ik had mijn grieven eruit geschreven in de recensie, en ik herademde. Nee, mijn zeepbel was nog
niet aan elkaar geplakt, maar ik begon heel langzaam te geloven dat
het je relatie niet stuk hoeft te maken.
Tot ik afgelopen
woensdag naar Sex and the City 2 ging. Dolverliefd na een paar dagen alleen met Vriendje, dacht ik dat we alles aan zouden kunnen.
En toen zag ik die film. Alle sprookjesachtige zeepbellen knapten
kapot terwijl ik steeds dieper wegzakte in mijn stoel. Waar is de
romantiek? Is alles dan bittere en doffe ellende als je langer dan een jaar een
relatie hebt? Ik wil helemaal niet lelijk doen tegen Vriendje omdat
ik moe(der) ben: ik vind Vriendje veel te schattig. En een televisie
op de slaapkamer? Slecht idee: koop in plaats daarvan maar nieuwe lingerie, anders heb je nooit
meer sex en verzandt de relatie in niets. Een angstaanjagend gevoel
bekroop
me: ‘Waar zetten we het in vredesnaam allemaal voor op het spel?’
Misschien hoort het bij het volwassen worden. Niets sprookjes: keiharde werkelijkheid. Niets roze bril: gewoon een bril van de Specsavers. En
lichtblauwe of roze wolkjes? Als je daar beneden genezen bent misschien
wel. Ik ga richting de 31. Het is niet meer het moment van sprookjes. Het is het moment van werken. Werken aan je
relatie, werken aan vriendschap en werken aan de diverse rollen in je
leven.
Toch hoop ik dat het rauwe van deze levensles gauw
verdwijnt en dat mijn lieve vriendinnetjes bewijzen dat een baby krijgen wel leuk is. Ik wil namelijk niet toegeven aan een negatieve levensinstelling. Ik wil
geloven dat de toekomst mooie plannen heeft voor mij. Dat ik ‘later
als ik groot ben’ trouw in een witte prinsessenjurk, met een hele
stoet aan bruidsjonkertjes en bruidsmeisjes. En dat vooral het leven
na die ene dag zo mooi wordt. Omdat je samen bouwt aan iets moois: een thuis.
Maar
voor ik dat weer durf te geloven, moet ik eerst op zoek naar mijn lijm: zeepbellen aan elkaar plakken.
|
|
|
|
Prinses Marlief en de Efteling-Maagd
Nederlandweerleuk/Dagje-weg | Prinsessengedrag
|
11 Juni 2010 | 18:29:24
|
Afgelopen dinsdag was voor het eerst in een tijdje weer een dag van Vriendje en mij alleen. Een gedenkwaardig moment dat we gingen vieren
met een dagje Efteling. Mijn moeder had vrijkaartjes gewonnen en Vriendje
was nog nooit in de Efteling geweest. Vriendinnetjes San en Danits en ondergetekende waren in shock. Nog nooit naar de Efteling geweest: wij konden het ons niet voorstellen. Danits en ik zijn met elkaar al zo’n
drie keer naar de Efteling geweest, om nog maar te zwijgen van alle keren met anderen. We hebben geijkte grapjes – Efteldingen - en gedrieën hebben
we de Vogel Rok al zo’n 45 keer gedaan.
Ik begon dus te stralen zodra ik wist dat Vriendje nog van niets wist.
Naar de Efteling gaan met Vriendje is één ding, maar naar de Efteling gaan
met een Efteling-Maagd is van geheel andere orde. Vol spanning keek ik om de haverklap naar zijn gezicht om te zien of hij het wel net zo leuk vond
als ik en of hij de grapjes wel zag. Vriendje speelde braaf mee, totdat ik voorstelde om te gaan huppelen: dat ging hem te ver.
Ik huppelde dus maar alleen.
Als je al zo vaak in de Efteling bent geweest als ik, dan weet je wat je kunt verwachten bij de diverse attracties. Zo weet ik precies welke attractie ik leuk vind (Vogel Rok Rules!!), welke ik te eng vind om te
doen (Python) en welke attractie ik eigenlijk eng vind, maar een trucje heb gevonden om het toch aan te kunnen (Villa Volta – kijk naar bordje nooduitgang). Zo huppel ik langs de attracties en is een dagje Efteling prettig vertrouwd. Eén van die veel te enge attracties voor mij is ‘De
Vliegende Hollander’.
Een keer eerder had ik deze attractie aangedurfd: hij was toen net
geopend. Danits en ik hadden een gezellig nachtje in het Efteling Hotel erop
zitten en we mochten eerder het park in. Goed nieuws, want dan hoef je niet in
de rij te staan. Zo gezegd, zo gedaan en we besloten dat onze eerste bezoek van de dag aan ‘De Vliegende Hollander’ was. Dat heb ik geweten: om
negen uur, met kater én het buitenste bakje is geen goed idee voor deze attractie. Nooit meer zou ik in ‘De Vliegende Hollander’ gaan. En dat voornemen hield ik eigenlijk heel goed vol.
Tot afgelopen dinsdag. Want Vriendje – iets stoerder dan ik, ook al wil
hij niet huppelen – wilde toch in deze prachtig uitziende attractie. Dat ik eigenlijk niet wilde maakte hem niet zoveel uit. Dat ik steeds witter
werd, negeerde hij. Dat zelfs iemand achter ons eigenlijk niet wilde, sterkte
hem alleen maar in het voornemen om mij in dat bakje te krijgen. Ik berustte dus in mijn lot en mijn enige eis was dat hij aan de buitenkant zou gaan zitten.
Ik overleefde de rit. Natuurlijk. Maar vraag niet hoe: een kwartier na uitstappen stond ik nog te trillen en een flesje cola light drinken was
een ingewikkelde aangelegenheid. Ik piepte tegen Vriendje: ‘Ik geloof zelfs
dat ik een beetje in mijn broek heb geplast…’. Vriendje, normaal niet zo
onder de indruk van mijn uitspraken, keek verschikt. Er kwam namelijk net een parkmedewerker langs. Vrolijk riep ik hem achterna: ‘Niet waar hoor!’
De parkmedewerker maakte het niets uit, hij bleef in zijn rol: ‘Hier is het toilet, mevrouw.’
|
|
|
|
Boem is Ho. En Au.
Amsterdam/Wonen | Prinses'minder wel en wee
|
11 Juni 2010 | 17:14:49
|
Soms heb je haast, soms willen de dingen niet helemaal zoals jij graag
wil dat ze gaan. Zo’n dag had ik vorige week donderdag. Ik had haast. Enorme haast. Ik racete van Amsterdam naar Kollum, van werk naar vriendinnen en Vriendje en weer terug. Ondertussen verloederde mijn huis, was mijn vaatwasser al weken stuk en was ik al vergeten hoe ik een stofzuigerzak
zou moeten verwisselen (wat heet: ik weet niet eens welke stofzuigerzak erin moet!).
Omdat ik ’s avonds naar Kamal zou gaan, wilde ik in dat ene uurtje
tussen thuiskomen van werk en onderweg gaan naar Kamal mijn huis opruimen, schoonmaken en goed boenen. Elke weldenkende huisvrouw weet dat je 60m2 – dat al weken niet écht goed is gedaan – niet in een uurtje schoon
krijgt. Toch deed ik een dappere poging. Mijn slaapkamer was als eerste aan de beurt en ik wilde rapraprap zelfs onder mijn bed boenen. De helft had ik gedaan toen ik nog wat onder mijn bed vandaan wilde halen.
Soms heb je van die acties dat je bij jezelf denkt: ‘Ging dat echt nou
zo hard?’, ‘Moest dit nou echt zo raar?’ Of: ‘Waaaaarom deed ik dit in vredesnaam?’ Die gedachten kreeg ik ook. Ik dook onder mijn bed en
knalde keihard (!) met mijn hoofd tegen het raamkozijn aan: dat kozijn dat daar
al wat jaartjes zit, zeg maar. Met dezelfde vaart dook ik weer rechtop en wreef wat beduusd over mij bol.
Maar ik had haast en Herman van Veen zong het al: ‘We moeten rennen, vliegen, vallen, opstaan en weer doorgaan.’ Dus ik ging door. Ik vergat zelfs mijn briljante boem-is-ho-verhaal te vertellen aan Kamal die
avond. Maar de volgende dag kon ik er dubbel en dwars van ‘genieten’: ik was misselijk, mijn hoofd wilde niet meer meedoen, zelfs naar rechts draaien was bijna onbegonnen werk.
De botsing met het kozijn zorgde ervoor dat mijn schoonmaakplannen danig
in de war werden geschopt. Aangezien de misselijkheids- en
hoofdpijnklachten het hele weekend aanhielden heb ik mijn schoonmaakdoekje de lucht
ingegooid en mijn plannen erbij. Gelukkig kwam Lief Vriendje maandagavond: zo werd mijn huis schoner dan het in weken is geweest. En dat is dan weer een
geluk bij een ongeluk…
|
|
|
|
Woordenschatjes
Nederlandweerleuk | Prinsessengedrag
|
26 Mei 2010 | 20:22:45
|
Op vakantie in Zuid-Frankrijk. Het is de
laatste keer dat ik met mijn ouders op reis ben. Ik ben 17, Marlies,
mijn zusje, 9. We spelen badminton. Ze geeft de shuttle opeens een
geweldige mep, en roept: "Ik ben de kampioen van Wim-ble-don." Met een
hele harde B en een hele harde L. Wim-BLE-Don. "Hoe kent ze dat woord?"
denk ik, want ze interesseert zich nooit voor sport. Natuurlijk in een
verhaal gelezen, daarom kent ze de juiste uitspraak niet. Marlies leest
dan al alles waar ze haar handen op kan leggen. Ze vreet letters.
Die liefde voor woorden
en taal is gebleven. Ooit werd ik uitgemaakt voor ‘taalneuroot’ – ik heb
het als compliment ervaren. Gelukkig ben ik niet de enige: ook Danits
is dol op mooie woorden. En omdat we vonden dat de Nederlandse taal verpaupert door MSN en ‘turbo taal’ besloten dat we onze woordenschat
wilden uitbreiden, bij voorkeur met Mooie Woorden. Woorden of zinnen die
deftig klinken (wellicht), gezellig klinken (zoals ‘louter piezelier’)
of neigt naar ouderwets taalgebruik (louter is daar een goed voorbeeld
van). Ik lees graag écht oude meisjesboeken, uitgegeven tot ongeveer de
jaren zestig van de vorige eeuw, en daarin vind ik de prachtigste
woorden.
Niet alleen kwam onze
woordenschat aan bod, onze hele algemene kennis werd onder de loep
genomen. We plozen de politiek uit, wisten rare weetjes te delen en topografische of geschiedkundige kennis werd regelmatig getest. Maar het belangrijkst bleef onze woordenschat: proberen om moeilijke, prachtige
of ouderwetse woorden uit boeken en het dagelijks leven te verzamelen.
Steeds wanneer er een
Mooi Woord voorbij komt in één van onze gesprekken nemen we daar
uitgebreid de tijd voor. Eerst houden we een gepaste stilte: ‘Mag ik
even aandacht voor dit Mooie Woord…’ en degene van wie het
woord kwam moet dan altijd even blozen. Van trots uiteraard, want om
een woord op de juiste manier te gebruiken op zo'n manier dat het ook
natuurlijk lijkt, is geen sinecure. Is zo’n woord eenmaal gebruikt, dan
kunnen we het opnemen in onze dagelijkse vocabulaire.
Nu mijn werk voornamelijk
bestaat uit taal, woordbetekenis en tekstbegrip, vergeet ik af en toe
aandacht te geven aan het mooie van de Nederlandse taal. En dat terwijl
ik dus écht heel blij word van Mooie Woorden en Prachtige Zinnen. Even leek het zelfs dat we onze traditie uit het oog waren verloren. Maar
gelukkig bleek gisteren dat Danits en ik deze goede gewoonte nog niet
zijn vergeten. Terwijl ik bijna viel over mijn woorden, omdat ik haar
dolgraag iets wilde vertellen, floepte er zomaar een Mooi Woord uit mijn
mond. Een woord dat Danits direct opmerkte en onze traditie direct in ere
herstelde: ‘Mag ik even aandacht voor dit Mooie Woord…’ Dolblij waren we
met dit moment: we waren de Mooie Woorden nog niet vergeten.
Kijk, op zo’n moment wil ik dat alles a-la Fiep Westendorp is: lekker makkelijk, lekker
Jip-en-Janneke. |
|
|
|
Zoenen met Boyzone
Muziek | Prinses Marlief Starstruck?
|
19 Mei 2010 | 18:20:30
|
Ronan Keating stal mijn hart stiekem. Natuurlijk, er was veel herrie
bij: kom op, het gaat over mij – ik heb standaard herrie. Maar ik durfde er
nog niet zo goed voor uit te komen. Dus samen met Marijke van Life &
Cooking gilde ik de longen uit mijn lijf, speciaal voor deze blonde man. Maar ik gaf geen ruchtbaarheid aan het feit dat ik hem écht leuk vond. Maar dat
kon ik ook nog verborgen houden, want ik zou hem nooit meer in het echt
zien. Dus kon ik mijn liefde onder stoelen en banken steken en leefde ik vrolijk mijn leven.
Maar afgelopen December kreeg ik de kans om Ronan Keating te
interviewen. Nou, die kans kreeg ik natuurlijk met beide handen aan. Ik vertelde toen nog Nieuw Vriendje niets over mijn liefde voor Ronan. Ik dacht dat ik
het wel voor mezelf kon houden. Af en toe zijn album opzetten in de auto en voor de rest het gevoel negeren. Dat zou ik best kunnen. Dat dacht ik.
Na mijn twintig minuten hotelkamer-privé-tijd met Ronan, was ik zwaar
onder de indruk. Ik belde Vriendje en riep: ‘Ik ben verliefd op hem! Heus!’ Vriendje werd niet overmatig enthousiast van dit bericht. Ik zwakte het direct af: ‘Niet verliefd verliefd, zoals ik verliefd op JOU ben, maar: VERLIEFD!’ Gelukkig is hij wijzer dan ik en laat hij mijn enthousiasme
er gewoon altijd zijn. Ik zie hem met grote regelmaat denken: ‘Ach ja,… zo
is ze nu eenmaal.’
Maar, zoals dat gaat met verliefd zijn, het gevoel zakte langzaam weg.
Het was dan ook alweer maanden geleden dat ik de blonde God had ontmoet en
ik kan niet altijd verliefd op hem blijven. Er waren andere dingen die mijn aandacht vroegen. Maar ik ben op sommige fronten een enorme mazzelaar:
ik kreeg opnieuw de kans om Ronan te ontmoeten. Voor de derde keer in 1
jaar zou ik tegenover deze man staan. En toen ik dat vertelde aan Moon, bleek dat ik toch niet de enige was met een stiekeme voorliefde voor Ronan. Ik heb drie jaar bij haar in huis gewoond en nu pas kwam ik erachter dat
zij DRIE albums van Boyzone heeft. Ze had er wel een smoesje bij: 'van mijn
oom gekregen', maar jullie en ik weten allemaal dat ze gewoon huilend in
haar bedje lag toen ze uit elkaar gingen. ;-)
Het hele weekend luisterde ik in de auto naar het nieuwe album van
Boyzone. Ik belde Kamal (partner in Boybans-crimes): ‘Ik vind Boyzone dus
eigenlijk heel leuk nu. Vroeger niet, maar dit album is dus echt heel leuk. Ik
word er heel blij van. Maar dat mag je tegen niemand zeggen!!’ Kamal, net zo volwassen als Vriendje, zei: ‘Dat is prima toch? Dat mag best, als jij
er blij van wordt.’ En vervolgde iets minder volwassen: ‘Maar ik zet het zo wel op mijn Facebook.’
Vriendje bleek nog een stapje verder te gaan in zijn volwassenheid. Is
hij normaal niet zo voorstander van het idee dat ik met andere mannen zoen,
zei hij nu: 'Liefje, jij mag gerust zoenen met Boyzone hoor. Als je de kans krijgt, moet je dat zeker doen.'
Een beetje nerveus wandelde ik de ruimte in waar ik Ronan zou spreken.
