Mijn held Billel
Relaties/Familie | Prinsessengedrag | 09 Maart 2010 | 10:08:54

Mijn neefje Billel is mijn grote held. Als klein mannetje kwam hij helemaal alleen op vakantie in Nederland en is nooit meer weggegaan. Met zijn bruine ogen en wimpers tot aan zijn wenkbrauwen (ja heus!), veroverde hij mijn hart en is daar nooit meer weggegaan. Ik zeg nu wel 'neefje', maar eigenlijk is hij al langer dan ik. Tien jaar ouder ben ik en je zou denken dat dat voor de nodige issues gezorgd zou hebben met betrekking tot de tijdsbesteding als we samen zijn. Niets is echter minder waar. Want we zijn allebei dol op chickflicks, zijn samen opgegroeid met Disney films en van de vier keer dat ik in Euro Disney ben geweest, was het drie keer met hem. (Klik voor: 'de Disney Sloper'). Ook de wat meer volwassener hobbys hebben we ons eigen gemaakt: wijntjes drinken bijvoorbeeld.

Hij is mijn vriend en mijn klankbord: als ik mezelf te oud vind of stom, dan weet hij me altijd op te vrolijken. Voor hem ben ik nog steeds die lieve, prachtige en vooral 21-jarige nicht Marlies. Niets oud en afgedankt.

Van Billel wist ik al zeker dat hij een ster zou worden, ooit. Dat kan niet anders met die prachtige ogen. En hij spreekt vier talen perfect; Nederlands, Engels, Frans en Gronings (haha). Dus hadden we al een complete fantasie bedacht: hij zou beroemd worden en dan zou ik zijn persvoorlichter worden. Hij is al goed op weg: hij doet een acteursopleiding in Los Angeles. En onze jeugdfantasie houden we in ere: hij is het nog niet vergeten.

Inmiddels doet hij nog een andere opleiding, naast het acteren. Namelijk een PR opleiding. En daar hoort schrijven bij. Hij is er hard mee aan de slag gegaan. En ondanks dat hij in het verre Amerika woont, we elkaar niet zo vaak spreken en hij heus veel hipper is dan ik, is hij zijn niet zo hippe nicht niet vergeten:

"ik heb een "journalism" klas dit semester en elke week moet ik een "paper" schrijven. Eerste paper was over een favo boek en iemand van een andere generatie interviewen over die persoon's favo boek, tweede week was schrijven over een bepaald "magazine" abonnement die je zou kiezen als je een jaar gestrand was op een onbewoond eiland. En deze week over m'n favo tv serie en iemand van een andere generatie's favo tv-serie.

Voor elke paper kun je 20 punten krijgen, en voor elke paper kreeg ik 25 punten, dus 5 extra punten.

Daarnaast vertelde mijn docent, nadat ik hem voor wat uitleg vroeg voor de tv-serie paper : "Je hoeft je geen zorgen te maken, je papers zijn erg goed. Je bent een goede schrijver."

Wie ik daaraan dank ? De genen van Prinses Marlief!"

Ook al is het wellicht niet helemaal de waarheid: ik smelt...

Berichtje! 7 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 45


Een les in woordbetekenis: sexy
Kinderen | Tante Prinses | 08 Maart 2010 | 14:45:30
Een weekend met mijn twee neefjes is altijd feest. Afgelopen zaterdag kwamen Jurre (4) en Merijn (6) weer een nachtje logeren bij tante Marlies. Merijn is gauw tevreden: een tekenfilmpje aan en een glaasje limo en de wereld is mooi. Jurre zoekt meer de gezelligheid op. Bijvoorbeeld door samen pannenkoeken te gaan bakken - stoel naast het fornuis, plakjes kaas eten en dan zeggen: 'Wat help ik goed he, tante Marlies?'
 
Het was dubbel feest, want Vriendje zou 's nachts ook aansluiten bij mijn Full House of Men. Toen broer Leo en ik dit vertelden aan de beide heren, zei ik: 'Jullie kennen hem al, he?'. Jurre, altijd in voor een briljant antwoord, zei: 'Ja, G. kennen we al, dus we weten al dat hij lief is.' Kijk, Vriendje is ook door de familie geaccepteerd- fijn.
 
Ik maakte de kinderen ook blij met het feit dat we, samen met Kamal, naar de kinderboerderij zou gaan. Ze hadden haar al eens ontmoet, dus dat werd feest. Toen ze aanbelde, zei Jurre: 'Ah, daar is G.' Ik moest lachen en zei: 'Nee, dat is Kamal.' Toen ik Kamal had binnengelaten, keek Jurre op en zei: 'Ik zei het toch, daar is G.' We moesten allemaal lachen, zeker toen Jurre bijna de hele middag volhield dat Kamal G was.
 
Jurre was al eens eerder naar de kinderboerderij geweest, zo vertelde hij in onvervalst westlands: 'Ik weet nog wel waar die is hoor. In het dorp hierzo.' Glimlachend zei ik dat we nu in de stad zijn. Jurre: 'Ik wilde het net al zeggen...'
 
Jurre is dus van de woorden en de gezelligheid. Maar ook Merijn is slim. Jurre gebruikte het woord sexy. Merijn, anderhalf jaar ouder en dus vééééél wijzer dan zijn kleine broertje, vroeg: 'Weet je wel wat dat betekent?' Jurre moest (gelukkig) het antwoord schuldig blijven. Kamal en ik zaten voorin de auto en hielden ons buiten dit volwassen gesprek. Onze oren spitsten zich echter toen Merijn het woord sexy ging uitleggen. 'Dat is als een jongen en een meisje... eh... hele rare dingen gaan doen.'
 
Fijn, niet alleen een superleuk weekend - ook een les in woordenschat. Ben weer een stukje wijzer.
 
 
 
 
Berichtje! 7 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 66


Over het Openbaar Vervoer en een Onwillige Broek
Amsterdam/Werken | Prinsessen werken ook! | 04 Maart 2010 | 08:37:06
Het is nog niet zo gemakkelijk, om te beginnen aan een nieuwe baan. Want niet alleen krijg je een enorme lading aan informatie over je uitgestort; je moet ook nieuwe gezichten leren kennen, namen onthouden en weten in welk kantoor je zit. Maar het allerergste, voor mij in elk geval, is het wennen aan het OV. Reizen met de metro of tram is niet echt aan mij besteed. Ik heb mijn aandeel in reizen met het OV wel gehad toen ik in Utrecht studeerde en in Zwolle/ Amsterdam woonde. Of toen mijn moeder besloot om te gaan wonen in Kollum en ik mezelf met mijn weekendtas vol was de trein in sleepte - vier uur van deur tot deur. (Met de auto kan het in anderhalf uur!). Op het moment dat de reis acht uur duurde (geloof me, dit is met enige regelmaat voorgekomen!), besloot ik om een auto te kopen. Sindsdien ben ik misschien vier keer per jaar in de tram te vinden, nooit meer in de trein en zeker niet in de metro. En die regelmaat bevalt me prima.
 
Nu ben ik dus begonnen met mijn nieuwe baan en parkeren is daar niet gemakkelijk. Bijna onmogelijk zelfs. Ze willen dus ook dat je met het Openbaar Vervoer komt. Dus heb ik maandag braaf een OV chipknip van Kamal geleend en zo ging ik mijn eerste werkdag richting tram. Gelukkig hielp Kamal mij op weg, want ze zag me nog niet veilig (en op tijd!!!) bij mijn nieuwe baas aankomen.
Werken met zo'n chipknip is een verhaal apart: onderweg naar de metro stond ik te hannessen bij de toegang tot het perron. Om de een of andere reden kwam ik niet binnen, mijn pas wilde niet. Kamal stond rustig bij de roltrap te wachten tot het moment kwam dat ik doorhad wat ik zou moeten doen. Toen na bijna een minuut klungelen bleek dat dat moment niet zou komen, zei ze: "Je moet het andere poortje pakken."
 
Ohw.
 
Die poortjes heb ik, na vier dagen, overigens nog steeds niet onder de knie. Maar heb al wel twee boeken uitgelezen die al maanden 'halverwege' waren. Dus ik vind langzamerhand mijn routine. Ik ontkom namelijk niet aan reizen met het OV. Dus inmiddels mijn eigen chipknip opgeladen en stap ik bijna vrolijk (niet overdrijven) om vijf over zeven de deur uit. Ik zeg bijna, want waar mijn reis normaal
zo´n dertig minuten duurt, nam het afgelopen dinsdagmorgen bijna anderhalf uur in beslag. Kijk, en daar word ik dus absoluut niet vrolijk van. Maar gelukkig ging het de rest van de week voorspoediger, heen en terug.
 
Ook de tram sluit ik langzamerhand in mijn hart, al nam ik mij gisteren voor dat ik absoluut niet, never, nooit zou gaan rennen om een tram te halen. Nee, echt niet! Nooit niet!
Ik haat het om als 'het hijgend hert der jacht ontkomen' de tram in te rollen. Dus dat zou mij niet overkomen. Dat besluit stemde mij tevreden en ik las vrolijk verder in mijn razend spannende boek.
 
Toen ik vanmorgen echter om tien over zeven de deur uitstapte en richting tram liep, hoorde ik hem al aankomen (ja, twee minuten te vroeg ja.). Op dat moment nam ik een besluit: ik ging rennen. Heus.
Het rennen ging verbazingwekkend goed voor dat vroege tijdstip, ik was al trots op mezelf. Mijn broek had er echter minder zin in. Ik voelde hem bij de eerste snellere stap richting enkels zakken. Gelukkig had ik een lange jas aan en kregen de mensen op straat niet een kleine show te zien waarin mijn prachtige wit/roze string de hoofdrol zou spelen. 
Zonder te hijgen, maar met mijn broek halverwege mijn billen, stapte ik met een vrolijk 'Goedemorgen' de tram in (en zie hem dan maar weer eens omhoog te trekken. In een volle tram...).
 
Ach, met een goed boek is het OV zo slecht nog niet. Met een te grote broek wordt het echter hard minder....
Berichtje! 7 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 70


Dag Toos! Hallo Marlies!
Werk | Prinsessen werken ook! | 24 Februari 2010 | 17:05:03
Vijf maanden lang ben ik Toos geweest. Vijf maanden lang heb ik deze naam gekoesterd en inmiddels begon ik me bijna voor te stellen als: "Toos, Toos Werkloos." Maar ik moet nu afscheid nemen van deze vriendin met die werkloze naam. Het is tijd voor actie, het is tijd voor een nieuw begin.
 
Een nieuw begin voor Marlies. En wel bij de Abn Amro als webredacteur. Aanstaande maandag begin ik om negen uur. Dus de tijd is gekomen om afscheid te nemen van Toos en te zeggen: "Hallo Marlies!"
 
Joechei! Joechei! Joechei!
Berichtje! 10 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 83


Staatsbezoek Malligheid - Wilt u er ook ham bij?
Vakantie/Weekendje-weg | Feestprinses | 18 Februari 2010 | 08:42:56
Een weekend weg met zes meisjes (sorry: vrouwen) is natuurlijk je reinste kippenhok. Ook met ons was dat niet anders. Vanaf het moment dat de meiden kwamen binnenrollen bij mijn moeder en Sjoerd, was het bal. Iedereen riep door elkaar en we voerden allemaal het hoogste woord. En dat bleef het hele weekend zo. Geen gespreksonderwerp bleef onaangeroerd. Maar tussen al het kakelen door, moesten we natuurlijk ook avonturen beleven.
 
Dus er werd gewinkeld (wonder boven wonder kochten we vervolgens bijna allemaal iets bij de H&M en de Hema. Want die hebben we in Amsterdam niet... ofzo.), want Danits moest een kek jurkje hebben. Je kunt tenslotte natuurlijk niet een feestje gaan vieren met een prinses zonder een mooi jurkje aan te trekken. Na het winkelen was het tijd om in het hotel de boel op stelten te zetten. Elin, Moontje, Patta, Danits en Kamal gedroegen zich om het hardst te grappig en ik stond er natuurlijk met mijn cameraatje bovenop.
 
 
 
 
 
 
 
Ook tijdens het diner konden we het niet laten om een bijzondere indruk achter te laten. Het ging vrijwel het hele diner goed, totdat de ober kwam vertellen wat we voor toetje kregen. "Stukjes fruit, een bolletje ijs en hangop." En dat laatste woord werd niet goed gehoord door een aantal van ons. Om duidelijkheid te krijgen vroeg één van mijn lieve vriendinnetjes stomverbaasd: "Wat zegt u nou? Zit er ook ham op?" en die ene vraag leidde tot een lachsalvo die ze in heel Leeuwarden gehoord moeten hebben.

De ober vond ons maar dommig, maar wij konden niet meer stoppen met lachen. Met name ik was de klos: de tranen liepen over mijn wangen en elke keer als ik er weer aan dacht, of naar iemand keek, moest ik weer lachen. Ik snapte de babylonische spraakverwarring volledig en dat vond ik juist zo humoristisch.De mascara liep over mijn wangen, terwijl ik driftig de lachtranen probeerde weg te vegen en snurkend mijn lachen probeerde in te houden.
 
Ik besloot om het grapje tot een volwaardig einde te brengen. Toen ik naar het toilet ging, kwam ik onderweg de ober tegen. Ik vroeg hem om een schaaltje ham te serveren bij de thee. Hij was inmiddels niet meer van zijn stuk te krijgen en knikte gelaten. Vijf minuten later kwam de thee, mét schaaltje ham. Zo hadden we een lekker schaaltje ham bij de thee met bonbons. Wilt u ook een plakje?
 


We hadden dus genoeg Staatsbezoek Malligheid, maar ik heb me uiteraard - zoals het een degelijke prinses betaamt - het hele weekend keurig gedragen. Heus.
 
Waarvan akte.


Berichtje! 7 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 78


Het Staatsbezoek
Vakantie/Weekendje-weg | Prinsessengedrag | 11 Februari 2010 | 10:47:40
Maanden geleden (nu klink ik dus écht oud!) werd ik dertig. Dat was al een hele belevenis op zich, maar mijn liefste vriendinnen vonden het de moeite waard om het nog mooier te maken. Van zes vriendinnetjes kreeg ik namelijk een nachtje weg. Ik mocht van niets weten, ik zou hoogstens de datum, tijd en plaats van vertrek te horen krijgen. Want ja, zonder feestvarken ook geen nachtje weg. Danits doopte het prinsesselijke weekend weg al snel om in 'Het Staatsbezoek van Prinses Marlief'en vanaf dat moment was het hek van de dam.
 
Iedereen werd ingeschakeld, van Mama Lies tot Vriendje, en niemand mocht iets tegen mij verklappen. Het enige dat ik te horen kreeg was: "Je gaat naar huis toe." Ik kon speculeren wat ik wilde, al mijn charmes in de strijd gooien en knipperen met mijn blauwe kijkers: het mocht niets baten. Niemand vertelde me iets.
 
Zo kwam de dag van vertrek (6 februari, zover was ik inmiddels...) dichterbij en nog steeds wist ik van niets. Ondanks dat niet al mijn vriendinnetjes erg goed zijn in geheimen bewaren, bleven hun kaken omtrent Het Staatsbezoek goed op elkaar.
 
De zesde was het zover: ik moest me melden rond een uur of twaalf, in Kollum bij mijn moeder. Daar leek nog niets op een viering van wat voor feest dan ook en ik begon al te twijfelen of ik wel goed zat. Dat hoefde ik niet lang te doen, want rond enen vielen de meiden binnen en was het direct een gekakel van jewelste. Er waren al avonturen geweest onderweg van Amsterdam naar Kollum en die moesten natuurlijk uitgebreid verteld worden. Tijdens de overheerlijke lunch, geregeld door Danits en Kamal en waar Mama Lies en Sjoerd ook bij waren, werd mij verteld waar wij zouden overnachten.
 
Ik ging inderdaad naar huis. De helaas afwezige Sandra had deze briljante plek gevonden: ik zou royaal overnachten met mijn royale vriendinnen in Hotel Paleis Stadhouderlijk Hof in Leeuwarden. Een prachtig koninklijk roze pand, dat tot 1971 in bezit was van de koninklijke familie! Mooier kon het niet.
 
En nooit eerder sliep ik zo heerlijk: Prinses Marlief in een roze paleis. Ik was thuis...
De partners in crime - zonder Elin (maakte de foto) en
Sandra (leefde vanaf een afstandje mee!)
Berichtje! 8 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 94


Nog voor heel even kerst...
Feestdagen/Kerst | Feestprinses | 19 Januari 2010 | 11:15:38
Ergens in december was het zover. De eerste keer dat dé kerstreclame op tv kwam: Coca Cola's Holidays are Coming. Voor mij is het geen kerst als ik deze reclame niet heb gezien. Elk jaar kijk ik er dan ook reikhalzend naar uit. En opnieuw werd ik niet teleurgesteld door mijn grote helden van de Coca Cola maatschappij. In opperbeste stemming smste ik mijn vriendinnetjes: "De winter is nu écht begonnen. De Coca Cola reclame was op tv." Wat mij betreft kon de grote glijpartij die winter heet beginnen.
 
Meer mensen ontdekten dat de winter echt was begonnen, maar dat niets te maken met mijn favoriete reclame. Zo fietste Sannie ergens in december naar huis met een collega. Hij zei: "Wat een weer he? Je kunt zien dat de winter nu echt begonnen is." San, die net ervoor mijn sms had ontvangen, vertelde hem dat ook ik vond dat Koning Winter weer aanwezig was. Ze houdt deze collega regelmatig op de hoogte van de avonturen van haar 'gekke vriendinnetje' (ik weet ook niet waar ik die titel aan te danken heb...) en hij weet al alles van mijn voorliefde voor coca cola light (en niets anders!).
 
Het werd kerst en Oud & Nieuw en San was met vakantie en collega ook. Inmiddels was de Coca Cola reclame niet meer op televisie en we pakten ons saaie januari-leventje weer op. Maar toch wachtte mij nog een mooie surprise. Want de collega van Sandra was op vakantie geweest naar Engeland. Toen hij bij een pompstation kwam, zag hij de lichtgevende truck van de Coca Cola reclame in miniatuurversie. Hij dacht direct aan Sandra's verhaal en vroeg aan de pompbediende of hij een truck mee mocht nemen.
 
En zo kwam het dat ik, toen ik anderhalve week geleden bij San at, opeens een cadeautje in mijn handen gedrukt kreeg: "Oja, ik kreeg dit nog van mijn collega voor jou. Hij vroeg nog of je het misschien een beetje vreemd zou vinden, maar ik zei dat je dit absoluut zou kunnen waarderen..."
 
Dolgelukkig keek ik naar de rode lampjes op mijn eigen Coca Cola truck. Natuurlijk zou ik dit waarderen: lichtjes én Coca Cola... Opeens was het zomaar weer voor heel even kerst. 

Berichtje! 10 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 106


De Ballotagecommissie
Relaties/Vrienden | Prinses en haar | 12 Januari 2010 | 11:34:05
Ik heb de afgelopen maanden al regelmatig over mijn vriendinnetjes geschreven. Ze zijn er altijd voor me, doen hysterisch met me én binnenkort ga ik met ze weg. Een nachtje. Was een cadeautje voor mijn dertigste verjaardag. Ik ben al een half jaar supernieuwsgierig, maar ze houden allemaal de lippen stijf op elkaar. Ik heb het inmiddels opgegeven om erachter te komen en wacht met smart op 6 februari. De vriendinnetjes zijn dus heel belangrijk voor me en ik praat altijd over ze. Tenminste... volgens Inmiddels Iets Minder Nieuw Vriendje.
 
Na negen weken gezwijmel van mijn kant, was de maat vol voor mijn vriendinnen. Zij waren nu aan de beurt om 'te smelten' (om met de woorden van Danits te spreken). En gezien de afwezigheid van mijn papa, zouden zij de rol van 'vader' wel even op zich nemen: "Wat doen je ouders, hoe denk je Marlies te gaan onderhouden en je drinkt géén alcohol als je met haar weg bent." (Mijn vriendinnetjes zijn wat beschermend!)

Ik had Inmiddels Iets Minder Nieuw Vriendje goed voorbereid en hij had er zin in. Ik niet. Ik stikte van de zenuwen. Als zij hem niet aardig zouden vinden, wat dan? Hijzelf had dus nergens moeite mee. Na al mijn verhalen wist hij wat hij moest verwachten: Danits is het zonnetje, San verstandig, wijs en rustig, Kamal is streng, eerlijk, maar heel lief en Moon is supergrappig. Vier vrouwen, vier rollen, vier vriendschappen. Zoals Sannie gisteren concludeerde: "Het was erg grappig om te zien wat voor verschillende vriendinnetjes wij eigenlijk allemaal zijn."

Om de dames (en vriend van Danits en zoon van San) nog wat extra te paaien, had hij zelfs allemaal hapjes meegenomen (hij is chefkok in een restaurant). Een goede zet: in plaats van een ballotagecommissie, zaten er vier vrouwen en twee mannen te smikkelen van zijn eigengemaakte hapjes. In stilte. Geen ijskoude ondervraging, maar een hartelijk ontvangst. Zoals Danits later tegen mij zei: "Je hoeft toch ook helemaal niet nerveus te zijn! Wij zijn allemaal hartstikke blij voor je, dus is het altijd goed." Om mij te plagen, deden ze nog een kleine poging om hem ongemakkelijk te laten voelen, maar ze kregen het geen van allen voor elkaar. Moon: "Hij is heel charmant, waarom zou ik niet aardig tegen hem doen?"

De kop is eraf, het is definitief. Inmiddels Iets Minder Nieuw Vriendje hoort erbij. Het was alsof het zo moest zijn. Kamal: "Het lijkt alsof jullie al veel langer verkering hebben. Hij hoort er al helemaal bij." En dat dat niet zomaar werd gezegd, bleek vanmorgen toen ik Kamal aan de lijn had. "Oh, ik moet Inmiddels Iets Minder Nieuw Vriendje nog even bellen!" Ik, stomverbaasd: "Waarom?" Kamal gaf echter niet thuis: "Jaaaaaaa.... dat zeg ik lekker niet."

Ha fijn, Inmiddels Iets Minder Nieuw Vriendje spant nu al samen met vriendinnetjes. Hij is al helemaal ingeburgerd.

Berichtje! 12 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 181


Kerstboomperikelen
Feestdagen/Kerst | Prinsessengedrag | 02 Januari 2010 | 10:48:28
Ruim drie weken geleden zag het er nog naar uit dat ik dit jaar kerstboomloos door het leven zou gaan. Echter, een onverwachte financiele meevaller stond me toch toe om een mooie boom aan te schaffen. Dolblij huppelde ik naar de brug tegenover mijn huis, waar ik jaarlijks mijn (scheve) boom koop. Elk jaar weer, elk jaar scheef. De enige reden dat ik daar koop is dat ze de boom thuis bezorgen. Gratis. Daar hou ik van. Dat thuisbezorgen - maar ook dat gratis.
 
Tegen een uur of vijf werd de boom afgeleverd. Hoera! Ik rende de trap af en zag de boom: hij was groot. Best groot en dat moest dan nog twee trappen op. Nu heb ik best armspieren vanwege het zwemmen, maar dit zag ik toch niet echt zitten. Gelukkig waren Helden Danielle en Claudia onderweg, misschien zouden zij mij wel even willen helpen.

Toen ze aan kwamen lopen liep ik ze vast tegemoet, om ze voor te bereiden op dat wat komen ging. Knipperend met mijn blauwe kijkers keek ik ze aan en vroeg op vleiende toon: "Willen jullie me alsjeblieft even helpen? Hij is echt H U G E en ik ben zo bang dat ik van de trap af val..." Claudia, mijn steun en toeverlaat tijdens Vrouw.nl-perikelen, liep stoicijns de trap op, aanschouwde mijn boom en besloot dat ze dit klusje wel in haar eentje zou kunnen fiksen. Zonder pardon pakte zij de boom op, poseerde nog even charmant voor mijn camera, en droeg de boom naar boven. Mij achterlatend met mijn mond open. Wagenwijd.
 
Ach, je hebt stoere vrouwen en je hebt mij: een mietje. Maar ook Danielle was wel onder de indruk van dit til-geweld. Zij besloot waarschijnlijk op dat moment dat ook zij haar steentje wilde bijdragen aan de kerstvreugde: "Moet er ook een piek op? Moet de boom ook versierd worden?" Ik, die al hoopte dat ik de boom niet alleen zou hoeven optuigen (hoe ongezellig!!), gaf aan dat als ze zin hadden mij natuurlijk zouden mogen helpen. Waarop Danielle zich ontpopte als een waar versierwonder. Ze werd ook een beetje angstaanjagend toen Claudia de piek op zijn plek wilde zetten: dat was haar taak! (De oren werden nog net niet demonisch). Maar opnieuw was Claudia niet de beroerdste en haalde de piek weer van zijn plek: "Hier," sprak ze goedig, "zet jij de piek er maar op."
 
Crisis bezworen en we dansten weer als ware kerstelfjes door het huis. En ondanks de meligheid, sneuvelde er toch maar één bal. Knap hoor.
 
 
Berichtje! 8 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 100


2009, een jaar van vallen en opstaan
Feestdagen | Feestprinses | 31 December 2009 | 09:49:26
Zo sta ik op het randje van 2008 en zo is het opeens eind 2009. Ik vraag me af hoe dit in vredesnaam is gebeurd. Want 2009 was één van de langste jaren uit mijn leven en tegelijkertijd één van de jaren die als een wervelwind aanvoelen: 'zo zie je 'm en zo issie weer weg.'
 
Maar als ik terugkijk, dan denk ik dat ik een vrij leerzaam jaar achter de rug heb. Wellicht wat minder Prinses Marlief acties, maar vooral 'Leer Marlies Kennen'-acties. Bij deze kennismaking werd ik ondersteund door ongelooflijk veel mensen die zonder te klagen achter mij stonden. Van sommige mensen hoorde ik niets en aan sommige mensen liet ik zelfs niets horen - kon ik de energie gewoon niet opbrengen. Ik ben er nog niet, maar ben op de goede weg.
 
2009 in Vogelvlucht
In januari sprak ik met Marianne Wijnkoop over haar prachtige jurk en kreeg Danits complimenten over haar schoenen van Maik de Boer. In februari kreeg ik post voor mijn vader in Amsterdam, die beste man heeft daar nooit in zijn leven gewoond... 
 
Maar in februari begon de ellende pas echt goed. Het bleek namelijk dat mijn waterleiding bijzonder knudde was en dat de hele boel eruit gehaald moest worden. Dus mijn keuken moest worden gesloopt. Die zat er koud twee maanden in. Dat het vanaf dat moment echt bergafwaarts ging, realiseerde ik mij toen ik op 5 maart in het ziekenhuis zat. Samen met Kamal zette ik daar de Eerste Hulp op stelten. Allemaal vanwege een bloedende teen, die de dag erop gebroken bleek te zijn. Maar ik was al goed met mezelf aan de slag gegaan, ondanks alle ellende van een opengebroken keuken en een gebroken teen, zag ik toch het voordeel van dit nadeel: de balk was tenminste niet op mijn hoofd gekomen.
 
Helaas stopte het niet hierbij. De loodgietersellende leek de hele maand maart te duren en gaf mij stof genoeg tot klagen en zeuren. Probeer jij maar eens naar het toilet te gaan als het water afgesloten is en jij aan de antibiotica bent- compleet met bijwerkingen-, en een gebroken teen. (1 plus 1 = 2). Die maand realiseerde ik mij dat ik mezelf niet meer voor de gek kon houden. Wat nou sterk, ik ben een mietje! En ik was er trots op ook.
 
April werd gauw beter. Deze maand bracht twee onwijs schattige stagiaires - Danielle en Claudia- in mijn leven, die me vervolgens blijven achtervolgen. Maar nu als vriendinnen. Starstruck-technisch gezien zat ik ook goed: ik verloor mijn hart aan Jan van de 3J's. Danielle was aanwezig bij dit interview en bekende me laatst dat ze nu ook fan is. En dat ze het tegen niemand durfde te zeggen. Nou Danielle: bij deze heb ik je ge-out! :)
 
In Mei mocht ik mijn collegaatjes van de Life and Cooking website aanwezig zijn bij een opname van dit programma. Als extra surprise mochten we ook even op de foto met Carlo en Irene. Iets verder in die maand redde ik (nou jaaaa.... ik...) Simone Kleinsma nog van een angstaanjagend groot doek die bijna op haar hoofd viel. Best trots.
 
Gelukkig werd het toen juni en ging ik zwemmen. Wat ik bleef doen, als een idiootje. Vijf keer per week, zalig. En om mij gedegen voor te bereiden op mijn verjaardag, verfde ik mijn huis. En omdat ik dertig werd, kreeg mijn slaapkamermuur een lekker volwassen roze muurtje. Met glitters. Want je kunt je maar beter gedragen naar je leeftijd. Op liefdesgebied ging het de eerste helft van 2009 wat minder, maar Dries Roelvink had er wél zin in met mij. Briljante avond.
 
Juli was de maand van het Grote Dertig Worden. Uiteindelijk deed het helemaal niet zo heel veel zeer. Mijn hoofd deed echter wel zeer, de volgende dag. En toen ik mijn oma aan de telefoon had, die braaf haar oude kleindochter feliciteerde, zei ik: "Oma, ik kijk nu in de spiegel voor het eerst op mijn dertigste. En ik kan u vertellen: als dertig er zo uitziet, dan wil ik weer terug!"
 
En, ondanks dat ik iets anders had verwacht, bracht mijn dertigste levensjaar mij nog geen kant en klare omgangsvormen met mannen. Ik kon mezelf nog net zo schandelijk voor schut zetten als op mijn 29ste. 'Het is fijn dat sommige dingen hetzelfde blijven'. En ach ja, als dertiger bleek ik ook opeens te oud voor stappen.
 
Op het moment dat ik mezelf ging afvragen of ik het Dertig Zijn wel echt leuk vond, werd het nog gauw een beetje minder. Liefste vriendinnetje Danits bleek 'opeens' kanker te hebben en ik raakte spontaan mijn baan kwijt. En zo rende ik mijn eindspurt in 2009 als Toos. Toos Werkloos. Gelukkig hadden we met hetkanWel.net de Maand van De Ongemakkelijk Actie, die mij zeer bezig hield. Gelukkig was er als opsteker voor deze Toos een boek die uitkwam: met een citaat van mij op de voorpagina. Het kon slechter...
 
December was een maand van feesten. Interview met Ronan Keating, Sinterklaas, Nieuw Vriendje, ontmoette ik inspirerende vrouwen zoals Gerie Smit en Carmina Salcido en reisde ik af naar Frankfurt. Het geeft mij een positieve boost voor 2010. Want ik kan al die negatieve rommel achter me laten en met opgeheven hoofd dit nieuwe jaar ingaan. Met misschien wat voorzichtige stapjes, maar ik durf 2010 aan.
 