Hij was niet alleen: hij had Shane van Boyzone meegenomen. Ik raakte in de
war: twee mooie mannen, waar moet mijn aandacht nu heen? Maar Shane en Ronan waren ongelooflijk enthousiast en aardig. Ronan: 'Hi! Nice to see you again. How are you?' Nog voor ik mijn stamelen tot een zin kon krijgen, riep Shane al dat ze de kamer wat hadden verbouwd. De stoel voor de interviewer stond namelijk nogal ver weg en dat vonden ze niet gezellig. Het gevolg van deze verbouwing: ik zat bijna bij de heren op schoot.
Nee, dat vond ik niet erg.
Ik had dit keer een half uur met ze, maar dit
ging veel te snel. Natuurlijk greep ik de kans om een handtekening te vragen
met beide handen aan en opnieuw zette Ronan zijn handtekening op één van
mijn cd’s. En nu ook nog Shane: het kon niet op. Ik ben ook de beroerdste
niet, dus ik wilde Moon graag mee laten delen in mijn geluk. 'One of my best friends is a very big fan of Boyzone. She has got all of your albums.
And I wanted to surprise her by getting one of them signed.' Ronan en Shane zijn echt leuke mannen: ze signeerden ook haar
stukgedraaide cdtje. Ronan: 'Where is she from?' Ik: 'Holland.' Ronan: 'Oh great. Give her our best.'
Mijn dag kon niet meer stuk. Ik had Moontje een beetje voor de gek gehouden, maar ook verrast, en mijn liefde voor Ronan was weer
opgelaaid. Wat heet: er kwam nog een beetje meer liefde bij. Voor Shane (die had je
vàst niet zien aankomen!).
Ik dacht dat het niet beter kon worden. Totdat ik de heren keurig een
klef handje wilde geven. (Klef ja: een half uur met hen in een hotelkamer!!) Shane bedacht zich niet en boog voorover… en gaf me drie klinkende zoenen.
Ronan bleef niet achter en ook van hem kreeg ik drie pakkerds.
Mijn liefde voor deze prachtexemplaren gaat nooit meer over…
|
|
|
|
Glitterexplosies bij een Barbie Taart Workshop
Relaties/Vrienden | Feestprinses
|
18 Mei 2010 | 18:23:43
|
Toen Danitsja dertig werd, duurde het voor mij nog maar zes weken en dan zou ik ook dertig worden. We zouden dan ook écht uit de band moeten springen: dertig word je tenslotte niet dagelijks (gelukkig). San, held in creativiteiten, presteerde om het aller-allerbeste cadeau voor ons vriendinnetje te vinden. Elk jaar geven we elkaar een Doe-cadeau voor de verjaardagen. We hebben het alledrie erg druk en zo zien we elkaar, naast Sinterkerst, ondanks drukke levens nog eens. Het Doe-cadeau voor de Dertigste Verjaardag van Danits werd: een heuse taart maken. En niet zomaar een taart: een Barbietaart.
De voorpret was groots en wat waren we blij dat we het eindelijk aan ons vriendinnetje konden geven. Alleen gooide toen ‘Het Leven’ roet in het eten: de afspraak werd maar uitgesteld en uitgesteld. Niet omdat we er geen zin in hadden, maar omdat sommige dingen soms net even belangrijker zijn.
Maar hoe langer je wacht, hoe meer de zin. Dus gisteren, twee weken voor Danits haar 31ste verjaardag, was het dan eindelijk zover: we mochten gaan kliederen! San en Danits hadden de kunst van het ontwerpen van de jurk van hun Barbie al gauw onder de knie. Ik daarentegen moest weer extra begeleiding krijgen van ‘de juf’. Gelukkig was die zeer geduldig met me en vond ze het geen probleem dat ik meer vulling op de taart mikte dan de bedoeling was. Overigens, San en Danits mikten meer vulling in hun mond: eerlijk zullen ze alles delen.
Terwijl mijn alleraardigste vriendinnetjes even niet zo aardig waren, ze waren mij aan het uitlachen omdat mijn pofmouwtjes van opmerkelijke kwaliteit waren, boetseerde ik dat het een lieve lust was. Superroze moest mijn taart worden. Want mijn PrinsessenBarbie wilde ik persé een klein beetje op mij laten lijken: blond, roze en glinsterend hysterisch.
Tot mijn grote verbazing kreeg ik uiteindelijk toch de smaak te pakken. De pofmouwtjes leken opeens te lukken en - tot mijn grote vreugde - waren er roze glitters. Heel veel roze glitters. Mijn doel is behaald: mijn taart is blond, roze en glinsterend hysterisch. Het enige verschil tussen mij en Barbie is de grootte van de borsten. Zij is ruimer bedeeld dan wij, zo hebben wij gisteren alledrie ervaren.
|
|
|
|
Zin in een Verrot goede lunch?
Eten en drinken | www.hetkanwel.net
|
20 Juli 2010 | 18:56:46
|
In het kader van onze foodspecial ‘verrot goed eten’, organiseren we
op zondag 1 augustus i.s.m. Food
& designstudio vanChris een smaakmiddag in de werfkelder van sector 3, in het centrum van
Utrecht. De smaakmiddag bestaat uit een verrot goede lunch waarbij een
aantal van de items uit de foodspecial langs zullen komen. We gaan
proeven, eten, drinken en duurzaam genieten. De middag begint om 13:00u
en zal tot ongeveer 16:00u duren. De kosten zijn € 20,- p.p. inclusief
alle hapjes en drankjes.
Heb je zin in een duurzame lunch? Meld je dan snel aan: stuur een
mail naar smaakmiddag@hetkanwel.net!
Het aantal plaatsen is beperkt.
Special “Verrot goed eten”
Een Happy Meal ziet er na een jaar nog precies hetzelfde uit. De
hamburger vergaat niet, de frietjes blijven glanzend geel. Bacterieën,
schimmels, muizen en vliegen laten het onberoerd, omdat er niks in zit
wat de moeite van het eten waard is. Wat de natuur niet blieft, is
voor ons ook niet geschikt. In deze special laat hetkanWel je zien hoe
je goed kunt eten met voedsel dat wél verrot. In de keuken, in het
restaurant, in de winkel en op je balkon — verrot goed eten is
makkelijker te vinden dan je denkt. |
|
|
|
Zoek jij ook mee naar de Groene PC?
Computer | www.hetkanwel.net
|
20 Juli 2010 | 18:53:14
|
Steeds meer mensen vergroenen hun leven. Hybride auto's beheersen het
straatbeeld, groene stroom groeit explosief en biologisch eten staat
steeds vaker op tafel. Gezien deze trends is het opmerkelijk stil rondom
een van Neerlands meest gebruikte elektronische apparaten: de computer.
hetkanWel gaat daarom samen met partner Ode en softwarebedrijf
Microsoft op zoek naar de groene pc. Zoek jij mee?
Een
computer kan zo veel duurzamer: minder gif en minder afval! Bouw
daarom met ons mee aan een groene pc.
Project Groene PC: met kerst een duurzame computer in de
winkel
Wat is het project ‘groene pc’?
hetkanWel gaat samen met haar partners Ode, Duurzaam Nieuws en softwarebedrijf Microsoft op zoek naar de groene pc. Elke groene
druppel telt tenslotte, en als iedereen een groene(re) pc kan kopen,
brengt dat een groene golf weer een stap dichterbij. Via internet (blogs
en twitter) en een evenement op 18 augustus, verkennen we samen met
jullie, maar ook met experts, fabrikanten en softwareproducenten hoe de
groene pc eruit moet zien. Wat moet de pc kunnen? Welke software moet er
op draaien? Hoe kan hij zo duurzaam mogelijk gebouwd worden? En,
belangrijke vraag: is het nog een pc?
Wedstrijd: wie bedenkt de beste groene pc?
Na het evenement zullen drie teams, bestaande uit studenten,
consumenten en medewerkers van computerfabrikanten twee concepten
ontwikkelen: een doe-concept, voor een zo groen mogelijke pc die op
korte termijn gerealiseerd kan worden, en een droomconcept, voor de
groene pc van de toekomst. Tijdens een tweede evenement op 15 september
zullen de concepten gepresenteerd worden. Het winnende doe-concept ligt
zo snel mogelijk in de winkels. Het winnende droomconcept zal mede
richting geven aan de lange termijnvisie van producenten.
Wil
je ook meepraten op 18 augustus en/ of 15 september? Meld je aan @ http://www.hetkanwel.net/
groene-pc/
|
|
|
|
Buitenspel gezet
Amsterdam/Uitgaansleven | Prinsessengedrag
|
07 Mei 2010 | 18:39:53
|
Vanmorgen hadden we het op kantoor over 'Voetbalvrouwen'. Het is natuurlijk een hot issue nu Yolanthe van Palingwijffie verhuisd naar het naambordje Voetbalvrouw. Ik heb nooit zo de ambitie gehad om Voetbalvrouw te worden. Daarnaast ben ik ook niet hip genoeg: mijn tas is van Pip Studio, niet van Gucci. Ik word namelijk heel blij van Pip en Gucci is te duur.
Ooit heb ik wel de kans gehad om een voetballer aan de haak te slaan. Samen met Sandra was ik op bezoek bij Cambuur. Een hele ervaring, aangezien San een groot voetbalfan is en ik wat van haar voetbalkoorts overnam. Samen naar Ajax, samen naar Oranje en nu dus: samen naar Cambuur. Samen met wat mannelijke collega's moesten wij daar leuk gaan doen, zodat ze vooral gingen bellen met ... (het bedrijf waar ik toen werkte).
Na een uitgebreid diner, mochten we plaatsnemen in de skybox. Altijd een goed idee, voor prinsesjes zoals ik. Tijdens het diner waren Sandra en ik benaderd door een aardige vrouw, die vroeg of één van ons wellicht de Man of the Match een bloemetje wilden geven. San, in het geheel niet enthousiast over in het middelpunt staan - laat staan EROP -, gaf deze eer snel aan mij. Daarnaast fluisterde ze in mijn oor: 'Ik versta die vrouw niet, jij bent in Friesland geboren. Doe jij dit maar...' Dat ik deze dame in het geheel ook niet verstaan had, deed niet ter zake. Gelukkig was er een collega die het wel begreep, dus belandde ik alsnog keurig op de middenstip.
Na de wedstrijd was het tijd voor wat spielerei: borrelen met voetballers. En geloof mij: dat is leuk! San en ik, beiden single, trokken ons zoals altijd niets aan van een lege dansvloer. We hupsten wat in het rond en binnen no time stond de dansvloer vol. Toen was het tijd voor 'lekkere hapjes spotten'. We zijn tenslotte niet voor niets onder voetballers. En voetballers hebben mooie benen.
Op het moment dat ik een bijzonder aantrekkelijke man zag, stootte San mij ook aan. Wat ons normaal nooit overkomt, overkwam ons nu: we wezen naar hetzelfde hapje. Giechelend liepen we op hem af. Normaal hebben wij nooit enige last van competitie-drang, maar de voetbalwedstrijd had ons op scherp gezet. Lief glimlachend en knipperend met onze grote blauwe kijkers, bleven we stilstaan bij het aantrekkelijke jongmens.
Ik nam het voortouw: 'Hallo, ik ben Marlies. En dit is Sandra, zij is getrouwd met hem.' Grijnzend wees ik naar onze mannelijke collega. San was te stomverbaasd om te reageren: zij was buitenspel gezet.
Het hapje was voor mij.  |
|
|
|
Zussen?
Boek | Prinsessen werken ook!
|
07 Mei 2010 | 18:36:52
|
Zelf gezegend met twee grote, stoere broers, heb ik nooit enige last gehad van zusterlijke jaloezie. Mijn twee schoonzusjes waren mijn surrogaatzussen en doen hun werk meer dan uitstekend. Ze zorgen voor me, delen de vrouwenpraatjes met me en de band die ik met hen heb, voelt net zo sterk als een bloedband. We kennen elkaar ruim twintig jaar en hebben heel veel meegemaakt. Ondanks dat alles was er ooit een onaardige dame die deze schoonzussenband van tafel veegde met de woorden: 'Je hebt geen echte zussen, dus voel je die zelfde liefde ook niet voor deze schoonzussen.' Ik wilde dus wel eens weten hoe het nu zit met echte zussen.
Lees verder op: http://chicklit.nl/index.php?page=boekopisbn&isbn=9789035135185 |
|
|
|
Huwelijk, vlees en andere obsessies...
Boek | Prinsessen werken ook!
|
07 Mei 2010 | 18:36:01
|
Wanneer ik naar het boek Huwelijk, vlees en andere obsessies kijk, lokt de omslag me nog niet echt aan. Een nogal demonisch kijkende vrouw met een enorm slagersmes in haar handen loert naar me. Niet echt een boek waarvan ik denk: ‘Ha fijn! Een lekkere chicklit!’ Daarnaast ken ik het eerste boek van Julie Powell, Julie & Julia, niet dus ik heb geen idee wat ik kan verwachten. Wanneer ik begin te lezen, valt dat waar het verhaal in eerste instantie om lijkt te draaien - bruut slagerswerk - me nogal rauw op mijn dak.
De schrijfster neemt geen blad voor de mond over haar enthousiasme voor het in stukken hakken van varkens en koeien en meldt doodleuk dat haar ring onder de bloedresten zit. Mijn eerste indruk van Julie is dan ook die van een vrouw die met haar neigingen met gemak ‘Jack the Ripper’ kan evenaren.
Lees verder op: http://chicklit.nl/index.php?page=boekopisbn&isbn=9789025431952 |
|
|
|
Paranormaal abnormaal gillen op de bank
Film | Prinsessen werken ook!
|
07 Mei 2010 | 18:35:11
|
De waarschuwingen vliegen me om de oren als ik de film 'Paranormal Activity' wil kijken. Niet alleen staat er op de voorkant dat ik het vooral niet alleen moet kijken, iedereen om me heen waarschuwt me dat de film vaag is.
Het duurt ook even voor ik voldoende moed verzameld heb om de film daadwerkelijk in mijn dvd-speler te stoppen en te gaan kijken. Ik durf het niet alleen aan, dus als er een vriendin komt eten, dwing ik haar bijna om de film met me te kijken. Het is nog licht en nog vroeg, want kijken in het donker lijkt me na alle waarschuwingen niet zo'n goed idee. Zo'n held ben ik nou ook weer niet. Een beetje giechelig (ja, dan durf ik wel hoor!) beginnen we en bekijken we met argusogen alles wat er komt.
Lees verder op : http://www.ze.nl/lezen/DVD-Paranormal-Activity/2445/ |
|
|
|
Een kwestie van lef...
Boek | Prinsessen werken ook!
|
07 Mei 2010 | 18:33:15
|
Elke vrouw heeft er wel in meer of mindere mate moeite mee: ouder worden. Terwijl de gemiddelde man een opleving krijgt naarmate ze de middelbare leeftijd naderen, worden vrouwen geconfronteerd met rimpels, hangende borsten en de 'kipfiletjes' onder de armen. Wanneer je je bewust bent van deze effecten van het ouder worden, zijn er twee dingen die je kunt doen.
1. Je kunt jezelf onder een steen verstoppen, alleen nog maar trainingsbroeken dragen en voor altijd terugdenken aan die goeie, oude tijd toen je nog 'jong en mooi was'.
2. Je kunt jezelf onder handen nemen en jezelf, middelbaar en met kipfiletjes, omarmen.
|
|
|
|
Eigenwijze vrouw
Boek | Prinsessen werken ook!
|
07 Mei 2010 | 18:32:04
|
De Overgang is nou niet echt iets waar een vrouw naar uitkijkt. Wanneer je moeder de middelbare leeftijd bereikt, komt De Overgang opeens angstaanjagend dichtbij. Waar elke andere vrouw van die leeftijd haar Overgangs-Ongemakken voor zichzelf en haar hartsvriendinnen houdt, zal je moeder je niet beschermen: "Wacht maar tot jij zo oud bent!"
Het lijkt ook wat oneerlijk, hebben we eerder de ongemakken van De Menstruatie moeten doorstaan, vervolgens één of meerdere bevallingen overleefd, krijg je als stank voor dank ook nog eens De Overgang voor je kiezen. Toch is het niet alleen maar kommer en kwel, die Overgang. Want heb je er wel eens bij stilgestaan dat je niet alleen bent in deze transistie naar een nieuw leven?
Lees verder op: http://chicklit.nl/index.php?page=boekopisbn&isbn=9789022996058 |
|
|
|
Zo blij als een Paasei!
Feestdagen/Pasen | Feestprinses
|
08 April 2010 | 15:53:53
|
Het kan je niet ontgaan zijn: afgelopen weekend was het Pasen. Ook ik vierde Pasen. Alles werd ondergedompeld in Paaselijke gezelligheid: mijn huis, huis van Vriendje en mijn moeders huis. Gezellig al die hazen, eieren, chocolaatjes en kippies. Vriendje doet er niet moeilijk over als ik zijn huis onder handen neem. Hij doet er zelfs met enige regelmaat aan mee (hij heeft nu opeens knuffels op zijn slaapkamer die niet in een kast worden gestopt als ik er niet ben!). Ik begon me al bijna af te vragen wanneer zijn grens bereikt zou zijn. Ik kan je vertellen: ik heb zijn grens ontdekt.
Ik wilde namelijk dolgraag paaseitjes zoeken. Springend zat ik op bed, terwijl ik hysterisch riep: ‘Kom liefje, we gaan paaseitjes schilderen, verstoppen en zoeken! Hoera!’
Vriendje keek me aan, met gefronste wenkbrauwen, en zei: ‘Nee. Dat gaan we niet doen. Dat is iets voor kinderen.’ Verontwaardigd sloeg ik hem met een kussen. Hoe kan hij dat nou bedenken? Iets voor kinderen? Ja misschien wel, maar óók voor Marlies. Want ik houd nu eenmaal van bloemetjes, hartjes, glitters en roze. En van paaseitjes zoeken.
Maar hoe enthousiast ik ook vertelde over hoe leuk het is, ik kreeg het niet er door. Ik schakelde zelfs anderen in. Neef Bernard probeerde het per sms: ‘Zeg maar tegen Vriendje dat ik zeg: ‘niet zeuren en eitjes verstoppen. Dat is toch leuk, man… Desnoods maakt ‘ie er maar wat spannends van..;-).’ Ik vond het een superplan, maar ook dat trok hem niet over de streep.
Tweede Paasdag kreeg ik AM en Kamal te eten. Blij als een paasei was ik, want bij hen zou het wel lukken. Zo had ik een spoor van paaseitjes naar mijn huis gelegd. Dat werd goed ontvangen door de beide dames, ik hoorde ze giechelen als kinderen op de trap. Vervolgens had ik een paaskleurboek (voor kinderen tot en met 8 jaar) en verf. Om eitjes mee te schilderen!
Wat een pret! En wie zei dat paaseitjes zoeken of schilderen alleen iets voor kinderen is?
|
|
|
|
Profi-Lies op bezoek bij K's Choice
Muziek | Prinsessen werken ook!
|
07 April 2010 | 14:45:16
|
Vorige week maandag mocht ik met Danielle speciaal voor Ze.nl K’s Choice interviewen. Het was nogal een spannende aangelegenheid voor me, want een jaar of tien geleden luisterde ik alleen maar naar deze Vlaamse band. Ik heb zelfs drie albums. Dus toen de mogelijkheid kwam om ze te interviewen bood ik me direct aan. En dat het met Danielle zou zijn, was alleen maar nog een extra reden om dit interview te doen. Met Danielle heb ik bij Vrouw.nl gewerkt en pret voerde de boventoon. En nu mochten we weer samen professioneel zijn. Want waar ik normaal met gemak de meest hysterische persoon in een kamer ben, tijdens een interview weet ik me over het algemeen heel behoorlijk en leuk te gedragen.
Maar ik zou Marlies niet zijn als het niet nog bijna misgegaan was. Want niet alleen had ik file, ook de weg was ik bijna kwijt. Ik ben namelijk één van die mensen uit de prehistorie die nog geen TomTom heeft. Ik pretendeer het zelf allemaal te kunnen – maar af en toe blijkt toch dat dat niet helemaal lukt.
Driftig probeerde ik tijdens het rijden mijn Routenet-printjes te ontcijferen, maar links werd rechts en rechts werd rechtdoor. Toen ik niet meer in Hilversum was, maar mezelf terugvond in Baarn, wist ik dat rechtsomkeert de enige richting was die ik moest volgen.
Daan belde ondertussen in paniek: ‘Het is toch wel vandaag hè? Er is nog niemand.’ Gelukkig wist ik dat dit vaker voorkomt en maakte ik me daarover niet al te veel zorgen en gaf aan dat zij dat ook niet moest doen. Ik zei wel: ‘Misschien ben ik wel veel te laat. Ik weet niet zeker of ik het interview red…’
Gelukkig viel het alleszins mee en parkeerde ik trots mijn auto voor hotel Gooiland. Ik wist niet zeker of mijn auto er nog zou staan als ik terug zou komen, maar ik gokte het er maar op. Al rennend probeerde ik mijn panty op te hijsen en licht hijgend kwam ik bij het hotel aan. Op het moment dat ik de deur naar de lobby opende, was het dan tijd voor professionele 'Lies' om mijn hersenkamers over te nemen: 'Goedemiddag, excuses dat ik vijf minuten later ben. Hoe gaat het?' Positief was dat de band er zelf nog niet was, dus ik kon rustig gaan zitten. Ik gaf Daan een snelle knipoog en kwetterde vrolijk verder.
Na het gesprek liepen Danielle en ik naar buiten. Snel gaf ik haar een knuffel en een kus op de wang. Ik joelde: 'Hallooooooo, ik dacht: laat ik hysterische Lies nu niet meenemen naar het interview! Hoe is het met JOU?'
Dat ik op dat moment echt de profi-Lies had laten varen, werd duidelijk toen ik de afslag gemist had omdat Danielle en ik te druk waren met bijkletsen. Zo duurde een ritje van 25 minuten naar Amsterdam bijna 50 minuten.
|
|
|
|
'Dat heb ik van mijn moeder'
Relaties/Liefde | Prinses en haar
|
06 April 2010 | 14:33:57
|
Toen ik net met Vriendje ging (lees: de derde dag dat we ontdekt hadden dat zoenen met elkaar erg leuk is…), stond ik met hem in de keuken. Ik was voor het eerst in zijn huis en hij liet alles zien. We moesten – uiteraard- nog een beetje aan elkaar wennen en stapje voor stapje leerden we elkaar steeds beter kennen. Zo kwam ik erachter dat Vriendje nogal eens mijn uitspraken té letterlijk neemt en zo leerde hij dat hij dat dus juist niet moet doen.
Zoals het hoort bij iemand die verliefder wordt met de minuut, verzuchtte ik in de keuken: 'Wat ben je toch schattig, hoe kom je zo ongelooflijk schattig?' Volledig retorisch deze vraag, het was eerder een welgemeend compliment aan zijn adres. Vriendje nam de opmerking echter nogal letterlijk: 'Dat heb ik van mijn moeder. Die is ook heel schattig.' … (Is het overbodig om eraan toe te voegen dat ik heel hard moest lachen? Beste vriendinnetje Danitsja smolt toen ze dit hoorde. Zo lief vond ze het!)
Inmiddels is het vijf maanden later en hebben we steeds minder vaak van die Babylonische spraakverwarringen. Ik doe erg mijn best om mijn Amsterdamse directheid hier en daar te temperen en hij probeert om mijn kwinkslagen als kwinkslagen te zien (en niet als snoeiharde gemene opmerkingen!).
De wederzijdse families kennen elkaar al heel lang, dus ook dat levert geen problemen op. Ze gaan allemaal zelfs zo goed met elkaar om, dat we besloten om bij Vriendje thuis een Paasborrel te geven. Gezellig met z'n allen. De ouders van Vriendje waren als eerste aanwezig. Vriendje was blij, want zo kon ik me bezig houden met zijn familie, in plaats van hem voor zijn voeten te lopen (Hij maakte mooie en lekkere hapjes. Ik probéérde worst te snijden en mishandelde blokjes kaas).
Ik had een kek zwart jurkje aan en voelde me erg Paaselijk. Het probleem van zwarte jurkjes is echter dat je er alles op ziet. En mijn zwarte jurkje was ook niet meer zo nieuw, dus hing er een draadje los. Dit probleempje werd gesignaleerd door Vriendje's Moeder: 'Je hebt een draadje bij je borsten hangen.' Snel verwijderde ik de (inderdaad errug lange!) zwarte draad. Ik dacht weer helemaal het Paas-Prinsesje te zijn, maar niets bleek minder waar. 'En nu hangt er nog een haar tussen je borsten,' vervolgde Vriendje’s Moeder doodleuk. Lachend - en plagend - antwoordde ik: 'Wat zit je toch steeds naar mijn borsten te kijken!
Waarop Vriendje vanuit de keuken bromde: 'Ook dat heb ik van mijn moeder.'
(Hé.. zou hij dan toch iets van mijn Amsterdamse directheid overnemen?  ) |
|
|
|
Op je Paasbest
Feestdagen/Pasen | Feestprinses
|
31 Maart 2010 | 15:48:57
|
Pas geleden was ik chagrijnig. Dat is nooit fijn, maar in dit geval was het met name voor mijn vriendje bijzonder onprettig. Bijna huilend van louter sagrijn, stond ik voor hem en hij zag nog maar één oplossing. Hij liet mijn bad vollopen met warm water en gooide mijn laatste Lush-bal erin. Dat laatste zou op zich reden genoeg zijn om opnieuw te gaan huilen en stampvoeten, maar niets was minder waar. Ik gleed in het zalig ruikende water en het gewenste effect bleef niet achterwege. De rest van de dag was ik vrolijk en gezellig. Vriendje blij, ik blij.
|
|
|
|
Overbodig veel tramplezier
Amsterdam/Verkeer | Prinsessen werken ook!
|
31 Maart 2010 | 06:08:02
|
Afgelopen donderdag wilde ik graag naar huis. Soms heb je gewoon van die dagen: je wilt gewoon even thuis zijn. 's Avonds had ik een afspraak met Sandra en daarvoor wilde ik gewoon nog even rustig mijn huis schoonmaken. Ik was om zeven uur begonnen, dus om vier uur hield mijn dag op. In principe zou ik dus rond vijf uur thuis kunnen zijn. Een zalige twee uurtjes voor mezelf, mijn schoonmaakdoek en mijn huis: die uurtjes waren als een oase voor me.
Ik sleepte mezelf naar huis en kwam voor de deur Patta tegen. Wat een pret! We kletsten bij, zomaar op een stoeprand. In het zonnetje, het enige dat we misten was een wijntje. Na tien minuten moesten we allebei weer door en glimlachend liep ik naar huis. Terwijl ik bij mezelf dacht; 'Wat houd ik toch van Amsterdam!', zocht ik naar mijn huissleutels. Mijn tas is groot, dus ik rommelde wat heen en weer.
Op dat moment, het was als een visioen, zag ik mezelf weer voor het laatst mijn sleutels gebruiken: op het werk, om mijn mok in mijn kluisje te zetten. En vervolgens zag ik mezelf ze ook neerleggen: op de kast, naast mijn jas. 'Opdat ik ze niet vergeten zou.' Mislukt dus. In mijn haast om naar mijn huiselijke huisje te gaan, was ik de sleutels straal vergeten.
Nu is er wel een extra setje van mijn huissleutels in omloop, maar mijn telefoon was leeg. Ik denk dat het overbodig is om eraan toe te voegen dat dit dus ook nooit gebeurd... En de sleutels waren bij iemand die zo'n half uur trammen bij mij vandaan woont. Mijn eigen bosje waren op zo'n drie kwartier afstand van mij, dus de keuze was snel gemaakt. Scheldend op mezelf liep ik naar de tramhalte. Er zat niets anders op, ik zou terug naar kantoor moeten gaan. En dat terwijl ik gewoon voor mijn deur stond. Zowat mijn boekenkast kon zien, alleen nog maar drie trappen op zou hoeven. Ik zag de oase van mijn schoonmaakdoek, een bak met schoonmaakwater en een dweil als het ware glinsteren in de zon...
Geen telefoon dus, want leeg. Geen boek, want 's morgens uitgelezen. Daar zat ik dan, anderhalf uur heen en terug in dat ozo fijne OV, met niets te doen. Ik begin inmiddels te wennen aan het reizen met het openbaar vervoer, maar zo leuk vind ik het nou ook weer niet!! Ik heb mijn boek en mijn telefoon wel nodig om het draaglijk te maken...
Terwijl ik daar half slapend (en licht mokkend) in de metro zat, herinnerde ik mij mijn eerdere avontuur. Ik realiseerde me dat je sleutels kwijt zijn eigenlijk niet zo leuk is, maar als het dan toch moet, dan liever met een bakkie op. De avonturen worden er leuker en grappiger door en de wereld wordt er op zo'n moment ook een stuk gezelliger van! (En ik ook trouwens...)
|
|
|
|
Sleutels kwijt? Slaap op kantoor!
Amsterdam/Uitgaansleven | Feestprinses
|
26 Maart 2010 | 07:58:21
|
Enkele jaren geleden, we hebben het hier over het pre-Brave-Lies-tijdperk, waren mijn beste vriendinnetjes en ik in onze ‘Girls-gone-wild-in-Amsterdam’-fase. Nee, denk nou niet dat we te pas en te onpas onze borsten lieten zien aan iedereen, maar feesten konden we wel. En dat deden we ook. Veel. En meestal ging dat feesten gepaard met een aantal wijntjes of teveel tequila shots. Zo hoort dat, als je single bent en begin twintig (tenminste, dat vonden wij!).
Mijn (ons) leven hing aan elkaar van afscheidsborrels (reorganisatie bedrijf waar we allemaal werkten), uit de hand gelopen vergaderingen en spontane zuippartijen. Op één van die avonden hingen we weer allemaal in de kroeg. Het was een spontane actie, dus mijn laptoptas sjouwde ik vrolijk mee het café in. Eén van mijn mannelijke collega’s keek vol verbazing naar de tas die niet alleen een laptop bevatte, maar ook veel andere – vrouwelijke – zaken. Waaronder een enorme sleutelbos met kekke sleutelhanger: een enorme beer, van Sannie voor Valentijn.
Stuk voor stuk werden mijn spullen uit mijn tas gehaald, midden in de kroeg. Alles werd uitgebreid besproken en bekeken. Uiteindelijk kreeg ik de macht terug over mijn tas, alleen was toen het kwaad al geschied. Want toen ik ’s nachts om twee uur de taxi uitrolde met mijn laptoptas, bleek dat alles weer keurig was teruggestopt, behalve mijn sleutelbos. Daar stond ik dan, midden in de nacht en halfdronken, voor mijn deur die niet open te krijgen was. Huisgenootje Moon was onbereikbaar en kon me dus niet redden. De enige oplossing was mijns inziens de deur intrappen. Of het raam. De schade zou ik dan de volgende dag wel weer bekijken. Ik belde – jawel, midden in de nacht, dat kon toen nog – Sandra om met haar deze mogelijkheid te bespreken. Zij was over dit idee beduidend minder enthousiast, maar dat wilde ik niet horen. Het enige dat ik wilde was mijn roesje uitslapen en cola light drinken. En die oase zat allemaal achter die ene deur. Dus.
‘Blijf even hangen, ik trap de deur nu in hoor’, riep ik naar Sandra en dapper deed ik een poging. Nu weet ik niet of je ooit drie of vier wijntjes teveel hebt gedronken terwijl je de hele dag al hakken aan hebt gehad, maar lopen is dan op zich al een uitdaging en stabiliteit is dan over het algemeen ver te zoeken. Je kunt je dus voorstellen dat mijn deur-intrap-poging er niet heel charmant moet hebben uitgezien, maar het was midden in de nacht. Niemand die me zag. Dacht ik.
Want opeens kwam er een man op me af en bleef bij me staan om te zien wat het probleem nu eigenlijk was. Ik, blij met een reddende engel, zag er geen kwaad in om deze man midden in de nacht om hulp te vragen. Sandra, nog steeds aan de andere kant van de lijn, protesteerde, maar kon ondanks haar dappere pogingen niet voorkomen dat ik de man vroeg om mijn deur in te trappen.