Mijn vriendinnetjes blijven mij onverminderd positief steunen en ze zijn superbelangrijk voor me. Om af te sluiten met een positieve gedachte: Sandra moet vandaag - op oudjaarsdag - werken en reed vanmorgen op de fiets naar haar baas. Haar fiets hield er echter halverwege mee op, waardoor ze bijna een half uur te laat kwam. Ik ken haar stemming wanneer ze fiets-issues heeft en vroeg voorzichtig dat ze waarschijnlijk niet in een goed humeur was. Haar olijke antwoord was: "Jawel hoor, want dit gebeurt mij dit jaar niet meer..."
 
 
Een vrolijk 2010 allemaal!
Berichtje! 13 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 130


Nieuwe Handen, het verhaal van Gerie Smit
Boek | Prinsessen werken ook! | 29 December 2009 | 21:51:43
Nog maar enkele jaren geleden kwam ik met een brak hoofd op nieuwjaarsdag mijn bed uit. Ik zette de televisie aan, met eigenlijk als doel te kijken wat het weer die dag zou worden, want ik had wel zin om iets te gaan doen. Teletekst gaf mijn dag echter een hele andere richting. Volendam zou getroffen zijn door een ongelooflijke brand. Drong de ernst hiervan eerst niet zo tot mij door, naarmate ik meer nieuws las en hoorde besefte ik mij dat het erger was dan het lullige teletekstberichtje mij deed vermoeden. Zoveel jonge mensen getroffen door deze brand, dat was onvoorstelbaar. Ik was zelf maar enkele jaren ouder dan de meeste slachtoffers.
 
Een paar weken geleden, kreeg ik via Chicklit.nl de uitnodiging om Gerie Smit te gaan interviewen. Een jonge vrouw die 1 van de vele slachtoffers was en besloten heeft om haar verhaal op papier te zetten. Ik kreeg het boek thuisgestuurd en las het werkelijk in één ruk uit. Wat een klasse, wat een humor, wat een ellende en wat een enorme kracht en positiviteit. Deze vrouw, dit meisje, heeft haar ongeluk met zoveel waardigheid gedragen en nu omschreven: het is ongelooflijk dat je als vijftienjarige zoveel moed kunt opbrengen. Het boek, 'Nieuwe Handen', is een absolute aanrader en ik was erg blij dat ik een uurtje met haar van gedachten mocht wisselen over haar verhaal. Zoals ze zelf zegt: "Tweehonderd slachtoffers. Tweehonderd verhalen. Dit is het mijne."
 
Koop of leen het boek en lees hier mijn interview! Ik hoop dat jullie net zo worden geraakt door haar kracht als ik.
Berichtje! 7 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 145


Duits toneelspel
Reis/Duitsland | Prinsessengedrag | 28 December 2009 | 09:44:09
Toen ik vroeger op vakantie ging naar Zuid Frankrijk, kon ik er altijd op rekenen dat mijn broers of vader het woord voerden. Ik kon me redden in het Frans, maar om nou te zeggen dat het goed ging... De afgelopen twee jaar ben ik heel vaak in Engeland geweest en daar kan ik mij prima redden. Ik spreek goed Engels en het voelt vertrouwd aan. Maar naar Duitsland gaan is hele andere koek. In tegenstelling tot vriendinnetje Clau spreek ik absoluut geen Duits. Mijn leraren op de middelbare school trokken ook altijd de haren uit hun hoofd bij het zien van mijn beroerde grammatica en beperkte woordenschat: 'nein'. Ik hoopte dus maar dat Kamal beter Duits zou spreken dan ik, want anders zou het nog een lang weekend kunnen gaan worden.

Op vrijdagmorgen ging ik voor het eerst met het openbaar vervoer in Duitsland. Helemaal alleen, want Kamal moest werken. Ze liet me zien waar ik een kaartje kon halen en liep vrolijk naar kantoor. Wat ze even vergat te vertellen was waar ik precies heen moest (nummertje 5000 kwam ik achter na een vlug telefoontje) en dat je alleen maar muntgeld of vijf of tien euro kon invoeren. En daar stond ik: in niemandsland, met alleen maar een briefje van vijftig euro. Ik was al bijna bang dat ik nooit meer in het hotel zou komen. Op dat moment kwam er een dame aanrennen die tegen me begon te gillen in het Duits. Om de één of andere vage reden begreep ik precies wat ze zei, zonder daar moeite voor te doen. Ik antwoordde: "Helaas, die is vijf minuten geleden al vertrokken." Verrast over mijn snelle DUITSE antwoord, kreeg ik het beetje lef dat ik nodig had om in het Duits te vragen hoe ik aan een kaartje kwam voor de metro.
 


De aardige dame legde me uit dat ik best even zwart kon meerijden en bij de volgende halte bij een kiosk het kaartje kon kopen. Zo gezegd, zo gedaan. Ik was al bereid om te gaan janken, mocht ik worden aangehouden, maar dat was helemaal niet nodig. Ik kwam zonder boetes bij de volgende halte aan en de kiosk was gemakkelijk te vinden. Ik liep naar binnen en toen gebeurde er iets waar ik zelf stomverbaasd over was. Ik wenste de man een vriendelijk 'Guten Tag' en vanaf dat moment sprak ik vloeiend duits. Vanaf een afstandje keek ik naar mezelf, terwijl ik daar vrolijk stond te kwinkeleren met deze Duitse man. Alsof ik dagelijks Duits spreek.
 

 
Het hele weekend heb ik het woord gevoerd, Kamal dook steeds weg wanneer er Duits gesproken moest worden, of begon vrolijk in het Engels. Ik maakte veel fouten, maar de Duitsers begrepen me en ik kwam ermee weg. En ze vonden het nog heel aardig ook, mijn kennis van de Duitse taal (Nou, meneer Koers, is er toch iets van uw lessen blijven hangen!). Kamal was ook onder de indruk: "Dude! Je lijkt wel een Duitser. Je spreekt Duits zoals die Duitsers dat ook doen, met precies dezelfde gebaartjes enzo. Dat is echt te grappig."

Ach, dan komt mijn talent voor toneelspelen ook nog van pas...

Berichtje! 9 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 91


Onverwachte luxe
Reis/Duitsland | Prinsessengedrag | 27 December 2009 | 16:12:33
Om een weekendje weg te gaan naar Frankfurt, had nogal wat voeten in aarde. Een reis van vijf uur is niet niks en aangezien ik ook nog naar mijn moeder zou rijden na mijn vierdaagse verblijf, moest ik heel veel spullen mee hebben. Pochontas, de Pittige Parkiet, was uit logeren bij Sandra, dus daar had ik al geen zorgen meer over. Ik moest voornamelijk voor mezelf zorgen.
 
Dat dat nog niet zo gemakkelijk is, bleek toen ik onderweg was. Ik reed inmiddels bij Hilversum en was in gedachten nog even aan het aflopen wat ik allemaal bij mij had. Tandenborstel: check! Pyjama: check! Net zwart jurkje: check! Winterjas: fuck. Winterjas. Die lag klaar om aangetrokken te worden. Thuis. In Amsterdam. Ik sloeg mezelf voor mijn hoofd: hoe kan ik nou mijn JAS vergeten? Het is notabene december! En Kamal had me nog zo gewaarschuwd: "Neem een dikke jas mee, handschoenen, mutsen, sjaals, het is hier namelijk belachelijk koud!!"
 
Terugrijden was voor mij geen optie. Ik was al later vertrokken en omkeren zou betekenen dat ik zwaar in de spits terecht zou komen. Snel bedacht ik wat ik allemaal bij mij had en besloot dat ik door zou rijden. Ik had tenslotte heel veel kleding bij mij, dus ik zou gewoon met laagjes gaan werken. Veel laagjes. En dan zou ik wel zien of ik ziek zou worden. Kon mijn moeder mij mooi verzorgen.
 
Dus toen wij de stad ingingen, had ik een maillot, een broek, twee jurkjes en een joggingvestje aan. Handschoenen, sjaal en muts erbij en ik durfde die Duitse kou wel aan. Kamal was dolenthousiast, die wilde shoppen, dus daar wilde ik best even voor kleumen.
 
 
 
En, zoals verwacht, naarmate het weekend vorderde, daalde de temperatuur en begon het zelfs te sneeuwen. Niets leukers dan een weekendje weg in december in de sneeuw. Ook zonder jas is dat leuk. Maar ik had het wel koud. Negeren werkte niet meer.
 
Eén van Kamal's duitse collega's had besloten om die twee Amsterdammertjes de stad te laten zien zoals het hoort. Een ongelooflijk aardige en attente man. En hij zou ons meenemen naar de kerstmarkt, om eens even goed te drinken. Feuerzangbowle, gluhwein, appelwijn... Ik bedacht dat ik daar wel warm van zou worden, ondanks de ijskou. Maar de collega maakte zich zorgen. Dat zou echt te koud zijn. Hij vond dat ik een jas aanmoest en bood me zijn jas aan. Die zou ik de rest van de dag mogen lenen. Ik besloot dat ik zijn aanbod zou aannemen, omdat ik inmiddels niet meer warm werd.
 

 
 
Ik dacht: een echte mannenjas, dat zal niet zo mooi staan. Zal ook niet zo'n mooie jas zijn. Toen ik de jas kreeg, was ik dan ook blij verrast. Want de jas was niet zomaar een jas, maar een hele lange, dikke jas. Van een soort waar je het nooit meer koud in krijgt. Trots én warm liep ik over de Frankfurter Kerstmarkt. En toen zag ik het merkje: Giorgio Armani.  
 
Daar liep ik dan, in Frankfurt, in een Armani jas. Ik glunderde: wat een onverwacht luxueus weekend... En om dat te vieren, ben ik met Kamal én mijn Armani jas in de draaimolen gegaan. Tsja, want ook Armani jassen willen wel eens een uitje.
 

 
 
Berichtje! 12 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 104


Ronaaaaaaaaan!!!
Muziek | Prinses Marlief Starstruck? | 20 December 2009 | 09:03:42
Een poosje geleden was ik online met Marieke, hoofdredacteur van online magazine Ze.nl. Ik gaf aan dat ik op dit moment nog geen werk heb en als ze eens iemand nodig heeft voor Ze.nl, ik mij van harte aanbevolen hield. Binnen een paar dagen was het al zover. Ze had iets en niet zomaar iets! Ze vroeg of ik er problemen mee had om in het Engels te interviewen (NEEEE!!!!) en of ik Ronan Keating wel zou willen interviewen (JAAAAAAAAAAAA!!!!!).
 
Ik had nooit zoveel met Ronan Keating en zijn muziek, dacht ik. Tot ik een beetje ging luisteren naar zijn oudere liedjes en me realiseerde dat ik die allemaal 'best leuk' vond. Prima muziek, lekker achtergrond en wat een leuke kerel om te zien. Ik had hem ook al eens zien optreden, bij Life & Cooking. Samen met ex-weblogcollega Marijke was ik toen grapjes aan het maken en 'Ronaaaaaannnnn' aan het roepen, want natuurlijk waren we fan.
 
En nu mocht ik deze leuke man van dichtbij aanschouwen, wat heet: ik mocht hem even aanraken (namelijk de hand schudden) en twintig minuten met hem praten. Ronan, Marlies, twintig minuten, een hotelkamer... je fantasie zou ervan op hol slaan.
 
Gelukkig deed het mijne dat niet, maar wat een ongelooflijke schat is hij. Zo lief, zo attent, aardig. Alleen maar schattige superlatieven voor deze zanger. Misschien raken jullie ook wel onder de indruk van hem bij het luisteren naar zijn nieuwe album, of bij het lezen van mijn interview die nu op Ze.nl staat.
 
****
 
In november is het nieuwe album van Ronan Keating 'Winter Songs' uitgekomen. Om deze te promoten is hij een paar dagen in Nederland en ik ben de mazzelaar die hem mag ontmoeten in een prachtig hotel in Amsterdam.
Om me voor te bereiden op dit interview, luister ik al dagen naar zijn nieuwe cd en ik koester me in de prachtige muziek en zijn warme stem. Het voelt helemaal aan als Kerst en ik vergeet voor heel even dat ik in de auto zit. Wat me vervolgens nog bijna te laat doet komen, aangezien ik het hotel straal voorbij rijd. Gelukkig ben ik nog net op tijd, want Mister Ronan mag je niet laten wachten. Mijn handen trillen een beetje als ik me voorstel aan deze ongelooflijke leuke, blonde man. Maar hij is heel relaxt en stelt me volledig op mijn gemak.
Berichtje! 8 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 121


En de kerstboom bleek het magische advies...
Vakantie/Weekendje-weg | Prinsessengedrag | 18 December 2009 | 10:27:32
Afgelopen weekend zat Kamal in Frankfurt. Zij was daar voor werk en ik zou haar wel een weekendje komen blijmaken met mijn aanwezigheid. Punt was alleen dat de trein heel duur was en mijn werkloze portemonnee niet echt doet aan onverwachte dingen. De auto bleek uitkomst te bieden: gratis parkeren en goedkope benzine brachten mij daar. Het volgende punt was echter dat ik er dan ook heen moest rijden. Alleen. In het Buitenland. Vijf Uur Rijden. Maar ik durfde de uitdaging aan te gaan. Voor onderweg had ik -dankzij Sinterklaas- de albums van Mika en The Beach Boys om mij te vergezellen en ik zoefde als een volleerd chauffeuse over de weg. Razend trots was ik op mezelf toen ik na drie uur rijden al vrij vergevorderd was. Ik had even een korte pauze ingelast en keek naar de voorbijrazende auto's. Ja, ik was écht stoer!

Toen, na een kleine vijf uur, was ik in Frankfurt. Dankzij de TomTom van mijn moeder bleek ik de weg vrij gemakkelijk in één keer te kunnen vinden. Totdat TomTom zei: "Sla linksaf", terwijl ik op de rotonde zat. Ik besloot de linkerkant aan te houden en toen was het mis. Hij ging allerlei routes opnieuw berekenen en begreep zelf niet meer wat zijn belangrijke taak in het leven is: mij op een veilige manier op de plaats van bestemming krijgen. Ik begon me wat zorgen te maken: zou TomTom na bijna vijf uur trouwe dienst me in de steek laten? Juist op het moment dat ik het écht nodig had? Ik wist zeker dat ik vlakbij moest zijn, maar ja: ik was in Duitsland en ik snapte nog niets van de wegen daar. Laat staan van de taal.

Op dat moment belde Kamal: "Dude! Waar zit je?" Ik gaf aan dat ik eerlijk gezegd geen idee had, dat ik volgens mij verkeerd zat. Maar Kamal, mijn redster in Rij-Nood sprak toen de magische woorden: "Vergeet TomTom! Je moet kijken naar een heel hoog gebouw, die staat tegenover The Marriott. Er staat een kerstboom op het dak. Kan niet missen, je ziet hem overal vandaan." Ik keek omhoog en, het voelde als een waar kerstvisioen, zag de kerstboom op relatief korte afstand. Ik gilde: "Joechei!" en reed weer terug naar de rotonde waar het eerder die avond was misgegaan. Ik kreeg opnieuw het advies om linksaf te gaan, maar mijn boegbeeld - de Kerstboom - stond rechts. Dus ik gooide mijn stuur om, negeer TomTom en besloot de uitdaging aan te gaan door het tip van Kamal te volgen. En het werkte!

Ik reed nog geen vijf minuten later de parkeergarage onder het hotel naar binnen en kreeg direct mijn eerste aangename ontmoeting met de Duitse gastvrijheid: ik kon parkeren op een parkeerplek die speciaal voor vrouwen was. 'Reserviert for Frauen'. Ik dacht bij mezelf: ik ben een vrouw en parkeerde op 1 meter afstand van de ingang. Toen ik in de lobby kwam, liep Kamal stralend op me af: "Dude! Je bent er echt. Dat had ik nog niet helemaal zien aankomen... dat het ook echt zou lukken!" Ik keek haar grijnzend aan: "Ikzelf ook niet eigenlijk..."


Berichtje! 7 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 115


Over een Nieuw Vriendje en een klein elfje
Relaties | Prinses en haar | 16 December 2009 | 15:41:46
Jarenlang heb ik iedereen om mij heen vermaakt met mijn single prinsessenavonturen en jarenlang beviel me dat erg goed. Maar, zoals dat blijkbaar eenmaal gaat in de liefde, kun je soms behoorlijk verrast worden. Zelfs ik. Ik werd zelfs enorm verrast. Dus ik zal het maar opbiechten: ja, er is een Nieuw Vriendje in mijn leven. Maar aangezien ik hem niet teveel wil vermoeien met mijn hysterische prinsessengedrag, zal ik Nieuw Vriendje een beetje geheim houden.
 
Ik heb het inmiddels ook mijn lieve vriendinnetje en prachtigste nichtje van de wereld Anniek verteld. Zij was als een elfje in haar Tinkerbell pyjama en met rode wangetjes van de Sinterklaasavond. Ze vroeg of ik bleef slapen, waarop ik antwoordde dat ik bij mijn vriendje bleef slapen.
 
Anniek: “Heb jij een vriendje?”
Ik knikte maar eens: “Ja, dat klopt.”
Anniek: “Ben je verliefd?”
Ik moest eerlijk toegeven dat dat wel een beetje het geval is.
Anniek: “En is hij verliefd op jou??”
Gelukkig kon ik dat beamen: “Ja, hij is ook verliefd op mij.”

Toen, je bent een klein actreuteltje of je bent het niet, begon Anniek te stralen en te lachen, legde haar hand tegen haar voorhoofd, gooide haar hoofd in haar nek en verzuchtte: “Oooooh...., ik val flauw…”

Haar flauwte was echter van korte duur, want Anniek zag kansen: “Als je gaat trouwen met hem, mag ik dan bruidsmeisje zijn?”

Ik: “Nou, ik denk dat dat nog wel heel lang duurt hoor, voor ik trouw.”
Anniek: “Als ik 28 ben?” (In haar wereld ben je waarschijnlijk dan al bijna bejaard! AU!)
Ik: “Nou, dat duurt nog wel heel lang. Ik hoop wel iets eerder te trouwen.”
Anniek: “Als ik elf ben?” (Een droomleeftijd voor meisjes van acht.)   
Ik: “Ja, misschien wel. En dan moet jij natuurlijk mijn bruidsmeisje zijn.”
Anniek keek me verheerlijkt aan en zag zichzelf volgens mij al over een gangpad schrijden, in schattig jurkje met dito bloemetjes.  
 
 
Maar zover is het nog lang niet. Maar dat maakt mijn nichtje niet uit. Zij mag er alvast over dromen. En over tekenen:
 Anniek: ”Ik ga een tekening voor hem maken! En die ga ik hem sturen.”
 Ik: “Ik weet zeker dat hij dat heel leuk zal vinden.”
 Anniek: En ik weet ook al wat ik ga tekenen. Een bruid met bruidegom!”

De schat...

Berichtje! 12 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 166


Ongemakkelijke momenten en goede sollicitatietips
Werk | Prinsessen werken ook! | 09 December 2009 | 14:35:46
Een paar jaar geleden kreeg ik mijn navelpiercing. Nadat ik (en Sandra) vele pijnen doorstaan had bij het zetten, was ik oertrots op mijn piercing. En bén ik oertrots. Want ik show mijn roze steentje graag op de meest ongemakkelijke momenten. Of ik nu in de kroeg sta of achter mijn bureau op kantoor: soms krijg ik opeens zomaar een overweldigend stoere gevoel. Zo'n gevoel van: 'WAUW! IK HEB GEWOON EEN PIERCING!! (Geloof me, als je me kent: ik ben niet zo stoer. Ik ben nogal een mietje. Een piercing is dus best een overwinning...) En dat gevoel is dan zo overheersend, dan moet ik dat wel even met iemand delen.
 
Zo ook enkele weken geleden: ik stond voor het eerst met nieuw vriendje te zoenen en besloot opeens dat hij ook maar even mijn piercing moest zien. Ik deed mijn shirtje drie centimeter omhoog en gaf hem een twee seconden-blik op mijn piercing. Daarna deed ik, giechelend als een boefje, snel mijn shirtje weer omlaag. Ik zei, met het schaamrood op mijn kaken: "Sorry, ik heb de altijd de onbedwingbare behoefte om mijn piercing op de meest ongemakkelijke momenten te laten zien..."
 
Hij moest er erg om lachen en fluisterde toen een goede sollicitatie-tip in mijn oor: "Als je dat maar niet tijdens je sollicitatie-gesprek gaat doen." Een advies dat ik braaf ter harte zal nemen.
Berichtje! 9 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 159


Barmhartige Samaritaan of Wanhopig op Zoek?
Amsterdam/Verkeer | Prinses en haar | 08 December 2009 | 11:47:52
Een poosje geleden, ik kwam terug van het zwemmen, had ik een bekeuring. Ik vergeet nog wel eens een kaartje te kopen bij de parkeerautomaat, aangezien ik een parkeervergunning heb. Maar ja, die is niet overal geldig en dat vergeet ik dus nog wel eens. Dus: een bekeuring. Mijn auto is overigens overal herkenbaar, vanwege de hysterisch aanwezige rommel en gezelligheid met tierelantijnen. Iedereen weet dat het mijn auto is...
 
Ik pakte de bekeuring achter de ruitenwissers weg en toen viel er nog een extra papiertje uit. Het viel op de grond en, nieuwsgierig als ik ben, raapte ik het natuurlijk direct op. Het was een parkeerkaartje, met een telefoonnummer. Helemaal verrast was ik, over zoveel compassie van iemand ander met mijn bekeuringsleed. Dat er een telefoonnummer opstond vond ik licht opmerkelijk, maar misschien wilde deze persoon wel netjes zijn vijftig eurocent terug. Fijn om soms zo naief te kunnen zijn.
 
Ik besloot om de gok te wagen en het parkeerkaartje op te sturen als bezwaar tegen mijn bekeuring. Helemaal blij was ik, zie je wel dat Amsterdammers zo slecht niet zijn? Ik keek verder niet naar de tijd van de boete en de tijd van het parkeerkaartje: waarom zou ik ook? Het nummer sloeg ik voor de zekerheid maar even op in mijn telefoon, onder de naam: 'Auto Kaartje'. Mocht ik mijn bekeuring terugkrijgen, dan zou ik de persoon in kwestie een bedanksmsje sturen.
 
Ik ging er al bijna vanuit dat ik mijn vijftig euro terug zou krijgen, maar helaas. Gisteren kreeg ik een brief: 'De tijd van het kaartje is veel later dan het tijdstip waarop de bekeuring is uitgeschreven, u krijgt uw geld niet terug.' Er stond nog net niet bij: 'lekker puh, domme doos!'
 
Aha, nu voel ik me toch iets te blanco in de wereld van autoflirten. Was dit nu een poging tot versieren, of was het wel een Barmhartige Samaritanen-Actie? Ben ik naief of niet?
 
En delete Auto Kaartje...
Berichtje! 9 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 112


Over werklozen en inspirerende mensen
Boek | Prinsessen werken ook! | 07 December 2009 | 12:18:51
Als je denkt dat je als werkloze gewoon suffig op de bank kan blijven hangen, dan is niets minder waar. Tenminste... voor mij is dat niet zo. Ik mag nog steeds leuke dingen doen, waaronder interviews met zeer inspirerende mensen. Twee weken geleden mocht ik Carmina Salcido interviewen. Haar vader besloot op een zeer slechte dag om haar moeder, haar oma, haar twee tantes en haar twee zusjes te vermoorden. Ook Carmina ontkwam niet aan deze walgelijke slachting, maar ze overleefde het door puur geluk.
 
Ik las het boek in één ruk uit en was ontroerd, boos, maar bovenal vol afschuw. Wat een weerzinwekkend verhaal. Op dat moment wist ik niet zo goed wat ik zou kunnen verwachten van mijn interview met Carmina. En dan nog wel een uur lang. Hoe zou ze zijn? En vooral: is zij zo teleurgesteld in het leven dat er geen normaal gesprek meer te voeren valt? En eigenlijk was het enige dat ik wilde doen haar een dikke knuffel geven: 'arme meid, wat een leven...'.
 
Ik had me ongerust gemaakt voor niets. Wat een ongelooflijk inspirerende jonge vrouw is Carmina. We hebben bijna anderhalf uur met elkaar gesproken en zelfs meer dan eens gelachen. We maakten grappen (jawel, in het Engels!), waren ontroerd en diepzinnig. Alle facetten voor een goed interview, een prettig gesprek en gewoon een babbeltje tussen twee vrouwen waren aanwezig én hebben wij benut.
 
Ik had haar aan het begin van het gesprek verteld dat mijn eerste instict was om haar een knuffel te geven, nadat zij mij had verteld dat mensen altijd naar haar toekomen om haar een 'big hug' te geven. Aan het eind van het gesprek vertelde ze me dat ze het gesprek zeer gewaardeerd had en ze stond op. Ik wilde haar een hand geven, professioneel gezien de enige juiste afsluiting van een interview. Maar ze keek me lachend aan en zei: "I would like that hug now...". En zo gaven twee vrouwen, door een prachtig boek verbonden, elkaar in een luxueus hotel elkaar een knuffel.
 
Dat ik het een prettig gesprek vond was mooi meegenomen. Maar ook Carmina was te spreken over het interview. Ik hoorde later van de uitgever dat ze het één van de beste gesprekken vond. En dat is een heel groot compliment!
 
***
Het verhaal van Carmina Salcido leest als een slechte thriller. Een vader die op een dag besluit om zijn gezin en schoonfamilie uit te moorden, zonder daarvoor een specifieke reden op te kunnen geven. Het is echter geen slechte thriller, maar bittere werkelijkheid voor Carmina. Zij overleefde ternauwernood deze brute afslachting en moet sindsdien leven met de zichtbare en onzichtbare littekens van deze tragedie. Zij besloot een boek te schrijven over haar geschiedenis. Dit boek is net uitgekomen en heet Alleen ik overleefde. Ik heb de eer om Carmina te ontmoeten in het prachtige Ambassade Hotel in Amsterdam. Om me voor te bereiden, kijk ik de documentaire over de Salcido-moorden op Youtube en zie een beetje op tegen onze ontmoeting. Mocht ik echter ergens verwacht hebben een verbitterd meisje zonder hoop en dromen te ontmoeten, dan heb ik het volledig onjuist.
 
Berichtje! 5 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 130


Paniek! Peeuw! Maar ik was boelkloedig.
Amsterdam/Wonen | In en om het paleis van Prinses Marlief | 28 November 2009 | 10:46:57
Gisteravond kwam Danits bij mij langs. Beregezellig natuurlijk en ik was druk bezig geweest om alles schoon te maken. Vloer dweilen, stoffen, natte lap, opruimen: alles fris en schoon. Opgelucht en trots op mezelf ging ik op de bank zitten. Ik keek rond en besloot dat ik goed mijn best had gedaan. Danits was er nog niet, dus ging ik nog even lekker Gilmore Girls kijken. Pot thee gezet, kaarsjes aan en de verwarming lekker hoog. Zo zat ik op de bank, te smullen van de Ultieme Vrijdagavond.
 
Totdat ik iets hoorde dat ik niet kon thuisbrengen. Een soort geknetter dat niet normaal was. Ik keek in de richting waar het geluid vandaan kwam en zag vlammen. Het gekke was dat ik me in eerste instantie niet realiseerde dat ik vlammen zag. Ik zag ze, maar registreerde ze niet. Dit moment van stilstand in de tijd duurde een seconde of twee en toen vloog ik van de bank af: "Oh nee!" gillend.
 
Ik rende naar de vlammen en begon te blazen. Ik besefte me dat ik het daar niet beter mee maakte. Ondertussen begreep ik wat er was gebeurd: er was een kaart omgewaaid in de waxinelichtjes en die was in de fik gevlogen. En dat was nu lekker aan het branden op mijn vensterbank. Goed, terug naar het avontuur. Ik besloot dat een beetje blazen niet werkte en rende naar mijn slaapkamer. Ik trok mijn kast open en sleurde er een handdoek uit.
 
Ik kon alleen maar hopen dat er niets anders vlam zou vatten, terwijl ik naar de slaapkamer rende. Dat ik terug zou komen en dat ik dan een volledige vlammenzee aan zou treffen, waar mijn handdoekje niet tegenop zou kunnen. Ik rende sneller dan het licht terug en zag gelukkig dat de kaart bijna opgefikt was en niet doorzette naar andere brandbare dingen, al likten de vlammen wel aan het fotolijstje met mijn vaders foto - gelukkig was die niet heel brandbaar. Ik gooide de (dure, zonde..) handdoek op het vuur en het doofde snel.  
 
Trillend keek ik naar het hoopje as dat ooit een ansichtkaart was. "Wow", was het eerste dat ik zei naar mijn 'oh nee' kreet. In stilte en redelijk koelbloedig had ik een kleine ramp voorkomen. Nu hoefde ik even niet meer stoer te zijn en bibberig ging ik op de bank zitten. Goed gedaan, Lies. Je bent een grote meid.  
 
 
 
Berichtje! 12 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 145


Duffe stommiteiten
Auto/Toyota | Prinses'minder wel en wee | 28 November 2009 | 08:22:07
Donderdagochtend stond ik op met een hoofd als een wattenbolletje. Zo'n hoofd met van die dikke ogen en 'puffyness' overal. Ondanks mijn hysterisch gezellige ochtendbelletje met Danits, kwam ik niet in de wakkerheidsmodus. Maar er moesten dingen gedaan worden, dus heb ik mezelf in de kledij gehesen. Het ging allemaal best aardig.  
 
Nu moet je niet denken dat ik chagarijnig was, integendeel. Ik was er gewoon 'niet helemaal bij'. Ik loop dan rond als een kip zonder kop, terwijl ik mijn dagelijkse dingetjes doe. Zo'n dag heb ik misschien twee keer per jaar. Zo'n overafwezige dag. Het lullige van een dergelijke dag ligt 'm niet in het afwezige, maar in het feit dat er dan altijd iets misgaat. Bij voorkeur met mijn auto. Zo vond ik mezelf al eens terug met een lege tank, midden op een héle druk weg waar heel veel vrachtwagens reden. Maar dan ook echt véél. En hard. En dat was niet leuk.
 
Zo ook deze donderdagochtend. Ik reed naar de Albert Heijn en postkantoor, want moest wat pakjes wegbrengen. Omdat ik snelsnel wil (moet om elf uur bij de haptonoom zijn), trek ik geen jas aan en vergeet ik mijn sjaal om te doen (wat best gek is, want ik heb eigenlijk altijd een sjaal om). Ik ren door de AH en doe mijn noodzakelijke boodschapjes. Terwijl ik deze aankopen in de achterbak leg, voel ik opeens een lichte pijn. Ik stoot mijn hoofd tegen de auto. HOE IS DAT NOU MOGELIJK? Ik vraag mezelf af of ik, naast de dikke ogen en afwezigheid, nu ook al begin te tollen op mijn benen. Maar dan realiseer ik mij dat mijn auto nog naschommelt.
 
Met stomme verbazing kijk ik naar de auto voor mij: die overduidelijk tegen mijn auto aanstaat. Ik loop om mijn auto heen, check of hij (Oskar) schade heeft (nee) en loop naar de onverlaat die zichzelf tegen mijn auto durft aan te parkeren. Nog steeds met open mond kijk ik zijn raampje in en verwacht op zijn minst een 'mea culpa'. Niets is minder waar. De oude knar van minstens tachtig jaar oud kijkt niet op of om. Of hij mij nou niet ziet of niet wil zien, hij rijdt weg zonder uberhaupt gecontroleerd te hebben of hij schade heeft gemaakt. Schaamteloos!
 