Ik begreep heus wel dat die meneer wel eens zou kunnen denken dat ik een inbreker was (…), dus wilde ik graag bewijzen dat ik écht daar woonde. De enige manier waarop ik dat kon bewijzen die ik kon bedenken was om mijn bezittingen te laten zien. (Mag ik je er tussendoor even aan herinneren dat het midden in de nacht was en ik deze meneer niet kende!) Dus, nog steeds onder protest van telefoon-Sandra, gooide ik mijn tas open: ‘Ik woon hier echt hoor, dus u kunt best mijn deur intrappen. Kijk maar, dit is mijn boek, dit is mijn laptop en dit is de oplader van mijn laptop...’ en keurig legde ik alles voor zijn voeten op straat neer. ‘Ziet u wel, oh kijk hier, mijn portemonnee. Zit ook nog geld in. En mijn OV-jaarkaart. Ziet u, dat ben ik! Wilt u al mijn deur in trappen?’
De meneer zal ongetwijfeld iets gezegd hebben tegen mij, maar dat hoorde ik allang niet meer. Ik kakelde door: ‘En hier is ook nog mijn telefoon. Mijn beste vriendinnetje hangt aan de andere kant hoor, die mag u wel even spreken’, waarop ik de man – die amper Nederlands sprak – de telefoon gaf, zodat Sandra hem kon vertellen dat ik echt woonde achter die deur. De beste man besloot om te zeggen dat hij echt niet mijn deur in zou trappen en keurig kreeg ik telefoon-Sandra weer terug. Zij gaf mij de gouden tip: ‘Ga naar kantoor en ga daar slapen.’
Zo kwam het dat ik om drie uur ’s nachts kantoor binnenstommelde, zwaaide naar de stomverbaasde bewaker en riep: ‘Ik ben iets vergeten’. Ik liep door naar de rookkamer, haalde daar de kussens van de bank en liep naar mijn eigen afdeling. Ik ben daar naast de vergadertafel gaan liggen en heb fantastisch geslapen.
Ik geef toe: mijn blik op de wereld was niet helemaal helder meer en met wijn op ben ik helemaal enthousiast over iedereen. Maar dit was één van mijn slechtste acties ooit. Ik moest hier aan denken toen me gisteren iets overkwam. Daarover later meer, dit verhaal is al mooi genoeg. |
|
|
|
Een klein boefje met een prethoofd
Kinderen | Tante Prinses
|
22 Maart 2010 | 18:32:44
|
Twee weken geleden waren mijn broer en schoonzus jarig. Natuurlijk gingen we de jarigen met een bezoekje vereren. En natuurlijk is het altijd lachen geblazen met mijn neef Daniel (4, bijna 5). Hij heeft ongelooflijk veel humor en weet je heel goed om zijn vingertje te winden. Hij heeft een aanstekelijke lach, die hij graag laat horen en heeft ogen waarmee hij nu al flirt. Nu nog juffen, tantes en oma's, maar dat worden straks meisjes bij de vleet. Dat kan niet anders. Gelukkig ben ik nu nog belangrijk genoeg in kleine Daan's leven om mee te knuffelen, voordat zijn vriendinnetjes intrede doen. ;-)
Op de verjaardag ging Daan lekker zijn eigen gang. Er waren voldoende kinderen om mee te spelen, maar hij had besloten dat het heerlijk buiten was. Hij nam zijn kleine stoel mee en zette deze voor het huis in de voortuin. Terwijl hij door zijn Lego-foldertje bladerde, genoot hij van het zonnetje. Opeens krijgt hij door dat ik in de keuken sta en hij draait zich om en roept: "Kijk tante Marlies! De trein staat in de krant!"
Op het moment dat ik bedenk dat het heerlijk is om zo'n vrije fantasie te hebben, knipoogt (Ja écht!) Daniel bijna naar me en zegt met zijn welbekende boevengrijns: "Ik weet heus wel dat het geen echte krant is. Ik doe net alsof...", waarna hij zich weer omdraait en verder leest over de actualiteiten van de wereld in de Lego-krant. Heerlijk.
|
|
|
|
Mijn held Billel
Relaties/Familie | Prinsessengedrag
|
09 Maart 2010 | 10:08:54
|
|
Mijn neefje Billel is mijn grote held. Als klein mannetje kwam hij helemaal alleen op vakantie in Nederland en is nooit meer weggegaan. Met zijn bruine ogen en wimpers tot aan zijn wenkbrauwen (ja heus!), veroverde hij mijn hart en is daar nooit meer weggegaan. Ik zeg nu wel 'neefje', maar eigenlijk is hij al langer dan ik. Tien jaar ouder ben ik en je zou denken dat dat voor de nodige issues gezorgd zou hebben met betrekking tot de tijdsbesteding als we samen zijn. Niets is echter minder waar. Want we zijn allebei dol op chickflicks, zijn samen opgegroeid met Disney films en van de vier keer dat ik in Euro Disney ben geweest, was het drie keer met hem. (Klik voor: 'de Disney Sloper'). Ook de wat meer volwassener hobbys hebben we ons eigen gemaakt: wijntjes drinken bijvoorbeeld.
Hij is mijn vriend en mijn klankbord: als ik mezelf te oud vind of stom, dan weet hij me altijd op te vrolijken. Voor hem ben ik nog steeds die lieve, prachtige en vooral 21-jarige nicht Marlies. Niets oud en afgedankt.
Van Billel wist ik al zeker dat hij een ster zou worden, ooit. Dat kan niet anders met die prachtige ogen. En hij spreekt vier talen perfect; Nederlands, Engels, Frans en Gronings (haha). Dus hadden we al een complete fantasie bedacht: hij zou beroemd worden en dan zou ik zijn persvoorlichter worden. Hij is al goed op weg: hij doet een acteursopleiding in Los Angeles. En onze jeugdfantasie houden we in ere: hij is het nog niet vergeten.
Inmiddels doet hij nog een andere opleiding, naast het acteren. Namelijk een PR opleiding. En daar hoort schrijven bij. Hij is er hard mee aan de slag gegaan. En ondanks dat hij in het verre Amerika woont, we elkaar niet zo vaak spreken en hij heus veel hipper is dan ik, is hij zijn niet zo hippe nicht niet vergeten:
"ik heb een "journalism" klas dit semester en elke week moet ik een "paper" schrijven. Eerste paper was over een favo boek en iemand van een andere generatie interviewen over die persoon's favo boek, tweede week was schrijven over een bepaald "magazine" abonnement die je zou kiezen als je een jaar gestrand was op een onbewoond eiland. En deze week over m'n favo tv serie en iemand van een andere generatie's favo tv-serie.
Voor elke paper kun je 20 punten krijgen, en voor elke paper kreeg ik 25 punten, dus 5 extra punten.
Daarnaast vertelde mijn docent, nadat ik hem voor wat uitleg vroeg voor de tv-serie paper : "Je hoeft je geen zorgen te maken, je papers zijn erg goed. Je bent een goede schrijver."
Wie ik daaraan dank ? De genen van Prinses Marlief!"
Ook al is het wellicht niet helemaal de waarheid: ik smelt...
|
|
|
|
Een les in woordbetekenis: sexy
Kinderen | Tante Prinses
|
08 Maart 2010 | 14:45:30
|
Een weekend met mijn twee neefjes is altijd feest. Afgelopen zaterdag kwamen Jurre (4) en Merijn (6) weer een nachtje logeren bij tante Marlies. Merijn is gauw tevreden: een tekenfilmpje aan en een glaasje limo en de wereld is mooi. Jurre zoekt meer de gezelligheid op. Bijvoorbeeld door samen pannenkoeken te gaan bakken - stoel naast het fornuis, plakjes kaas eten en dan zeggen: 'Wat help ik goed he, tante Marlies?'
Het was dubbel feest, want Vriendje zou 's nachts ook aansluiten bij mijn Full House of Men. Toen broer Leo en ik dit vertelden aan de beide heren, zei ik: 'Jullie kennen hem al, he?'. Jurre, altijd in voor een briljant antwoord, zei: 'Ja, G. kennen we al, dus we weten al dat hij lief is.' Kijk, Vriendje is ook door de familie geaccepteerd- fijn.
Ik maakte de kinderen ook blij met het feit dat we, samen met Kamal, naar de kinderboerderij zou gaan. Ze hadden haar al eens ontmoet, dus dat werd feest. Toen ze aanbelde, zei Jurre: 'Ah, daar is G.' Ik moest lachen en zei: 'Nee, dat is Kamal.' Toen ik Kamal had binnengelaten, keek Jurre op en zei: 'Ik zei het toch, daar is G.' We moesten allemaal lachen, zeker toen Jurre bijna de hele middag volhield dat Kamal G was.
Jurre was al eens eerder naar de kinderboerderij geweest, zo vertelde hij in onvervalst westlands: 'Ik weet nog wel waar die is hoor. In het dorp hierzo.' Glimlachend zei ik dat we nu in de stad zijn. Jurre: 'Ik wilde het net al zeggen...'
Jurre is dus van de woorden en de gezelligheid. Maar ook Merijn is slim. Jurre gebruikte het woord sexy. Merijn, anderhalf jaar ouder en dus vééééél wijzer dan zijn kleine broertje, vroeg: 'Weet je wel wat dat betekent?' Jurre moest (gelukkig) het antwoord schuldig blijven. Kamal en ik zaten voorin de auto en hielden ons buiten dit volwassen gesprek. Onze oren spitsten zich echter toen Merijn het woord sexy ging uitleggen. 'Dat is als een jongen en een meisje... eh... hele rare dingen gaan doen.'
Fijn, niet alleen een superleuk weekend - ook een les in woordenschat. Ben weer een stukje wijzer.
|
|
|
|
Over het Openbaar Vervoer en een Onwillige Broek
Amsterdam/Werken | Prinsessen werken ook!
|
04 Maart 2010 | 08:37:06
|
Het is nog niet zo gemakkelijk, om te beginnen aan een nieuwe baan. Want niet alleen krijg je een enorme lading aan informatie over je uitgestort; je moet ook nieuwe gezichten leren kennen, namen onthouden en weten in welk kantoor je zit. Maar het allerergste, voor mij in elk geval, is het wennen aan het OV. Reizen met de metro of tram is niet echt aan mij besteed. Ik heb mijn aandeel in reizen met het OV wel gehad toen ik in Utrecht studeerde en in Zwolle/ Amsterdam woonde. Of toen mijn moeder besloot om te gaan wonen in Kollum en ik mezelf met mijn weekendtas vol was de trein in sleepte - vier uur van deur tot deur. (Met de auto kan het in anderhalf uur!). Op het moment dat de reis acht uur duurde (geloof me, dit is met enige regelmaat voorgekomen!), besloot ik om een auto te kopen. Sindsdien ben ik misschien vier keer per jaar in de tram te vinden, nooit meer in de trein en zeker niet in de metro. En die regelmaat bevalt me prima.
Nu ben ik dus begonnen met mijn nieuwe baan en parkeren is daar niet gemakkelijk. Bijna onmogelijk zelfs. Ze willen dus ook dat je met het Openbaar Vervoer komt. Dus heb ik maandag braaf een OV chipknip van Kamal geleend en zo ging ik mijn eerste werkdag richting tram. Gelukkig hielp Kamal mij op weg, want ze zag me nog niet veilig (en op tijd!!!) bij mijn nieuwe baas aankomen.
Werken met zo'n chipknip is een verhaal apart: onderweg naar de metro stond ik te hannessen bij de toegang tot het perron. Om de een of andere reden kwam ik niet binnen, mijn pas wilde niet. Kamal stond rustig bij de roltrap te wachten tot het moment kwam dat ik doorhad wat ik zou moeten doen. Toen na bijna een minuut klungelen bleek dat dat moment niet zou komen, zei ze: "Je moet het andere poortje pakken."
Ohw.
Die poortjes heb ik, na vier dagen, overigens nog steeds niet onder de knie. Maar heb al wel twee boeken uitgelezen die al maanden 'halverwege' waren. Dus ik vind langzamerhand mijn routine. Ik ontkom namelijk niet aan reizen met het OV. Dus inmiddels mijn eigen chipknip opgeladen en stap ik bijna vrolijk (niet overdrijven) om vijf over zeven de deur uit. Ik zeg bijna, want waar mijn reis normaal
zo´n dertig minuten duurt, nam het afgelopen dinsdagmorgen bijna anderhalf uur in beslag. Kijk, en daar word ik dus absoluut niet vrolijk van. Maar gelukkig ging het de rest van de week voorspoediger, heen en terug.
Ook de tram sluit ik langzamerhand in mijn hart, al nam ik mij gisteren voor dat ik absoluut niet, never, nooit zou gaan rennen om een tram te halen. Nee, echt niet! Nooit niet!
Ik haat het om als 'het hijgend hert der jacht ontkomen' de tram in te rollen. Dus dat zou mij niet overkomen. Dat besluit stemde mij tevreden en ik las vrolijk verder in mijn razend spannende boek.
Toen ik vanmorgen echter om tien over zeven de deur uitstapte en richting tram liep, hoorde ik hem al aankomen (ja, twee minuten te vroeg ja.). Op dat moment nam ik een besluit: ik ging rennen. Heus.
Het rennen ging verbazingwekkend goed voor dat vroege tijdstip, ik was al trots op mezelf. Mijn broek had er echter minder zin in. Ik voelde hem bij de eerste snellere stap richting enkels zakken. Gelukkig had ik een lange jas aan en kregen de mensen op straat niet een kleine show te zien waarin mijn prachtige wit/roze string de hoofdrol zou spelen.
Zonder te hijgen, maar met mijn broek halverwege mijn billen, stapte ik met een vrolijk 'Goedemorgen' de tram in (en zie hem dan maar weer eens omhoog te trekken. In een volle tram...).
Ach, met een goed boek is het OV zo slecht nog niet. Met een te grote broek wordt het echter hard minder....
|
|
|
|
Dag Toos! Hallo Marlies!
Werk | Prinsessen werken ook!
|
24 Februari 2010 | 17:05:03
|
Vijf maanden lang ben ik Toos geweest. Vijf maanden lang heb ik deze naam gekoesterd en inmiddels begon ik me bijna voor te stellen als: "Toos, Toos Werkloos." Maar ik moet nu afscheid nemen van deze vriendin met die werkloze naam. Het is tijd voor actie, het is tijd voor een nieuw begin.
Een nieuw begin voor Marlies. En wel bij de Abn Amro als webredacteur. Aanstaande maandag begin ik om negen uur. Dus de tijd is gekomen om afscheid te nemen van Toos en te zeggen: "Hallo Marlies!"
Joechei! Joechei! Joechei! |
|
|
|
Staatsbezoek Malligheid - Wilt u er ook ham bij?
Vakantie/Weekendje-weg | Feestprinses
|
18 Februari 2010 | 08:42:56
|
Een weekend weg met zes meisjes (sorry: vrouwen) is natuurlijk je
reinste kippenhok. Ook met ons was dat niet anders. Vanaf het moment
dat de meiden kwamen binnenrollen bij mijn moeder en Sjoerd, was het
bal. Iedereen riep door elkaar en we voerden allemaal het hoogste
woord. En dat bleef het hele weekend zo. Geen gespreksonderwerp bleef
onaangeroerd. Maar tussen al het kakelen door, moesten we natuurlijk
ook avonturen beleven.
Dus er werd gewinkeld (wonder boven wonder
kochten we vervolgens bijna allemaal iets bij de H&M en de Hema.
Want die hebben we in Amsterdam niet... ofzo.), want Danits moest een
kek jurkje hebben. Je kunt tenslotte natuurlijk niet een feestje gaan
vieren met een prinses zonder een mooi jurkje aan te trekken. Na het winkelen was het tijd om in het hotel de boel op stelten te
zetten. Elin, Moontje, Patta, Danits en Kamal gedroegen zich om het
hardst te grappig en ik stond er natuurlijk met mijn cameraatje
bovenop.