Ontdaan duik ik mijn auto in. Ik zoek de pakketjes bij elkaar en pak mijn portemonnee. Dan loop ik naar het postkantoor en laat mijn post stempelen. Net op het moment dat mijn postkantoorheldin vraagt of ik alweer een nieuwe baan heb, realiseer ik mij dat ik iets niet heb. Telefoon: check, portemonnee, check, autosleutels..... autosleutels! Het schiet als een klein kogeltje naar binnen: die liggen nog in de auto. Ik ren het postkantoor uit en constateer wat ik eigenlijk al wel wist. Mijn auto zit op slot. En de sleutels liggen op de stoel.
 
Om de één of andere reden laat ook deze tegenslag me niet uit het veld slaan. Ik kan alleen maar denken: 'tsja, dat hoort wel bij de dag vandaag' en ik bel mijn vrienden van de ANWB. Zij mogen mij komen verlossen. En dat kwamen ze ook: na een uur in de kou en regen te hebben gestaan, zonder jas. Handig, als je blaasontsteking hebt.
Berichtje! 8 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 118


'Komt een vrouw bij de dokter' - recensie voor Chicklit.nl
Film | Prinsessen werken ook! | 26 November 2009 | 13:21:27
In 2003 kwam het ongelooflijk populaire boek Komt een vrouw van de dokter van Kluun uit. Door recensenten bijzonder slecht ontvangen, maar door het publiek juist zeer goed. Laaiend enthousiast was men over het autobiografische boek en werd het in meer dan twintig talen vertaald. De kracht van het boek is niet zo moeilijk te raden: iedereen heeft een duidelijke mening over hoofdpersoon Stijn. Stijn is een eikel. Niet zomaar een eikel, maar eentje van de bovenste plank. En toch wil je van hem houden, moet je zelfs van hem houden. Zijn charme, zijn levenskracht, zijn pure emoties en uiteindelijk ook zijn eerlijkheid. En ook al heb je een sterke mening over zijn gedrag, uiteindelijk is het enige dat overblijft zijn pijn en verdriet om het verlies van zijn vrouw. En die pijn is universeel.
 
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 74


Ze heeft haar bikinibroekje nog aan hoor...
Vakantie | Prinsessengedrag | 26 November 2009 | 12:50:22
Gisteren had ik een leuke dag. Ik ging Marjolein opzoeken, die samen met haar beste vriendin Ellemiek in Center Parcs (Huttenheugte) op vakantie is. Er is niets fijners dan werkloos zijn en je dag 'verdoen' in een wildwaterbaan. Ook al had ik Ellemiek nog maar twee keer eerder gezien, de gesprekken gingen binnen de kortste keren over de meest wilde onderwerpen. Vrouwen zijn daar heel gemakkelijk in: het delen van leuke verhalen. Wat nou gene?
 
Overdag hebben we dus heerlijk overal gepoedeld en gebadderd. Als een kind vloog ik alle glijbanen af, rende de trappen op, spetterde Lein en Ellemiek (en toevallige passanten) nat en gilde het uit van pret in het golfslagbad. Kinderachtig gedrag? Ik draai er mijn hand niet voor om.
 
Na het eten besloten we opnieuw het zwembad te bezoeken. Want je bent zwemverslaafd of je bent het niet. Ik had 's morgens een dagpas gekocht, maar om de één of andere reden bleek deze 's avonds niet meer te werken. En natuurlijk was er geen Center Parcs werknemer in de buurt om te vragen waarom mijn pas het niet meer deed. Marjolein, die aan de andere kant van het hek stond, zei: "Het enige dat je nu nog kunt doen is eroverheen klimmen." Ik keek haar aan, bekeek mezelf (rok en hakken) en knikte toen berustend. Met een lenige zwier, waar ik zelf verbaasd over was, zwaaide ik mijn benen over het hek. Eenmaal aan de andere kant, had ik het gevoel dat ik elk moment aangehouden kon worden, maar ik kon gewoon doorlopen. Lies is een boef.
 
Opnieuw was het rennen en vliegen naar glijbanen, golfslagbad en wildwaterbaan. Wat een pret: holderdebolder van de wildwaterbaan, vier blauwe plekken en zes schrammen rijker, maar 'oh wat hebben we een piezelier'. Op het eind wilden we nog even in het buitenbad, want 'dat is zo leuk met die lichtjes'. Ik, nog niet moe genoeg, besloot om nog een keer of drie van de glijbaan te gaan. Ellemiek en Lein zouden naar me kijken als ik naar beneden kwam. Razendsnel kwam ik naar beneden en plonste ik het water in.
 
Marjolein was verbaasd over mijn snelheid. Ik ging beduidend sneller dan de overige glijbaangebruikers. Ellemiek vertelde haar mijn geheimpje: "Ze doet haar bikinibroekje aan de kant." Toen ik opnieuw, als een raketje, van de glijbaan afkwam, hoorde ik Marjolein, waarschijnlijk nog met haar hoofd bij de spannende gesprekken van die middag, verbaasd zeggen: "Maar ze heeft haar bikinibroekje nog aan hoor!" Nauwelijks bekomen van mijn raketvlucht, brulde ik het uit van het lachen.
 
*Voor de glijbaangeroutineerden onder ons: jullie weten natuurlijk dat E. dat ene trucje om sneller te gaan bedoelen. Het heeft niets te maken met een bikinibroekje uittrekken. Aan de glijbaanleken onder ons: ik ga niet op plastische wijze uitleggen wat ik wél heb gedaan. Ik zou zeggen: ga maar even van een glijbaan, dan snap je het vast wel. :)
 

Berichtje! 7 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 128


Pas als je niet meer wordt genoemd, sterf je
Goed doel | www.hetkanwel.net | 23 November 2009 | 12:16:25
Vandaag las ik een bericht in de krant waar ik van schrok. Richelle Laurijssen, Heldin van de Anti-Vloek actie, is gisteren overleden. Ze was zestien jaar en voerde een oneerlijke oorlog tegen de kanker in haar lichaam. Ik heb er lang over getwijfeld of het een hetkanWel-bericht was en of ik het zou moeten plaatsen. Want alles aan dit bericht lijkt op het eerste gezicht oneerlijk, verdrietig, pijnlijk, stom en zeg maar gewoon: hetkanNiet.
 
Berichtje! 2 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 53


Wie schrijft, die blijft...
Boek | Prinsessen werken ook! | 20 November 2009 | 16:01:45
Als ik vroeger een boek kocht, dan las ik altijd de mening van degene die op het boek stond. "Geweldig verhaal, aanrader" door journalist A. Beter van de New York Times of Het Parool. Wat leek het mij toch ongelooflijk stoer als je op zo'n boek je mening zou mogen verkondigen.
 
Toen ik bij Vrouw.nl kwam werken werd al snel gevraagd naar mijn mening over een boek. In eerste instantie kwam die alleen in de aanbiedingsfolder, vond ik al o zo stoer. Maar toen ik jurylid was geweest bij een thrillerwedstrijd was het eerste boek met mijn naam een feit. Op Nr. 19 van Michele van Rees staat fier mijn naam. En dat voelde stiekem ongelooflijk goed.
 
Daarna volgden 'Op Jacht' van Rhonda Pollero en 'Alleen Eva' van Svea Ersson. Oké, misschien staat niet op elk boek precies 'Marlies Sienot', maar dan staat er 'Vrouw.nl'. En ik weet dan dat het mijn citaat is!
 
Nu is 'Zwaar beproefd' van Chantal van Gastel uitgekomen. En was mijn droom om ooit op de achterkant van een boek te staan, dan is de droom nog veel mooier geworden. Bij dit boek staat Mijn Citaat op de voorkant. Dé voorkant. Zo fijn...




Berichtje! 8 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 152


Wiplala Weer!
Theater | Prinsessen werken ook! | 20 November 2009 | 09:32:40
Pas geleden werd ik gevraagd om te komen schrijven voor www.musical-info.nl. Hartstikke leuk! Dus afgelopen maandag ben ik voor het eerst voor hen op pad gegaan: naar de perspresentatie van 'Wiplala Weer'.  
 
'Er was eens een piepklein mannetje, zo klein dat je heel goed moet kijken om hem te zien. Dit mannetje woont bij de grote mensen-familie Blom én hij kan toveren. Tinkelen noemt hij dat. Hij kan het alleen nog niet zo goed en daarom brengt hij regelmatig vader en kinderen Nella Della en Johannes Blom in de problemen.''

Lees verder op Musical-info.nl!

Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 52


Ongemakkelijke Verbroedering
Bizar | www.hetkanwel.net | 13 November 2009 | 11:09:18
Toen het idee van de Maand van de Ongemakkelijke Actie opkwam, was ik erg enthousiast en wist dat dit zou kunnen aanslaan. Maar ik had niet verwacht dat anderen zo enthousiast zouden worden. Toch blijkt nu dat de Maand van de Ongemakkelijk Actie ook een bijzondere vorm van verbroedering laat zien. Omdat hetkanWel is genomineerd voor een Dutch Bloggie, besloten we om dit te vieren met een feestelijke lunch. Sjoerd bleek onverwacht in Nederland te zijn en Frisse Wind, Dominique en ondergetekende zagen hem in een leuk tentje in Utrecht. Omdat we elkaar ook al tijden niet hadden gezien, was het een warm weerzien. Ook een beetje pijnlijk, gezien Sjoerd’s snor: “Hij ziet er … eh…. goed uit, Sjoerd.”*

Lees verder op http://www.hetkanwel.net/2009/11/13/maand-van-de-ongemakkelijke-actie-ongemakkelijke-verbroedering/

Berichtje! 1 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 70


Duivelsvoer!
Eten en drinken | www.hetkanwel.net | 07 November 2009 | 09:51:54
Het is nog niet gemakkelijk, dat Skinny Bitch-idee. Wanneer ik het boek pak om me in te lezen in deze nieuwe vorm van voeding, denk ik nog dat ik gewoon wat leuke tips krijg om gezonder en biologischer te eten. Maar niets hoor: ik word toegesproken op een manier die mijn Dertig Dagen Deal eigenlijk niet tolereert. Maar het wordt wel duidelijk: alles wat we nu eten is slecht. Je mag meer niet dan wel en dat maakt deze opdracht niet gemakkelijk. Geen koffie, geen suiker, geen vlees, geen vis, geen alcohol, geen aspirines, geen frisdranken (ook geen light), geen kaas, geen eieren, geen melk, geen yoghurt, geen boter… Moet ik nog doorgaan, of is het duidelijk dat je dus niets mag?
 
Berichtje! 1 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 48


Het Anti-Vloek beleid
Gezondheid | www.hetkanwel.net | 06 November 2009 | 16:48:50
Een paar jaar geleden was ik met één van mijn beste vriendinnen naar de film. Naar het eerste deel van de ‘The Lord of the Rings‘-trilogie. Ik geloof dat ik haar niet had verteld dat het een film van drie delen was en dat heb ik geweten. Dit vriendinnetje is heel lief en zachtaardig. Ze zegt geen rare woorden en, in tegenstelling tot mij, zal zij nooit vloeken, schelden of tieren. Zacht, gelijkmatig en met rustige stem, zo ken ik haar.* Totdat de film afgelopen was. Het was doodstil in de zaal, iedereen was ongelooflijk onder de indruk. Zo ook mijn vriendin… zij was luidruchtig onder de indruk. Van het feit dat ze een jaar moest wachten op deel twee: “Godverdorie, wat een kutfilm!”, schalde haar normaal zo zachte stem door de verder doodstille én bomvolle bioscoopzaal.
 
Berichtje! 2 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 59


hetkanWel.net is genomineerd voor een Dutch Bloggie 2009
Internet | www.hetkanwel.net | 04 November 2009 | 18:40:55
De Dutch Bloggies zijn de jaarlijkse verkiezingen voor de beste weblogs van Nederlandstalig grondgebied en worden georganiseerd door de Stichting Dutch Bloggies. Naast de uitreiking voor Beste Weblog van 2009, zijn er vijftien categorieën met telkens tien weblogs die kans maken op een Dutch Bloggie. Overbodig om te zeggen dat elke weblog van Nederland deze prijs wil winnen. Of op z’n minst genomineerd wil worden.
 
Ik was al een tijdje niet echt online geweest, dus vanmiddag maakte ik maar weer even mijn rondje. Op Twitter aangekomen zag ik een felicitatie aan mijn adres omdat hetkanWel genomineerd is voor een Dutch Bloggie. Ik kon het bijna niet geloven en ben naar de website van Dutch Bloggies gegaan. Binnen twee seconden zag ik het rood op wit: hetkanWel.net is genomineerd voor een Dutch Bloggie in de categorie ‘Beste lifestyle weblog’. Wij zijn natuurlijk allemaal hartstikke blij en trots!
 
De Dutch Bloggies worden uitgereikt op dinsdag, 1 december 2009 in de Haagse popzaal Paard van Troje. Iedereen die dat wil, kan de uitreiking gratis bezoeken. De jury zal daar bekendmaken welke weblogs in iedere categorie zijn doorgedrongen tot de shortlist van vijf, waarna de winnaars worden bekendgemaakt.
 
De tijd van nagelbijten is aangebroken…
Berichtje! 4 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 78


Kanker verziekt je taal
Goed doel | www.hetkanwel.net | 03 November 2009 | 17:11:58
Ik zal maar met de deur in huis vallen: ik vloek. Oké, ik zeg niet zo snel ‘GVD’, maar Jezus en God worden regelmatig door mij aangeroepen op de meest ongelegen momenten. Ik ben er niet trots op. Niet alleen omdat ik een dochter van een dominee ben, maar ook omdat het niet zo vrouwelijk is. Maar weet je: soms is het gewoon even ‘lekkerder’ om een goede krachtterm eruit te gooien. “Sjesus, wat een ongelooflijke HONDELUL is dat!” bekt gewoon lekker en dan lijkt ‘Potverdriedubbeltjes, wat een ongelooflijk onaardige man is dat…’ simpelweg niet afdoende.
 
Berichtje! 3 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 69


Hip ecoshoppen!
Samenkopen | www.hetkanwel.net | 27 Oktober 2009 | 19:05:10
Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik shoppen dus écht héél stom vind. Stom. Echt waar. Dat is erg vervelend voor mijn vriendinnetjes die lijden aan het shopaholic-syndroom en dit niet kunnen delen met mij. Ik heb een vriendin die tassen en schoenenverslaafd, een vriendin die de leukste dingen in tweedehands winkeltjes koopt, een vriendin die het liefste altijd zou shoppen in New York en een vriendin die verslaafd is aan de Hema. En haar begrijp ik. Ik hou ook van de Hema. Die zit namelijk vijf minuten bij mij vandaan en heeft bijna alles wat ik nodig heb.
 
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 49


Schatten uit de zee (+WIN!)
Gezondheid/Verzorging | www.hetkanwel.net | 23 Oktober 2009 | 14:49:49
Heel, héél lang geleden ben ik naar Disney’s ‘De Kleine Zeemeermin’ geweest. In de bioscoop. Dat was nogal een uitje in die tijd. Het was kerstvakantie en ik was diep onder de indruk van ‘Ariël’. Sinds die tijd ging ik steeds vaker zwemmen en speelde dat ik de kleine zeemeermin was (Stiekem doe ik dat nog steeds…). Dat ik blond ben en zij rood was geen onoverkomelijk iets. Het leek me echt geweldig om om zo snel te kunnen zwemmen, met zo’n prachtige staart. Maar aangezien het vrijwel onmogelijk is voor een mensenkind om een vissenstaart te kweken, heb ik uiteindelijk de droom om een magisch wezen te worden opgegeven. Wat wél tot de mogelijkheden behoort is gebruik maken van de schatten die de zee te bieden heeft.

Lees verder én win op hetkanWel.net!

Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 52


Wat hebben Victor & Rolf met Kerst?
Mode | Feestprinses | 16 Oktober 2009 | 09:44:46
Ik ben dol op kerst! Het kan mij niet hysterisch genoeg zijn: ik heb een kerstboom met rode en zilveren ballen, ik heb overal kerstkaarten, ik verstuur aan iedereen kerstkaarten - zelfs mensen die ik al vijf jaar niet heb gezien. Ik steek vele kaarsen aan, er hangt een kerstkrans aan mijn deur en zelfs de vogelkooi krijgt versiersels. Het is zelfs zo erg dat ik laatst een uberlelijk cadeautje die ik van iemand kreeg, ruilde voor het kerstkookboek van Nigella Lawson. Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik daar veel gelukkig van word...
 
Waar ik niet zo gelukkig van word, is shoppen. Winkel in, winkel uit is aan mij niet echt besteedt. Maar wel als ik Sinterklaas- en kerstcadeautjes mag kopen. Voor anderen shoppen vind ik heel leuk. Eén van mijn favoriete hotspots in de Decembermaand, is de Bijenkorf. Net als een klein meisje kan ik daar rustig een half uur met open mond blijven kijken naar die enorme kerstboom middenin de winkel.
 
Dit jaar heb ik nog een reden om naar dit wondere kerstfestijn van de Bijenkorf te gaan: ontwerpersduo Victor & Rolf betoveren namelijk de winkel. Dus ze ontwerpen niet alleen de kerstcollectie, maar ze zullen ook het interieur én de etalages gaan vormgeven. Ik kan niet wachten!!!
 

 I wish me a merry christmas, lalalala....  

Berichtje! 5 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 127


Handig Hergebruiken! (+WIN!)
Boek | www.hetkanwel.net | 13 Oktober 2009 | 16:21:41
We kunnen tegenwoordig alles hergebruiken. We leveren lege flessen in en ontvangen statiegeld, we scheiden ons afval en plastic tasjes van de plaatselijke supermarkt vullen we keer op keer met nieuwe boodschappen. Maar je kunt zelf nog veel meer met papier, plastic, metaal en textiel dan je zelf denkt.

Wil je kans maken op een leuk boek met tips voor handig hergebruiken? Kijk dan snel hier: http://www.hetkanwel.net/2009/10/13/handig-hergebruiken-win/

Berichtje! 1 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 73


Het belang van een uitstrijkje
Gezondheid | Prinses'minder wel en wee | 04 Oktober 2009 | 08:12:08
"Dat soort dingen gebeuren mij toch niet? Ik ben een zondagskind!” Mijn beste vriendin Danitsja en ik hangen aan de telefoon, zoals we al zo vaak hebben gedaan. Ik zit in bad en zij in de auto. Elke ochtend, en vaak ook de middagen, bellen we met elkaar. Alles wordt besproken. Ook het feit dat we allebei dertig worden dit jaar, met alle bijkomende gevolgen.

Eén van die gevolgen is natuurlijk het onvermijdelijke uitstrijkje. Dit is een dankbaar gespreksonderwerp tijdens onze beluurtjes. Al weken hebben we het erover en hebben we alle grappen gemaakt die je kunt bedenken. Gierend van de lach, vooral nooit doodserieus, benaderen we het laten doen van een uitstrijkje. We verwachten er niet zoveel van en hebben geen zorgen voor de uitslag. Het uitstrijkje hoort bij het ‘dertig worden’ en is meer lastig en tijdrovend dan beangstigend.

Nu belt ze mij, met tranen in haar stem, dat de uitslag niet helemaal goed is. Dat ze PAB3b heeft. Dit houdt in dat er afwijkend weefsel is gevonden. Nog geen reden tot paniek, want alleen een lichte behandeling is noodzakelijk. In haar geval een operatie waar het weefsel wordt weggehaald en dan is er in principe niets meer aan de hand. We zijn samen even stil.

Maar niet voor lang, want we moeten een plan van aanpak opstellen. Wat kunnen we verwachten, wat kunnen we doen en wat is het tijdspad. Op deze manier benaderen wij samen altijd de grotere en kleinere problemen die op ons pad komen. Binnen no time hebben we het probleem compact en overzichtelijk gemaakt en weten we wat ons in elk geval te doen staat: niet in paniek raken.

Danitsja wordt geopereerd en het voelt voor me alsof ze door het oog van de naald is gekropen. Het is heel vervelend en naar wat er nu is gebeurd, maar het had nog zoveel erger kunnen zijn. De humor is al snel weer terug in onze telefoongesprekken en we verwachten eigenlijk niets van de uitslag die nog moet komen. Het weefsel dat is weggehaald, wordt namelijk nog onderzocht. Maar wij zijn geen doemdenkers, dus gaan wij niet van het slechte uit en leven ons zorgeloze leventje.

Het is anderhalve week later. Ik zit opnieuw in bad, heb Danits weer aan de telefoon en de wereld om ons heen is even heel stil.
Marlies, de uitslag is weer niet goed. De dokter zei iets over een carcinoom ofzo. Ik moet morgen opnieuw naar het ziekenhuis…

Alles valt even weg, behalve mijn gedachten; die buitelen over elkaar heen. Ik probeer in mijn minimaal aanwezige medische kennis te achterhalen wat ik weet over een carcinoom en kom erachter dat dit bitter weinig is. Internet is duidelijk, maar niet geruststellend. “Dit is een medische term voor een kwaadaardige (agressieve) vorm van kanker die zich (mogelijk) kan uitzaaien”.
Kut. Kanker.

Ze gaat naar het ziekenhuis en de dokter bevestigd waar wij al bang voor zijn: het is inderdaad kanker. Enkele weken geleden liepen we nog te grappen en te grollen over het uitstrijkje.
Fijn dat het er is, maar moet de oproep nou binnenkomen nog voor je dertig bent? Ik wéét heus wel dat ik ouder word...”, riepen we tegen elkaar.

Hoe hard het ook klinkt: nu weten we dat zonder het uitstrijkje de toekomst voor Danitsja er heel anders uit had kunnen zien. Het belang van het uitstrijkje laten doen is glashelder geworden. Het is niet iets dat ‘lastig’ of ‘tijdrovend’ is, het is ook geen pesterijtje voor vrouwen die dertig worden stom vinden. Het is een hulpmiddel om gezond te blijven of weer te worden, zonder dat het allemaal veel erger wordt: iets dat je niet ongedaan kunt maken.


Berichtje! 5 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 122


‘Happiness is Fashion’ met Hippas!
Mode | www.hetkanwel.net | 02 Oktober 2009 | 10:50:30
Vorig jaar kocht ik in Londen een nieuwe portemonnee. Zo’n mooie grote, een beetje goudkleurig mét strass-steentjes. Ik maakte er helemaal de blits mee. Maar, zoals dat gaat met mij en vrouwen in het algemeen, was ik na een jaar wel een beetje klaar met deze portemonnee. Ook al zag hij er nog best aardig uit, ik wilde een nieuwe. Maar ja, je gooit nu eenmaal geen oude schoenen weg voor je nieuwe hebt. En als iets er nog goed uitziet, dan gooi je het zeker niet weg.

Lees verder op hetkanWel.net!

Berichtje! 1 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 66


Mijn naam is Toos, Toos Werkloos
Werk | Prinsessen werken ook! | 01 Oktober 2009 | 11:39:43
Officieel ben ik vanaf vandaag Toos Werkloos. Werk-Loos. Werk-uh-loos. Totdat ik een nieuwe baan vind en, ‘The Secret’-denker als ik ben, die baan staat natuurlijk al om de hoek te wachten op mij. Ik moet alleen nog even afslaan…

Ik ben nog nooit werkloos geweest, sinds ik ben gaan werken in 2000. Wat heet - ik werk al sinds mijn vijftiende en heb altijd, naast mijn school en studie, een baantje gehad.
 
Berichtje! 1 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 73


Afscheid
Werk | Prinsessen werken ook! | 29 September 2009 | 11:23:34
Drie jaar geleden begon ik vol goede moed, en met lood in mijn schoenen, aan een nieuwe uitdaging. Werkende als HR adviseur bij een groot accountantskantoor, was een bijbaan als webredacteur voor een groot online magazine een hele nieuwe stap voor mij. Ja natuurlijk, ik schreef al voor diverse andere websites, maar Vrouw.nl bleek een hele grote vis die ik 'zomaar' aan de haak had geslagen.

Met dank aan Angel en de andere redacteuren mocht ik beginnen aan mijn eerste recensie. Ik liet ze lezen aan mijn omgeving, voordat ik ze opstuurde naar de redactie. Ik vond het plaatsen namelijk doodeng: wat als ze me té slecht zouden vinden? Dan zou mijn droom écht in duigen vallen.

Maar gelukkig viel het alleszins mee en mocht ik stap voor stap het 'webredacteurschap' leren, onder toeziend oog van een aantal zeer competente mensen. Vrouwen die met rake pen hun visie op het leven gaven of artikelen schreven die ongelooflijk hard, maar ook ongelooflijk waar bleken te zijn.

Die prachtige, sterke vrouwen mocht ik bijna anderhalf jaar later nog meer in mijn armen sluiten, omdat ik van Aviola de kans kreeg om als hoofdredacteur aan de slag te gaan voor dit geweldige magazine. Een hele stap voor mij, omdat ik nu pas echt mijn kunnen als schrijfster moest laten zien. Maar ik kon voortdurend rekenen op zowel doodeerlijke kritieken als welgemeende complimenten op mijn werk. Daardoor leerde ik ongelooflijk veel over anderen, maar voornamelijk over mezelf. Ik probeerde alles wat ik meekreeg om te zetten in een leerpunt. Stap voor stap kreeg ik steeds meer werkervaring en kon ik op den duur zelfs anderen iets leren.

Een ongelooflijk stel vrouwen heb ik mogen leren kennen, achter de schermen. Vrouwen die, ondanks hun eigen drukke leven, zich steeds wilden inzetten voor Vrouw.nl. Mensen die stuk voor stuk een eigen levensverhaal hadden die ze met mij, met ons, deelden en die ik zag groeien in hun eigen kracht.

Ik vind het onvoorstelbaar dat ik de kans heb gekregen om met deze mensen een website, een 'pen', mijn leven, heb mogen delen. Zowel de collega's op kantoor, als mijn 'online familie'. Terwijl ik mijn eigen, soms zeer turbulente, leven leidde, kon ik als hoofdredacteur van Vrouw.nl altijd rekenen op een onvoorwaardelijke steun van 'mijn; redactie en van de reaguurders die trouw waren aan ons magazine. Ze waren goudeerlijk, meelevend en wijs. Ik heb de afgelopen jaren gehoopt, gebeden, dat er aan deze poel van wijsheid nooit een einde zou komen. Maar, zoals dat met alles is, aan alles komt een eind. Zo ook aan mijn bijdrage aan Vrouw.nl.

Ik kan ingaan op alle stukken die ik heb mogen schrijven aan Vrouw.nl, maar dat doe ik niet. Omdat ik vind dat wij samen Vrouw.nl maakten: wij, de redactie, en jullie, degenen die ons lazen, lezen, en soms zelfs durfden te reageren. Rest mij niets anders dan al die mensen te bedanken die ons door dik en dun hebben gesteund en die mij persoonlijk ongelooflijk veel hebben geleerd.

Aviola, Manon, Angel, Pebby, Claudia, Danielle, Monique, Sue, Margje, Bibi, Caesilia, Lonneke, Leentje, Wytske, Lynsey, Margreet, Suzanna, Sacha, Wendy, Nina, Mirjam, Marlies de J., Loubna, Anne, Ageeth, Iben, Maaike, Patricia en al die andere mensen die er altijd voor de site, voor mij, waren.

Bedankt allemaal, voor deze prachtige levensles, deze mooie ervaring. Ik wens jullie allen niets dan goeds en succes.

Ik blijf te volgen op www.prinsesmarlief.nl en www.hetkanwel.net
Wie weet tot online!

Liefs

Berichtje! 6 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 137


De O van Auto
Kinderen | Tante Prinses | 15 September 2009 | 19:46:01
Vanavond belde ik mijn lieve vriendjes Merijn (5, bijna 6) en Jurre (4). Ik was net gezellig in gesprek met neef Jurre, toen het gesprek werd afgebroken. Jurre: "Ik ga nu de telefoon aan Merijn geven, want die wil heel graag..."
 
 
 
Nog voor de telefoon was overgegeven gilde Merijn al: "Ik heb huiswerk!!!!" Zoals het bij een heuse trotse tante hoort, was ik direct enthousiast en wilde er natuurlijk alles van weten. Merijn zit sinds drie weken in groep 3 en leert over de letters van het alfabet.
 
"Ik moet de letters leren schrijven, tante Marlies!"
"Welke letters?"
"De S!"
"Van?"
"Vis! V i Sssssss"
"Heel goed! En van? Oma S...."
"Stieneke! Oma Stieneke!"
"Welke letters nog meer?"
"De M! Van mama!"
"En van tante Mmmm...."
"Marlies!"
"En de broer van papa?"
"Matthijs!"
"En nog meer letters?"
"De Nnnnnnn"
"Van?"
"NICKELODEON!!!"
 
Op dat moment moest ik even keihard lachen. Hij had het wel goed. De N is inderdaad van Nickelodeon. We gingen door...
 
"De A."
"Van?"
"Aan. A...n"
"En welke nog meer?"
"De O."
"Van?"
"Oto!"
 
Ik moest grinniken en dacht bij mezelf: die mogen ze op school afleren. Maar ik hoorde Mama Marjolein op de achtergrond: "Auto schrijf je met au...". Ik hoorde Merijn denken en hij kwam tot een briljante conclusie: "Oké. Maar je zegt O he? Otoooo."
"Eh... ja."
 
Merijn wordt donderdag zes jaar en hij is briljant.
 
 
 
Berichtje! 8 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 121


I've had the time of my life
Film | Prinses en haar | 15 September 2009 | 12:58:51
Ik was een jaar of zeven toen ik ging logeren bij een oom en tante in Grootegast. Zij hadden een dochter, Hilde. Zij was al veel ouder dan ik en ik keek natuurlijk erg tegen haar op. Ik wilde niets liever dan leuke dingen met haar doen, want 'zo wilde ik later ook worden'. Op haar beurt vond zij het wel leuk om met zo'n klein grietje de hort op te gaan, want ik kan me herinneren dat we een aantal leuke dingen hebben gedaan.

Eén van die leuke dingen was dat we in de grote stad (Groningen) naar de bioscoop gingen. De film die we keken was Dirty Dancing. Mijn liefde voor dansen en de romantiek was op dat moment geboren. Ik vond het te gek hoe Baby alle kanten op werd gesleurd en wel op zo'n manier dat het er ook nog sierlijk uitzag. Het meest fantastische vond ik de groepsdans op het eind: dat Patrick Swayze als een echte leider voor die groep staat te dansen... Ik zwijmel nog steeds.


 
Wekenlang was ik van de kaart door de film en één van mijn eerste singletjes was 'I've had the time of my life'. Die heb ik letterlijk grijs gedraaid. Wekenlang was ik in gedachten aan het dansen met Patrick. En nog steeds: wanneer dit nummer wordt gedraaid, waar ik ook ben, de radio gaat harder en ik zing keihard mee. Gelukkig ben ik niet de enige, want wanneer ik met mijn vriendinnen in de kroeg sta, is het een gebrul van jewelste. Wat een effect heeft één zo'n film op een heleboel kleine meisjes van toen gehad.