 
 
Ook tijdens het diner konden we het niet laten om een
bijzondere indruk achter te laten. Het ging vrijwel het hele diner
goed, totdat de ober kwam vertellen wat we voor toetje kregen. "Stukjes
fruit, een bolletje ijs en hangop." En dat laatste woord werd niet goed
gehoord door een aantal van ons. Om duidelijkheid te krijgen vroeg één
van mijn lieve vriendinnetjes stomverbaasd: "Wat zegt u nou? Zit er ook
ham op?" en die ene vraag leidde tot een lachsalvo die ze in heel
Leeuwarden gehoord moeten hebben.
De ober vond ons maar dommig, maar wij konden niet meer stoppen met
lachen. Met name ik was de klos: de tranen liepen over mijn wangen en
elke keer als ik er weer aan dacht, of naar iemand keek, moest ik weer
lachen. Ik snapte de babylonische spraakverwarring volledig en dat vond
ik juist zo humoristisch.De mascara liep over mijn wangen, terwijl ik driftig de lachtranen probeerde weg te vegen en snurkend mijn lachen probeerde in te houden.
Ik besloot om het grapje tot een volwaardig einde
te brengen. Toen ik naar het toilet ging, kwam ik onderweg de ober
tegen. Ik vroeg hem om een schaaltje ham te serveren bij de thee. Hij
was inmiddels niet meer van zijn stuk te krijgen en knikte gelaten.
Vijf minuten later kwam de thee, mét schaaltje ham. Zo hadden we een
lekker schaaltje ham bij de thee met bonbons. Wilt u ook een plakje?
We hadden dus genoeg Staatsbezoek Malligheid, maar ik heb me uiteraard
- zoals het een degelijke prinses betaamt - het hele weekend keurig gedragen. Heus.
Waarvan akte.
|
|
|
|
Het Staatsbezoek
Vakantie/Weekendje-weg | Prinsessengedrag
|
11 Februari 2010 | 10:47:40
|
Maanden geleden (nu klink ik dus écht oud!) werd ik dertig. Dat was al een hele belevenis op zich, maar mijn liefste vriendinnen vonden het de moeite waard om het nog mooier te maken. Van zes vriendinnetjes kreeg ik namelijk een nachtje weg. Ik mocht van niets weten, ik zou hoogstens de datum, tijd en plaats van vertrek te horen krijgen. Want ja, zonder feestvarken ook geen nachtje weg. Danits doopte het prinsesselijke weekend weg al snel om in 'Het Staatsbezoek van Prinses Marlief'en vanaf dat moment was het hek van de dam.
Iedereen werd ingeschakeld, van Mama Lies tot Vriendje, en niemand mocht iets tegen mij verklappen. Het enige dat ik te horen kreeg was: "Je gaat naar huis toe." Ik kon speculeren wat ik wilde, al mijn charmes in de strijd gooien en knipperen met mijn blauwe kijkers: het mocht niets baten. Niemand vertelde me iets.
Zo kwam de dag van vertrek (6 februari, zover was ik inmiddels...) dichterbij en nog steeds wist ik van niets. Ondanks dat niet al mijn vriendinnetjes erg goed zijn in geheimen bewaren, bleven hun kaken omtrent Het Staatsbezoek goed op elkaar.
De zesde was het zover: ik moest me melden rond een uur of twaalf, in Kollum bij mijn moeder. Daar leek nog niets op een viering van wat voor feest dan ook en ik begon al te twijfelen of ik wel goed zat. Dat hoefde ik niet lang te doen, want rond enen vielen de meiden binnen en was het direct een gekakel van jewelste. Er waren al avonturen geweest onderweg van Amsterdam naar Kollum en die moesten natuurlijk uitgebreid verteld worden. Tijdens de overheerlijke lunch, geregeld door Danits en Kamal en waar Mama Lies en Sjoerd ook bij waren, werd mij verteld waar wij zouden overnachten.
Ik ging inderdaad naar huis. De helaas afwezige Sandra had deze briljante plek gevonden: ik zou royaal overnachten met mijn royale vriendinnen in Hotel Paleis Stadhouderlijk Hof in Leeuwarden. Een prachtig koninklijk roze pand, dat tot 1971 in bezit was van de koninklijke familie! Mooier kon het niet.
En nooit eerder sliep ik zo heerlijk: Prinses Marlief in een roze paleis. Ik was thuis...
De partners in crime - zonder Elin (maakte de foto) en
Sandra (leefde vanaf een afstandje mee!) |
|
|
|
Nog voor heel even kerst...
Feestdagen/Kerst | Feestprinses
|
19 Januari 2010 | 11:15:38
|
Ergens in december was het zover. De eerste keer dat dé kerstreclame op tv kwam: Coca Cola's Holidays are Coming. Voor mij is het geen kerst als ik deze reclame niet heb gezien. Elk jaar kijk ik er dan ook reikhalzend naar uit. En opnieuw werd ik niet teleurgesteld door mijn grote helden van de Coca Cola maatschappij. In opperbeste stemming smste ik mijn vriendinnetjes: "De winter is nu écht begonnen. De Coca Cola reclame was op tv." Wat mij betreft kon de grote glijpartij die winter heet beginnen.
Meer mensen ontdekten dat de winter echt was begonnen, maar dat niets te maken met mijn favoriete reclame. Zo fietste Sannie ergens in december naar huis met een collega. Hij zei: "Wat een weer he? Je kunt zien dat de winter nu echt begonnen is." San, die net ervoor mijn sms had ontvangen, vertelde hem dat ook ik vond dat Koning Winter weer aanwezig was. Ze houdt deze collega regelmatig op de hoogte van de avonturen van haar 'gekke vriendinnetje' (ik weet ook niet waar ik die titel aan te danken heb...) en hij weet al alles van mijn voorliefde voor coca cola light (en niets anders!).
Het werd kerst en Oud & Nieuw en San was met vakantie en collega ook. Inmiddels was de Coca Cola reclame niet meer op televisie en we pakten ons saaie januari-leventje weer op. Maar toch wachtte mij nog een mooie surprise. Want de collega van Sandra was op vakantie geweest naar Engeland. Toen hij bij een pompstation kwam, zag hij de lichtgevende truck van de Coca Cola reclame in miniatuurversie. Hij dacht direct aan Sandra's verhaal en vroeg aan de pompbediende of hij een truck mee mocht nemen.
En zo kwam het dat ik, toen ik anderhalve week geleden bij San at, opeens een cadeautje in mijn handen gedrukt kreeg: "Oja, ik kreeg dit nog van mijn collega voor jou. Hij vroeg nog of je het misschien een beetje vreemd zou vinden, maar ik zei dat je dit absoluut zou kunnen waarderen..."
Dolgelukkig keek ik naar de rode lampjes op mijn eigen Coca Cola truck. Natuurlijk zou ik dit waarderen: lichtjes én Coca Cola... Opeens was het zomaar weer voor heel even kerst.
|
|
|
|
De Ballotagecommissie
Relaties/Vrienden | Prinses en haar
|
12 Januari 2010 | 11:34:05
|
Ik heb de afgelopen maanden al regelmatig over mijn vriendinnetjes
geschreven. Ze zijn er altijd voor me, doen hysterisch met me én
binnenkort ga ik met ze weg. Een nachtje. Was een cadeautje voor mijn
dertigste verjaardag. Ik ben al een half jaar supernieuwsgierig, maar
ze houden allemaal de lippen stijf op elkaar. Ik heb het inmiddels
opgegeven om erachter te komen en wacht met smart op 6 februari. De
vriendinnetjes zijn dus heel belangrijk voor me en ik praat altijd over
ze. Tenminste... volgens Inmiddels Iets Minder Nieuw Vriendje.
Na negen
weken gezwijmel van mijn kant, was de maat vol voor mijn vriendinnen.
Zij waren nu aan de beurt om 'te smelten' (om met de woorden van Danits
te spreken). En gezien de afwezigheid van mijn papa, zouden zij de rol
van 'vader' wel even op zich nemen: "Wat doen je ouders, hoe denk je
Marlies te gaan onderhouden en je drinkt géén alcohol als je met haar
weg bent." (Mijn vriendinnetjes zijn wat beschermend!)
Ik had Inmiddels Iets Minder Nieuw Vriendje goed voorbereid en hij had
er zin in. Ik niet. Ik stikte van de zenuwen. Als zij hem niet aardig
zouden vinden, wat dan? Hijzelf had dus nergens moeite mee. Na al mijn
verhalen wist hij wat hij moest verwachten: Danits is het zonnetje, San
verstandig, wijs en rustig, Kamal is streng, eerlijk, maar heel lief en Moon is supergrappig.
Vier vrouwen, vier rollen, vier vriendschappen. Zoals Sannie gisteren
concludeerde: "Het was erg grappig om te zien wat voor verschillende
vriendinnetjes wij eigenlijk allemaal zijn."
Om de dames (en vriend van Danits en zoon van San) nog wat extra te
paaien, had hij zelfs allemaal hapjes meegenomen (hij is chefkok in een
restaurant). Een goede zet: in plaats van een ballotagecommissie, zaten
er vier vrouwen en twee mannen te smikkelen van zijn eigengemaakte
hapjes. In stilte. Geen ijskoude ondervraging, maar een hartelijk
ontvangst. Zoals Danits later tegen mij zei: "Je hoeft toch ook
helemaal niet nerveus te zijn! Wij zijn allemaal hartstikke blij voor
je, dus is het altijd goed." Om mij te plagen, deden ze nog een kleine
poging om hem ongemakkelijk te laten voelen, maar ze kregen het geen
van allen voor elkaar. Moon: "Hij is heel charmant, waarom zou ik niet
aardig tegen hem doen?"
De kop is eraf, het is definitief. Inmiddels Iets Minder Nieuw Vriendje
hoort erbij. Het was alsof het zo moest zijn. Kamal: "Het lijkt alsof
jullie al veel langer verkering hebben. Hij hoort er al helemaal bij."
En dat dat niet zomaar werd gezegd, bleek vanmorgen toen ik Kamal aan
de lijn had. "Oh, ik moet Inmiddels Iets Minder Nieuw Vriendje nog even
bellen!" Ik, stomverbaasd: "Waarom?" Kamal gaf echter niet thuis:
"Jaaaaaaa.... dat zeg ik lekker niet."
Ha fijn, Inmiddels Iets Minder Nieuw Vriendje spant nu al samen met vriendinnetjes. Hij is al helemaal ingeburgerd.
|
|
|
|
Kerstboomperikelen
Feestdagen/Kerst | Prinsessengedrag
|
02 Januari 2010 | 10:48:28
|
Ruim drie weken geleden zag het er nog naar uit dat ik dit jaar kerstboomloos door het leven zou gaan. Echter, een onverwachte financiele meevaller stond me toch toe om een mooie boom aan te schaffen. Dolblij huppelde ik naar de brug tegenover mijn huis, waar ik jaarlijks mijn (scheve) boom koop. Elk jaar weer, elk jaar scheef. De enige reden dat ik daar koop is dat ze de boom thuis bezorgen. Gratis. Daar hou ik van. Dat thuisbezorgen - maar ook dat gratis.
Tegen een uur of vijf werd de boom afgeleverd. Hoera! Ik rende de trap af en zag de boom: hij was groot. Best groot en dat moest dan nog twee trappen op. Nu heb ik best armspieren vanwege het zwemmen, maar dit zag ik toch niet echt zitten. Gelukkig waren Helden Danielle en Claudia onderweg, misschien zouden zij mij wel even willen helpen.
Toen ze aan kwamen lopen liep ik ze vast tegemoet, om ze voor te bereiden op dat wat komen ging. Knipperend met mijn blauwe kijkers keek ik ze aan en vroeg op vleiende toon: "Willen jullie me alsjeblieft even helpen? Hij is echt H U G E en ik ben zo bang dat ik van de trap af val..." Claudia, mijn steun en toeverlaat tijdens Vrouw.nl-perikelen, liep stoicijns de trap op, aanschouwde mijn boom en besloot dat ze dit klusje wel in haar eentje zou kunnen fiksen. Zonder pardon pakte zij de boom op, poseerde nog even charmant voor mijn camera, en droeg de boom naar boven. Mij achterlatend met mijn mond open. Wagenwijd.
Ach, je hebt stoere vrouwen en je hebt mij: een mietje. Maar ook Danielle was wel onder de indruk van dit til-geweld. Zij besloot waarschijnlijk op dat moment dat ook zij haar steentje wilde bijdragen aan de kerstvreugde: "Moet er ook een piek op? Moet de boom ook versierd worden?" Ik, die al hoopte dat ik de boom niet alleen zou hoeven optuigen (hoe ongezellig!!), gaf aan dat als ze zin hadden mij natuurlijk zouden mogen helpen. Waarop Danielle zich ontpopte als een waar versierwonder. Ze werd ook een beetje angstaanjagend toen Claudia de piek op zijn plek wilde zetten: dat was haar taak! (De oren werden nog net niet demonisch). Maar opnieuw was Claudia niet de beroerdste en haalde de piek weer van zijn plek: "Hier," sprak ze goedig, "zet jij de piek er maar op."
Crisis bezworen en we dansten weer als ware kerstelfjes door het huis. En ondanks de meligheid, sneuvelde er toch maar één bal. Knap hoor.
|
|
|
|
2009, een jaar van vallen en opstaan
Feestdagen | Feestprinses
|
31 December 2009 | 09:49:26
|
Zo sta ik op het randje van 2008 en zo is het opeens eind 2009. Ik vraag me af hoe dit in vredesnaam is gebeurd. Want 2009 was één van de langste jaren uit mijn leven en tegelijkertijd één van de jaren die als een wervelwind aanvoelen: 'zo zie je 'm en zo issie weer weg.'
Maar als ik terugkijk, dan denk ik dat ik een vrij leerzaam jaar achter de rug heb. Wellicht wat minder Prinses Marlief acties, maar vooral 'Leer Marlies Kennen'-acties. Bij deze kennismaking werd ik ondersteund door ongelooflijk veel mensen die zonder te klagen achter mij stonden. Van sommige mensen hoorde ik niets en aan sommige mensen liet ik zelfs niets horen - kon ik de energie gewoon niet opbrengen. Ik ben er nog niet, maar ben op de goede weg.
2009 in Vogelvlucht
Maar in februari begon de ellende pas echt goed. Het bleek namelijk dat mijn waterleiding bijzonder knudde was en dat de hele boel eruit gehaald moest worden. Dus mijn keuken moest worden gesloopt. Die zat er koud twee maanden in. Dat het vanaf dat moment echt bergafwaarts ging, realiseerde ik mij toen ik op 5 maart in het ziekenhuis zat. Samen met Kamal zette ik daar de Eerste Hulp op stelten. Allemaal vanwege een bloedende teen, die de dag erop gebroken bleek te zijn. Maar ik was al goed met mezelf aan de slag gegaan, ondanks alle ellende van een opengebroken keuken en een gebroken teen, zag ik toch het voordeel van dit nadeel: de balk was tenminste niet op mijn hoofd gekomen.
Helaas stopte het niet hierbij. De loodgietersellende leek de hele maand maart te duren en gaf mij stof genoeg tot klagen en zeuren. Probeer jij maar eens naar het toilet te gaan als het water afgesloten is en jij aan de antibiotica bent- compleet met bijwerkingen-, en een gebroken teen. (1 plus 1 = 2). Die maand realiseerde ik mij dat ik mezelf niet meer voor de gek kon houden. Wat nou sterk, ik ben een mietje! En ik was er trots op ook.
April werd gauw beter. Deze maand bracht twee onwijs schattige stagiaires - Danielle en Claudia- in mijn leven, die me vervolgens blijven achtervolgen. Maar nu als vriendinnen. Starstruck-technisch gezien zat ik ook goed: ik verloor mijn hart aan Jan van de 3J's. Danielle was aanwezig bij dit interview en bekende me laatst dat ze nu ook fan is. En dat ze het tegen niemand durfde te zeggen. Nou Danielle: bij deze heb ik je ge-out! :)
In Mei mocht ik mijn collegaatjes van de Life and Cooking website aanwezig zijn bij een opname van dit programma. Als extra surprise mochten we ook even op de foto met Carlo en Irene. Iets verder in die maand redde ik (nou jaaaa.... ik...) Simone Kleinsma nog van een angstaanjagend groot doek die bijna op haar hoofd viel. Best trots.