Dag Patrick, bedankt dat we even met je mochten dansen...


 
Berichtje! 5 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 101


De geboorte van competitiedrang
Vakantie/Zomervakantie | Prinsessengedrag | 14 September 2009 | 10:20:50
Samen met Marjolein was ik op vakantie in Turkije. Gewoon lekker een weekje in de zon, veel zwemmen en vooral veel lachen. Waar ik ook een groot fan van ben tijdens de vakantie (en thuis ook trouwens) is ‘Aquagym’. Dagelijks een half uurtje aquarobic geeft me het gevoel dat ik tenminste nog iets nuttigs doe met mijn vakantieleven.


 
 
Eén van de dingen waar ik minder happig was om aan mee te doen waren de ‘watergames’. Spelletjes waarbij je met zo’n 20 mensen bijvoorbeeld het water moet inspringen, terwijl je probeert een bh aan een waslijn te pakken. (Snap je het niveau?).

Maar op dinsdag werd ik   opnieuw gevraagd om mee te doen. Marjolein stond grinnikend in het water op mij te wachten – ik bespeurde zelfs een hele lichte vorm van leedvermaak. Daar stond ik, aan de rand van het zwembad in mijn bikini, in de brandende zon, met zeventien andere vrouwen.
 
 
 
Met argusogen bekeek ik de leden van het animatieteam, klaar om bij opnieuw een bh het water in te springen en heel hard weg te zwemmen: en niet om die bh te pakken te krijgen. Maar ditmaal was het spelletje leuker. Er waren 17 deelnemers en 15 pingpongballetjes. De ballies werden het water in gegooid, wij erachteraan en dan maar hopen dat je een balletje mee het water uit zou nemen. Dat betekende dan namelijk dat je nog in de race zou zitten.

Nu moet je van me weten: ik ben niet zo'n competitief ingesteld persoon. Over het algemeen vind ik het leuk om spelletjes te doen, sporten doe ik het liefst alleen en van mij mag elk ander winnen. Dus op het moment dat ik de eerste keer het zwembad indook, was ik eigenlijk niet van plan om mijzelf voor schut te zetten.
Maar het ging beter dan ik dacht. Ik sprong het water in en vond een balletje. En zo ging dat drie keer. En met elke keer dat ik het water insprong, werd mijn competitiedrang groter en mijn behoefte aan het gele balletje allesoverheersend.
 
Op het moment dat ik dacht dat ik verloren zou hebben (en trots op mezelf was ik in elk geval niet als laatste eindigde), zag ik opnieuw een geel balletje in het water deinen. Ik checkte mijn tegenstanders. Links een vrouw die een meter of drie voor me lag en rechts een meisje, op ongeveer dezelfde afstand als de vrouw. Toen was er geen houden meer aan: ik besloot dat ik de race om het balletje kon winnen. Ik zette de spurt in en het meisje bleek inderdaad geen tegenstand te zijn. De vrouw was een ander verhaal. Beiden waren we tegelijk bij het balletje en grepen we een paar keer mis. Het werd zowaar een klein watergevecht om het balletje. Ik greep het balletje, zo voor de neus van de vrouw weg. Stralend (en misschien met een beetje leedvermaak) keek ik haar aan: "Sorry", zei ik en zwom trots terug naar de rand.


 
 
Hetzelfde gebeurde nog eens, maar dit keer lag het balletje vlak voor het kruis (!!!) van een mannelijke toeschouwer. Hij zat met zijn benen wijd te genieten (tsja, drie vrouwen in bikini die een balletje in handen willen krijgen. Welke weldenkende man zou dat balletje wegduwen?). De ‘sorry’ in deze scene was bestemd voor die man.
Uiteindelijk werd ik tweede. Een hele respectabele plek, al zeg ik het zelf.

 
Berichtje! 3 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 122


Route 66 rockt op het podium
Theater/Musical | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 12:23:06
Route 66 was een historische autoweg in de VS. De weg begon in Chicago en eindigde aan het strand van de Stille Oceaan in Santa Monica. In 1985 werd Route 66 officieel opgeheven, maar spreekt nog tot de verbeelding van veel mensen. Ook voor theaterproducent Harry Kies heeft deze beroemde weg een aantrekkingskracht. Dit leidde tot het idee voor een musical dat zich afspeelt in een klein dorp aan deze verlaten snelweg.
 
Het begon met een idee van Harry Kies, dat is voortgezet door scriptschrijvers Dick van den Heuvel en Stan Lapinski. De muziek is deels bekend en deels onbekend. Amerikaanse klassiekers van Chuck Berry, The Doors en Randy Newman worden afgewisseld met Nederlandstalige nummers van Sjoerd Kuyper en Fons Merkies. Er is gekozen voor deze vorm, omdat de bekende nummers onlosmakelijk verbonden zijn met Route 66. Dit leidt tot een verassend geheel.

Een gehucht aan Route 66, niets meer dan een paar huizen, een motel en een garage. Dat is Diamond, een stadje met een verschrikkelijk geheim. Een paar inwoners van dit gehucht zijn Tom, Millie, Mitch en Sally. Tom (Frank Lammers, All Stars en Nachtrit) is de zoon van de bekende, overleden, schrijver David Kapinsky. Iedereen draagt deze schrijver op handen, mensen komen zelfs speciaal naar Diamond om te zien waar hij zijn boek schreef. Zo ook Natalie (Loes Haverkort, Van Speijk en Julia's Tango). Zij ziet het boek van David Kapinsky als haar levensader. Ze komt naar Diamond om antwoord te krijgen op vragen als 'wat heb ik verkeerd gedaan'?

Maar niet alleen de inwoners van Diamond leven met een geheim, ook Natalie is gevlucht. Zij is door 'De Weg' (Martin van der Starre, Jesus Christ Superstar en Shhh...it happens) naar Diamond geleid. Haar komst wordt echter niet gewaardeerd. Met name Sally (Alexandra Alphenaar, Ren Lenny Ren en Turks Fruit) ziet Natalie als een bedreiging. Want Tom en Natalie worden verliefd op elkaar, terwijl Sally al haar hele leven wacht op een aanzoek van Tom. Maar ook Mitch (Juda Goslinga, Raak en J.R. ) kan haar komst missen als kiespijn. Hij wil van Diamond een toeristische trekpleister maken en denkt dat het geheim dat Natalie met zich meedraagt averechts zal werken. En de eigenaresse van het motel, Millie (Rick Nicolet, Kruimeltje en De Dominee), wil dat het geheim van het dorp nooit wordt ontdekt en dat alles bij hetzelfde blijft.

De musical is al begonnen nog voor het publiek gaat zitten. De band speelt al lekkere rocknummers om de échte Route 66-sfeer te creëren en dat lukt! In combinatie met de geweldige rocksound van zanger Martin van der Starre speelt de band de sterren van de hemel. Ze hebben plezier in het spelen van deze steengoede nummers en dat straalt van hun gezichten af.

De musical wordt gedragen door Frank Lammers. Hij is één met zijn karakter Tom, de norse garagehouder met jeugdtrauma's. Dat hij fantastisch kan acteren was al bekend, hij kreeg niet voor niets een Gouden Kalf voor zijn rol in Nachtrit, maar Frank is ook een verbazingwekkend goede zanger. Hij weet het publiek te boeien met zijn rauwe stem en dito acteerspel.

Voor de pauze komt het stuk wat traag op gang. Het is overduidelijk dat iedereen met geheimen en verlangens rondloopt, maar het publiek wordt er helaas nog niet echt in meegenomen. Na de pauze wordt dit ruimschoots goedgemaakt en lijken de spelers helemaal hun weg gevonden te hebben. De verhalen komen langzaam los en de nummers worden vol overgave gezongen. De geheimen worden ontrafeld en dit resulteert in een stormachtige finale.

Of je nu graag naar het theater gaat, liever een musical ziet of rocker in hart en nieren bent; deze musical sluit naadloos aan op de wensen van een divers publiek. Het heeft het liefdesverhaal van een musical, goede acteurs en een geweldige rockband, dus voor elk wat wils.

Route 66 speelt nog tot en met 20 april 2008 in theaters door heel Nederland. Kijk voor meer informatie op de website.
 
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 56


Magie en geloven in jezelf
Film | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 12:21:26
In de speelgoedwinkel van Meneer Magorium gelden heel andere regels dan in de wereld van de volwassenen. Hier gelden de regels van magie, wonderen én vooral: van de kinderen. Meneer Magorium is al bijna 244 jaar oud en heeft zijn speelgoedwinkel ook al heel lang.
 
Meneer Magorium (Dustin Hoffman) heeft besloten dat aan zijn lange leven binnenkort een einde zal komen. Hij heeft namelijk ooit in Italië zoveel paar schoenen gekocht, dat hij er zijn hele leven mee zou kunnen doen. Nu is hij bezig met zijn laatste paar. Zijn Wonder Emporium, de speelgoedwinkel, moet echter wel in goede handen komen na zijn overlijden. Magorium heeft ook al de juiste persoon daarvoor in gedachten: hij wil dat zijn shopmanager Molly Mahoney (Natalie Portman) de winkel krijgt.

Mahoney, zoals haar vrienden haar noemen, is echter niet overtuigd van haar eigen kunnen. Ze gelooft in iedereen om haar heen, maar niet in zichzelf. En wanneer Magorium overlijdt, verliest Mahoney alle hoop. Ze besluit om de winkel te verkopen. De magische winkel die ooit kleurrijk en vol kinderen was, is nu kleurloos en verlaten. Zal de magie die zo kenmerkend was voor Meneer Magorium's Wonder Emporium kunnen overleven zónder hem?

http://vrouw.nl/documents/f7/e9/f7e9b99e408bf3506ff91c54260b7720.jpg

Regisseur Zach Helm heeft zijn uiterste best gedaan om de speelgoedwinkel de vreemdste, meest fantastische en wonderbaarlijkste winkel van de hele wereld te maken. Werkelijk alles klopt. Een deur waarachter verschillende kamers zitten, je hoeft alleen maar te draaien aan de knop en dan zit je opeens in de ballenkamer of de huiskamer. De knuffels leiden een eigen leven en de boeken lezen zichzelf voor. Maar het allermooiste is wel Het Grote Boek. Je hoeft alleen maar te zeggen wat je zoekt, dan open je het boek en daar staat bijvoorbeeld die brandweerauto.

Maar de magie is niet alleen weergegeven in de ongelooflijke special effects, ook in de kleine dagelijkse dingen komt de magie terug. Met name de laatste dag van Meneer Magorium is prachtig simpel weergegeven. Want magie zit niet alleen in een vliegende robot, maar ook in springen op de matrassen in een beddenzaak.

http://vrouw.nl/documents/ff/18/ff18a36ab7a5ecee50600ae265e107ec.jpg

Een heerlijke film, bij uitstek geschikt voor de kerstvakantie. Het verdriet om het vertrek van Meneer Magorium is zo mooi weerspiegeld in alle vrienden én de speelgoedwinkel, dat op een gegeven moment de tranen over mijn wangen liepen. Er wordt gebruik gemaakt van prachtige muziek, gemaakt door Alexandre Desplat en Aaron Zigman. Licht teleurstellend is wel het eind. Bij een dergelijke film wil je toch graag weten wat er verder gaat gebeuren met de hoofdrolspelers, maar daar laten de filmmakers, wellicht bewust, toch wat eindjes open.

Ondanks dat de film geen magische topper is, zoals Harry Potter of de originele versie van Sjakie en de Chocoladefabriek, is het een leuke film met goede acteurs. Er is ook een Nederlandse versie, met de stemmen van Angela Schijf en Wim Schippers. Hierdoor, én door het verhaal, kun je eens lekker met het hele gezin naar de film. Succes gegarandeerd!


http://vrouw.nl/documents/74/38/7438617d4deeca038b4f2fffc7b67006.jpg
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 51


Huil niet om Evita
Theater/Musical | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 12:18:43
rigitte Heitzer werd door de kijkers van het populaire televisieprogramma 'Op zoek naar Evita' verkozen tot dé Evita. Op 16 december ging deze musical van Andrew Lloyd Webber in première. Het was nog even spannend of Brigitte zelf de hoofdrol zou kunnen vertolken, aangezien zij kampte met een zware griep. Maar zoals ook tijdens het programma al was gebleken: Brigitte is een doorzetter en ze stond er gewoon.
 
Rood, de kleur van Evita, maar ook van de rode loper
Strak van de zenuwen stond Brigitte Heitzer samen met Susan Seegers op 21 oktober in de finale van het programma Op zoek naar Evita. En ze barstte in tranen uit toen ze hoorde dat zij deze zo felbegeerde hoofdrol in de wacht had gesleept. Daarvoor heeft ze meerdere malen tweede viool gespeeld, als alternate van Chantal Janzen in Tarzan en Beauty and the Beast. Ze was er aan toe om een eigen hoofdrol te hebben, zelf een ster te worden. En op 16 december was het dan zover: de rode loper bij het Nieuwe Luxor Theater in Rotterdam werd uitgelegd om de bezoekers van de musical Evita te ontvangen. Zónder de, tijdens de bekendmaking van de winnares beloofde naam in neonletters, maar mét een heleboel Bekende Nederlanders die dit spektakel niet wilden missen.

Uiteraard waren heel veel collega's uit de musicalwereld gekomen, zoals de beste vriend van Brigitte, René van Kooten. Maar ook Doris Baaten, Marian Mudder, Lieke van Lexmond en Eric van Tijn liepen over de rode loper. Evenals de overige kandidaten van Op zoek naar Evita. Uiteraard waren Marjolein Teepen en Anne Stalman hierbij niet aanwezig, omdat zij allebei een rol hebben in de musical. Bijzonder was de aanwezigheid van Mr. Pieter van Vollenhoven, die speciaal door algemeen directeur van Joop van den Ende Theaterproducties Erwin van Lambaart werd verwelkomd. En een gejuich klonk toen ook Sir Andrew Lloyd Webber kwam aanwandelen. Een icoon op musicalgebied én componist van de musical waar al maanden over wordt gesproken: Evita.

http://vrouw.nl/documents/fe/48/fe48da65ba80882071b176ed1dc80258.jpg

Musical over het leven van Eva Duarte - Péron

Maria Eva Duarte wordt geboren op 7 mei 1919 als onwettige dochter van een boer en een plattelandsmeisje. Wanneer haar vader overlijdt, wordt zij geweerd van haar vaders begrafenis. Ze wil vrijheid en ze wil laten zien dat ze meer is dan een 'bastaard'. Op 15-jarige leeftijd ontmoet ze de nachtclubartiest Augustin Magaldi (Paul Walthaus), die haar meeneemt naar Buenos Aires: de stad die het vuur in Evita doet aanwakkeren en ze maakt een bliksemcarrière. Haar ambitie leidt haar in 1943 uiteindelijk naar kolonel Juan Domingo Péron (Roberto de Groot), de man met wie ze zal trouwen. Péron wordt verkozen tot president van Argentinïe en Evita spint een web rond de vakbonden, die ze volledig controleert. Evita's tocht naar de top gaat gepaard met veel kritiek, in de musical verwoordt door Che Guevara (Stanley Burleson). Dan wordt Evita ernstig ziek, ze heeft kanker. Uiteindelijk overlijdt Evita op 26 juli 1952. Ze was toen 33 jaar oud.

Terwijl de zaal volstroomt, is het podium al gevuld met mensen. Ze lopen rond, bidden en praten met elkaar. Zo wordt je geleidelijk aan meegevoerd naar het begin van Evita. Vanaf het allereerste moment staat deze musical als een huis. Geen twijfel over mogelijk: de hand van Joop van den Ende Theaterproducties is duidelijk te herkennen. Alles is strak geregisseerd en de acteurs zijn professioneler dan ooit. Wanneer Stanley Burleson in het begin met zijn bloes aan een paal blijft haken, gaat hij daar zo relaxed mee om dat het bijna lijkt alsof het erbij hoort. Stanley Burleson is ongelooflijk goed. Hij behoort uiteraard tot de gevestigde orde en hoort al jaren bij de Nederlandse top. Met deze rol bewijst hij eens te meer waarom hij aan de top moet blijven. Zijn stem lijkt met de jaren alleen maar beter te worden en hij lijkt zich prima te kunnen vinden in de rol van de cynische Che.

http://vrouw.nl/documents/d1/7e/d17eb5eac3d64531c90a0d07d1127494.jpg

Brigitte ijzersterk, ondanks stemproblemen

De net herstelde Brigitte Heitzer trekt zich niets aan van eventuele stemproblemen: ze zingt vol overgave de rol van haar leven. Ze straalt helemaal en trekt alle aandacht naar zich toe. Je ziet duidelijk dat zij gemaakt is om op het podium te staan én dat zij zich háár moment niet van zich af laat pakken. Af en toe hoor je een rauwere klank, vanwege haar stemproblemen, maar die momenten zijn te verwaarlozen. Brigitte IS Evita, voor de volle honderd procent. Met haar loepzuivere stem zingt zij de moeilijkste nummers en brengt zij de emotie over. Blijdschap bij aankomst in Buenos Aires en pijn bij haar sterven. Met regelmaat zat ik met kippenvel op mijn armen, met als toppunt het moment van Huil niet om mij, Argentina. Het nummer is al zo vaak opgevoerd, dat ik bijna dacht dat deze geen indruk meer kon maken op mij. Maar Brigitte vertolkt het bekende nummer zo goed, dat het bijna lijkt alsof je het voor het eerst hoort.

Roberto de Groot speelt een goede Péron, maar komt op het podium iets minder sterk over. Dit heeft te maken met het feit dat hij twee ijzersterke karakters naast zich heeft staan (Burleson en Heitzer), waardoor zijn rol echt een bijrol is geworden. Maar hulde ook voor zijn aandeel.

De belichting en het décor zijn vrij summier gehouden, zoals we ook hebben kunnen zien bij Aida en Jesus Christ Superstar. Hierdoor maakt het verhaal juist nog meer indruk en ze bewijzen eens te meer met deze aanpak dat je geen compleet uitgeruste décors hoeft te hebben om een verhaal vorm te geven.

Evita is nu al dé musical voor 2008 en heeft alles in zich: prachtige zang, emoties en een sterke cast. Erwin van Lambaart en Joop van den Ende kunnen tevreden zijn; je kunt met een gerust hart de keuze van een Evita aan het publiek overlaten.
 
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 58


Rennen naar Tiptoe
Mode | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 12:15:10
Om als vrouw kek gekleed voor de dag te komen, besteed je veel aandacht aan je haar, make-up en de Ultieme Accessoire: schoenen. En wanneer je dan eindelijk de perfecte schoenen hebt gevonden, ben je er nog niet. Want je wilt ook graag dat je tas bij het geheel past. En dus kost je dat weer een paar middagen in de stad. Om dan toch weer de winkel uit te lopen met die ene tas die net niet bij de schoenen past. Herkenbaar?
 
Voormalig fotomodel Oualid Khemili, 27 jaar, ontdekte tijdens een van zijn vele shopsessies dat het moeilijk is om de perfecte schoen-tas combinatie te maken. Of dat het wel mogelijk is, maar dat die combinatie dan eigenlijk niet te betalen is. Oualid: "Als ik met mijn vriendin ging winkelen, merkte ik dat het lastig is om mooie schoenen in combinatie met een tas te vinden. Of dan van merken als Prada of Gucci. Maar die zijn niet te betalen. Tenminste, ik vind het echt niet te betalen." Hij zag een gat in de markt en besloot zijn mode-instinct te gebruiken voor mooie, betaalbare schoenen met bijpassende tassen.

IMG_0188.JPG
Oualid Khemili

Hij ontwierp een prachtige collectie die in zijn eerste winkel in Amsterdam te koop is. Deze winkel, TIPTOE, werd op 18 februari geopend door Chantal Janzen. Zij is een goed boegbeeld voor de nieuwe winkel, want prachtig gekleed in een gouden shirtje, met goudkleurige schoenen van de nieuwste Nederlandse ontwerper, was zij de Belle van het openingsfeest. Voordat zij en Oualid aan de linten trokken om de winkel te openen, sprak Chantal de woorden: "Ik weet dat het de grote droom is van elke vrouw om deze schoenen en tassen te hebben. Ik klik drie keer met mijn gouden schoenen en de winkel is geopend!"

Joop van den Ende met zijn vrouw, Tooske Ragas en Leco Zadelhoff waren gekomen om een glas champagne te drinken op Oualid. Joop knikte goedkeurend terwijl hij nog een stofje van de plank met schoenen afveegde. Op onze vraag of hij er nog wat tussen zag, antwoordde hij schalks: " Ik zie nog wel een paar die ik aan kan in mijn verborgen kamer...", waarop hij in lachen uitbarstte.

Tiptoe 88 onder.jpg

TIPTOE heeft een uitgebreide collectie. De modellen lopen uiteen van klassiek tot hip en trendy. Er zijn schoenen en tassen voor elke gelegenheid. Van kantoor tot uitgaan, van shoppen tot feestelijke gelegenheden. De modieuze schoenen in diverse kleuren zijn net als de tassen gemaakt van soepel runderleer, hebben diverse hakhoogtes en zitten door de perfecte pasvorm bijzonder comfortabel.

Voor de modieuze schoenen en tassen gebruikt Oualid hoogwaardige, in Tunesië bewerkte leersoorten. Hij is er trots op dat hij nu de beste kwaliteitsproducten van de eeuwenoude industrie uit zijn geboorteland naar Nederland kan brengen. Khemili is van begin tot einde bij het proces betrokken. Hij bedacht niet alleen het concept, maar stuurt ook de ontwerpers en stylisten aan en houdt nauw toezicht op de productie. De winkel in Amsterdam moet de eerste van een reeks worden.

Bij TIPTOE is de ideale combinatie als set te koop voor een aantrekkelijke setprijs van gemiddeld 169,95 euro. Uiteraard zijn de schoenen en tassen ook los van elkaar te koop. Kijk voor meer informatie op de website.
 
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 58


De moeder der musicals is terug!
Theater/Musical | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 12:13:24
Als je een beetje musicalfan vraagt wat hun favoriete musical is, zal je negen van de tien keer horen krijgen dat dat 'Les Miserables' is. Tenminste, bij diegene die er jaren geleden bij waren toen deze musical voor het eerst naar Nederland kwam. En daarbij bleek 'Les Miserables' een springplank te zijn voor de musical-sterren van nu. Denk bijvoorbeeld aan Joke de Kruijff, Vera Mann en de Grande Dame van de musical: Pia Douwes. Na zeventien jaar komt deze Moeder der Musicals weer naar Nederland, met een compleet nieuwe cast. Op 20 februari was de eerste repetitiedag en Vrouw.nl was daar natuurlijk bij.
 
Les Miserables is een wereldwijd fenomeen. Al 22 jaar staat deze musical, gebaseerd op een boek van Victor Hugo, in Londen. Het is dan ook niet vreemd dat deze musical, die vele belangrijke theater-prijzen won, als een bom insloeg in Nederland. Les Mis, zoals de musical liefkozend wordt genoemd door fans, vertelt het verhaal van Jean Valjean (Rene van Kooten), eeen man die ten tijde van de Parijse studentenopstand van 1832 negentien jaar lang in een strafkamp heeft gezeten voor het stelen van een brood. Hij ontsnapt tijdens zijn voorwaardelijke vrijlating en kiest voor het rechte pad. Hij schopt het tot burgemeester en voedt het weesmeisje Cosette (Suzan Seegers) op. Maar hij wordt achtervolgd door zijn verleden, in de persoon van agent Javert (Wim van den Driesche). Valjean wil koste wat kost Cosette en haar geliefde Marius (Jamai Loman) een mooi bestaan geven en doet daar alles voor.

Op 20 april gaat deze musical in première in het Nieuwe Luxor theater te Rotterdam. Erwin Lambaart vertelt hierover tijdens de eerste repetitiedag: "Deze musical heb ik 81 keer gezien, in zeven verschillende talen. Je mag me een freak noemen. Het is dus ook niet zo vreemd dat ik deze musical opnieuw naar Nederland wilde halen. Maar met een volledig nieuwe cast, een nieuwe generatie. Want iets mag nooit een kopie worden van iets dat is geweest. En wij proberen om iets dat perfect is nog een beetje mooier te maken." Maar dat wat wel hetzelfde is, is de relatief onbekende cast die ze ook nu weer gebruiken. Om wellicht deze musical te zien als springplank in de Nederlandse (en wellicht erbuiten) musicalwereld. Oke, Rene van Kooten behoort al tot de gevestigde orde, maar wat dacht je van Suzan Seegers? Of Jamai Loman? Ze hebben gezocht naar een groep waar chemie is, anders lukt het niet om deze musical aantrekkelijk te maken voor het grote publiek.

Les Mis 041.jpg

Het is een musical waar veel van de cast wordt gevergd. Vooral Rene van Kooten heeft het zwaar: "Het is vroeg opstaan, ik haat vroeg opstaan. Die mensen die elke dag van hun leven in de file staan, ik doe het ze niet na. Vreselijk! Maar ook de rol is zwaar. Ik moet erg moeilijke partijen zingen. Ik ben daarom ook blij dat ik de afgelopen maanden wat extra uurtjes in de sportschool heb doorgebracht en dat mijn weerstand dus goed is." Carlo Boszhard is minder onder de indruk van de zwaarte van zijn rol. "Het is een fantastische rol om te spelen, maar zwaar? Ik heb avond aan avond met een kostuum dat kilo's woog en daarnaast nog twee gasflessen op mijn rug gedragen voor een rol, dat was pas zwaar (Hij speelde Lumière in Belle en het Beest - red.). Dit is niet zwaar. Ja, het is een serieuze rol, ik moet me meer houden aan de tekst. Bij Belle en het Beest kon ik me af en toe richten op het publiek. Dat kan nu niet. Ik ben wel moe, omdat ik het druk heb met de musical en mijn televisieprogramma's. Maar de lezeressen van Vrouw.nl moeten echt naar de musical gaan, deze musical is gewoon fucking goed!"

Voor Suzan Seegers is dit haar eerste grote rol. Ze speelt Cosette. Zij heeft zich al ontzettend goed voorbereid op wat er komen gaat. Ze heeft de film gezien en het boek gelezen. Daarnaast is de hele cast naar Parijs geweest, om te zien waar het verhaal zich afspeelde. "Ik was zo onder de indruk. Voor mijn gevoel was het verhaal echt gebeurd. Niet zomaar fictie. Maar we liepen door de straten, waar Jean Valjean en Cosette ook gelopen konden hebben. Dat maakte het voor mij bijzonder. Wat ik in Parijs leerde van de man die ons rondleidde door het museum, was dat de tweede vrouw van Victor Hugo inspireerde tot het personage van Cosette. Dat vond ik heel mooi om te horen. Dat maakte het nog echter."

Suzan vertelt ook over de liefde van Marius en Cosette. "Ze geven elkaar maar één kus, in de hele musical! Er zal dus niet veel gezoend worden met Jamai, hahaha. Nou ja, hij wordt er toch niet warm of koud van!"

Tot slot krijgen wij nog een goede tip van Carlo: "Ik ben ongelooflijk moe, omdat ik pas tegen vier uur naar bed ga. Ik heb een drukke geest en vind mijn rust door 's avonds een dvd-box van mijn favoriete serie te kijken. Goede tip voor jullie lezers: kijk naar Murder, she wrote. Dat is echt fijn om bij in slaap te vallen..."
 
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 61


Nikki en Nathalie uit Idols
Muziek | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 11:57:59
Zaterdag 1 maart is het zover: Idols 4 kent zijn winnaar. Of liever gezegd: haar winnares, want in deze finale staan twee vrouwen tegen over elkaar. En wat voor een vrouwen! Nooit eerder was het talent zo groot en waren de shows zo goed. En ook de kandidaten zijn elkaar beste vriendinnen, tenminste, zo lijkt het op televisie. Maar is het allemaal schone schijn, of kunnen ze echt met elkaar opschieten? Vrouw.nl voelde de concurrenten aan de tand in de week voor de finale.
 
Nikki en Nathalie zijn deze finalisten. Twee dames die behoorlijk wat noten op hun zang hebben. Nikki is 24 jaar oud en heeft de harten van het Idols-publiek veroverd toen ze het nummer Climb every mountain van de musical The Sound of Music ten gehore bracht. Nathalie is 26 jaar en komt uit Congo. Zij maakte indruk door het prachtig vertolken van nummers als Proud Mary en Hot Shot.

Vanaf wanneer weet je al dat je zangeres wil worden, is dat altijd al een droom van je geweest?
Nikki: "Ik ben mijn hele leven al aan het zingen. Ik zou heel ongelukkig worden als ik niet meer kon zingen. Zingen is als zuurstof, een noodzaak. Mijn moeder had dat natuurlijk snel in de gaten en vanaf mijn negende mocht ik dan ook op zangles."
Nathalie: "ik was denk ik zeven jaar oud, misschien wel jonger. Ik ben altijd al bezig geweest met zingen en dansen, nummers van Madonna en Michael Jackson imiteren, gek doen."

Heb je last van spanning, zo vlak voor de finale?
Nathalie: "Om eerlijk te zeggen heb ik geen last van spanning. Alleen toen ik een nummer van The Bangles, Eternal flame, moest doen was ik echt zenuwachtig. Ik werd hees door de spanning en dat hoorde je direct. Ik kreeg het kritiek dat ik het nummer verkrachtte. Maar het is wel mijn grootste angst: zenuwachtig worden. Maar ik ga er gewoon voor zorgen dat het niet gebeurd, want het is gewoon mijn droom. Het is gewoon de laatste deur die ik moet openen. Als ik toelaat dat ik zenuwachtig wordt, dan gaat het mis."
Nikki: "We krijgen nu een voorproefje van hoe het is om idool te zijn. Het is heel erg wennen, maar absoluut leuk. Je weet dat als je aan zoiets meedoet, dit heeft er ook mee te maken. Ik geniet er nu ook heel erg van. Maar ik heb zeker ook last van blinde paniek. Juist die momenten dat het minder goed gaat, liggen altijd op zaterdagmiddag, vlak voor de live show. Maar elke gezonde Nederlander en artiest heeft dat wel. Afgelopen zaterdag had ik het ook met het nummer van Krezip. Ik kreeg het nummer op een geloofwaardige manier niet uit mijn strot. Dat vind ik het ergste, het hoeft muzikaal niet perfect te zijn, maar het moet wel geloofwaardig zijn. En dat was het niet, ik kon het nummer gewoon niet voelen. Dat was gelukkig zaterdagavond wat meer. Maar ik kan niet klagen over nummers. Ik mag al blij zijn dat ik meedoen.