Juli was de maand van het Grote Dertig Worden. Uiteindelijk deed het helemaal niet zo heel veel zeer. Mijn hoofd deed echter wel zeer, de volgende dag. En toen ik mijn oma aan de telefoon had, die braaf haar oude kleindochter feliciteerde, zei ik: "Oma, ik kijk nu in de spiegel voor het eerst op mijn dertigste. En ik kan u vertellen: als dertig er zo uitziet, dan wil ik weer terug!"
En, ondanks dat ik iets anders had verwacht, bracht mijn dertigste levensjaar mij nog geen kant en klare omgangsvormen met mannen. Ik kon mezelf nog net zo schandelijk voor schut zetten als op mijn 29ste. 'Het is fijn dat sommige dingen hetzelfde blijven'. En ach ja, als dertiger bleek ik ook opeens te oud voor stappen.
Mijn vriendinnetjes blijven mij onverminderd positief steunen en ze zijn superbelangrijk voor me. Om af te sluiten met een positieve gedachte: Sandra moet vandaag - op oudjaarsdag - werken en reed vanmorgen op de fiets naar haar baas. Haar fiets hield er echter halverwege mee op, waardoor ze bijna een half uur te laat kwam. Ik ken haar stemming wanneer ze fiets-issues heeft en vroeg voorzichtig dat ze waarschijnlijk niet in een goed humeur was. Haar olijke antwoord was: "Jawel hoor, want dit gebeurt mij dit jaar niet meer..."
Een vrolijk 2010 allemaal! |
|
|
|
Nieuwe Handen, het verhaal van Gerie Smit
Boek | Prinsessen werken ook!
|
29 December 2009 | 21:51:43
|
Nog maar enkele jaren geleden kwam ik met een brak hoofd op nieuwjaarsdag mijn bed uit. Ik zette de televisie aan, met eigenlijk als doel te kijken wat het weer die dag zou worden, want ik had wel zin om iets te gaan doen. Teletekst gaf mijn dag echter een hele andere richting. Volendam zou getroffen zijn door een ongelooflijke brand. Drong de ernst hiervan eerst niet zo tot mij door, naarmate ik meer nieuws las en hoorde besefte ik mij dat het erger was dan het lullige teletekstberichtje mij deed vermoeden. Zoveel jonge mensen getroffen door deze brand, dat was onvoorstelbaar. Ik was zelf maar enkele jaren ouder dan de meeste slachtoffers.
Een paar weken geleden, kreeg ik via Chicklit.nl de uitnodiging om Gerie Smit te gaan interviewen. Een jonge vrouw die 1 van de vele slachtoffers was en besloten heeft om haar verhaal op papier te zetten. Ik kreeg het boek thuisgestuurd en las het werkelijk in één ruk uit. Wat een klasse, wat een humor, wat een ellende en wat een enorme kracht en positiviteit. Deze vrouw, dit meisje, heeft haar ongeluk met zoveel waardigheid gedragen en nu omschreven: het is ongelooflijk dat je als vijftienjarige zoveel moed kunt opbrengen. Het boek, 'Nieuwe Handen', is een absolute aanrader en ik was erg blij dat ik een uurtje met haar van gedachten mocht wisselen over haar verhaal. Zoals ze zelf zegt: "Tweehonderd slachtoffers. Tweehonderd verhalen. Dit is het mijne."
|
|
|
|
Duits toneelspel
Reis/Duitsland | Prinsessengedrag
|
28 December 2009 | 09:44:09
|
Toen ik vroeger op vakantie ging naar Zuid Frankrijk,
kon ik er altijd op rekenen dat mijn broers of vader het woord voerden.
Ik kon me redden in het Frans, maar om nou te zeggen dat het goed
ging... De afgelopen twee jaar ben ik heel vaak in Engeland geweest en
daar kan ik mij prima redden. Ik spreek goed Engels en het voelt
vertrouwd aan. Maar naar Duitsland gaan is hele andere koek. In
tegenstelling tot vriendinnetje Clau spreek ik absoluut geen Duits.
Mijn leraren op de middelbare school trokken ook altijd de haren uit
hun hoofd bij het zien van mijn beroerde grammatica en beperkte
woordenschat: 'nein'. Ik hoopte dus maar dat Kamal beter Duits zou
spreken dan ik, want anders zou het nog een lang weekend kunnen gaan
worden.
Op vrijdagmorgen ging ik voor het eerst met het openbaar vervoer in
Duitsland. Helemaal alleen, want Kamal moest werken. Ze liet me zien
waar ik een kaartje kon halen en liep vrolijk naar kantoor. Wat ze even
vergat te vertellen was waar ik precies heen moest (nummertje 5000 kwam
ik achter na een vlug telefoontje) en dat je alleen maar muntgeld of
vijf of tien euro kon invoeren. En daar stond ik: in niemandsland, met
alleen maar een briefje van vijftig euro. Ik was al bijna bang dat ik
nooit meer in het hotel zou komen. Op dat moment kwam er een dame
aanrennen die tegen me begon te gillen in het Duits. Om de één of
andere vage reden begreep ik precies wat ze zei, zonder daar moeite
voor te doen. Ik antwoordde: "Helaas, die is vijf minuten geleden al
vertrokken." Verrast over mijn snelle DUITSE antwoord, kreeg ik het
beetje lef dat ik nodig had om in het Duits te vragen hoe ik aan een
kaartje kwam voor de metro.
De aardige dame legde me uit dat ik best even zwart kon meerijden en
bij de volgende halte bij een kiosk het kaartje kon kopen. Zo gezegd,
zo gedaan. Ik was al bereid om te gaan janken, mocht ik worden
aangehouden, maar dat was helemaal niet nodig. Ik kwam zonder boetes
bij de volgende halte aan en de kiosk was gemakkelijk te vinden. Ik
liep naar binnen en toen gebeurde er iets waar ik zelf stomverbaasd
over was. Ik wenste de man een vriendelijk 'Guten Tag' en vanaf dat
moment sprak ik vloeiend duits. Vanaf een afstandje keek ik naar
mezelf, terwijl ik daar vrolijk stond te kwinkeleren met deze Duitse
man. Alsof ik dagelijks Duits spreek.
Het hele weekend heb ik het woord gevoerd, Kamal dook steeds weg
wanneer er Duits gesproken moest worden, of begon vrolijk in het
Engels. Ik maakte veel fouten, maar de Duitsers begrepen me en ik kwam
ermee weg. En ze vonden het nog heel aardig ook, mijn kennis van de
Duitse taal (Nou, meneer Koers, is er toch iets van uw lessen blijven
hangen!). Kamal was ook onder de indruk: "Dude! Je lijkt wel een
Duitser. Je spreekt Duits zoals die Duitsers dat ook doen, met precies
dezelfde gebaartjes enzo. Dat is echt te grappig."
Ach, dan komt mijn talent voor toneelspelen ook nog van pas...
|
|
|
|
Onverwachte luxe
Reis/Duitsland | Prinsessengedrag
|
27 December 2009 | 16:12:33
|
Om een weekendje weg te gaan naar Frankfurt, had nogal wat voeten in aarde. Een reis van vijf uur is niet niks en aangezien ik ook nog naar mijn moeder zou rijden na mijn vierdaagse verblijf, moest ik heel veel spullen mee hebben. Pochontas, de Pittige Parkiet, was uit logeren bij Sandra, dus daar had ik al geen zorgen meer over. Ik moest voornamelijk voor mezelf zorgen.
Dat dat nog niet zo gemakkelijk is, bleek toen ik onderweg was. Ik reed inmiddels bij Hilversum en was in gedachten nog even aan het aflopen wat ik allemaal bij mij had. Tandenborstel: check! Pyjama: check! Net zwart jurkje: check! Winterjas: fuck. Winterjas. Die lag klaar om aangetrokken te worden. Thuis. In Amsterdam. Ik sloeg mezelf voor mijn hoofd: hoe kan ik nou mijn JAS vergeten? Het is notabene december! En Kamal had me nog zo gewaarschuwd: "Neem een dikke jas mee, handschoenen, mutsen, sjaals, het is hier namelijk belachelijk koud!!"
Terugrijden was voor mij geen optie. Ik was al later vertrokken en omkeren zou betekenen dat ik zwaar in de spits terecht zou komen. Snel bedacht ik wat ik allemaal bij mij had en besloot dat ik door zou rijden. Ik had tenslotte heel veel kleding bij mij, dus ik zou gewoon met laagjes gaan werken. Veel laagjes. En dan zou ik wel zien of ik ziek zou worden. Kon mijn moeder mij mooi verzorgen.
Dus toen wij de stad ingingen, had ik een maillot, een broek, twee jurkjes en een joggingvestje aan. Handschoenen, sjaal en muts erbij en ik durfde die Duitse kou wel aan. Kamal was dolenthousiast, die wilde shoppen, dus daar wilde ik best even voor kleumen.
En, zoals verwacht, naarmate het weekend vorderde, daalde de temperatuur en begon het zelfs te sneeuwen. Niets leukers dan een weekendje weg in december in de sneeuw. Ook zonder jas is dat leuk. Maar ik had het wel koud. Negeren werkte niet meer.
Eén van Kamal's duitse collega's had besloten om die twee Amsterdammertjes de stad te laten zien zoals het hoort. Een ongelooflijk aardige en attente man. En hij zou ons meenemen naar de kerstmarkt, om eens even goed te drinken. Feuerzangbowle, gluhwein, appelwijn... Ik bedacht dat ik daar wel warm van zou worden, ondanks de ijskou. Maar de collega maakte zich zorgen. Dat zou echt te koud zijn. Hij vond dat ik een jas aanmoest en bood me zijn jas aan. Die zou ik de rest van de dag mogen lenen. Ik besloot dat ik zijn aanbod zou aannemen, omdat ik inmiddels niet meer warm werd.
Ik dacht: een echte mannenjas, dat zal niet zo mooi staan. Zal ook niet zo'n mooie jas zijn. Toen ik de jas kreeg, was ik dan ook blij verrast. Want de jas was niet zomaar een jas, maar een hele lange, dikke jas. Van een soort waar je het nooit meer koud in krijgt. Trots én warm liep ik over de Frankfurter Kerstmarkt. En toen zag ik het merkje: Giorgio Armani.
Daar liep ik dan, in Frankfurt, in een Armani jas. Ik glunderde: wat een onverwacht luxueus weekend... En om dat te vieren, ben ik met Kamal én mijn Armani jas in de draaimolen gegaan. Tsja, want ook Armani jassen willen wel eens een uitje.
|
|
|
|
Ronaaaaaaaaan!!!
Muziek | Prinses Marlief Starstruck?
|
20 December 2009 | 09:03:42
|
Een poosje geleden was ik online met Marieke, hoofdredacteur van online magazine Ze.nl. Ik gaf aan dat ik op dit moment nog geen werk heb en als ze eens iemand nodig heeft voor Ze.nl, ik mij van harte aanbevolen hield. Binnen een paar dagen was het al zover. Ze had iets en niet zomaar iets! Ze vroeg of ik er problemen mee had om in het Engels te interviewen (NEEEE!!!!) en of ik Ronan Keating wel zou willen interviewen (JAAAAAAAAAAAA!!!!!).
Ik had nooit zoveel met Ronan Keating en zijn muziek, dacht ik. Tot ik een beetje ging luisteren naar zijn oudere liedjes en me realiseerde dat ik die allemaal 'best leuk' vond. Prima muziek, lekker achtergrond en wat een leuke kerel om te zien. Ik had hem ook al eens zien optreden, bij Life & Cooking. Samen met ex-weblogcollega Marijke was ik toen grapjes aan het maken en 'Ronaaaaaannnnn' aan het roepen, want natuurlijk waren we fan.
En nu mocht ik deze leuke man van dichtbij aanschouwen, wat heet: ik mocht hem even aanraken (namelijk de hand schudden) en twintig minuten met hem praten. Ronan, Marlies, twintig minuten, een hotelkamer... je fantasie zou ervan op hol slaan.
Gelukkig deed het mijne dat niet, maar wat een ongelooflijke schat is hij. Zo lief, zo attent, aardig. Alleen maar schattige superlatieven voor deze zanger. Misschien raken jullie ook wel onder de indruk van hem bij het luisteren naar zijn nieuwe album, of bij het lezen van mijn interview die nu op Ze.nl staat.
****
In november is het nieuwe album van Ronan Keating 'Winter Songs' uitgekomen. Om deze te promoten is hij een paar dagen in Nederland en ik ben de mazzelaar die hem mag ontmoeten in een prachtig hotel in Amsterdam.
Om me voor te bereiden op dit interview, luister ik al dagen naar zijn nieuwe cd en ik koester me in de prachtige muziek en zijn warme stem. Het voelt helemaal aan als Kerst en ik vergeet voor heel even dat ik in de auto zit. Wat me vervolgens nog bijna te laat doet komen, aangezien ik het hotel straal voorbij rijd. Gelukkig ben ik nog net op tijd, want Mister Ronan mag je niet laten wachten. Mijn handen trillen een beetje als ik me voorstel aan deze ongelooflijke leuke, blonde man. Maar hij is heel relaxt en stelt me volledig op mijn gemak.
|
|
|
|
En de kerstboom bleek het magische advies...
Vakantie/Weekendje-weg | Prinsessengedrag
|
18 December 2009 | 10:27:32
|
Afgelopen weekend zat Kamal in Frankfurt. Zij was daar voor werk en ik
zou haar wel een weekendje komen blijmaken met mijn aanwezigheid. Punt was alleen dat de trein heel duur was en mijn werkloze portemonnee
niet echt doet aan onverwachte dingen. De auto bleek uitkomst te
bieden: gratis parkeren en goedkope benzine brachten mij daar. Het
volgende punt was echter dat ik er dan ook heen moest rijden. Alleen.
In het Buitenland. Vijf Uur Rijden. Maar ik durfde de uitdaging aan te gaan. Voor onderweg had ik -dankzij Sinterklaas- de albums van Mika en
The Beach Boys om mij te vergezellen en ik zoefde als een volleerd
chauffeuse over de weg. Razend trots was ik op mezelf toen ik na drie
uur rijden al vrij vergevorderd was. Ik had even een korte pauze
ingelast en keek naar de voorbijrazende auto's. Ja, ik was écht stoer!
Toen, na een kleine vijf uur, was ik in Frankfurt.
Dankzij de TomTom van mijn moeder bleek ik de weg vrij gemakkelijk in
één keer te kunnen vinden. Totdat TomTom zei: "Sla linksaf", terwijl ik
op de rotonde zat. Ik besloot de linkerkant aan te houden en toen was
het mis. Hij ging allerlei routes opnieuw berekenen en begreep zelf
niet meer wat zijn belangrijke taak in het leven is: mij op een veilige
manier op de plaats van bestemming krijgen. Ik begon me wat zorgen te
maken: zou TomTom na bijna vijf uur trouwe dienst me in de steek laten?
Juist op het moment dat ik het écht nodig had? Ik wist zeker dat ik
vlakbij moest zijn, maar ja: ik was in Duitsland en ik snapte nog niets
van de wegen daar. Laat staan van de taal.
Op dat moment belde Kamal: "Dude! Waar zit je?" Ik gaf aan dat ik
eerlijk gezegd geen idee had, dat ik volgens mij verkeerd zat. Maar
Kamal, mijn redster in Rij-Nood sprak toen de magische woorden:
"Vergeet TomTom! Je moet kijken naar een heel hoog gebouw, die staat
tegenover The Marriott. Er staat een kerstboom op het dak. Kan niet
missen, je ziet hem overal vandaan." Ik keek omhoog en, het voelde als
een waar kerstvisioen, zag de kerstboom op relatief korte afstand. Ik
gilde: "Joechei!" en reed weer terug naar de rotonde waar het eerder
die avond was misgegaan. Ik kreeg opnieuw het advies om linksaf te
gaan, maar mijn boegbeeld - de Kerstboom - stond rechts. Dus ik gooide
mijn stuur om, negeer TomTom en besloot de uitdaging aan te gaan door
het tip van Kamal te volgen. En het werkte!