Nathalie close.jpg Nikki kopfoto.jpg

Wat ga je doen tot de finale?
Nathalie: "Niet eten! Ik ga niet uitrusten, ik ga echt niet slapen, slapen komt later, na de finale. Zoals eigenlijk de afgelopen maanden het geval was. Ik heb de afgelopen tijd natuurlijk wel dingen gemist door alle drukte, zoals de bioscoop. En patat!!!. Van de stress kon ik niet meer eten. Maar zodra Idols klaar is, roep ik heel hard 'PATAAAAAT' en spring er gelijk in!"
Waar vind je op dit moment je rust, waar put je kracht uit?
Nikki: "In mijn geloof en als ik thuis ben bij mijn familie. Thuis kan ik gewoon Nikki zijn."
Nathalie: "Niet! Op dit moment krijg ik totaal geen rust! Maar ik put kracht uit mijn geloof, Ik bid voor ieder optreden en vraag god om mij te steunen."
Hebben jullie wel tijd om te repeteren?
Nikki: "Ja, dat vraag ik mij ook af. Dinsdagavond, zaterdag en woensdag denk ik ook. Het is voor ons een hele onoverzichtelijke week, maar de momenten komen er wel."
Hoe bereid je je voor op finale?
Nathalie: "Niet eten. Dat gebeurt nu al. Oefenen, concentreren, jezelf blijven. Dat is het beste medicijn. Niet de stress dragen. Gewoon zien als een live show zoals elke zaterdag."
Heb je al gedroomd over de finale?
Nikki: "Nee, gek genoeg niet. Ik droom steeds over de halve finale en dat die anders afloopt. Daarnaast droom ik over alle medewerkers, stuk voor stuk, volgens mij mis ik niemand. Maar niet de finale, gek, terwijl ik juist een dromer ben over belangrijke gebeurtenissen..."
Wat doe je als je tweede blijkt te zijn?
Nikki zegt lachend: "Eerst naar de notaris gaan om de uitslag te bekijken of dat wel klopt!" Ze vervolgt serieus: "Dan ben ik nog steeds blij dat ik die positie heb behaald, maar ook wel verdrietig. Ik denk dat het nog steeds wel drukke week zal worden met interviews ofzo. Ik zal in elk geval blijven doorgaan met zingen en proberen een album te maken!"

Wat is jouw sterkste en jouw zwakste punt?
Nathalie: "Dat ik geloof in mijzelf. Ik wil altijd mijzelf blijven. Als ik op het podium ben ben ik een heel ander mens. Dan kom ik zelfverzekerd over. God helpt me daarbij. Hij is het allerbelangrijkste voor mij in mijn hele leven. Ik ben christelijk opgevoed, heb veel dingen van God begrepen en daarom ben ik hem erg trouw. Ik bid ook en als je erin gelooft, dan komt het goed.
En wat vind je van Nikki? Nathalie: Ik weet niet wat het sterkste punt van Nikki is, ik vind haar gewoon heel goed. Zij zingt heel mooi, heeft een mooi stemgeluid, zij is een mooie vrouw. Zij heeft talent. Minder punt van haar? Om eerlijk te zeggen weet ik het niet. We zitten wel samen in het programma, we zien elkaar wel vaak. Maar zo vaak dat je echt het karakter begint te begrijpen niet. En ook op het podium durf ik niet te zeggen wat haar zwakkere punt zou zijn. Mijn zwakkere punt is mijn emotie. Ik zou ze graag wat meer willen managen. Anders zeggen de mensen 'daar heb je dat huilende meisje weer.' Ik ben altijd heel erg eerlijk. Als ik echt van die persoon houd, of ik voel verdriet, dan moet ik huilen. Dan zei ik tegen mezelf 'niet komen, niet komen', maar ja, ze komen toch."
Nikki: "Nathalie is een buhnebeest, ze heeft een goede uitstraling op podium! Mijn sterke punt is dat ik mij in liedjes kan verplaatsen. En ik denk dat ik ook mijn uitstraling mee heb. Tenminste, vind ik moeilijk om van mezelf te zeggen, maar dat is wel wat ik terug hoor van andere mensen."

idolen.jpg

Jullie zitten nu in de wereld van schone schijn. Mooie lichtjes en decors. Als je de studio binnenkomt ziet het er heel anders uit dan thuis op televisie. Afgelopen zaterdag ging Charlene eruit. Jullie waren allemaal heel erg verdrietig. Maar hoe eerlijk zijn die emoties?
Nathalie: "Dat is een goeie vraag. Ik heb nooit geloofd dat ik in de finale zou komen en we hadden zo'n leuke tijd met elkaar. Ik kon er gewoon niet tegen, ik hoorde haar huilen. Ik troostte haar en ik troostte mijzelf ook.
Doen de anderen dat ook? Nathalie: "Dat weet ik niet. Ik denk van wel. Het is heel belangrijk om eerlijk te zijn, ook al is het een show. Je moet jezelf blijven."
En Martijn en Wendy? Nikki: "Ik durf er mijn handen voor in het vuur te steken dat Wendy, Martijn en de jury het echt oprecht menen. We zijn aan elkaar gewaagd, we zijn allemaal even goed. Als je door bent is het fijn, maar je eerste gevoel gaat uit naar degene die niet door is. Het is zoals het is. Het is onterecht, wat er gebeurd. Maar dat zou het ook zijn geweest als Nathalie of ik eruit gegaan zouden zijn."

Ben je nooit onzeker nu je voortdurend in de spotlights staat?
Nikki: "Ik ben niet onzeker over mijn uiterlijk maar ik ben wel meer op mijn woorden gaan letten. Er worden zo veel vragen op je afgestuurd en je wil niet dat mensen je verkeerd begrijpen. Ik denk veel na bij het formuleren van mijn woorden om niemand tegen de schenen te schoppen."
Nathalie: "Ik ben totaal niet onzeker! Ik vindt de spotlights heerlijk, ik ben gek op al die aandacht, de foto's en de camera's."
Heeft de roddelpers effect op je?
Nathalie: Totaal niet! Ik maak me er geen zorgen om, ze zullen altijd lelijk over je praten. Zolang ik geen tomaten in mijn gezicht krijg vind ik het goed!"
Wat heb je geleerd van Idols?
Nikki: "Hoe ik moet omgaan met de media en pers. Niet dat ik er nu zo goed in ben, maar toch. Maar ook over mezelf heb ik veel geleerd. Ik dacht altijd dat ik een heel sterk persoon was, dat niets mij kon breken of kwetsen. Nu geleerd dat ik toch stiekem best kwetsbaar ben. Het blijkt dat ik toch gevoelens heb en niet zo koelbloedig in het leven sta. Altijd handig om te weten dat het je echt iets doet als iemand anders afvalt. En dat vind ik iets positiefs."
 
Weet je al welke kant je op wilt na Idols?
Nathalie: popmuziek. Ik wil muziek blijven maken tot ik gewoon geen adem meer heb. Ik zal geen musicals doen. Over een tijdje misschien, maar ik wil nu een hit scoren en in Ahoy optreden. Ik wil een wereldster worden. Je kan mijn favoriete muziek zien aan mijn beste optredens tijdens de live shows: Beegees, Tina Turner , Beyoncé, Jennifer Holiday. Zulke dingen. Soul, Gospel flavour, jazzy... Ik wil ook ooit zingen met Beyonce. Zij is fantastisch. Als ik met haar mag zingen, dan val ik flauw!"
Nikki: "Ik vind het moeilijk om daar antwoord op te geven. Ik ben ook afhankelijk van andere partijen. We doen alles in overleg, zij willen het beste voor jou, omdat het voor hen geloofwaardiger is. Maar zelf zou ik gaan voor een mix van het pop, rock en soul genre. Dat vind ik heel leuk. Maar geen musicals, misschien wel een hele leuke filmrol. Succes in het buitenland zou ik ook graag willen. Ik heb in het buitenland gewoond en ik spreek heel goed Engels. Ik denk daarom ook dat het haalbaar zou zijn. Maar eerst Nederland veroveren! Niet met Nederlandse nummers, ik ben een Brabants meisje, dus het is lastig voor mij om van mijn zachte G af te komen. Engels is gemakkelijker voor mij."

Schrijven jullie zelf ook nummers?
Nathalie: "Ja, in het Engels en mijn moeders taal. Swahili en Frans."
Nikki: "Op dit moment niet, ik zou het wel willen. Maar tot nu toe heb ik het steeds te snel opgegeven. Ik dacht: dat kan ik niet. Maar de laatste tijd ben ik meer aan het schrijven en ik merk dat ik dat toch wel lekker weg kan schrijven. Ook al is het maar een verhaal. Dus misschien dat ik dat toch ooit kan oppakken. So who knows."

Hoe zie je jezelf in de toekomst? Huisje, boompje, beestje?
Nikki: "Ik zal altijd blijven zingen, ik zal altijd een zangeres blijven in welke vorm dan ook. Ik zie mezelf in de toekomst ook wel als moeder." Ze vervolgt lachend: "Ik ben gek op kinderen en ik wil graag een groot gezin, misschien wel tien kinderen! Maar voor alles is een tijd!"
Nathalie: "Ik wil later ook graag trouwen en kinderen krijgen, ik ben dol op kinderen. Maar ik zal altijd blijven zingen, de zingende moeder!"

Er zijn veel BN'ers die hun bekendheid inzetten voor een Goed Doel. Zou jij dat ook willen doen?
Nathalie: "Ik vind dat heel erg belangrijk. Dat wil ik ook kunnen doen. Kinderen helpen, mensen met aids, mensen die een moeilijke ziekte hebben. Er zijn zoveel goede doelen. Ik wil zeker meedoen, maar weet nog niet welke, want er zijn er zoveel."

gekke idolen.jpg

Enige weken geleden trok Gordon nogal van leer over het Nederlandse publiek. Ze zouden medelijden hebben met de kandidaten en daarom stemmen. Het publiek zou geen muziekkennis hebben. Ik voelde mij aangesproken en niet op een positieve manier. Hoe komt dat over bij de kandidaten?
Nikki: "Dat vind ik moeilijk, want je zit wel in een positie waarin je weggestemd kan worden. Dus maakt het mij niet uit hoe het publiek stemt, als ze mij maar niet wegstemmen. Ik snap heel goed wat je bedoelt, omdat ik dat zelf ook een beetje voelde. Ik vroeg me af of je dat nou wel zou moeten zeggen. Ik vind dat niet echt bevordelijk voor een programma als Idols of voor je eigen imago, dus ja, ik ben het wel met je eens wat dat betreft. Maar aan de andere kant: iedereen heeft recht om zijn eigen uitspraken te doen."

Heeft de jury altijd gelijk met hun kritiek?
Nathalie: "Niet altijd. Maar alles is goed om mee te nemen, om sterker van te worden. Ze kunnen ook iets zeggen waarvan ik denk: dat klopt niet. Maar dat neem ik dan mee voor een ander nummer. Om dat nummer nog beter te maken."

Wie is jouw favoriete Idol tot nu toe?
Nathalie bloost een beetje en zegt zachtjes: "Jim, omdat hij zo mooi is."

De vorige Idols hebben misschien de status popidool niet helemaal waar gemaakt. Waar ligt dat aan denk je?
Nikki: " Dat lag ook aan de persoon en hoe je overkomt op het publiek. Zien ze je als ster, accepteren ze je als een ster? Je moet geloofwaardig zijn voor die rol. Daar kan je niet veel aan doen. Gewoon doorgaan, niet denken dat alles klaar ligt. Het is keihard knokken geblazen. Iedereen die succesvol is, makelaars, accountants, zangeressen of artiesten, dat zijn allemaal mensen die kei en keihard werken voor datgene wat ze bereikt hebben. Dus zo werkt het ook voor ons."

Bestaat er zoiets als het 'Juk van Idols', zoals Raffaela dat heeft genoemd?
Nikki: "Daar heb ik vaak over nagedacht. Daarom heb ik na Idols 1 ook niet meer mee gedaan. Maar als je je erover heen zet en bewijst dat je een waardige artiest bent, dan doet dat er niet meer toe. Kijk naar Marco Borsato en Gerard Joling. Zij hebben hun sporen verdiend en je denkt bij hen ook niet 'Soundmixshow'!"

Wat is het beste advies dat je in je leven gekregen hebt?
Nikki:"Climb every mountain is de afgelopen weken echt mijn levensmotto geweest. En blijf altijd dromen!"
Nathalie: "Het beste advies dat ik de afgelopen tijd gekregen heb, kwam van een fan op hyves: Nathalie blijf gewoon jezelf, dat is wat Nederland wil!"

Tot slot: Wie gaat er winnen?
Nathalie: "Voor mij hebben wij allebei al gewonnen. Kijk, eentje gaat winnen, ik wil graag winnen maar Nikki ook. Ik zit ook in finale, Nikki ook. Zaterdag weten we het pas. Wie meer stemmen in halve finale had, maakt eigenlijk niet meer uit. Het ligt aan het nummer dat je zingt. Of men het leuk vond. Ik denk dat ik het goede nummer voor de finale heb. Er is geen concurentiestrijd, we zijn echt twee andere mensen. Het gaat nu echt aan de smaak liggen en hoeveel fans je hebt. Als ik dezelfde style zou hebben, dan zou ik me zorgen maken. Nu niet, zij is echt anders."
Nikki: "We zijn echt bevriend, er is geen haat en nijd. Ik voel wel van: 'dit is mijn concurrent', maar we kunnen het wel heel goed gescheiden houden. We zijn twee hele verschillende zangeressen, het is appels met peren vergelijken. Ik ben ook niet bang voor haar, het doet er niet toe wie gaat winnen, het is nu een kwestie van smaak. Ik geef altijd alles, aanstaande zaterdag dus ook. Over mijn kansen wil ik niets zeggen, dat is echt fiftyfifty. Verder doe ik er geen uitspraken over, want als ik zeg dat ik win, benadeel ik Nathalie en als ik zeg dat Nathalie wint, dan lijkt het alsof ik geen geloof heb ik mijzelf. En hoe kan je nu stemmen op iemand die niet in zichzelf gelooft?"

En waarom zouden mensen op jou moeten stemmen?
Nikki: "Ik heb er keihard voor gewerkt. Maar nogmaals: het is een kwestie van smaak. Het is geen kwestie meer van mensen overtuigen, ik heb de mensen al laten zien wat ik kan en Nathalie heeft hetzelfde gedaan. Het winnen van Idols maakt wel uit, de status neem je mee. Op de langere termijn maakt het niet meer uit, maar het is wel Idols en daar zit ik om te winnen. I always go for the first place."

idols2.jpg

Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 71


Jaleesa Malakusea knokt!
Boek | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 11:54:32
Zo ben je in Parijs de bloemetjes buiten aan het zetten met je familie en je beste vriendinnetje en ben je verliefd op de leukste jongen van de school en zo heb je een stekende pijn in je zij. Een pijn dat geen gebroken rib of spierscheurtje blijkt te zijn, maar kanker van de weke delen. Jaleesa Malakusea is veertien jaar wanneer haar dat overkomt. Haar leven ligt overhoop. Want dit gedoe hoort niet bij haar, zij is niet ziek. Zij is helemaal geen patiënt. Toch is het zo en vanaf dat moment moet ze leren omgaan met alles wat haar overkomt. Een manier om dit te doorstaan is alles opschrijven wat haar bezighoudt. En deze aantekeningen zijn nu gedrukt in een boek: OverHoop. Vrouw.nl sprak met deze bijzondere jongedame.
 
In Hotel The Grand in Amsterdam heb ik met Jaleesa afgesproken. Ik moet een poosje wachten, want ze wordt eerst geïnterviewd door het Jeugdjournaal. Ik ben onder de indruk, want ze was ook al te zien bij het programma Life and Cooking om haar boek te promoten. Het is ook niet niks, een meisje van zestien die haar eigen boek geschreven heeft. Een boek over haar eigen leven dat zo'n drastische wending heeft genomen. En dat allemaal dankzij stichting Doe Een Wens Stichting Nederland. Deze stichting vervult de liefste wens van kinderen tussen de 3 en 18 jaar met een levensbedreigende ziekte. Met als doel blijdschap en kracht te brengen in een moeilijke periode; even kunnen ze alles vergeten, weg van ziekenhuis, behandeling en doktoren. Lia, de tante van Jaleesa, heeft haar nichtje opgegeven bij deze stichting. Op haar verjaardag werd Jaleesa verrast met een geweldig cadeau: haar boek zou worden uitgegeven. Voor Doe een Wens is dit de 2500ste wens die ze hebben vervuld. Samen met wensvervuller Corine is de tiener de afgelopen maanden bezig geweest om haar eigen boek vorm te geven. Het is helemaal haar eigen project geweest.

Jaleesa is zelf ook onder de indruk van alles wat haar overkomt. Terwijl de ploeg van het Jeugdjournaal de suite uitloopt, vertelt ze: "Er loopt gewoon een cameraploeg weg..." Maar zenuwachtig is ze eigenlijk helemaal niet: "Ik had verwacht dat ik heel zenuwachtig zou zijn als deze dag zou komen, maar nu laat ik het allemaal maar gewoon over mij heen komen."

Om als zestienjarige te besluiten een boek uit te brengen is nogal wat. Waarom was het jouw wens om een boek uit te brengen?
Het betekent heel veel voor mij. Het heeft heel veel betekend voor mij om het te maken en ik ben er ook heel trots op. En het is misschien nog wel mooier om het nu terug te kunnen lezen en op mijn nachtkastje te hebben liggen."

Jaleesa.jpg

In je boek beschrijf je de periode van je ziekte. Ben je daar tijdens je ziekte al mee begonnen?
"Ja, ik weet niet zo goed meer wanneer ik daar precies mee ben gestart. Maar wel toen ik al ziek was. Niet meteen vanaf het begin hoor. Het heeft best wel een tijdje geduurd. Ik ben niet zo iemand die zegt van 'laat ik het eens hebben over hoe ik me nu voel'. Dat doe ik op een gegeven moment wel, maar schrijven is makkelijker voor mij."

Op een gegeven moment kreeg je te horen dat dit boek zou worden uitgebracht. Heb je toen je verhaal na gelezen, om te zien wat je had geschreven?
Jaleesa lacht hardop en zegt: "Ja!! Dat heb ik zeker gedaan. Ik heb het níet geschreven met de bedoeling 'straks leest iemand anders dit'. Daarom heb ik wel gekeken of het allemaal duidelijk is en of de uitslagen erin stonden. Ik weet dat allemaal wel, maar iemand die het leest weet dat natuurlijk niet. Ik heb geprobeerd dat duidelijker te maken, maar ik heb niets veranderd. Ik heb niet als extra voorbereiding op mijn boek andere boeken gelezen over hetzelfde onderwerp. Ik heb wel dat boek van Kluun (Komt een vrouw bij de dokter...- red.) en dat vond ik wel fijn dat het herkenbaar is. Dat ik niet de enige ben... Maar mijn boek is echt helemaal van mezelf."

Je bent wel eerlijk in je boek. Ook over je vriendinnetjes enzo.
"Ja, ik ben echt open. Het is heel erg persoonlijk. Niet alsof ik een geheim vertel, maar het is gewoon zoals het is. Ik heb niet echt gevraagd aan mijn vriendinnen, of ik het mocht opschrijven, maar ik weet zeker dat ze het niet erg vinden." Jaleesa denkt er nog eens over na en benadrukt nogmaals: "Ik denk niet dat ze het vervelend vinden."

Hoe gek voelt het om een boek uit te brengen?
Het is vooral gek om te weten dat er mensen echt mee bezig zijn, dat het echt in de winkel ligt. Dat er iemand straks bij de kassa staat om mijn boek af te rekenen. Dat vind ik heel vreemd. Het ging mij er echt om dat dat zou kunnen."

Wil je later ook schrijfster worden?
Ik vind het heel leuk om te schrijven, maar ik denk niet dat ik er mijn beroep van maak. Meer als hobby denk ik. Misschien breng ik nog wel eens een boek uit. Maar ik weet niet of het dan over mezelf zou gaan. Ik vond het vroeger al heel leuk voor school om verhalen te bedenken. Ik vond het leuker, nee niet leuker, makkelijker om over mezelf te schrijven. Ik voel het, dan kan ik het ook goed beschrijven."

Hoe lang ben je ziek geweest?
"We zijn zeker anderhalf jaar met de behandelingen bezig geweest. En nu ben ik schoon. Ik heb dit afgelopen vrijdag te horen gekregen, ik heb echt een topweekend!"

Jaleesa3.jpg

In je boek schrijf je dat je veel hebt aan de muziek en teksten van Guus Meeuwis. Het boek begint en eindigt zelfs met zijn teksten. Waarom Guus?
"Ik weet het niet! Ik vind hem gewoon leuk en gezellig en zijn teksten die spreken me heel erg aan. Zo erg dat ik ze in mijn boek gebruikt heb. Dat vond ik erg toepasselijk en ook fijn, want het paste bij het verhaal, maar het past ook heel erg bij mij. Ik heb er heel veel aan gehad, het voelt echt als mijn liedjes."

Wat zijn je plannen voor de toekomst?
"Ik heb anderhalf jaar on hold gestaan en nu voelt het echt alsof alles open ligt. Het is een nieuwe start. Dat komt ook omdat het boek er nu is, dat is wel een mooi begin vind ik."

Op mijn vraag hoe het bij Life and Cooking was, begint Jaleesa te lachen: "Het is zo vreemd om te weten dat ik op televisie ben geweest. Normaal lig ik op zondagmiddag op de bank en naar dit programma te kijken en nu zat ik zelf op die stoel. Het is heel bizar om te weten dat mensen naar je kijken. Ik kwam vanmorgen bij de receptie en een man die daar stond zei 'he, hoe was het bij Life and Cooking, ik heb je op tv gezien!'. Het voelt een beetje alsof ik een BN'er ben en dat vind ik heel gaaf."

Ter afsluiting wil deze bijzondere dame nog kwijt dat het Echt Heel Goed met haar gaat. "Het is niet alleen droevig, het gaat gewoon goed. Ik voel me goed. Dat vind ik belangrijk om erin te hebben. Ik heb echt op standby gestaan en men zegt wel 'als er iets gebeurt, is het alsof de wereld gewoon doorgaat', maar dat is ook echt zo. Soms vond ik het wel jammer, maar het is normaal. Ik kon het wel accepteren, zeg maar. Maar vanaf nu ga ik met dubbele kracht vooruit!"

Het boek OverHoop is uitgegeven in samenwerking met uitgeverij Verba. Het is te bestellen bij alle boekhandels en verkrijgbaar bij Vroom & Dreesman. Omdat deze winkelketen graag ook voor andere kinderen een wensvervulling mogelijk wil maken, doneren zij de totale opbrengst van alle boeken die verkocht zullen worden bij de V&D aan Doe Een Wens.
 
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 94


Laten we over vuur gaan lopen...
Spiritualiteit | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 11:51:36
Over vuur lopen is nou niet mijn favoriete tijdsbesteding voor de zaterdagavond. Sterker nog: ik had er nooit bij stilgestaan dat je dat zou kunnen doen. Op welke avond dan ook! Maar als je als website Vrouw.nl heet, dan ga je automatisch nadenken over de 'Internationale Vrouwendag'. En toen ik een uitnodiging kreeg om te vuurlopen op deze bijzondere dag, was mijn nieuwsgierigheid gewekt. Dat wilde ik wel eens zien!
 
Vuurloop
Samen met vriendin Kamal rijd ik richting Hilversum, waar op 8 maart op Landgoed 'De Hoorneboeg' de Vuurloop wordt gehouden. Een beetje giechelig zitten we in de auto, want is vuurlopen nu echt vuurlopen? En wat voor mensen komen daar? Allemaal vragen die deze avond beantwoord zouden worden.

De Vuurloop op Internationale Vrouwendag is een harmoniserende en vernieuwende beweging ter ondersteuning van vrouwen om hun leven zo vervullend en succesvol mogelijk te laten zijn. Je krijgt een ruim vier uur durende workshop, waarin je onder andere leert onze vrouwelijke veelzijdigheid constructief gebruiken bij het managen van je leven. Meer vrouwen gunnen zichzelf een betere kwaliteit van leven en willen het vertrouwen en de support op de weg er naar toe.

Vuurmaagden
Ursula Aerts van Definest ontvangt ons en laat ons een vrijwaringsverklaring ondertekenen. Het is natuurlijk wel de bedoeling dat je er met je volle verstand voor kiest om over vuur te gaan lopen. De ongeveer 25 aanwezige dames varieren in leeftijd van zestien tot zestig-plus. Van deze vrouwen heeft ongeveer de helft al eens over vuur gelopen. De andere helft is 'vuurmaagd'. Ursula opent de avond door uit te leggen wat het vuurlopen inhoudt en wat het voor je kan betekenen: verandering en heling. Op een heel rustige manier vertelt ze over haar leven en hoe zij bij het vuurlopen is gekomen.

We krijgen de tijd om met elkaar kennis te maken en ons doel voor de avond vast te stellen. De doelen varieren van 'succes in het werk' en 'liefde in je leven', maar ook wordt er gevraagd om 'heilige verbintenis met de aarde' en het behalen van een middelbare school-diploma. Doodnormale vrouwen, met allemaal een wens om hun leven te veranderen of een positieve boost te geven. Alle doelen worden beantwoord met 'aho'. Om te benadrukken dat je hebt gesproken en om aan te geven dat je de persoon die heeft gesproken hebt gehoord.

Vuur bouwen
Het is tijd om het vuur te bouwen. Onder het zingen van een Afrikaans liedje maken we de vuurstapel hoger en hoger. Met elk blok maken we ruimte voor een nieuwe, positieve gedachte en nemen we afscheid van de negativiteit uit ons leven. Het vuur steken we zelf aan, met fakkels van krantenpapier. Daarna gooien we, terwijl we woorden roepen, ceder in het vuur. De ceder zorgt ervoor dat de wensen en boodschappen in de spirituele wereld terecht komen. Woorden zoals 'liefde', 'gezondheid' en 'mama'.
 

Het vuur moet nog doven, om de kolen tevoorschijn te laten komen. De begeleiders zorgen voor het vuur, terwijl wij naar binnen gaan om ons voor te bereiden op het moment waarop wij over die hete kolen gaan lopen. We krijgen de tijd om een tekening te maken van wat wij voor onszelf willen. Frappant is dat veel van de jonge vrouwen (waaronder ik), kiezen voor de 'stereotiepe' wens om te trouwen en kinderen te krijgen. Maar het mag allemaal, niemand kijkt raar op. Als je geld voor jezelf ziet, dan wordt dat niet als inhalig beschouwd, maar wordt het gezien als jouw wens, dus goed.

Vuurdoop
Voor de volgende oefening worden pijlen tevoorschijn gehaald. Je zet je droom-tekening op een bord en de pijl tegen de tekening en je keel. Het is dan de bedoeling om puur met jouw eigen wilskracht de pijl te breken. Ongelooflijk wat een kracht deze vrouwen neerzetten: een voor een gaan de pijlen aan stukken. Terwijl het bij mij absoluut niet lukt. Ik kan me alleen maar visualiseren hoe die pijl mijn nek doorboort, in plaats van dat deze aan drie stukken zou gaan. Ik probeer het, maar geef het op. Gelukkig is er ook een andere manier om de pijl te breken om je doel te bereiken: over de knie. Hoe makkelijk kan het zijn.

Kamal met pijlpunt.jpg

Deze heftige vuurdoop is voor mij het teken dat ik niet de focus heb om deze avond te gaan vuurlopen. Ik kan geen afstand nemen van mijn 'ik' of mijn gedachtes, om zo leeg mogelijk over het vuur te gaan. Ik besluit dan ook om niet over het vuur te gaan. De pijlpunt was voor mij al heftig genoeg. Maar we worden uitgenodigd om de avond verder bij te wonen, want zoals Ursula het zegt: "Ook al loop je vanavond niet, toch zal je de energie van degenen die het wel doen kunnen voelen en meenemen. Op deze avond, of je gaat lopen of niet, wordt er iets in gang gezet!"

Opnieuw naar buiten, opnieuw zingen. Het is donker en het enige licht komt van de nagloeiende kolen. Terwijl we zingen, worden de kolen in een loopbaan geharkt. Wij staan er in een kring omheen en blijven doorzingen. Nu kan iedereen die er behoefte aan heeft over het vuur gaan lopen.

Vuurdansen
Zingend, klappend en juichend staan we om de kolen, het vuur, heen. En een voor een gaan de dames over het vuur. Samen, of alleen, het mag allemaal. Je loopt over het vuur met een doel. Dus niet, zoals je met water doet, je teen tegen een kooltje aanhouden en denken: 'oei, heet!'. Ook niet als een gazelle rennen over het vuur, nee, gewoon rustig doorlopen. Zoals je naar de supermarkt loopt bijvoorbeeld, dan heb je ook een doel.

Bijzonder om te zien, om te voelen, om mee te maken wat deze vrouwen voor een kracht hebben. Ze lopen, Ursula danste zelfs, over het vuur en niemand heeft last van de kolen. Van de hitte of van de gedachte: 'wat ben ik in vredesnaam aan het doen?' En ook al loop niet, ik voel me geen moment een buitenstaander. Omdat je het samen ervaart.

Vuurheksen
De focus van deze vrouwen is bewonderenswaardig om te zien. Dat blijkt met name wanneer er een groep jongelui voorbij komt en ons zien zingen en klappen, terwijl er dames over vuur lopen. Natuurlijk wordt hun 'jonge-honden-gedrag' hierdoor getriggerd, met als gevolg dat we worden uitgemaakt voor hoeren en heksen. Maar de vrouwen laten zich niet van de wijs brengen. Ze zingen stuk voor stuk door, lopen over het vuur, alsof alle realiteit er niet is. Alsof we op een onbewoond eiland staan, niet midden in Hilversum terwijl vliegtuigen over ons heen vliegen, auto's op een kilometertje afstand ronken en de jongelui op vier meter afstand staan te joelen en schelden.

De avond loopt ten einde. We bedanken het vuur en iedereen geeft elkaar een knuffel. Allemaal traditie en het hoort er allemaal bij. Ik ben onder de indruk van alles wat ik heb gezien en ervaren. Of ik zelf wel een keer over het vuur ga lopen? Ik weet het niet. Voorlopig niet. Maar het is zeker een unieke ervaring geweest. Ik dank alle aanwezigen dat zij ons opnamen en toen wij niet doorzetten met de pijlpunt en het vuurlopen, ons bleven zien als een van hen. En ik denk dat dat de kracht is van vrouwen: ook mensen die verschillen van de groep, horen erbij. Aho!
 
De eerstvolgende vuurloop is 5 mei. Meer informatie hierover is te vinden op de website van Definest.
 
Berichtje! 1 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 55


Nikki: Hello world!
Muziek | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 11:48:43
Nikki, de kersverse winnares van Idols, maakt een vliegende start door met haar eerste single 'Hello World' meteen op nummer 1 binnen te komen in de single charts. Een spannende tijd dus voor deze 'rising star'. Vrouw.nl sprak met haar over haar tijd bij Idols, haar overwinning en de verhalen in de media waaronder haar vermeende lesbische relatie.
 
Nikki zit ontspannen in de ruimte die de platenmaatschappij voor haar heeft ingericht. Net alsof ze het allemaal al jaren doet, in plaats van eigenlijk nog maar kort. Ik vraag haar of ze het idee heeft dat ze geleefd wordt, maar Nikki heeft dat idee niet. "Geleefd worden heeft zo'n negatieve klank, het is meer alsof ik gedragen wordt! In deze hectische tijd kan ik echt geen overzicht krijgen. Dus ik ben heel blij dat ze mij meenemen. Ik krijg er rust door en daardoor kan ik dingen beter relativeren."

Nikki hoopte dat ze Idols zou winnen, en was overtuigd dat ze het ook zou kunnen, maar ze had er absoluut geen rekening mee gehouden. "Twee weken voor de finale had ik wel twee weken de meeste stemmen, maar dat was met Floortje ook zo gegaan. Het kon dus nog alle kanten op gaan. Nathalie was dan ook absoluut een volwaardige tegenstander. Nou ja, tegenstander is niet het goede woord... kandidaat. Nee, je durft er geen verwachting over uit te spreken, tegenover jezelf al niet." Aan het begin van de finale werd er bekend gemaakt dat de tussenstand 45-55 % was, maar er werd niet bij gemeld wie dan de meeste stemmen zou hebben. Nikki zegt hierover: "Het is een behoorlijk verschil. Het maakte me niet extra zenuwachtig. Het gevoel was nog steeds fifty fifty."

Nathalie kwam aan het begin van de finale wat zelfverzekerder over dan Nikki, tenminste op televisie. Nikki ervaarde dat zelf niet zo. "Dat is heel grappig, je bent niet de eerste die dat zegt. Mijn zus had tegen mijn moeder gezegd ' wat is er met Nikki aan de hand?' Ik kan me niet zo goed herinneren hoe zenuwachtig ik was, maar ik voelde wel dat het er nu echt op aankwam. Ik was de hele dag zo ontzettend rustig, eigenlijk een beetje alsof ik er niet helemaal bij was. Dat merkte ik ook toen ik op de bank zat. Ik dacht 'het kan alle kanten op vandaag'. Aan de ene kant kan je dan weinig meer doen dan gewoon maar laten zien wat je kan, maar aan de andere kant hadden we de hele week heel weinig tijd gehad om te oefenen. Dus ik wist van de helft van de nummers eigenlijk nog niet hoe ik ze zou doen. Ik was daar die avond erg onzeker over. Het kan dus wel dat ik dat heb uitgestraald."

Nikki is met Hello World, haar eerste single, op nummer 1 in de hitlijsten binnengekomen. Ze heeft in het begin wel wat moeite gehad om het nummer te 'voelen'. "Ik moet eerlijk zeggen, de eerste keer dat ik het nummer hoorde sprak de tekst me meteen aan. Alleen al daarom zou ik het liedje willen zingen. Het blijft ook hangen. Maar ik was er niet meteen gek op, moest het nummer wel een paar keer horen. Toen ik het liedje voor de eerste keer inzong dacht ik over mijn interpretatie 'oeh, wat lelijk!'. Maar dat kwam ook omdat ik zelf wat onzeker was. Maar ik vind hem steeds mooier worden. It's growing on me." Nikki zingt de eerste regels van het nummer I get on stage for the first time, en vertelt dan: "Ik kan het me ook zo goed inbeelden. Ik ben heel visueel ingesteld. Ik ben echt een beelddenker. Ik vind het ook belangrijk om dat heel bewust te doen met een lied. Tijdens Climb every mountain had ik dat op en top, want toen zag ik mijn zanglerares dat echt tegen me zeggen. Bijna alsof ze aanwezig was, ook al is ze overleden. Maar eigenlijk geloof ik daar allemaal niet zo in."

Dat laatste leidt onvermijdelijk tot de vraag hoe spiritueel Nikki is. "Ik geloof in een spiritueel bestaan, maar dat het buiten deze wereld om is. Dus wel in religieus verband, maar dat is dan ook de enige echte link tussen de spirituele en de echte wereld. Ik geloof niet in het zesde zintuig of handlezen. Dat vind ik allemaal heel moeilijk. Ik zie het echt op die ene manier. Maar het is wel een heel breed begrip."

nikki.jpg

Nikki wil laten zien en horen wat ze kan. Ze wil niet een statement uitdragen over haar geloof in God. Ze gaat daarom ook niet, zoals X factor zangeres Sharon, gelovige liedjes zingen. Ze neemt dan ook de tijd voor het opnemen van haar album. "Ik wil de seculiere muziek in en de komende maanden zal ik optreden in het land met Charlene en Nathalie. Het management kwam met dat idee toen we samen in de halve finale zaten. Het was erg grappig, omdat het vriendje van Charlene de week ervoor ook al het idee had geoppert. Toen leek het ons al heel leuk." Nikki vertelt dat het prettig is dat ze met z'n drieen optreden. "Het is heel vertrouwd. We krijgen nu de tijd om onze solocarrière op te bouwen. We kunnen dan overtuigend het wereldje instappen als solisten, en tot die tijd kunnen we ons aan elkaar optrekken en van elkaar leren. Je leert ook met elkaar samenwerken." Toch is het absoluut niet de bedoeling dat ze als een meidengroepje bij elkaar blijven. "Misschien dat we over een paar jaar nog weer eens samen zingen, voor de gelegenheid. We vinden elkaar hartstikke leuk, maar we zijn geen tweede Sugababes." Nikki voegt er nog aan toe: "We zijn zo verschillend en vullen elkaar heel goed aan. Ik heb dan toevallig gewonnen, maar ik heb echt het gevoel dat er drie winnaars uit de serie zijn gekomen. Mijn broertje heeft zelfs een keer gestemd op Charlene, in plaats van op mij. Hij vond haar die keer gewoon beter. Wat dat betreft hebben we wel een heel eerlijk en tactloos gezin, maar dat vind ik heel erg fijn!" Nikki is heel positief over haar familie. Ze zijn heel eerlijk tegenover elkaar en voor haar ouders zal ze altijd hun 'kleine Nicolletje' blijven. "Ik ben geboren als Nicole, maar al sinds Australië is het eigenlijk Nikki. Het was toen mijn podiumnaam. Ik heb nog wel eens geprobeerd om Nicole terug te krijgen, omdat het toch mijn echte naam is, maar dat is niet gelukt. Eigenlijk noemt iedereen mij Nikki, maar als mijn ouders mij Nikki gaan noemen, dan vind ik dat raar!"

De verhalen in de media zijn voor Nikki ook niet echt belangrijk. "Wat dat sms-verhaal betreft: het heeft echt niet uitgemaakt. Het is echt niet zo dat iedereen in die drie minuten op Nathalie ging stemmen en niet op mij. Dus het is echt, sorry dat ik het op deze manier zeg, bullshit om te zeggen dat dat de uitspraak heeft beïnvloedt. Maar ik kan me er echt niets van aantrekken. Ik vind het jammer dat het naar buiten komt, omdat het niet een goed beeld van mij overbrengt. Bijvoorbeeld dat zoenen met een vrouw, het stelde echt niets voor. Ik vind het gewoon niet interessant, volgens mij hebben al mijn vriendinnen wel eens gezoend met een vrouw. Het stelde gewoon echt niets voor. Het was dus echt niet een lesbisch avontuur! Laat mij lekker muziek maken, ik kan me er niet druk over maken."
 
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 64


Merel van Groningen is Misleid
Boek | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 11:45:59
Merel van Groningen is veertien als ze de oudere Mike ontmoet. Hij is alles wat ze niet kent en ongelooflijk aantrekkelijk. Maar hij is niet wie hij lijkt te zijn en langzaam raakt ze verstrikt in het web van een zogenaamde 'loverboy'. Hij mishandelt haar en wil dat ze zichzelf voor sex gaat verkopen. Haar verhaal vertelt ze in het boek 'Misleid'. Vrouw.nl sprak met Merel over deze vreselijke tijd en vandaag lees je deel 1 van dit indrukwekkende interview.
 
In 1984 is je dit overkomen. Waarom ben je nu pas het boek gaan schrijven?
Zeven jaar geleden ben ik begonnen met het boek. Het kreeg in die tijd pas een naam, Loverboy. Eerder was dat helemaal niet. En er kwam steeds meer onbegrip voor meisjes die vallen voor een loverboy. Toen dacht ik dat mijn verhaal misschien zou bijdragen aan wat meer begrip. Maar ik heb dus echt zeven jaar over het schrijven van het boek gedaan. En wat ook heel erg meespeelde was de reactie van Edwin Evers op de radio: 'dat laat je je toch niet gebeuren'? Ik dacht toen 'er komen steeds meer slachtoffers', en je hoort en ziet het overal. En ik wilde met mijn verhaal laten zien dat het je zomaar kan overkomen, uit welk milieu je ook komt. En ik hoop dat ik dat met mijn boek heb bereikt.

Wat doet dat met je, als je een Edwin Evers zoiets hoort zeggen?
Nou, het is heel erg dubbel. Als volwassene weet je dat vanaf de zijkant instanties en ouders heel hard vechten, maar als puber zijnde luister je daar niet naar. Je gooit de kont tegen de krib, zeg maar. En met mijn verhaal wil ik die meisjes waarschuwen: luister wel naar je omgeving. Ik heb dat niet gedaan. Ik heb daardoor een hele harde les geleerd, die ik de rest van mijn leven met mij meedraag. Maar ik ben heel boos geweest op Edwin Evers en dat was de druppel voor mij om ermee naar buiten te komen. Ik vond dat hij het niet kon maken om het op die manier te zeggen.

Hoe heb je het ervaren om alles weer op te rakelen toen je het boek schreef?
Ik kreeg er hartkloppingen van en ik werd heel chagrijnig als ik er mee bezig was. Soms stopte ik ook, met name bij het laatste stuk, omdat ik bij mezelf dacht: ik stop ermee, ik kan het niet meer. Maar op een gegeven moment begon ik er toch weer mee. Pas toen het verhaal helemaal af was en ik het van voor naar achteren had gelezen, kwamen de gevoelens los. Van hoe leuk het begin was, maar ook verdriet omdat het zo allemaal heeft moeten lopen.

Was het schrijven voor jou een verwerkingsproces?
Nee, dat heb ik totaal niet. Ik ben eerder in psychotherapie geweest en daar heb ik geleerd om dingen te relativeren. En te denken 'het is niet anders, je moet verder. Je kan niet in het verleden blijven leven.' Ik heb het dus niet als een verwerkingsproces beschouwd, maar ik kwam wel dichtbij mezelf. Ik voelde het verdriet wel weer.

Mike mishandelde jou ook, nog voordat hij je achter de ramen wilde zetten. Nu was dat in de jaren tachtig ook al not done. Waarom ging je toen al niet bij hem weg?
Ik liep toen heel erg op mijn tenen. Ik wilde het goede gevoel dat hij mij ook kon geven heel graag voelen. En op het moment dat mij sloeg of wat dan ook, dan probeerde ik die situatie te voorkomen. Om maar weer dat goede gevoel te krijgen. Dat goede gevoel was voor mij het belangrijkste. Ik had wel normen en waarden van huis uit meegekregen en als ik dan tegen hem inging, over hoe hij in het leven stond, dan kreeg ik de nodige klappen. Hij was gewoon alles wat ik niet kende, dat was heel aantrekkelijk. Ik vond hem heel interessant. En daarnaast had ik gewoon het idee dat ik toch nergens naar toe kon.

Maar in het boek schrijf je over al die mensen die toch voor je aan het vechten waren. Je moeder, de politie die langskomt, een vriendin die je waarschuwt. Zag je die hulp niet, of wilde je die hulp niet zien?
Het begint eigenlijk op het moment dat ik door Mike met het nodige geweld bij het internaat wordt weggehaald. Ik zat daar op vrijwillige basis en ik had het echt heel erg naar mijn zin. Maar ik had toen drie weken vakantie gehad en die doorgebracht met Mike en mijn beste vriendin Kelly. We hadden zulke leuke dingen gedaan, dat ik ze heel erg mistte toen ik weer terug was op het internaat. Ik heb gevraagd of ik nog een week langer mocht wegblijven, maar toen zei de leiding mij dat wanneer ik weg zou gaan ik niet meer terug mocht komen. Dat ik toen door Mike ben weggehaald, voelde heel erg als mijn schuld. Ik had gezegd dat ik graag nog een week naar Mike wilde en daardoor heb ik het zelf verpest. Toen ik de dag erna mijn moeder aan de telefoon had, zei ze dat ze haar handen van mij aftrok. Dus ik had het gevoel dat ik dat ook al niet meer had. Ik had het in mijn ogen gewoon verprutst, zonder dat ik dat bewust had gedaan. Maar het was wel gebeurd. Dus ik had voor mijn gevoel niemand meer, behalve Kelly en Mike. Maar ook als ze me niet hadden laten gaan, dan was het waarschijnlijk later wel gebeurd. Op het moment dat ik bij Mike ging wonen, draaide het om.

Toen ik het boek las, en ook nu je het vertelt, krijg ik wel het gevoel dat iedereen heel snel jou in de steek liet in die periode. Want je zat al een paar maanden op het internaat en het ging eigenlijk best heel goed. Waarom lieten ze je dan toch allemaal vallen?
Ze hebben dat gezegd in de hoop dat ik niet zou gaan. De leiding heeft gezegd dat ik niet meer mocht terugkomen als ik zou gaan. Ik denk dat ze dat hebben gezegd in een poging om mij daar te houden. Van mijn moeder weet ik zeker dat ze het heeft gezegd om mij te beschermen. Ze hoopte dat ik weg zou gaan bij Mike als ze dat zei, dat zegt ze nu ook. Maar dat deed ik niet, ik bleef bij hem. En de politie hield wel een oogje in het zeil. Maar ze zeiden er wel bij dat wanneer ik weg zou gaan, zij niet zouden weten waar ik naar toe zou moeten. Dus ik had heel erg het gevoel dat ik nergens naar toe kon.
 
In die tijd was Kelly jouw beste vriendin, zij kwam ook dagelijks bij jou en Mike thuis. Op de laatste avond heeft zij je gewaarschuwd niet mee te gaan, omdat ze doorhad dat Mike je achter de ramen wilde hebben. Heeft zij eerder ook doorgehad wat hij met jou deed?
Zij heeft eerder niets gezien. Maar over dat gedeelte praten wij tot op heden niet. Het is misschien het verboden onderwerp tussen ons. We hebben het wel over wat we leuk vonden uit die tijd. We hebben het boek tegelijk gelezen, alleen voor de leuke dingen die er waren. Maar ik weet niet of het bewust is dat we het niet over die tijd hebben. Het heeft natuurlijk op ons allebei indruk gemaakt. Maar we hebben er daarna nooit meer over gesproken. Dat lag misschien te gevoelig. Maar ze heeft het me niet kwalijk genomen, dat ik niet luisterde toen ze me waarschuwde. Maar we hebben ook nu nog een hele speciale band, ons levenspad bewandelen we samen. We hebben altijd naast elkaar gewoond, we zijn altijd samen geweest. We kennen elkaar gewoon heel goed en waarschijnlijk voelden we allebei dat het niet relevant was om erover te praten.

Wie heeft jou geholpen om uit die slechte relatie te komen?
Voor mijn gevoel zijn er heel veel mensen geweest die me hebben geholpen. Ik ben de juiste personen tegengekomen die me niet naar mijn verleden hebben gevraagd, waardoor ik geen verantwoording af hoefde te leggen. Ik kon beginnen met een schone lei en ik heb een heel ander leven met mijn man kunnen opbouwen. Hij heeft nooit ergens naar gevraagd, daardoor kon ik ook echt alles achter me laten. Ik ben verhuisd naar een ander gedeelte van het land, niemand kent mij of mijn verleden hier. Niemand weet ook dat ik dit boek heb geschreven, behalve mijn man en mijn kinderen.

In hoeverre beïnvloedt die tijd op jouw huidige leven?
Ik reis nog steeds niet over en naar bepaalde steden in Nederland. Ik heb niets met grote steden en ik word er heel angstig van. Ik wantrouw vreemde mensen ook heel erg. Ik ben heel achterdochtig. Als er bijvoorbeeld een monteur in mijn huis bezig is, denk ik bij mezelf 'blijf jij maar buiten staan'. Ik denk niet dat het ooit overgaat, maar ik heb ermee leren omgaan.

De mensen uit die tijd leven nog en die wil ik liever niet tegenkomen. Daarom heb ik het boek onder een schuilnaam uitgebracht. Ik heb de naam 'Merel' wel zelf verzonnen. Lekker truttig, en dat ben ik helemaal niet. Ik heb nu een gezin en mijn leven is goed. Ik heb dat ook bewust gedaan. Ik wil mijn verhaal wel delen, en misschien er zelfs anderen mee helpen, maar ik ben geen sensatieonderwerp om op een verjaardag over te praten. Dat wil ik gewoon niet.

Op de achterkant van jouw boek staat dat jij helemaal niemand meer ziet uit die periode van jouw leven. Maar in het verhaal schrijf je dat je nog wel contact hebt met Kelly.
Dat begrijp ik ook niet zo, waarom dat erop staat. Ik heb nog steeds contact met Kelly. We mochten in het begin helemaal geen contact meer met elkaar hebben. Ongeveer een half jaar later kwam ik haar in de stad tegen en sindsdien zijn wij nog dikke vriendinnen. Ik heb Mike en Barbare (ex-vrouw van Mike, red.) nooit meer gezien. Alleen in een snackbar heb ik Mike's stem gehoord, maar toen ben ik snel weggegaan. Ik heb hem toen en ook daarna nooit meer gezien.

Denk je dat wanneer Mike het verhaal leest, hij weet dat het over hem gaat?
Dat weet ik niet, maar daar ben ik wel heel bang voor. Daarom heb ik ook heel erg mijn best gedaan om de kleine details uit het verhaal te halen. Ik ben bang dat hij het me weer moeilijk gaat maken, of heel boos gaat worden. Als ik alleen was geweest, dan maakte het me misschien niet zoveel uit, maar ik heb wel een gezin. Ik wil geen slapende honden wakker maken.

Zijn er verder dingen die wel zijn gebeurd, maar die je niet hebt opgeschreven?
Ehm...Misschien. Het is de volledige waarheid, maar vanwege de kinderen heb ik bepaalde stukken gewoon niet geschreven. Ik denk ook niet dat het afbreuk doet aan het verhaal. Voor mijn gevoel zou dat ook teveel sensatie worden.

Berichtje! 1 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 166


dbClifford is tijdloos
Muziek | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 11:43:33
dbClifford is zanger, songschrijver en multi-instrumentalist. In Nederland verscheen eerder deze maand zijn eerste single 'Simple things' en ook komt deze maand zijn album 'Recyclable' uit. Daniel, zoals dbClifford echt heet, is zeventwintig jaar en groeide op in Frankrijk en Engeland. Het overlijden van zijn moeder is een cruciaal moment in het leven van dbClifford. Een 'wake up call', zoals hij het zelf noemt.
 
Je album heet 'Recyclable'. Waarom heb je die naam gekozen?
Als je bijvoorbeeld een doos met donuts koopt, dan kan je de doos recyclen. Het is een internationaal concept, daarom heb ik ook het db-logo met de pijlen laten maken. Het heeft overduidelijk een milieu-boodschap. Maar muzikaal gezien wilde ik een tijdloos album maken. Ik wilde geen overgeproduceerd album met allemaal toeters en bellen. Het is allemaal erg organic. Echte drums, echte piano, echte gitaar. Het is een album dat in de jaren zeventig gemaakt had kunnen worden, maar ook over twintig jaar. En in dat opzicht is het recyclable, want je kunt er altijd naar luisteren. Maar ook je kinderen kunnen er later naar luisteren en hun kinderen op hun beurt ook weer. Het is heel echt.

Wil je dat pure muziek maken alleen op dit album, of is dat echt jouw stijl?
In samenwerking met andere artiesten zou ik wel modernere muziek kunnen maken, maar als soloartiest niet. Omdat ik alle instrumenten zelf speel, daar liggen mijn 'roots'. That's my thing.

Waar liggen jouw muzikale roots?
Muzikaal gezien ben ik opgegroeid met The Beatles, zij zijn echt my musical parents. Ik heb er zoveel naar geluisterd in mijn jeugd, waarschijnlijk al toen ik nog in mijn moeders buik zat. Daar ligt echt de basis van mijn muziek. Maar ook Stevie Wonder, Jamiroquai en ik luister veel naar jazz. Bijvoorbeeld Miles Davis. Mijn roots liggen dus eigenlijk in elke muziekstijl. Ik ben in staat geweest om mee te pikken wat ik zelf mooi vind. Als drummer luister ik naar hiphop en R&B, maar als pianist luister ik meer naar jazz. Het is een interessante muzieksmaak, gelaagd door de verschillende instrumenten die ik bespeel.

Op je album bedank je 'Carly'. Wie is dat?
Mijn echtgenote, ik ben al een paar jaar getrouwd. Ik praat normaal niet zoveel over haar, maar ik moest haar natuurlijk wel bedanken op mijn album. Het is niet gemakkelijk om de vrouw van een muzikant te zijn. Zij krijgt alle shit over zich heen en de anderen krijgen de smiley me. Maar ik denk niet dat ik zo veeleisend ben. Ik ben wel vaak weg, maar als ik thuis ben dan doe ik boodschappen, de was, maak schoon en kook. Ik probeer in elk geval mijn best te doen.

Je belooft Carly nog een Magic Coupon. Wat bedoel je daarmee?
Dat is eigenlijk een privé grapje. Het betekent niet echt iets, het is gewoon een grapje tussen haar en mij.

dbClifford2008e.jpg

Waar haal jij je inspiratie voor je nummers vandaan?
Eigenlijk uit het leven in het algemeen. Ik heb een gekke fantasie, maar soms zijn het ook dingen die me zijn overkomen. Meisjes die het met mij uitgemaakt hebben. Het is tragisch, maar ik maakte het nooit uit, zij wel altijd met mij. Maar ook de interviews en het reizen wat ik nu doe inspireert me. Muziek is de basis en the end of the line. Als ik alleen maar muziek maakte, dan werd ik niet meer geïnspireerd. Dus ik schrijf nummers over de wereld, over religie, over het dagelijkse nieuws. Hopelijk inspireert het ook weer andere mensen, op een positieve manier. Dat is belangrijk voor mij. Ik denk heus niet: 'oh, als we allemaal maar van elkaar houden, dan is er vrede'. Maar ik denk wel dat wanneer we positief denken, ook in negatieve situaties, je je eigen leven iets gemakkelijker kan maken. Met wat geluk.

Geloof je in God?
Ik ben niet religieus, ik geloof niet in een hogere macht. Ik ben wel spiritueel, ik sta open voor de energie om mij heen. Ik ben geen fan van georganiseerde religies. Het concept is goed, maar ondertussen vermoorden ze elkaar allemaal wel. Het is beter als iedereen gelooft in zijn of haar eigen spiritualiteit, zonder er een label op te plakken. Ik denk wel dat sommige mensen, mediums, wel meer openstaan voor geesten. Of ik geloof dat je met een stuk metaal bepaalde dingen, zoals buigen, zou kunnen doen? Misschien, ik weet het niet. Ik sta er open voor, ik geloof in alles wat mogelijk is. Ik probeer niet sceptisch te zijn, want op het moment dat je dat bent, lukt niets meer.

Nog niet zo lang geleden is je moeder overleden. Hoe heeft dat effect gehad op jou?
Dat is een grote inspiratiebron geweest voor dit album. Ik heb al eerder een platencontract gehad, in LA bij Babyface, maar ik was nog jong en het werkte niet. Ik was dus behoorlijk depressief en mijn leven ging eigenlijk nergens naar toe en toen verloor ik ook nog mijn moeder. En hoe erg dat ook was, het was ook een wake up call

Denk je dat ze nu bij je is?

Jazeker. Eigenlijk kun je het verschil tussen iemand die dood is en levend zo zien: als ik mijn ogen dichtdoe en aan mijn vader denk, die levend is, is die niet dichterbij mij dan mijn moeder die overleden is. Je denkt aan hen en dan zijn ze bij je. Ze is overal.

Je speelt alle nummers op het album zelf, alleen bij All alone heeft je vader meegespeeld. Waarom?
Dat heeft meerdere redenen. Mijn vader heeft inderdaad de akoestische gitaar gespeeld bij dat nummer. Ik heb het album gemaakt in het huis waar ik opgroeide, na het overlijden van mijn moeder. Ik bracht toen heel veel tijd met mijn vader door en het leek me leuk als hij ook een nummer meespeelde op het album. Hij speelde vroeger voor mij en mijn zusje ballads voor het slapen gaan. Dat liedje is geïnspireerd op een nummer van Peter, Paul en Mary (Amerikaanse band uit de jaren zeventig, red.), dat mijn vader en ik vroeger samen vaak gespeeld hebben. En het was een liedje dat mijn moeder ook erg mooi vond.

Je gaat ook optreden in Nederland, wat kunnen we verwachten?
Het is zo leuk om te doen, ik speel met een trio. Ik speel keyboard en ik heb een bassist en een drummer. Het is meer jazzy op het podium en het heeft een verrassingselement in zich. We spelen de nummers zoals ze op het album staan, maar het is leuk voor iemand die het album kent om de nummers op een andere manier te horen. Ik wilde mijn muzikaliteit laten zien en improviseren. Er is iets magisch aan het trio. Ik heb twee ongelooflijke muzikanten in Canada ontmoet en die wilden met me spelen. We zijn erg goede vrienden geworden. En dat is belangrijk, want je treedt maar een uurtje op, terwijl je de rest van de dag ook met elkaar moet doorbrengen.
voor me. Er was geen tijd te verspillen en toen had het positieve ook opeens zin. Dus ik heb mijn best gedaan om de tijd, inspiratie en talent dat ik had, om te zetten in een goed album.
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 42


Rooyens: kan niet bestaat niet!
Boek | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 11:41:47
Bob Rooyens is regisseur, producer, redacteur, auteur en producent van talloze televisieprogramma's in binnen- en buitenland. Hij heeft hiervoor vele prijzen ontvangen, waaronder de Kunstprijs van de stad Berlijn. Zijn echtgenote Monique Rooyen heeft in Nederland gewerkt voor diverse bekende muziekprogramma's en spelshows als onder andere redacteur, producer en regisseur. Dat zij nog meer noten op hun zang hebben, blijkt met hun boek 'De wereld aan je voeten'. Dit beschrijft de strijd van het meisje Kik die op veertienjarige leeftijd besluit filmmaker te worden. Een mooi document van een gevecht van een vrouw in een mannenwereld.
 
Ik kom binnen in een huis waar de creativiteit vanaf spat. Bob vertelt dat hij zelf het huis heeft ontworpen. En wat opvalt zijn de katten. Bob en Monique hebben er vijf. Allemaal aangelopen katten. Monique vertelt, dat ze zolang ze al bij Bob woont zwerfkatten heeft, die blijven terugkomen en rondscharrelen. Bob: "Maar niet alleen zwerfkatten, ook zwerfmensen trekt ze aan. Altijd nieuwsgierig naar hun achtergrond en altijd bereid hen te trakteren op een koffie en een lekker broodje."

Ben je een voorvechter wanneer er onrecht is?
Monique: "Als ik geraakt wordt door iets en er een gevoel bij heb, dan doe ik er iets mee. Als ik dan het gevoel heb, daar wil ik een boek over schrijven, dan doe ik dat. Zo ook met dit boek. Elke vrije minuut ben ik gaan schrijven. Ik liep al een tijd lang met een idee rond, over een jong ambitieus meisje die gepassioneerd en gedreven een droom wil verwerkelijken."

Hoe ben je begonnen?
Monique: "Ik ben eerst gaan kijken naar het gezin, ik heb zelf twee zussen bijvoorbeeld, maar ik vond het hebben van twee zussen niets toevoegen aan het verhaal. Als je het gevecht van een vrouw in een mannenwereld laat zien, dan heb je niets aan zusjes. Je kan wel wat hebben aan een oudere broer. Denk maar aan John en Linda. Die helpt je, maar ook moet je tegen hem knokken. Zo ben ik gaande weg dat gaan samenstellen."

Heb je al vaker geschreven?
Monique: "Wel mee geschreven of meegewerkt. Maar vaak kwam het er niet van. Nu had ik zoiets van: ik ga het doen!"

Is de hoofdpersoon Kik dezelfde persoon als Monique?
Monique: "Ze heeft bepaalde eigenschappen van mij. Ik weet dat als ik iets wil, je dan ambitie nodig hebt. Ik heb ook wel eens een dag in de regen voor een kantoor gezeten en gewacht tot de baas naar buiten kwam om te kijken welke gek er in de regen op de stoep zit. Dat ergens in vastbijten, dat is wel een eigenschap van mij. Mensen met ambitie doen dat, die laten zich niet door de eerste beste tegenslag uit het veld slaan. Je moet iets doen om je droom te realiseren."
Bob; "Mijn motto is: kan niet bestaat niet. Overal op elk gebied kom je voortdurend mensen tegen bij wie: 'Dat kan niet!' als een repeteergeweer, voor in de mond ligt. Mensen in mijn eigen team zeggen nooit meer: 'dat kan niet'. Die snijden niet bot iets af als een onmogelijkheid, maar die denken een paar stappen verder en komen met oplossingen. Zo'n samenwerking werkt louterend naar twee kanten, dat vind ik mooi."

monique_bob.jpg

Er zit een situatie in het boek waar Bob zelf in voorkomt. Het speelt zich af in Duitsland. Is deze situatie echt gebeurd?
Bob:De situatie is redelijk dichtbij de waarheid. Dat was ook heel duidelijk een geval van: kan niet bestaat niet. Ik had van de Duitse televisie het eervolle verzoek gekregen om, na de val van de muur, een verzoeningsprogramma te bedenken en te regisseren tussen Oost- en West-Duitsland. In een productiebespreking in het Schauspielhaus Berlijn, de voormalige muziektempel van het Oost-Duitse Honnecker-regime kreeg ik van de oude Oost-Duitse directie te horen wat ik wel en niet mocht doen. Ik zei dat de oude regels niet meer golden en dat we het dit keer heel anders zouden doen. '...aber Herr Rooyens, das geht nicht'. Daar was 'ie weer: 'dat kan niet'. Dat was een geweldige clash van twee culturen. Maar het is wel gebeurd op mijn manier.
Monique: "Wat me toen heel erg opviel was dat Bob zo moest vechten om te krijgen wat hij wilde. In Duitsland heeft Bob een hele grote naam, maar ondanks dat werd er niet alles voor hem geregeld. Hij moest zelf weer de kar trekken. Daarom wilde ik graag zo'n scene in het boek. Ook al ben je bekend, nog steeds moet je knokken voor dat wat je wilt bereiken. Daarom zit die scene en Bob zelf er in, omdat het allemaal in elkaar past. Omdat hij iemand is en nog steeds moest knokken.
Bob lachend: "Wat mij betreft hoefde het niet, maar het is in een huwelijk geven en nemen, ik ken haar, zo is ze, zo denkt ze en zo voelt ze dat. Dat schept ook wel het klimaat waarin je samen zo'n boek kan schrijven. Zij had een first draft en vroeg mij om er eens naar te kijken. Ben door dat pak papier gegaan en dan merk je dat er toch nog veel aan ontbreekt. Dramaturgisch gezien en wat betreft sceneopbouw. Ik ben ook in het schrijven taalvaardiger. Ik zie ook waar dingen zich herhalen of waar je dingen niet nodig hebt. Zo werd het een project van ons samen en dat is heel mooi.
Monique: "Hij zorgde ervoor dat het meer show kreeg en meer inhoud. Je moet natuurlijk wel kunnen samenwerken maar dan wordt het heel leuk."