Ik reed nog geen vijf minuten later de parkeergarage onder het hotel
naar binnen en kreeg direct mijn eerste aangename ontmoeting met de
Duitse gastvrijheid: ik kon parkeren op een parkeerplek die speciaal
voor vrouwen was. 'Reserviert for Frauen'. Ik dacht bij mezelf: ik ben
een vrouw en parkeerde op 1 meter afstand van de ingang. Toen ik in de lobby kwam, liep
Kamal stralend op me af: "Dude! Je bent er echt. Dat had ik nog niet
helemaal zien aankomen... dat het ook echt zou lukken!" Ik keek haar
grijnzend aan: "Ikzelf ook niet eigenlijk..."
|
|
|
|
Over een Nieuw Vriendje en een klein elfje
Relaties | Prinses en haar
|
16 December 2009 | 15:41:46
|
Jarenlang heb ik iedereen om mij heen vermaakt met mijn single prinsessenavonturen en jarenlang beviel me dat erg goed. Maar, zoals dat blijkbaar eenmaal gaat in de liefde, kun je soms behoorlijk verrast worden. Zelfs ik. Ik werd zelfs enorm verrast. Dus ik zal het maar opbiechten: ja, er is een Nieuw Vriendje in mijn leven. Maar aangezien ik hem niet teveel wil vermoeien met mijn hysterische prinsessengedrag, zal ik Nieuw Vriendje een beetje geheim houden.
Ik heb het inmiddels ook mijn lieve vriendinnetje en prachtigste nichtje van de wereld Anniek verteld. Zij was als een elfje in haar Tinkerbell pyjama en met rode wangetjes van de Sinterklaasavond. Ze vroeg of ik bleef slapen, waarop ik antwoordde dat ik bij mijn vriendje bleef slapen.
Anniek: “Heb jij een vriendje?”
Ik knikte maar eens: “Ja, dat klopt.”
Anniek: “Ben je verliefd?”
Ik moest eerlijk toegeven dat dat wel een beetje het geval is.
Anniek: “En is hij verliefd op jou??”
Gelukkig kon ik dat beamen: “Ja, hij is ook verliefd op mij.”
Toen, je bent een klein actreuteltje of je bent het niet, begon Anniek te stralen en te lachen, legde haar hand tegen haar voorhoofd, gooide haar hoofd in haar nek en verzuchtte: “Oooooh...., ik val flauw…”
Haar flauwte was echter van korte duur, want Anniek zag kansen: “Als je gaat trouwen met hem, mag ik dan bruidsmeisje zijn?”
Ik: “Nou, ik denk dat dat nog wel heel lang duurt hoor, voor ik trouw.”
Anniek: “Als ik 28 ben?” (In haar wereld ben je waarschijnlijk dan al bijna bejaard! AU!)
Ik: “Nou, dat duurt nog wel heel lang. Ik hoop wel iets eerder te trouwen.”
Anniek: “Als ik elf ben?” (Een droomleeftijd voor meisjes van acht.)
Ik: “Ja, misschien wel. En dan moet jij natuurlijk mijn bruidsmeisje zijn.”
Anniek keek me verheerlijkt aan en zag zichzelf volgens mij al over een gangpad schrijden, in schattig jurkje met dito bloemetjes.
Maar zover is het nog lang niet. Maar dat maakt mijn nichtje niet uit. Zij mag er alvast over dromen. En over tekenen:
Anniek: ”Ik ga een tekening voor hem maken! En die ga ik hem sturen.”
Ik: “Ik weet zeker dat hij dat heel leuk zal vinden.”
Anniek: En ik weet ook al wat ik ga tekenen. Een bruid met bruidegom!”
De schat... |
|
|
|
Ongemakkelijke momenten en goede sollicitatietips
Werk | Prinsessen werken ook!
|
09 December 2009 | 14:35:46
|
Een paar jaar geleden kreeg ik mijn navelpiercing. Nadat ik (en Sandra) vele pijnen doorstaan had bij het zetten, was ik oertrots op mijn piercing. En bén ik oertrots. Want ik show mijn roze steentje graag op de meest ongemakkelijke momenten. Of ik nu in de kroeg sta of achter mijn bureau op kantoor: soms krijg ik opeens zomaar een overweldigend stoere gevoel. Zo'n gevoel van: 'WAUW! IK HEB GEWOON EEN PIERCING!! (Geloof me, als je me kent: ik ben niet zo stoer. Ik ben nogal een mietje. Een piercing is dus best een overwinning...) En dat gevoel is dan zo overheersend, dan moet ik dat wel even met iemand delen.
Zo ook enkele weken geleden: ik stond voor het eerst met nieuw vriendje te zoenen en besloot opeens dat hij ook maar even mijn piercing moest zien. Ik deed mijn shirtje drie centimeter omhoog en gaf hem een twee seconden-blik op mijn piercing. Daarna deed ik, giechelend als een boefje, snel mijn shirtje weer omlaag. Ik zei, met het schaamrood op mijn kaken: "Sorry, ik heb de altijd de onbedwingbare behoefte om mijn piercing op de meest ongemakkelijke momenten te laten zien..."
Hij moest er erg om lachen en fluisterde toen een goede sollicitatie-tip in mijn oor: "Als je dat maar niet tijdens je sollicitatie-gesprek gaat doen." Een advies dat ik braaf ter harte zal nemen.
|
|
|
|
Barmhartige Samaritaan of Wanhopig op Zoek?
Amsterdam/Verkeer | Prinses en haar
|
08 December 2009 | 11:47:52
|
Een poosje geleden, ik kwam terug van het zwemmen, had ik een bekeuring. Ik vergeet nog wel eens een kaartje te kopen bij de parkeerautomaat, aangezien ik een parkeervergunning heb. Maar ja, die is niet overal geldig en dat vergeet ik dus nog wel eens. Dus: een bekeuring. Mijn auto is overigens overal herkenbaar, vanwege de hysterisch aanwezige rommel en gezelligheid met tierelantijnen. Iedereen weet dat het mijn auto is...
Ik pakte de bekeuring achter de ruitenwissers weg en toen viel er nog een extra papiertje uit. Het viel op de grond en, nieuwsgierig als ik ben, raapte ik het natuurlijk direct op. Het was een parkeerkaartje, met een telefoonnummer. Helemaal verrast was ik, over zoveel compassie van iemand ander met mijn bekeuringsleed. Dat er een telefoonnummer opstond vond ik licht opmerkelijk, maar misschien wilde deze persoon wel netjes zijn vijftig eurocent terug. Fijn om soms zo naief te kunnen zijn.
Ik besloot om de gok te wagen en het parkeerkaartje op te sturen als bezwaar tegen mijn bekeuring. Helemaal blij was ik, zie je wel dat Amsterdammers zo slecht niet zijn? Ik keek verder niet naar de tijd van de boete en de tijd van het parkeerkaartje: waarom zou ik ook? Het nummer sloeg ik voor de zekerheid maar even op in mijn telefoon, onder de naam: 'Auto Kaartje'. Mocht ik mijn bekeuring terugkrijgen, dan zou ik de persoon in kwestie een bedanksmsje sturen.
Ik ging er al bijna vanuit dat ik mijn vijftig euro terug zou krijgen, maar helaas. Gisteren kreeg ik een brief: 'De tijd van het kaartje is veel later dan het tijdstip waarop de bekeuring is uitgeschreven, u krijgt uw geld niet terug.' Er stond nog net niet bij: 'lekker puh, domme doos!'
Aha, nu voel ik me toch iets te blanco in de wereld van autoflirten. Was dit nu een poging tot versieren, of was het wel een Barmhartige Samaritanen-Actie? Ben ik naief of niet?
En delete Auto Kaartje...
|
|
|
|
Over werklozen en inspirerende mensen
Boek | Prinsessen werken ook!
|
07 December 2009 | 12:18:51
|
Als je denkt dat je als werkloze gewoon suffig op de bank kan blijven hangen, dan is niets minder waar. Tenminste... voor mij is dat niet zo. Ik mag nog steeds leuke dingen doen, waaronder interviews met zeer inspirerende mensen. Twee weken geleden mocht ik Carmina Salcido interviewen. Haar vader besloot op een zeer slechte dag om haar moeder, haar oma, haar twee tantes en haar twee zusjes te vermoorden. Ook Carmina ontkwam niet aan deze walgelijke slachting, maar ze overleefde het door puur geluk.
Ik las het boek in één ruk uit en was ontroerd, boos, maar bovenal vol afschuw. Wat een weerzinwekkend verhaal. Op dat moment wist ik niet zo goed wat ik zou kunnen verwachten van mijn interview met Carmina. En dan nog wel een uur lang. Hoe zou ze zijn? En vooral: is zij zo teleurgesteld in het leven dat er geen normaal gesprek meer te voeren valt? En eigenlijk was het enige dat ik wilde doen haar een dikke knuffel geven: 'arme meid, wat een leven...'.
Ik had me ongerust gemaakt voor niets. Wat een ongelooflijk inspirerende jonge vrouw is Carmina. We hebben bijna anderhalf uur met elkaar gesproken en zelfs meer dan eens gelachen. We maakten grappen (jawel, in het Engels!), waren ontroerd en diepzinnig. Alle facetten voor een goed interview, een prettig gesprek en gewoon een babbeltje tussen twee vrouwen waren aanwezig én hebben wij benut.
Ik had haar aan het begin van het gesprek verteld dat mijn eerste instict was om haar een knuffel te geven, nadat zij mij had verteld dat mensen altijd naar haar toekomen om haar een 'big hug' te geven. Aan het eind van het gesprek vertelde ze me dat ze het gesprek zeer gewaardeerd had en ze stond op. Ik wilde haar een hand geven, professioneel gezien de enige juiste afsluiting van een interview. Maar ze keek me lachend aan en zei: "I would like that hug now...". En zo gaven twee vrouwen, door een prachtig boek verbonden, elkaar in een luxueus hotel elkaar een knuffel.
Dat ik het een prettig gesprek vond was mooi meegenomen. Maar ook Carmina was te spreken over het interview. Ik hoorde later van de uitgever dat ze het één van de beste gesprekken vond. En dat is een heel groot compliment!
***
Het verhaal van
Carmina Salcido leest als een slechte thriller. Een vader die op een
dag besluit om zijn gezin en schoonfamilie uit te moorden, zonder
daarvoor een specifieke reden op te kunnen geven. Het is echter geen
slechte thriller, maar bittere werkelijkheid voor Carmina. Zij
overleefde ternauwernood deze brute afslachting en moet sindsdien leven
met de zichtbare en onzichtbare littekens van deze tragedie. Zij
besloot een boek te schrijven over haar geschiedenis. Dit boek is net
uitgekomen en heet Alleen ik overleefde. Ik heb de eer om Carmina te
ontmoeten in het prachtige Ambassade Hotel in Amsterdam. Om me voor te
bereiden, kijk ik de documentaire over de Salcido-moorden op Youtube en
zie een beetje op tegen onze ontmoeting. Mocht ik echter ergens
verwacht hebben een verbitterd meisje zonder hoop en dromen te
ontmoeten, dan heb ik het volledig onjuist.
|
|
|
|
Paniek! Peeuw! Maar ik was boelkloedig.
Amsterdam/Wonen | In en om het paleis van Prinses Marlief
|
28 November 2009 | 10:46:57
|
Gisteravond kwam Danits bij mij langs. Beregezellig natuurlijk en ik was druk bezig geweest om alles schoon te maken. Vloer dweilen, stoffen, natte lap, opruimen: alles fris en schoon. Opgelucht en trots op mezelf ging ik op de bank zitten. Ik keek rond en besloot dat ik goed mijn best had gedaan. Danits was er nog niet, dus ging ik nog even lekker Gilmore Girls kijken. Pot thee gezet, kaarsjes aan en de verwarming lekker hoog. Zo zat ik op de bank, te smullen van de Ultieme Vrijdagavond.
Totdat ik iets hoorde dat ik niet kon thuisbrengen. Een soort geknetter dat niet normaal was. Ik keek in de richting waar het geluid vandaan kwam en zag vlammen. Het gekke was dat ik me in eerste instantie niet realiseerde dat ik vlammen zag. Ik zag ze, maar registreerde ze niet. Dit moment van stilstand in de tijd duurde een seconde of twee en toen vloog ik van de bank af: "Oh nee!" gillend.
Ik rende naar de vlammen en begon te blazen. Ik besefte me dat ik het daar niet beter mee maakte. Ondertussen begreep ik wat er was gebeurd: er was een kaart omgewaaid in de waxinelichtjes en die was in de fik gevlogen. En dat was nu lekker aan het branden op mijn vensterbank. Goed, terug naar het avontuur. Ik besloot dat een beetje blazen niet werkte en rende naar mijn slaapkamer. Ik trok mijn kast open en sleurde er een handdoek uit.
Ik kon alleen maar hopen dat er niets anders vlam zou vatten, terwijl ik naar de slaapkamer rende. Dat ik terug zou komen en dat ik dan een volledige vlammenzee aan zou treffen, waar mijn handdoekje niet tegenop zou kunnen. Ik rende sneller dan het licht terug en zag gelukkig dat de kaart bijna opgefikt was en niet doorzette naar andere brandbare dingen, al likten de vlammen wel aan het fotolijstje met mijn vaders foto - gelukkig was die niet heel brandbaar. Ik gooide de (dure, zonde..) handdoek op het vuur en het doofde snel.
Trillend keek ik naar het hoopje as dat ooit een ansichtkaart was. "Wow", was het eerste dat ik zei naar mijn 'oh nee' kreet. In stilte en redelijk koelbloedig had ik een kleine ramp voorkomen. Nu hoefde ik even niet meer stoer te zijn en bibberig ging ik op de bank zitten. Goed gedaan, Lies. Je bent een grote meid.
|
|
|
|
Duffe stommiteiten
Auto/Toyota | Prinses'minder wel en wee
|
28 November 2009 | 08:22:07
|
Donderdagochtend stond ik op met een hoofd als een wattenbolletje. Zo'n hoofd met van die dikke ogen en 'puffyness' overal. Ondanks mijn hysterisch gezellige ochtendbelletje met Danits, kwam ik niet in de wakkerheidsmodus. Maar er moesten dingen gedaan worden, dus heb ik mezelf in de kledij gehesen. Het ging allemaal best aardig.
Nu moet je niet denken dat ik chagarijnig was, integendeel. Ik was er gewoon 'niet helemaal bij'. Ik loop dan rond als een kip zonder kop, terwijl ik mijn dagelijkse dingetjes doe. Zo'n dag heb ik misschien twee keer per jaar. Zo'n overafwezige dag. Het lullige van een dergelijke dag ligt 'm niet in het afwezige, maar in het feit dat er dan altijd iets misgaat. Bij voorkeur met mijn auto. Zo vond ik mezelf al eens terug met een lege tank, midden op een héle druk weg waar heel veel vrachtwagens reden. Maar dan ook echt véél. En hard. En dat was niet leuk.
Zo ook deze donderdagochtend. Ik reed naar de Albert Heijn en postkantoor, want moest wat pakjes wegbrengen. Omdat ik snelsnel wil (moet om elf uur bij de haptonoom zijn), trek ik geen jas aan en vergeet ik mijn sjaal om te doen (wat best gek is, want ik heb eigenlijk altijd een sjaal om). Ik ren door de AH en doe mijn noodzakelijke boodschapjes. Terwijl ik deze aankopen in de achterbak leg, voel ik opeens een lichte pijn. Ik stoot mijn hoofd tegen de auto. HOE IS DAT NOU MOGELIJK? Ik vraag mezelf af of ik, naast de dikke ogen en afwezigheid, nu ook al begin te tollen op mijn benen. Maar dan realiseer ik mij dat mijn auto nog naschommelt.
Met stomme verbazing kijk ik naar de auto voor mij: die overduidelijk tegen mijn auto aanstaat. Ik loop om mijn auto heen, check of hij (Oskar) schade heeft (nee) en loop naar de onverlaat die zichzelf tegen mijn auto durft aan te parkeren. Nog steeds met open mond kijk ik zijn raampje in en verwacht op zijn minst een 'mea culpa'. Niets is minder waar. De oude knar van minstens tachtig jaar oud kijkt niet op of om. Of hij mij nou niet ziet of niet wil zien, hij rijdt weg zonder uberhaupt gecontroleerd te hebben of hij schade heeft gemaakt. Schaamteloos!