Leverde het geen stress op voor jullie relatie?
Bob en Monique tegelijk: "Nee daar hebben we geen enkele moeite mee gehad. Monique vervolgt: "Omdat ik zo van zijn werk gecharmeerd ben en weet hoe hij dingen doet, was het niet erg als hij dingen schrapte of anders opschreef. Ik zag het ook als ik ernaar keek. Als het daardoor beter wordt, dan ben ik daar ook blij mee. Iets vormt zich onderweg."
Bob: "Als ik iets wijzigde en dat mailde, dan las ze dat en kwam ze dansend de trap af."
Monique: "Je hebt wel sterk gekeken naar mijn verhaal, het is niet zo dat Bob over mijn verhaal heengewalst is. Hij laat mij beter worden en maakt mij niet minder. Bob: "Zij moet er beter van worden. Het hoeft niet zo te zijn dat we weer een boek samen gaan schrijven. Wellicht schrijft zij alleen een boek en ik alleen. Maar dit is dit boek en een product van hoe we samen tot een resultaat komen waar we blij mee zijn."

Voelt Kik nu als een dochter voor jullie?
Monique: "Kik is een creatie, een figuur. Er zitten eigenschappen in van mezelf, maar ook van mensen die we goed kennen. Wat ik ook wel deed tijdens het schrijven, was kijken naar mezelf op die leeftijd. Alles ging toen zo vluchtig. Er stond weinig op het spel, dus je deed alles veel gemakkelijker, nam meer risico's. Heel veel mensen vergeten eigenlijk dat dat juist de kracht is om iets te bereiken. Wat je ook wilt. Het kan altijd, maar je moet niet te moeilijk denken. Bob: "Je gebruikt wat je kent en wat je weet. En dan hangt het af van je eigen fantasie hoe t zich ontwikkelt."
Monique: "Als je ergens voor kiest en je je daar met passie en gedrevenheid voor inzet, dan kom je er ook wel. Problemen komen vanzelf. Wie zich daar van tevoren druk om maakt, komt nergens."

Wat is De wereld aan je voeten voor genre?
Bob: "Het is een nieuw soort genre. Paul van Liempd, journalist van BNR NiewsRadio, trok parallellen met Lolita van Nabokov. Volgens Huub Stapel is het iets tussen literatuur en Chicklit. Het heeft vaart, leest vlot, maar het gaat wel ergens over. Over passie gedrevenheid, veerkracht en motivatie om iets te willen bereiken."
Monique: "Uitgevers konden het aanvankelijk moeilijk plaatsen. Het paste niet in een vakje. Uitgevers houden van vakjes. Dus luidde het advies: omschrijven naar chicklit, of iemand vinden die het wel wil uitgeven in deze vorm. En dat laatste hebben we gedaan. Dus ook hier stond vechten voor wat je wilt bereiken weer centraal."
Bob: "Het is niet anders, het leven is strijd. Je kan het opgeven, maar je kan ook je droom achterna gaan. Als je maar gelooft in jezelf en volhoudt, dan kan je een heel eind komen."


Figuur.jpg
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 75


Heyboer's posse
Amsterdam | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 11:39:05
Op 10 april 2008 wordt er door de VPRO een documentaire uitgezonden over het leven van Petra Heyboer: 'De vijfde bruid', de vijfde vrouw van Anton Heyboer. Haar neef Rogier Timmermans maakte deze prachtige film. Op ontroerende wijze, met soms ook pijnlijke en verdrietige beelden, zet hij het levensverhaal van zijn tante neer. We spreken over deze documentaire met Rogier Timmermans en Petra, Lotti en Marike Heyboer.
 
Hoe vond u het om de film te zien?
Petra: "Ik vond het heel eervol en bijzonder. Ook heel heftig omdat het zo'n mooi beeld geeft van ons leven en Rogiers leven. Echt een heel indrukwekkend document. Iemand zei tegen mij dat het heel aangrijpend was." Marike: "Tijdens de première in Tuchinsky zeiden mensen tegen me dat ze het heel emotioneel vonden. Ze hebben dan toch een klein stukje begrepen van wat Rogier met de film wilde neerzetten. Hij heeft het dan toch voor elkaar gekregen dat ze iets meer van ons leven begrijpen. Weten waarom we eigenlijk bij elkaar zijn."

Petra verteld over de reden waarom ze wilde meewerken aan de documentaire: "Rogier is mijn neef..." waarop Rogier lachend zegt: "Ik ben haar neef, ze moest wel. Ik stond er opeens met de camera." Petra: "Het is eigenlijk heel vanzelfsprekend gegaan, dat hij zich aandiende en belde. Ik kan me eigenlijk niet eens het moment herinneren dat het begonnen is, het was zó verweven met het leven dat ik al leidde. Hij heeft alleen maar zijn camera daar opgezet. Ik voelde me eigenlijk heel vereerd." Rogier: "Het begon heel klein met dat we de eerste ontmoeting daar hadden, maar ik ben niet met een complete cameraploeg aankomen zetten. Petra gaf ook heel duidelijk aan wanneer ze rust nodig had en zich volledig op haar werk wilde concentreren." Petra: "Het leven is zo druk en zo vol, dat ik soms echt moest nadenken of het wel kon."

In de film wordt ook ingegaan op de moeizame familieband die Rogier onderhoudt met zijn vader en zijn ooms. Hij zegt hierover: "Dat is er eigenlijk heel geleidelijk aan ingeslopen. Ik besloot om mijn eindexamenfilm over die rare tante en die rare meiden te gaan maken, en het project kwam steeds dichterbij. Op een gegeven moment ontkwam ik er niet aan om mijn vader op te gaan zoeken." Marike: "Daarom wordt het juist een geheel, je wordt er door gegrepen omdat hij er zelf ook zo persoonlijk bij betrokken is."

Is het belangrijk, dat mensen weten hoe jullie leven?
Lotti: "Ja, dat vind ik wel. Mensen kennen toch hoofdzakelijk Anton als een soort grappenmaker. Journalisten kwamen naar ons toe en hij geeft dan toch gewoon wat een journalist graag wil hebben. Hoe gekker, hoe kleurrijker, hoe liever. Dus dat kregen ze dan. Maar erachter zat een hele serieuze en diepzinnige filosofische man en dat probeerde hij wel eens om te laten zien, maar dat was toch moeilijk. In deze documentaire is dat wel een beetje naar voren gekomen en daar zijn we erg blij mee."

Waar geloofde hij eigenlijk in, behalve dan het creëren van zijn eigen leven met jullie?
Lotti: "De essentie. Eigenlijk heel simpel: een dier kan alleen maar zijn zoals hij is. En zo probeerde Anton ook de essentie te leven, want alles wat je als vorm leeft, is niet echt. Onder je sociale omgangsvormen zit wat je eigenlijk bent. En dat wilde hij overbrengen aan anderen, wilde dat delen. Hij zag eigenlijk dat iedereen ongelukkig was, niet compleet was. Daarom hadden we ook geen contact met 'buiten'."
Petra: "Het leven met Anton en de meisjes is zo intens, in die tijd kon het ook helemaal niet. Het was zo bijzonder dat je kennissen of vrienden van vroeger niet meer zag." Lotti: "Het valt niet uit te leggen, zo gauw je die familie erbij haalt, ben je toch een stuk van die familie. Daar blijf je niet vrij van." Marike: "Onze aandacht was eigenlijk alleen op elkaars leven en op het werk. Anton was daar ook heel gevoelig voor. Als wij onze aandacht naar buiten lieten, dan werd het geheel minder sterk. Dat was dan voor jezelf ook niet prettig. We werden gevoed door het leven dat wij met elkaar leidden en door contact met anderen werd het energie weer weggehaald." Petra: "Als mijn aandacht niet volledig op Anton gericht was, en hij voelde dat, dan was hij weer verdwenen. Je wordt helemaal leeggezogen door die andere dingen."

Marike: "Ton was een overlever. Hij was voortdurend op zijn hoede, alert. Je moest opletten dat er niet eentje afdwaalde. We hadden behoefte aan iemand die helemaal de essentie van het leven begreep. En daarnaast was hij ook die gekke artiest. Ik ben model geweest en vond het heel leuk, maar op een gegeven moment werd ik toch ongelukkig. Anton bracht een mooi leven, met die diepte die ik niet vond in de modewereld." Lotti: "Ik voelde me nergens op mijn plek. En toen kwam ik Ton tegen en wist ik dat ik op mijn plek was." Marike: "Hij had een enorm charisma en zoveel leven en liefde in zich. Alles in overmate. Daarom kopen mensen ook zijn werk. Hij brengt dat leven en die liefde ook over in zijn schilderijen en dan hebben ze toch dat stukje leven, die essentie, aan de muur."

Heyboer.jpg
Petra, Rogier, Lotti en Marike

Hoe voelde het, toen jullie erachter kwamen dat Anton moest delen met andere vrouwen?
Lotti: "Op die manier beleefde je het niet. Je kwam gewoon bij hem en er was een leven. En of er andere vrouwen waren, dat deed er niet toe. Je kwam gewoon bij hem en leefde dat leven. Marike: "Hij wilde een stel sterke meiden van ons maken. In wezen waren we natuurlijk ook sterk, want we hielden dat leven ook met hem vol. Ook nu nog. We komen iets vaker buiten nu, maar we zijn nog steeds bij elkaar. In de praktijk is gebleken dat we toch heel hecht zijn en het wordt steeds sterker. Dat bereiken we dus ook met zijn vieren."

Is er na Petra nog iemand gekomen?
Lotti: "Dat hoefde niet. Er is een soort structuur waarbij vier de kern vormden en de vijfde de verbinding met 'buiten' was. Er hoefde niet iemand bij. Er waren wel vrouwen, maar die deden er niet toe. Ton creërde in ons zichzelf, hij zelf was niks, vond hij zelf."

Petra woont niet in de bunker bij Anton, maar in een huisje aan de overkant van de weg. Was het jouw eigen keuze om daar te gaan wonen?
Petra: "Een keuze was er niet. Op een gegeven moment herkende Anton zichzelf in mij. Het voelde als een soort thuiskomen. Als je die liefde voelt, dan moet je er ook heel hard voor knokken om het te behouden. Lotti: "Petra heeft wel geprobeerd om bij ons te komen wonen, maar dat ging niet. Petra had geen functie in het huis. Haar wezen is die verbinding met de buitenwereld. Toen dat duidelijk was, viel alles op zijn plaats."

Hebben jullie nooit spijt gehad van jullie keuze om dit leven te leiden?
Marike: "Ik heb wel momenten gehad dat het me naar mijn keel vloog en dat ik dacht 'ik moet absoluut weg'! Maar toch bleef ik..." Lotti: "Ik heb met mijn verstand wel eens gedacht dat ik weg zou moeten gaan, maar toch, mijn intuitie hield me er. Hij is heel veeleisend, hij liet je geen seconde inzakken, maar zo was hij zelf ook: heel aanwezig en alert. Marike: "Je werd er alsmaar sterker van."

Voelen jullie je zussen, vriendinnen of vrouwen van elkaar?
Lotti: "Het is ultiem. Iedereen heeft een eigen speciale kracht of talent en samen is dat een onverbrekelijk geheel. Als een daar tussenuit valt, dan zijn de overige drie heel veel kwijt."

U zegt nu drie, maar jullie zijn met zijn vieren? Lotti: "Petra hoort er wel bij. We zijn met zijn vieren en Petra is een en samen is het vijf."

Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 46


Mike Batt weet van geen ophouden!
Muziek | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 11:36:33
Weet je wie 'Bright Eyes' heeft geschreven? Of 'A Winter's Tale'? Nee, niet Art Garfunkel of David Essex. Dat was Mike Batt en het waren niet zijn enige nummers. Hij schreef diverse popnummers, maar ook musical en klassieke stukken. Wat dacht je bijvoorbeeld van 'The Phantom of the Opera'? Zijn protegee op dit moment is Katie Melua, maar zelf zit hij ook niet stil. Na tien jaar stilte van zijn kant, brengt hij nu zijn zevende album uit: 'A Songwriter's Tale'. Vrouw.nl sprak met hem.
 
Mike Batt zit al jaren in het artiestenvak, maar toch is hij anders dan de 'grote sterren'. Hij is heel normaal en wil gewoon lekker praten over zijn vak: muziek. Hij hoeft zich niet beter voor te doen dan hij is, zoals veel van zijn collega's dat wel doen. Hij draagt zelfs dezelfde kleding als op de cover van zijn album. Zwarte broek, zwart overhemd en een zwart colbert met een sheriff-teken. Mike: "Ik heb altijd zwart aan. Het is heel gemakkelijk. Vroeger had ik altijd kleurrijke kleding aan, ze zeiden tegen mij: Mike, you scare horses with those clothes!. Maar toen ik een aantal jaar geleden een auto ongeluk kreeg en mijn nek brak, moest ik tijdens mijn revalidatie gemakkelijke kleding aan. Dat moest namelijk 's morgens aangetrokken worden en 's avonds werd dat kapot geknipt om het uit te kunnen doen. We kozen toen voor zwart en dat bleef. En toen ik veel met Katie (Melua, red.) op pad ging, bleek dat het gewoon heel gemakkelijk is om zwart te dragen. Ik ben altijd ready to go, of ik nou ga ontbijten of sjiek dineren. Zwart is altijd prima." Vervolgt grijnzend: "Maar het wordt nu wel saai, dus ik denk dat mijn zwarte periode over is."

Mike bracht zelf een aantal albums uit, dirigeerde het Royal Philharmonic OrchestraMiss Potter met Renée Zellweger. "Ik heb een lange carrière achter de rug, ik ben dan ook al wat ouder. Dit album was niet bedoeld als overzicht van mijn ouevre. Maar toen we de cd kant en klaar binnenkregen en ik naar de achterkant keek, dacht ik bij mezelf: Het is wel een overzicht van mijn leven. Ik schreef de nummers toen ik twintig, dertig en veertig jaar oud was. Het was toeval dat de titel van het album A Songwriter's Tale is, maar het blijkt wel de spijker op z'n kop te slaan."

De nummers op de cd zijn nummers die eerder werden uitgebracht door andere artiesten, bijvoorbeeld Cliff Richard. En The Closest Thing to Crazy werd kort geleden nog door Katie Melua uitgebracht. "Het komt niet vaak voor dat ik nummers specifiek voor een zanger of zangeres schrijf. Meestal heb ik het al en vinden zij het mooi om te doen. Dat was met The Closest Thing to Crazy ook zo, het stond al op een album van mij. Katie was er helemaal weg van. Ik zei nog tegen haar: dat wil je echt niet opnemen! Maar toch wilde ze dat wel. Maar Nine Million Bicycles heb ik wel echt voor haar geschreven. Katie wordt echt een van de grootste zangeressen van haar generatie. Zij is ongelooflijk goed!"

en schreef (en schrijft) voor vele films de muziek, waaronder
asongwriterstale.jpg

Zoveel hits, maar bijna niemand die weet dat hij degene was die de liedjes schreef. Toch heeft Mike geen last van jaloezie. "Nee, dat heb ik helemaal niet. Ik voel me juist zeer vereerd dat die muzikanten mijn nummers willen spelen en zingen. In menselijke relaties kan ik wel heel gepassioneerd jaloers zijn. Bijvoorbeeld met mijn huidige vrouw. We ontmoetten elkaar 23 jaar geleden in Australië, waar zij een actrice was. We hadden een affaire, maar ik moest terug naar de UK. Toen ze me schreef dat ze een verhouding had met een collega-acteur, werd ik razend jaloers. Ik wilde niet dat ze op deze man verliefd zou worden. Ik schreef het nummer Please Don't Fall in Love op donderdag, vloog op vrijdag naar Australië en speelde het nummer op zaterdag voor haar. We hadden een heerlijk weekend en een paar weken later kwam ze naar Engeland. Ze is nooit meer weggegaan, gelukkig. De humor is belangrijk in ons huwelijk. Ze grapt weleens dat ze bij me weggaat, want dan schrijf ik tenminste weer een hit. Dan waarschuw ik haar dat het wel eens hele happy hits zouden kunnen worden!"

De inspiratie voor zijn nummers haalt Mike overal vandaan. Hij schreef dus niet alleen uit de liefde voor zijn vrouw, maar Mike heeft ook voor zijn zoon een nummer geschreven. "I Watch You Sleeping schreef ik toen mijn zoon twee maanden te vroeg was geboren. Ik zat naar hem te kijken, zo'n klein mannetje in zo'n glazen bak, vreselijk. Maar gelukkig is alles goedgekomen, hij is nu twintig en speelt in een rockband!" Maar ook tarotkaarten inspireren Mike. "Ik vind tarotkaarten prachtig. Niet zozeer om te leggen, maar het design vind ik prachtig. Lady of the Dawn is dan ook gebasseerd op de kaart van de Hoge Priesteres."

Mike is nog lang niet van plan te stoppen. "Ik heb sinds mijn achttiende een platencontract en had op mijn 23ste mijn eerste hit. Ik ga zeker nog door. Er zijn veel slechte nummers geweest en die zullen er vast ook nog wel komen. Maar naast talent, moet een van je kwaliteiten doorzettingsvermogen zijn. Want anders red je het niet in dit vak!"
 
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 44


Floddertje is het vieste meisje van de wereld
Theater/Musical | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 11:29:29
Wie kent Floddertje nou niet? Dat schattige, maar ongelooflijk vieze meisje uit het boek van Annie M.G. Schmidt. Samen met haar hondje Smeerkees weet ze zichzelf altijd vies te maken. Uitstekend materiaal voor een musical, zo heeft de 'Theaterfamilie' gedacht. Wil van der Meer nam de (lied)teksten voor zijn rekening en regisseerde deze nieuwe kindervoorstelling. Op 20 april ging de show in Den Haag in première.
 
De Koninklijke Schouwburg in Den Haag was volledig in premièrestijl, met rode loper voor volwassenen en een vieze loper waar schone kinderen een smerige behandeling ondergingen. Ze kregen een t-shirt met verfvlekken en vegen op hun gezicht. Ze moesten goed vies zijn, want dan zouden ze niet zo bij dat vieze meisje Floddertje afsteken.

"Er was eens een meisje dat Floddertje heette, omdat ze altijd vuil was en altijd vol met vlekken zat. Behalve als ze pas in bad was geweest. Maar nooit kon ze langer dan een half uur schoon blijven."

Floddertje lijkt een normaal meisje te zijn, maar het loopt vaak al snel volledig uit de hand. Als haar moeder haar gewassen heeft, omdat bijvoorbeeld de pietluttige buren op bezoek komen, weet Floddertje zich binnen vijf minuten in de nesten te werken. Ze wordt bedolven onder grote potten verf of weet de stop van het bad niet meer te vinden. Maar ook als haar moeder ziek is en zij een lekker kopje tomatensoep wil maken, loopt het faliekant verkeerd. Niet alleen zijzelf wordt vies, maar alles en iedereen om haar heen. Is het niet het tafelkleed dat het moet ontgelden, dan is het wel haar hondje Smeerkees of zelfs de bakkersknecht.

Floddertje - scenefoto 1.jpg

De voorstelling is goed in elkaar gezet en prima te begrijpen voor jongere kinderen. Het decor is mooi vormgegeven en er wordt gebruik gemaakt van lekker veel kleuren. Wat erg inventief is, is dat zelfs de tomatensoep, badwater en het slootwater wordt weergegeven. Dit door confetti, bubbels of slingers. Je ziet dus echt alles smerig worden, in plaats van denkbeeldig vies zoals zo vaak gebeurt in de wereld van schone schijn en klatergoud.

Lekker veel drukte op het podium, gezellige liedjes en een acrobatisch kunstje op zijn tijd. Floddertje gaat in snel tempo door haar avonturen. Lara Grünfeld is goed gecast als Floddertje. Met haar grote bruine ogen en haar stem, die de volwassenheid nog lang niet bereikt lijkt te hebben, zal je haar niets kwalijk kunnen nemen. Evi de Jean, die moeder speelt, leek af en toe niet echt bij stem. Haar stem kwam niet krachtig genoeg over, wat wel eens afbreuk deed aan haar heerlijke moederrol. Ze had echter de over the top hysterische reacties goed onder de knie.

Er worden vier avonturen beleefd door Floddertje in de musical. De voorstelling is voor kinderen vanaf drie jaar, maar ik merkte dat mijn neefje van vier en andere jonge kinderen om mij heen, het net iets te lang vonden. Floddertje duurt ongeveer 75 minuten. Wel werd de musical door de jonge kijker zeer goed ontvangen en daar gaat het uiteraard om. Een perfecte tijdsbesteding voor in de meivakantie.

Floddertje - scenefoto 3.jpg
 
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 53


Maaike Widdershoven: Ook sterren zijn onzeker
Theater/Musical | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 11:27:27
Maaike Widdershoven is al jaren bekend bij het musicalpubliek. Zij speelde onder andere hoofdrollen in 'The Phantom of the Opera', 'The Sound of Music' en 'Elisabeth'. Onlangs zong ze nog de sterren van de hemel in 'Musical to the Max'. Tevens leende Maaike haar stem uit aan een nieuwe Nederlandstalige versie van 'De Aristokatten'. De Haagse zangeres neemt in de animatiefilm de hoofdrol van poes Duchess voor haar rekening. Vrouw.nl sprak met haar over de film, de musicalwereld en Maaike's onzekerheid.
 
In 1970 sprak Wieteke van Dort de stem van Duchess, moeder van de drie hartveroverende katjes, in. Nu brengt Disney een nieuwe versie van De AristokattenDe Reddertjes en 101 Dalmatiers. Ik had ook de muziek en ik zong alles mee. Toen ik hoorde van de film, dacht ik bij mezelf: Daar wil ik in! Gelukkig kreeg ik de rol. Ze zijn bij Disney heel streng, je moet echt de klankkleur en de emotie van die kat hebben. Het is ook echt heel leuk, want ik ben gekozen op mijn naturelle stem. Niet omdat ik mijn stem op een grappige manier kan verdraaien. Dat zou ik wel kunnen, maar het draait echt om de emotie, dat vind ik leuk."

De teksten in de nieuwe versie van de film zijn hetzelfde als in de originele versie. "Dat wilden ze gewoon zo houden. Dat vind ik jammer, een beetje conservatief. Ik had dat graag anders gezien en volgens mij de regisseuse ook wel. Sommige zinnen zou je bijvoorbeeld tegenwoordig niet meer zo zeggen. We hebben wel geprobeerd om drie dingetjes een heel klein beetje te veranderen, maar toen moest ik een week later terugkomen. Want Disney hoorde en zag dat het niet overeenkwam met de originele versie. Maar goed, als zij dat willen, zo erg is het ook niet."

Maaike is ooit op het conservatorium met Lichte Muziek begonnen, maar stapte na twee jaar over op Klassieke Zang. Daarna speelde ze vele rollen in de grote musicals. Maar nu speelt ze op in de opera Black and Beautiful de rol van een hysterische soapactrice. "Zij is zo over the top, zoals je een Paris Hilton bijvoorbeeld ziet. Heel gaaf om te doen, vooral omdat het niet bij mijzelf in de buurt komt. Opera gaat steeds meer de muziektheaterkant op. Het spel wordt een steeds belangrijker element. Vroeger was het echt zanggericht en heel stijf, maar nu krijg je steeds meer opera's die de experimentele kant op gaan. Dat vind ik heel mooi, terwijl ik de echt ouderwetse opera afschuwelijk vind. Als ik er naar toe ging, dan viel ik erbij in slaap. Het valt me op dat de musical behoudend blijft, je ziet ook steeds dezelfde spelers terug. Er zijn een paar musicals, zoals Route 66 en Shhh....it happens, die echt anders zijn. Om met z'n allen een nieuwe rol in een nieuw stuk gaan verkennen en uitwerken vind ik heerlijk. Als dat soort dingen op mijn pad komen, dan zeg ik geen nee."

Maaike heeft nog wel wensen op musical-gebied: "Ik zou heel graag in een musical van Stephen Sondheim willen spelen, dat lijkt muzikaal gezien bijna opera-achtig. Tijdens Musical to the Max zong ik The Wild Party met Tony Neef. Dat was ook echt het hoogtepunt van de avond, dat was zo heftig. Ik kon mezelf er helemaal in verliezen." Maaike zou graag rollen willen spelen die niet heel lief en aardig zijn. Toch wordt ze daar in de musicalwereld niet vaak voor gevraagd. "In de opera blijkt dat toch gemakkelijker te gaan. Daar hebben ze niet zo'n beeld van mij. Ik kan met mijn operastem veel meer kanten op dan met mijn musicalstem. In de operette zou ik bijvoorbeeld altijd het grappige, stoute meisje spelen. In de musical niet." Vervolgt lachend: "Dan ben ik Maria."
uit. En bij deze versie hoort een nieuwe stem: Maaike Widdershoven. "Als kind was dit een van mijn lievelings Disneyfilms, samen met
 
Maaike speelde in Elisabeth de gelijknamige hoofdrol. Ze nam deze over van Pia Douwes, die de rol ook in Duitsland en Oostenrijk vertolkte. "Daar heb ik zoveel van geleerd. Die rol stond niet zo dicht bij mij, maar het was ook heel lastig omdat ik de rol van Pia overnam. Heel veel mensen hebben haar echt op een voetstuk staan en ik werd daar heel onzeker van. Vooral tijdens de repetitieperiode had ik daar heel erg last van. Ik moest mezelf echt bewijzen dat ik dat kon. Mijn stem is ook totaal anders dan die van Pia. Maar gelukkig raakte die onzekerheid op een gegeven moment wel op de achtergrond. En toen ik verliefd werd op Daniel toen kreeg ik nog meer vleugels en ging het nog beter."

In 2003 won Maaike de John Kraaykamp Musical Award voor Beste Vrouwelijke Hoofdrol voor haar rol van Maria in The Sound of Music. "Het was echt speciaal voor alles wat ik op dat moment bereikt had. Op het moment dat ik daar stond en zo'n beeldje in ontvangst nam was echt geweldig! Het was ook goed voor mij, want ik denk vaak 'wie zit er nou op mij te wachten?' Toen ik die Award kreeg dacht ik bij mezelf dat ik blijkbaar toch iets goeds gedaan moest hebben.

Op dit moment wordt nieuw musicaltalent gezocht via televisieprogramma's. Maaike is bang dat er soms te vaak wordt gekozen voor een bekende naam dan de kwaliteit van een nieuwe musicalster. "Het werd al steeds commercieler. Er moet iemand in de musical zitten die heel bekend is, dan trekt het publiek. Er zijn mensen die heel goed kunnen dansen, zingen en acteren, die geschikter zouden zijn voor een bepaalde hoofdrol, maar er wordt dan toch gekozen voor een bekende naam uit de Idols-wereld. Toen ik in Westside Story speelde, zat er geen enkele bekende naam in, maar we hadden wel een jaar lang uitverkochte zalen. De rollen worden ook steeds jonger gecast. Evita bijvoorbeeld, dat is een echte vrouw die alles al in zich heeft. Brigitte kan fantastisch zingen, en ik geloof best dat ze het heel goed doet, toch zou er ik zelf iemand neerzetten die wat volwassener is. Zoals bijvoorbeeld een Marleen die toch zo'n tien jaar ouder is." Maaike had zelf niet de rol van Evita willen spelen. "Dat zit niet in mijn stemtype, je moet veel meer een belt-stem hebben en dat heb ik niet. Het is niet fijn voor mijn stem om het te zingen op de manier die zij willen. En als ik het zing op mijn manier, dan wordt het weer te klassiek."

De veelzijdige zangeres zit niet stil, want volgend seizoen gaat zij in een nieuwe musical van Joop Stokkermans spelen en er ligt weer een operette op de loer voor het seizoen 2009/2010. Ze moet zichzelf af en toe helpen herinneren om rust te nemen. "Ik ben gisteren de hele dag in de sauna geweest. Het was heerlijk. We hebben zelfs in de rustruimte gewoon geslapen. Normaal slaap ik nooit tussen de middag, maar ik was opeens hartstikke moe. Ik heb een hele drukke periode achter de rug. Ik moet mezelf soms er wel even op wijzen dat ik dingen moet afzeggen, omdat het dan teveel wordt. Ik zou bijvoorbeeld deze zomer een opera doen, maar die heb ik afgezegd. Er viel toen echt een last van mijn schouders, ik moet echt even tot rust komen. En leuke dingen doen!"

Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 56


Waar was ik toen ik nog niet geboren was?
Kinderen | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 11:23:53
Kinderen kunnen je de oren van het hoofd vragen. 'Waarom' is dan een veelgehoord woord. Soms kan je er hoorndol van worden, want de vragen worden bij voorkeur op de meest ongelegen momenten gesteld. Want sommige vragen zijn bijna niet te beantwoorden en wat doe je dan? Suzanne Rethans verzamelde een flink aantal van deze moeilijke kindervragen en gaf antwoord. Zodat jij kunt zeggen: Daarom!
 
Zeg eens eerlijk, weet jij wat emoties zijn? Of hoe God eruit ziet? En kun je mij vertellen of dieren kunnen lachen, denken en verliefd worden? Ik durf mij er eerlijk gezegd niet aan te wagen en volgens mij velen met mij. Suzanne Rethans durfde het wel aan. Zij is freelancejournaliste, bij onder andere JAN, Margriet en Esta. Suzanne is gespecialiseerd in alles wat vrouwen rond de 35 jaar bezighoudt. Ze heeft twee kinderen van acht en vijf en weet dus alles van de Grote Waarom-vragen.

Suzanne heeft de hulp ingeroepen van een aantal deskundigen. Bioloog Midas Dekkers, filosoof René Gudde, sterrenkundige Govert Schilling, cabaretier Youp van 't Hek en imam Abdulwahid van Bommel zijn enkele namen van de veertien mensen die haar hielpen om een passend antwoord te vinden. Op deze manier kan je kiezen of je bijvoorbeeld op de vraag "Bestaat God?" op de religieuze of de filosofische manier benadert.

Wat gebeurt er als je doodgaat?
Deze vraag is voor iedereen moeilijk te beantwoorden. En wat zeg je tegen je zoon of dochter als opa of oma net is overleden? Filosoof René Gudder zegt dat we verdwijnen. Bioloog Midas Dekkers vergelijkt doodgaan met een auto: 'Als je de motor van een auto uitzet, doet de auto niets meer. Als een mens doodgaat doe hij ook niets meer. Maar het grote verschil is dat wanneer een mens eenmaal uit is, hij ook niet meer aan kan gaan.' Pastor Harrie Brouwer geeft meestal als antwoord op deze vraag dat het een verrassing van God is.

Het boek is opgedeeld in handige hoofdstukken, zodat je in één oogopslag naar het juiste onderwerp kan gaan. Er zijn acht hoofdstukken, waar onder meer Slapen en Dromen en de dood worden behandeld.

Een heerlijk, overzichtelijk boekje met antwoorden waar je zelf ook nog veel van kan leren. Zoals Suzanne zelf in haar voorwoord zegt: "'t Is als ouder net alsof je naar het Jeugdjournaal kijkt: opeens begrijp je het!"