Ontdaan duik ik mijn auto in. Ik zoek de pakketjes bij elkaar en pak mijn portemonnee. Dan loop ik naar het postkantoor en laat mijn post stempelen. Net op het moment dat mijn postkantoorheldin vraagt of ik alweer een nieuwe baan heb, realiseer ik mij dat ik iets niet heb. Telefoon: check, portemonnee, check, autosleutels..... autosleutels! Het schiet als een klein kogeltje naar binnen: die liggen nog in de auto. Ik ren het postkantoor uit en constateer wat ik eigenlijk al wel wist. Mijn auto zit op slot. En de sleutels liggen op de stoel.
Om de één of andere reden laat ook deze tegenslag me niet uit het veld slaan. Ik kan alleen maar denken: 'tsja, dat hoort wel bij de dag vandaag' en ik bel mijn vrienden van de ANWB. Zij mogen mij komen verlossen. En dat kwamen ze ook: na een uur in de kou en regen te hebben gestaan, zonder jas. Handig, als je blaasontsteking hebt.
|
|
|
|
'Komt een vrouw bij de dokter' - recensie voor Chicklit.nl
Film | Prinsessen werken ook!
|
26 November 2009 | 13:21:27
|
In 2003 kwam het ongelooflijk populaire boek Komt een vrouw van de dokter
van Kluun uit. Door recensenten bijzonder slecht ontvangen, maar door
het publiek juist zeer goed. Laaiend enthousiast was men over het
autobiografische boek en werd het in meer dan twintig talen vertaald.
De kracht van het boek is niet zo moeilijk te raden: iedereen heeft een
duidelijke mening over hoofdpersoon Stijn. Stijn is een eikel. Niet
zomaar een eikel, maar eentje van de bovenste plank. En toch wil je van
hem houden, moet je zelfs van hem houden. Zijn charme, zijn
levenskracht, zijn pure emoties en uiteindelijk ook zijn eerlijkheid.
En ook al heb je een sterke mening over zijn gedrag, uiteindelijk is
het enige dat overblijft zijn pijn en verdriet om het verlies van zijn
vrouw. En die pijn is universeel.
|
|
|
|
Ze heeft haar bikinibroekje nog aan hoor...
Vakantie | Prinsessengedrag
|
26 November 2009 | 12:50:22
|
Gisteren had ik een leuke dag. Ik ging Marjolein opzoeken, die samen met haar beste vriendin Ellemiek in Center Parcs (Huttenheugte) op vakantie is. Er is niets fijners dan werkloos zijn en je dag 'verdoen' in een wildwaterbaan. Ook al had ik Ellemiek nog maar twee keer eerder gezien, de gesprekken gingen binnen de kortste keren over de meest wilde onderwerpen. Vrouwen zijn daar heel gemakkelijk in: het delen van leuke verhalen. Wat nou gene?
Overdag hebben we dus heerlijk overal gepoedeld en gebadderd. Als een kind vloog ik alle glijbanen af, rende de trappen op, spetterde Lein en Ellemiek (en toevallige passanten) nat en gilde het uit van pret in het golfslagbad. Kinderachtig gedrag? Ik draai er mijn hand niet voor om.
Na het eten besloten we opnieuw het zwembad te bezoeken. Want je bent zwemverslaafd of je bent het niet. Ik had 's morgens een dagpas gekocht, maar om de één of andere reden bleek deze 's avonds niet meer te werken. En natuurlijk was er geen Center Parcs werknemer in de buurt om te vragen waarom mijn pas het niet meer deed. Marjolein, die aan de andere kant van het hek stond, zei: "Het enige dat je nu nog kunt doen is eroverheen klimmen." Ik keek haar aan, bekeek mezelf (rok en hakken) en knikte toen berustend. Met een lenige zwier, waar ik zelf verbaasd over was, zwaaide ik mijn benen over het hek. Eenmaal aan de andere kant, had ik het gevoel dat ik elk moment aangehouden kon worden, maar ik kon gewoon doorlopen. Lies is een boef.
Opnieuw was het rennen en vliegen naar glijbanen, golfslagbad en wildwaterbaan. Wat een pret: holderdebolder van de wildwaterbaan, vier blauwe plekken en zes schrammen rijker, maar 'oh wat hebben we een piezelier'. Op het eind wilden we nog even in het buitenbad, want 'dat is zo leuk met die lichtjes'. Ik, nog niet moe genoeg, besloot om nog een keer of drie van de glijbaan te gaan. Ellemiek en Lein zouden naar me kijken als ik naar beneden kwam. Razendsnel kwam ik naar beneden en plonste ik het water in.
Marjolein was verbaasd over mijn snelheid. Ik ging beduidend sneller dan de overige glijbaangebruikers. Ellemiek vertelde haar mijn geheimpje: "Ze doet haar bikinibroekje aan de kant." Toen ik opnieuw, als een raketje, van de glijbaan afkwam, hoorde ik Marjolein, waarschijnlijk nog met haar hoofd bij de spannende gesprekken van die middag, verbaasd zeggen: "Maar ze heeft haar bikinibroekje nog aan hoor!" Nauwelijks bekomen van mijn raketvlucht, brulde ik het uit van het lachen.
*Voor de glijbaangeroutineerden onder ons: jullie weten natuurlijk dat E. dat ene trucje om sneller te gaan bedoelen. Het heeft niets te maken met een bikinibroekje uittrekken. Aan de glijbaanleken onder ons: ik ga niet op plastische wijze uitleggen wat ik wél heb gedaan. Ik zou zeggen: ga maar even van een glijbaan, dan snap je het vast wel. :)
|
|
|
|
Pas als je niet meer wordt genoemd, sterf je
Goed doel | www.hetkanwel.net
|
23 November 2009 | 12:16:25
|
Vandaag las ik een bericht in de krant waar ik van schrok. Richelle Laurijssen, Heldin van de Anti-Vloek actie, is gisteren overleden. Ze was zestien jaar en voerde een oneerlijke oorlog tegen de kanker in haar lichaam. Ik heb er lang over getwijfeld of het een hetkanWel-bericht was en of ik het zou moeten plaatsen. Want alles aan dit bericht lijkt op het eerste gezicht oneerlijk, verdrietig, pijnlijk, stom en zeg maar gewoon: hetkanNiet.
|
|
|
|
Wie schrijft, die blijft...
Boek | Prinsessen werken ook!
|
20 November 2009 | 16:01:45
|
Als ik vroeger een boek kocht, dan las ik altijd de mening van degene die op het boek stond. "Geweldig verhaal, aanrader" door journalist A. Beter van de New York Times of Het Parool. Wat leek het mij toch ongelooflijk stoer als je op zo'n boek je mening zou mogen verkondigen.
Toen ik bij Vrouw.nl kwam werken werd al snel gevraagd naar mijn mening over een boek. In eerste instantie kwam die alleen in de aanbiedingsfolder, vond ik al o zo stoer. Maar toen ik jurylid was geweest bij een thrillerwedstrijd was het eerste boek met mijn naam een feit. Op Nr. 19 van Michele van Rees staat fier mijn naam. En dat voelde stiekem ongelooflijk goed.
Daarna volgden 'Op Jacht' van Rhonda Pollero en 'Alleen Eva' van Svea Ersson. Oké, misschien staat niet op elk boek precies 'Marlies Sienot', maar dan staat er 'Vrouw.nl'. En ik weet dan dat het mijn citaat is!
Nu is 'Zwaar beproefd' van Chantal van Gastel uitgekomen. En was mijn droom om ooit op de achterkant van een boek te staan, dan is de droom nog veel mooier geworden. Bij dit boek staat Mijn Citaat op de voorkant. Dé voorkant. Zo fijn...
|
|
|
|
Wiplala Weer!
Theater | Prinsessen werken ook!
|
20 November 2009 | 09:32:40
|
Pas geleden werd ik gevraagd om te komen schrijven voor www.musical-info.nl. Hartstikke leuk! Dus afgelopen maandag ben ik voor het eerst voor hen op pad gegaan: naar de perspresentatie van 'Wiplala Weer'.
'Er was eens een piepklein mannetje, zo klein dat je heel goed moet
kijken om hem te zien. Dit mannetje woont bij de grote mensen-familie
Blom én hij kan toveren. Tinkelen noemt hij dat. Hij kan het alleen nog
niet zo goed en daarom brengt hij regelmatig vader en kinderen Nella
Della en Johannes Blom in de problemen.''
Lees verder op Musical-info.nl!
|
|
|
|
Duivelsvoer!
Eten en drinken | www.hetkanwel.net
|
07 November 2009 | 09:51:54
|
Het is nog niet gemakkelijk, dat Skinny Bitch-idee.
Wanneer ik het boek pak om me in te lezen in deze nieuwe vorm van
voeding, denk ik nog dat ik gewoon wat leuke tips krijg om gezonder en
biologischer te eten. Maar niets hoor: ik word toegesproken op een
manier die mijn Dertig Dagen Deal
eigenlijk niet tolereert. Maar het wordt wel duidelijk: alles wat we nu
eten is slecht. Je mag meer niet dan wel en dat maakt deze opdracht
niet gemakkelijk. Geen koffie, geen suiker, geen vlees, geen vis, geen
alcohol, geen aspirines, geen frisdranken (ook geen light), geen kaas,
geen eieren, geen melk, geen yoghurt, geen boter… Moet ik nog doorgaan,
of is het duidelijk dat je dus niets mag?
|
|
|
|
Het Anti-Vloek beleid
Gezondheid | www.hetkanwel.net
|
06 November 2009 | 16:48:50
|
Een paar jaar geleden was ik met één van mijn beste vriendinnen naar de film. Naar het eerste deel van de ‘The Lord of the Rings‘-trilogie.
Ik geloof dat ik haar niet had verteld dat het een film van drie delen
was en dat heb ik geweten. Dit vriendinnetje is heel lief en
zachtaardig. Ze zegt geen rare woorden en, in tegenstelling tot mij,
zal zij nooit vloeken, schelden of tieren. Zacht, gelijkmatig en met
rustige stem, zo ken ik haar.* Totdat de film afgelopen was. Het was
doodstil in de zaal, iedereen was ongelooflijk onder de indruk. Zo ook
mijn vriendin… zij was luidruchtig onder de indruk.
Van het feit dat ze een jaar moest wachten op deel twee: “Godverdorie,
wat een kutfilm!”, schalde haar normaal zo zachte stem door de verder
doodstille én bomvolle bioscoopzaal.
|
|
|
|
hetkanWel.net is genomineerd voor een Dutch Bloggie 2009
Internet | www.hetkanwel.net
|
04 November 2009 | 18:40:55
|
De Dutch Bloggies zijn de jaarlijkse verkiezingen voor de beste weblogs van Nederlandstalig grondgebied en worden georganiseerd door de Stichting Dutch Bloggies. Naast de uitreiking voor Beste Weblog van 2009, zijn er vijftien categorieën met telkens tien weblogs die kans maken op een Dutch Bloggie. Overbodig om te zeggen dat elke weblog van Nederland deze prijs wil winnen. Of op z’n minst genomineerd wil worden.
Ik was al een tijdje niet echt online geweest, dus vanmiddag maakte ik maar weer even mijn rondje. Op Twitter aangekomen zag ik een felicitatie aan mijn adres omdat hetkanWel genomineerd is voor een Dutch Bloggie. Ik kon het bijna niet geloven en ben naar de website van Dutch Bloggies gegaan. Binnen twee seconden zag ik het rood op wit: hetkanWel.net is genomineerd voor een Dutch Bloggie in de categorie ‘Beste lifestyle weblog’. Wij zijn natuurlijk allemaal hartstikke blij en trots!
De Dutch Bloggies worden uitgereikt op dinsdag, 1 december 2009 in de Haagse popzaal Paard van Troje. Iedereen die dat wil, kan de uitreiking gratis bezoeken. De jury zal daar bekendmaken welke weblogs in iedere categorie zijn doorgedrongen tot de shortlist van vijf, waarna de winnaars worden bekendgemaakt.
De tijd van nagelbijten is aangebroken… |
|
|
|
Kanker verziekt je taal
Goed doel | www.hetkanwel.net
|
03 November 2009 | 17:11:58
|
Ik zal maar met de deur in huis vallen: ik vloek. Oké, ik zeg niet zo snel ‘GVD’, maar Jezus en God worden regelmatig door mij aangeroepen op de meest ongelegen momenten. Ik ben er niet trots op. Niet alleen omdat ik een dochter van een dominee ben, maar ook omdat het niet zo vrouwelijk is. Maar weet je: soms is het gewoon even ‘lekkerder’ om een goede krachtterm eruit te gooien. “Sjesus, wat een ongelooflijke HONDELUL is dat!” bekt gewoon lekker en dan lijkt ‘Potverdriedubbeltjes, wat een ongelooflijk onaardige man is dat…’ simpelweg niet afdoende.
|
|
|
|
Hip ecoshoppen!
Samenkopen | www.hetkanwel.net
|
27 Oktober 2009 | 19:05:10
|
Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik shoppen dus écht héél
stom vind. Stom. Echt waar. Dat is erg vervelend voor mijn
vriendinnetjes die lijden aan het shopaholic-syndroom en dit niet
kunnen delen met mij. Ik heb een vriendin die tassen en
schoenenverslaafd, een vriendin die de leukste dingen in tweedehands
winkeltjes koopt, een vriendin die het liefste altijd zou shoppen in
New York en een vriendin die verslaafd is aan de Hema. En haar begrijp
ik. Ik hou ook van de Hema. Die zit namelijk vijf minuten bij mij
vandaan en heeft bijna alles wat ik nodig heb.
|
|
|
|
Schatten uit de zee (+WIN!)
Gezondheid/Verzorging | www.hetkanwel.net
|
23 Oktober 2009 | 14:49:49
|
Heel, héél lang geleden ben ik naar Disney’s ‘De Kleine Zeemeermin’
geweest. In de bioscoop. Dat was nogal een uitje in die tijd. Het was
kerstvakantie en ik was diep onder de indruk van ‘Ariël’. Sinds die
tijd ging ik steeds vaker zwemmen en speelde dat ik de kleine
zeemeermin was (Stiekem doe ik dat nog steeds…). Dat ik blond ben en
zij rood was geen onoverkomelijk iets. Het leek me echt geweldig om om
zo snel te kunnen zwemmen, met zo’n prachtige staart. Maar aangezien
het vrijwel onmogelijk is voor een mensenkind om een vissenstaart te
kweken, heb ik uiteindelijk de droom om een magisch wezen te worden
opgegeven. Wat wél tot de mogelijkheden behoort is gebruik maken van de
schatten die de zee te bieden heeft.
Lees verder én win op hetkanWel.net!
|
|
|
|
Wat hebben Victor & Rolf met Kerst?
Mode | Feestprinses
|
16 Oktober 2009 | 09:44:46
|
Ik ben dol op kerst! Het kan mij niet hysterisch genoeg zijn: ik heb een kerstboom met rode en zilveren ballen, ik heb overal kerstkaarten, ik verstuur aan iedereen kerstkaarten - zelfs mensen die ik al vijf jaar niet heb gezien. Ik steek vele kaarsen aan, er hangt een kerstkrans aan mijn deur en zelfs de vogelkooi krijgt versiersels. Het is zelfs zo erg dat ik laatst een uberlelijk cadeautje die ik van iemand kreeg, ruilde voor het kerstkookboek van Nigella Lawson. Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik daar veel gelukkig van word...
Waar ik niet zo gelukkig van word, is shoppen. Winkel in, winkel uit is aan mij niet echt besteedt. Maar wel als ik Sinterklaas- en kerstcadeautjes mag kopen. Voor anderen shoppen vind ik heel leuk. Eén van mijn favoriete hotspots in de Decembermaand, is de Bijenkorf. Net als een klein meisje kan ik daar rustig een half uur met open mond blijven kijken naar die enorme kerstboom middenin de winkel.
Dit jaar heb ik nog een reden om naar dit wondere kerstfestijn van de Bijenkorf te gaan: ontwerpersduo Victor & Rolf betoveren namelijk de winkel. Dus ze ontwerpen niet alleen de kerstcollectie, maar ze zullen ook het interieur én de etalages gaan vormgeven. Ik kan niet wachten!!!
I wish me a merry christmas, lalalala....
|
|
|
|
|
|
|
|