Daarom!<br>Suzanne Rethans.
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 37


Nominatielunch Musical Awards 2008
Theater/Musical | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 11:21:56
Op dinsdag 13 mei werden de nominaties voor de Musical Awards 2008 bekend gemaakt. Om de genomineerden te feliciteren werden ze getrakteerd op een heerlijke lunch bij restaurant Edel in Amsterdam. Vrouw.nl was aanwezig en vroeg de genomineerden hoe zij hun kansen op een Award inschatten.
 
Grote kanshebber is Ciske de Rat met dertien nominaties, onder andere voor Beste Mannelijke Hoofdrol in een Grote Musical. Wij vroegen aan Marjolijn Touw - kanshebster voor de Award voor Beste Vrouwelijke Bijrol in een Grote Musical - waar ze was toen ze hoorde dat ze had gewonnen: "Ik was aan het koken. Ik ben om de één of andere reden altijd aan het koken als de nominaties binnenkomen. Mijn dochter vond de envelop op de deurmat en toen kwam er van kokkerellen niets meer. Ik heb de hele avond aan de telefoon gehangen. Of ik de Award win weet ik niet. Ik hoop het wel, want ik heb zo hard gewerkt om iets van deze rol te maken. Dat doet natuurlijk iedereen, maar de moeder van Ciske is niet heel sympathiek, dus is het extra moeilijk. Het is enerverend om elke dag zo boos te zijn en dood te gaan. Ik moet ook elke avond als ik klaar ben een half uur voor mezelf nemen."

René van Kooten is kanshebber voor de Award van Beste Mannelijke Hoofdrol in een Grote Musical. En daar bovenop nog genomineerd voor Into the woods. Hij speelt Jean Valjean in Les Misérables. "Ik was net terug van een stuk fietsen en mijn hartslag was nogal hoog. Dus ik was rustig aan het uitblazen en toen kreeg ik het bericht van Celine (Purcell, red.). Ik heb als eerste mijn vader gebeld, die vindt het altijd het leukst als mij zoiets overkomt. Verder ben ik altijd vrij rustig als ik genomineerd word. Ik zie wel of ik win. Als ik niet win, dan hoop ik dat Wim van den Driessche de Award wint. Hij speelt Javert en dat doet hij heel goed. En dan blijft de Award in de kleedkamer, want die deel ik met Wim." Vervolgt lachend: "Dan kan ik het beeldje af en toe nog eens vasthouden."

Brigitte Heitzer is de grote winnares van 2008. Niet alleen won zij de televisieshow Op zoek naar Evita, ook mag zij avond aan avond de rol van haar leven spelen als Evita in de gelijknamige musical. En nu is ze ook nog eens genomineerd voor de Award van Beste Vrouwelijke Hoofdrol in een Grote Musical. "Ik was in de kleedkamer toen ik hoorde dat ik genomineerd was. Ik was bezig om mijn pruik op te zetten en toevallig kwam Stanley (Burleson, red.) net voorbij. Ik heb hem dus ook maar gefeliciteerd!", zo vertelt de symphathieke Brabantse. Stanley Burleson is dit jaar twee keer genomineerd, voor de Award voor Beste choreografie/musical staging en voor zijn rol van Ché in Evita, maakt hij kans op de Award voor Beste Mannelijke Hoofdrol in een Grote Musical. Brigitte: "Of ik een Award in de wacht sleep, weet ik eigenlijk niet. Ik heb alleen Mariska van Kolck in Ciske de Rat gezien en vond haar geweldig. De overige genomineerden heb ik helaas niet gezien."

Verrassend is ook de nominatie van Karel Simons, tenminste voor Karel zelf. Voor zijn rol in Brief voor de Koning is hij kanshebber voor de Award voor Beste Mannelijke Hoofdrol in een Kleine Musical. "Ik was echt verbaasd, want deze musical is alweer vrij lang gestopt en ik had dit echt niet verwacht. Ik weet niet of ik de Award ook ga winnen, want ik sta in zo'n tof rijtje. Ik kijk echt naar die mensen op. Grappig is ook dat Arjan Ederveen is genomineerd. Ik speelde toen ik veertien was in Oliver. Hij vertolkte de rol van Fagin, maar ik denk niet dat hij mij nog herkent."

William Spaaij laat het allemaal maar over zich heen komen. "Ik had nooit verwacht dat ik een nominatie zou krijgen voor mijn rol van Joe in Fame. Ik heb dan ook heel hard gejuicht toen ik het hoorde. En ik heb direct mijn moeder gebeld. Of ik de Award win weet ik niet. Jamai Lohman is in Les Misérables heel goed en ook de anderen zijn erg goed. Maar als het écht gaat om de drie disciplines, acteren, zingen en dansen, waar het in een musical om draait, dan maak ik misschien wel een goeie kans. Maar het wordt 2 juni hoe dan ook een feestje. Ik treed dan op met een stuk uit Footloose. En als ik wel win, dan valt mijn mond open van verbazing."

Arie Cupé, genomineerd voor Beste Mannelijke Hoofdrol in een Kleine Musical, hoopt dat hij wint. "De Fabeltjeskrant was de 21ste productie waar ik in speelde en ik hoop dat ik nu eindelijk eens een Award win. Toen ik begon met musicals was deze prijs er nog niet. Dus ja, het zou wel een echte eer zijn."

Ondanks dat Route 66 een nieuwe, anders dan anders productie is, wordt deze musical goed gewaardeerd. Niet alleen is hij genomineerd voor Beste Kleine Musical van de ANWB publieksprijs, ook zijn de spelers Rick Nicolet en Frank Lammers genomineerd voor respectievelijk Beste Vrouwelijke Bijrol in een Kleine Musical en Beste Mannelijke Hoofdrol in een Kleine Musical. Frank heeft zich speciaal voor deze gelegenheid gekleed in een roze shirt, met daarop de tekst Best Male Performance. Frank: "Dat heb ik expres gedaan. Al zat ik vanmorgen op de fiets en begon ik toch te twijfelen of ik er wel goed aan gedaan had. Maar het is gewoon een tof shirt." Voor 2 juni heeft hij ook al in zijn hoofd wat hij aantrekt: "Dat is gemakkelijk voor een man. Ik trek een smoking aan." De eerste reactie van Rick Nicolet was volgens Frank: "Oh, dan mag ik nieuwe jurken passen." Toch gaat ze voor haar oude, vertrouwde, zwarte jurkje. "Ik kan heel veel jurken gaan passen, maar die jurk zit gewoon het lekkerste." Of ze een kans maakt op de Award weet ze niet: "Nee, ze zijn allemaal heel goed. Ik denk niet dat ik de Award win." Waarop Frank zegt: "Anders krijg je een Award van mij. Voor Beste Collega!"

Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 40


Train je brein, denk slank?
Gezondheid/Gewicht | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 11:19:24
Ik weet wat je denkt: 'Toch niet nog een dieetboek? Ik ben wars van al die dieetmethodes. Sonja kan ik wel achter het behang plakken en die Montignac kan ik maar niet vergeven dat hij ooit is geboren'. Ik herken het probleem. Waarom ik dan toch weer begin aan een boek waar met grote letters dieet opstaat? Omdat de nieuwste oplossing geen dieet schijnt te zijn...
 
Geen dieet dus. Wat dan wel? Want iedereen die ik spreek, is het zat om af te vallen en weer aan te komen, terwijl ze ondertussen alle dieetboeken uit het hoofd kennend. Volgens Judith Beck, directeur van het Beck Institute for Cognitive Therapy and Research en verbonden aan de afdeling psychiatrie van de University of Pennsylvania, is het een kwestie van je manier van denken over eten fundamenteel veranderen. Ach, als dat het 'maar' is...

Beck's dieetoplossing leert hoe je kunt voorkomen dat je van je dieet afwijkt, hoe je verleidelijk eten kunt weerstaan, ook al staat het voor je op tafel. Ook leren ze hoe je kunt omgaan met honger, een intense hunkering naar eten en met spanningen en heftige negatieve emoties, zonder jezelf te troosten met eten. Ook belooft het boek jezelf te motiveren om meer aan lichaamsbeweging te gaan doen, ook al ben je daar niet van nature het type voor.

Ken je die gedachten?
* Voor één keertje mag ik dit wel eten!
* Ik heb zo'n rotdag gehad, ik heb dit eten verdiend!
* Ik ben van streek, ik moet iets eten.
* Ik heb iets onverstandigs gegeten. Nu kan ik mijn dieet de rest van de dag wel vergeten.

Juist die gedachten ondermijnen jouw wil om af te vallen. In het boek maken ze gebruik van cognitieve therapie om deze gedachten om te zetten in iets positiefs. Cognitieve therapie helpt je om ondermijnende gedachten op te sporen en daar effectief op te reageren, waardoor je je beter voelt en je gedraagt op een manier die je dieet ten goede komt.

In het boek laten ze je je hongergevoel bijhouden, een checklist maken met wat je eet op een dag, afspraken maken met jezelf. Deze acties zijn bedoeld om je bewust te laten worden van wat je eet en waarom je iets eet. Het is keurig opgedeeld per dag, je hoeft dus niet alles in één keer te onthouden en te kunnen.

Of het werkt of niet, het boek laat je wel inzien wat je naar binnenwerkt. Maar als je een beetje geroutineerde afvaller bent, dan weet je dit allemaal wel. Toch is het prettig om het eens te lezen en bij te houden. Als je het boek goed volgt, dan voel je je toch niet meer heel alleen in de strijd tegen de kilo's. Maar dat je het nog steeds zélf zal moeten doen, dat staat als een paal boven water.

Beck's dieetoplossing

Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 39


Karin Bloemen is de schaamte voorbij
Theater | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 11:10:37
Karin Bloemen is in de overgang en dat zullen we weten ook. Twee uur lang staat zij in haar theatershow 'Overgang' op het toneel. Karin Bloemen heeft keihard gewerkt om een leuke show neer te zetten. Maar ook andere talenten, waaronder Sara Kroos en Jan Rot, hebben tekstbijdragen geleverd. Op 21 mei was in het Zaantheater in Zaandam de premiere. Vrouw.nl was erbij.
 
La Bloemen neemt ons mee op reis naar een verlaten camping, waar zij en haar tentje al drie weken staan. Voor het eerst in haar carrière staat Karin alleen op het toneel. Karin: "Het alleen op een podium staan bevalt me eigenlijk heel goed. Na al die eigen shows waarin ik samenwerkte met allerlei anderen, is het een leuke nieuwe uitdaging om het helemaal alleen te doen." Het is ook met reden dat zij alleen met haar tentje op het toneel staat, zo vertelt Karin. "In deze voorstelling speel ik dat ik in een tentje moederziel alleen midden in de natuur sta. Dat is toch gek met een orkest achter je, dat staat te wachten wanneer ze het volgende nummer kunnen inzetten. Dat werkt niet." Daarom wordt er tijdens deze voorstelling gebruiktgemaakt van geluidsbanden.

De theaterdiva heeft als voorbereiding op deze show veel gesproken met vrienden en collega's van dezelfde leeftijd. Het is gebleken dat ze allemaal met dezelfde vragen zitten, de vragen die een mens zich stelt aan het eind van het ene en het begin van een andere levensfase. Karin: "Daarom heb ik het expres niet 'De Overgang' genoemd, het is bedoeld in de algemene zin van transitie, en alles wat daarbij komt kijken."

karin4.jpg

In de twee uur durende voorstelling neemt Karin ons mee in een rollercoaster van emoties. Van de rust die je krijgt door yoga, naar verdriet om het afscheid van een uit huis gaande dochter en de angst voor de dood. Vooropgesteld dat ik Karin Bloemen echt fantastisch vind, moet ik eerlijk bekennen dat ik toch niet erg onder de indruk ben van deze show. Er zitten een aantal geweldige stukken in, zoals het nummer Wie Wil Die Leeft Voor Eeuwig, op de muziek van Queen's Who wants to live for ever en Ma Fille, over het verdriet die je kan voelen als je kinderen uit huis gaan. Prachtig, ontroerend en ongelooflijk muzikaal zijn woorden die bij mij opkwamen, terwijl ik probeerde om mijn ontroering weg te slikken.

Minder aan de show vond ik het 'flauwe grappen'-gedeelte, waar Karin probeert haar gesprekspartner (een ballon in een jas) aan het lachen te krijgen. De moppen zijn van dusdanig laag niveau, dat ze niet eens geestig zijn. Wat mij betreft zou dat stuk uit de show geschrapt moeten worden. Dan duurt de voorstelling anderhalf uur en dat is ook lang genoeg. De theaterdiva heeft dit soort zwakke humor absoluut niet nodig om te scoren.


Afgezien daarvan laat Karin Bloemen met Overgang opnieuw zien waarom zij een vakvrouw is met vele talenten. Ze is de schaamte voorbij en praat over orgasmes, het laten van scheten en opvliegers. Overgang speelt nog tot 16 juni in theaters door heel Nederland. Kijk voor meer informatie en de speellijst op de website van Karin Bloemen. En lees ook het interview dat Vrouw.nl had met de theaterdiva: Karin Bloemen doet het 'tutti solo' .
 
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 174


Tandarts wordt schrijver
Boek | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 11:09:05
Wellicht dat de naam Paul Dentz je niet zoveel zegt. Toch is het boek 'Wees' het derde boek dat deze tandarts heeft uitgebracht. Eerder schreef hij 'De Cycloop' en 'Het lachende gebit'. Paul Dentz is een pseudoniem.
 
Wees gaat over het leven van een jongen wiens ouders beiden sterven nog voor zijn zevende levensjaar. Het verhaal begint als de oorlog voorbij is, de jongen is dan drie jaar. Zijn moeder leeft op dat moment nog, maar het moeilijk om rond te komen en zij mist haar man. Zijn vader heeft hij nooit gekend, die is verdronken. Wanneer zijn moeder overlijdt, komt hij in een pleeggezin terecht. Hij blijft zich afvragen waarom hij niets heeft gehoord, de nacht dat zijn moeder stierf. Ze zou van de trap afgevallen zijn, maar dat zou lawaai hebben moeten geven.

Het mysterie rond zijn moeders overlijden verdwijnt langzaam naar de achtergrond doordat hij opgroeit. Met als achtergrond de burgerlijkheid van de jaren vijftig, de naweeën van de oorlog en het opkomende materialisme, wordt hij langzaam ouder en gaat hij studeren in Utrecht. Het naoorlogse leven is haarscherp neergezet, met levendige voorbeelden van hoe het dagelijks leven er toen uit zag. De jongen groeit op tot een volwassen man en wanneer hij volwassen is, komt hij eindelijk achter het raadsel van het overlijden van zijn moeder. De vraag is dan of hij dit geheim wel had willen weten.

De hoofdpersoon blijft in het gehele boek naamloos. Zijn leven wordt vanuit de ik-vorm verteld, wat je het gevoel geeft dat je met een oudere man over zijn verleden praat. Het naieve van een opgroeiende jongen is prachtig neergezet, zonder al teveel poespas. Dit zorgt ervoor dat het verhaal blijft boeien.

Enige punt van kritiek is dan ook niet voor de auteur, maar voor de uitgever. Er staan ongelooflijk veel fouten in het boek. Punten waar komma's zouden moeten staan en andersom, hoofdletters waar een kleine letter moet staan en aanhalingstekens op plaatsen waar je die nooit zou neer moeten zetten. Dit doet afbreuk aan de kwaliteit van het verhaal en was heel simpel te voorkomen door een korte spellingcheck te doen.

Afgezien van dit minpuntje is het een prachtig boek. Wees is het ontroerende relaas van een jongetje die je na het lezen van de eerste pagina meteen in je hart gesloten hebt. Als je van literaire romans houdt, dan is dit een boek die je eigenlijk niet mag laten liggen.

Wees

Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 55


Vrolijke zomerjurkjes!
Mode | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 11:07:21
Ik ben dol op het dragen jurkjes en rokjes! Echt, als ik ergens in een broek verschijn dan krijg ik meestal verbaasde reacties. Ik ben dan ook altijd op zoek naar écht aparte jurkjes, maar die vind ik lastig te vinden. Je hebt namelijk veel van die winkels waar iedereen haar jurkjes al koopt. Met het gevaar dat dat nu opnieuw gaat gebeuren, deel ik nu mijn nieuwe jurkjes-liefde met jullie. De jurkjes van 'Tante Betsy' zijn mooi, apart en vrolijk. Ideaal voor de zomer dus!
 
De jurkjes van Tante Betsy zijn eigenwijs en kleurig. Betsy houdt niet van grijze muisjes maar bekend kleur, immers: het leven is te mooi om er saai bij te lopen! Tante Betsy durft zichzelf te zijn en zich te laten zien, romantisch en eigenwijs, lief en ook weer stout. Ontwerpsters Zefanja en Alisa zijn twee creatieve dames. Ze ontwerpen leuke kleurige en eigenwijze kleding voor ladies en girls.

jurk10.jpg jurk9a.jpg jurk1a.jpg

De jurkjes zijn zeker kleurig, maar niet té zodat je ze ook naar je werk kan dragen. Het fijne van Tante Betsy is dat ze ook rekening houdt met de wat meer gevulde vrouw. Vaak is het zo dat als je wat zwaarder bent, de leukste jurkjes niet verkrijgbaar zijn in jouw maat. Maar deze fantastische jurkjes gaan tot en met maat 48. Dus letterlijk voor iedereen draagbaar!

indexfoto.jpg

Tante Betsy heeft niet alleen jurkjes, ze hebben ook fantastische t-shirts. Dus als je meer van broeken of rokken houdt, dan kan je hier ook terecht. In dezelfde kekke stijl als de jurkjes en ook tot en met maat 48. Je kunt dus heerlijk shoppen.

clog-koe.jpg clog-jan-jansen-detail2.jpg clog-tuin.jpg

Als je van combineren houdt, dan kun je ook een kijkje nemen bij de clogs. Deze klompen zijn verkrijgbaar in verschillende prints. Dus ben je dol op een koeienprint of heb je liever bloemetjes? Persoonlijk ga ik voor de klompen met Delftsblauw print. Heerlijk kitsch. De clogs zijn verkrijgbaar tot en met maat 43.

Kijk voor meer informatie op de website
 
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 90


Magie in Amsterdam
Amsterdam/Geschiedenis | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 11:05:36
Als je een boek schrijft over magie en op de achterflap vermeldt dat je spokenjager én liefdespyscholoog bent, dan trek je de aandacht. Want niet alleen is je boek interessant, ook je leven lijkt bijzonder. 'Het Fort van Sjako' speelt zich af in Amsterdam. Het gaat over vijf kinderen die een labyrinth ontdekken dat zich uitstrekt onder Amsterdam. Ze komen via dit doolhof in een geheime wijk waar de Buitenstaanders wonen: magische wezens die slachtoffer zijn van een eeuwenoude vloek. De vijf vrienden zijn uitverkoren om de Buitenstaanders te redden van de vloek. Vrouw.nl sprak met Richard Meijer.
 
Richard houdt van verhalen. Hij vertelt ze, leest ze en luistert graag naar anderen. Het is de rode draad in zijn leven. "Ik heb psychologie gestudeerd en mijn afstudeeronderwerp was de liefde; wat het is en wat het nu eigenlijk inhoudt. Ik werk nu als psycholoog binnen een kleine praktijk met deze specialisatie. Ik werk dan niet als relatietherapeut, maar besteed aandacht aan de problemen die door de liefde kunnen ontstaan. Bijvoorbeeld onbeantwoorde liefde of ontbreken van liefde in een relatie. In een relatie is de liefde altijd ongelijkwaardig verdeelt, de één houdt altijd meer van de ander. Het is nooit in evenwicht. De passie in een relatie gaat altijd weg en daardoor gaat de liefde aan zichzelf ten onder. Niet alle psychologen zijn dat met mij eens overigens."

Op dit moment is Richard heel hard bezig met zijn vijfdelige jeugdserie. Het eerste deel is net uitgekomen. "Het idee van dit boek is ontstaan in 2001. Ik wandelde met mijn vrouw over de Elandsgracht en zag daar een huis met een bord. Daarop staat een grote foto van het Fort van Sjako. In 1718 is Sjako geradbraakt en daarna onthoofd op de Dam. Door het zien van dat pand kreeg ik direct het gevoel van 'hier zit een kinderboek of een jeugdserie in'. Dat idee heeft een paar jaar gespeeld in mijn hoofd. Mijn vader is geboren en getogen in de Ten Cate-buurt en daar verdwaalde ik altijd. Het is zo'n wirwar van straatjes, daardoor kreeg ik de fantasie dat er een geheime wijk moest zitten. In 2003 kwamen die ideeën samen in mijn hoofd en toen heb ik in één avond het plot bedacht."

Het vervolg Het duistere hart van Fez komt in september uit. Richard vertelt over de vergelijking tussen Fez en Amsterdam. "Ik wilde graag naar Fez, omdat dat het magische centrum van de wereld was, voordat Amsterdam dat in zeventiende eeuw werd. Amsterdam was in de vijftiende eeuw een mirakelplek, waar mensen van heinde en verre naartoe kwamen. Bij de Wallen stonden alleen maar kloosters. Het was één van de grootste bedevaartsplekken van Europa in die tijd. Maar in deze zeventiende eeuw werd het echt het magisch centrum. De magiers kwamen toen ook naar Amsterdam. Toen de Inquisitie door Europa dwaalde, kwam er van alles naar Amsterdam toe, omdat het een vrijer klimaat had. Zo kwamen bijvoorbeeld ook de Portugese Joden en die namen Kabbala mee. Dat gecombineert met de diverse geloven die hier al leefden, maakten het tot een soort brandpunt. Datzelfde gebeurde in de veertiende eeuw in Fez. Het leuke is dat Amsterdam in de jaren zestig ook weer een magisch centrum genoemd werd, door de Flower Power-beweging en de hippies. Er was dus iets waardoor dat weer terugkeerde. Het zit echt in de grond van de stad."

"Je merkt het ook op bepaalde plekken in de stad. Daar hangt de magie gewoon. De Ten Cate buurt heeft bijvoorbeeld iets heel mysterieus. En ook in het Vondelpark kan je het voelen, zeker wanneer je er 's nachts doorheen wandelt, of de Amstel zoals die binnenkomt aan het Ij. Het zijn sprookjesachtige plaatsen vol van magie. Magische plekken zijn plekken van verwondering, waar je bij stilstaat. Bijvoorbeeld één van de bruggen over het Singel, waar vroeger kerkers zaten. De geesten van deze gevangenen schijnen hier nog steeds te hangen. Ik heb mensen gesproken die daar wonen en die wagen zich niet 's nachts op die brug."

richard.jpg

Richard benoemde zichzelf spokenjager, omdat hij een boek heeft geschreven over de spoken van Amsterdam. Het is nog niet uitgegeven, maar dat zal zeker nog gaan gebeuren. "In Londen is er al heel lang een spooktocht door de stad en ik vond dat we dat voor Amsterdam eigenlijk ook moesten hebben. Toen ben ik de spoken van Amsterdam in kaart gaan brengen. Op het eind van Het Fort van Sjako schrijf ik bijvoorbeeld over Het Huis met de Bloedvlekken, dat bestaat dus ook echt, dat staat aan de Amstel vlakbij de Blauwe Brug. Het is echt de moeite waard om dat eens gaan te bekijken. In de zeventiende eeuw woonde daar Coenraad van Boeningen, een burgermeester van Amsterdam die krankzinnig werd. Hij heeft toen naar verluidt kabbalistische tekens en een VOC-schip op de gevel geschreven, met zijn eigen bloed. Die bloedvlekken zitten er nog steeds en die kunnen dus niet worden weggehaald. Nu is het hip, er zijn spookwandelingen door Amsterdam en het Parool heeft er artikelen over geschreven. Mijn boek is nooit uitgegeven, maar ik ben wel de geestelijke vader ervan. Het Parool heeft mij ook keurig geciteerd. Ik doe echt alleen met bronnenonderzoek en getuigenverslagen, dus niet als een Ghostbuster met allerlei apparatuur om die spoken weg te jagen."

In het derde boek gaan de kinderen naar Haiti, waar de zwarte kunst heel erg leeft. "Ik wil eigenlijk een soort kaart maken met magie van over de hele wereld, zodat kinderen al van jongs af aan kunnen lezen wat magie eigenlijk is en wat voor sprookjes er zijn. Ik ga in november naar Haiti en wil daar een voodoo-ritueel meemaken. Zelf praktiseer ik ook magie. Nu ben ik, ook vanwege mijn derde boek, bezig met het bestuderen van voodoo-rituelen. Van mijn vrouw mag ik het overigens niet in huis doen, alleen in mijn tuinhuis. Of het werkt weet ik eigenlijk niet, het doet in elk geval wel wat met je bewustzijn en het zijn hele mooie rituelen. Voodoo is geen zwarte magie, maar het is een mengeling van het katholicisme en Afrikaanse religies."

Bang voor negatieve kritiek vanuit de Rooms-Katholieke kerk op zijn boeken vol magie, is Richard niet. "Als er één instantie is die al tweeduizend jaar succesvol bezig is met het beoefenen van magie, zijn zij het wel, met hun wierrookvaten en rituelen. Ze zullen dit natuurlijk nooit toegeven, maar al hun handelingen zijn erop gericht om de werkelijkheid te beïnvloeden. Er is een directe lijn tussen de Rooms-Katholieke Kerk en de holbewoners met hun fakkels en muurschilderingen. Ik vind die kerk zo leuk omdat het zo magisch is. Waar ik wel benieuwd naar ben, is de reactie vanuit de Islam. Ik heb voor mijn tweede boek een aantal figuren uit de Koran gehaald. Maar mocht er een reactie komen, dan is dat alleen maar mooi. Ik vermoed niet dat het zo'n vaart zal lopen, omdat ik het allemaal heel netjes aangepakt heb."

Het Fort van Sjako ligt nu in alle boekwinkels, kijk voor meer informatie op de website van Het Fort van Sjako.

Het Fort van Sjako

Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 52


Fit op slippers
Mode | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 11:03:19
Als je Oprah Winfrey moet geloven, dan zijn de Fitflops de nummer één musthaves voor de zomer. Deze slippers beloven ook nogal wat. Niet alleen zijn ze lekker om op te lopen, ook verminderen ze je je cellulites en wordt je houding er beter van. Maar dat is niet het enige.
 
Het klinkt als een droom, een workout terwijl je op slippers rondloopt. Dat zou betekenen dat je tijdens je werk dus al dagelijks 'sport' en niet meer naar de sportschool hoeft. Toch is dat precies wat Marcia Kilgore voor ogen had toen zij de FitFlops bedacht. Zij ontwierp, samen met een team professionele schoen-technologen, een schoen die én je vet laat verbranden, je een betere houding geeft én zorgt voor spierversterking.

Marcia: "Het klinkt bijna evangelisch als ik over de Fitflops praat, maar ze zijn zo geweldig. Het eerste idee was om slippers te maken, die je benen mooier maakt. Zodat wanneer je een rokje zou dragen, je benen er beter uit zien. Daar was het voor, maar nu we meer dan een miljoen paar hebben verkocht, blijkt dat het zoveel meer is. We krijgen brieven en e-mails van mensen die de FitFlops hebben gekocht én gedragen. Ze verliezen centimeters en gewicht. Zo kreeg ik een brief van een vrouw die echt veel te zwaar was. In de Verenigde Staten is overgewicht een groot probleem. En deze mevrouw was zestig kilo aangekomen, nadat haar man was overleden. Ze kon nergens meer heen, omdat ze zo zwaar was geworden. Alles deed haar zeer. Ze zou eigenlijk moeten sporten, maar omdat ze zo dik was kon dat zelfs niet eens. Ze draagt de Fitflops en ze kan nu zonder mankeren vijf kilometer lopen, is al een paar kilo afgevallen en komt nu gewoon weer buiten. Dat was één van de eerste bewijzen dat de slippers dus echt helpen. Ik kreeg echt tranen in mijn ogen toen ik dat las, want het gaat wel om een wereldwijd gezondheidsprobleem."


Goed, maar één brief bewijst nog niet dat de slippers echt werken. Ik vraag aan Marcia of dit niet weer één van de zovele nieuwe dingen is waarmee men ons voor de gek houdt. Nog zoiets waar je zogenaamd mooier, slanker en gezonder van wordt, terwijl het enige wat ze doen is je geld aftroggelen. "Als die ene brief de enige was geweest, dan was mijn doel al bereikt. Want de slippers waren eerst alleen maar bedoeld als vanity shoe, puur en alleen om je lichaam mooier te maken. En zelfs dan hadden al miljoenen mensen de FitFlops nodig gehad. Want wie wil er nu niet mooiere benen? Maar toen kwamen er nog meer getuigenissen binnen, die bewezen dat ze ook voor je gezondheid goed waren. Zo was er een vrouw die ons schreef dat ze al twintig jaar last heeft van haar rug. Ze is al bij ontelbare artsen geweest, doet oefeningen en slikt medicijnen om de pijn te onderdrukken. Ze kocht een paar en haar pijn verdween. Ik kreeg niet één, maar tientallen soortgelijke brieven."

Het moge duidelijk zijn, de slippers doen goed werk. Nu ik er zelf een week op loop, merk ik zelf ook dat ik ze niet meer wil uitdoen. Ze lopen zalig en ik loop inderdaad rechter. Maar toch vraag ik me af hoe het kan dat een paar van deze slippers dat kunnen doen.

"Dat hebben wij ons uiteraard ook afgevraagd. Nadat we al die brieven binnenkregen, ben ik niet naar Dokter Dave gegaan, die mij heeft geholpen om de slippers te maken. Ik wilde een objectieve mening, dus ik ging naar de University of Salford. Zij zeiden dat de slippers het volgende doen: in het achterste gedeelte van de slippers zit een hard stuk. Dit zorgt ervoor dat 36% meer van de schok die je krijgt als je loopt, wordt opgevangen als een normale gymschoen dit zou doen. Het middelste gedeelte van de slipper is heel zacht, bijna alsof je op blote voeten loopt. Je loopt op deze slippers dus op een ongelijke ondergrond. Zo zijn wij ook gemaakt; onze lichamen zijn niet gebouwd om op asfalt en gelijke ondergronden te lopen. Dat is pas sinds zo'n tweehonderd jaar dat we dat doen. Maar onze lichamen kunnen dat niet aan. Dus de slippers zorgen er eigenlijk voor dat we een normale ondergrond voor ons lijf hebben. En dat is geweldig! Je voet krijgt dus de ruimte om de juiste houding te vinden, zodat je hele lichaam zich op de goede manier aanpast."

Ik ben overtuigd. Ik vind ze heerlijk lopen en ze staan nog mooi ook. Ik heb nog nooit zoveel complimenten gekregen over een paar slippers. En, niet geheel onbelangrijk, ze zijn betaalbaar. Kijk voor meer informatie op de website.
 
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 46


Gooi je tanden in de make over!
Gezondheid/Mondverzorging | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 11:00:35
Ik ging huppelend door het leven, ervan overtuigd dat ik een mooie mond met witte tanden had! Oké, best witte tanden. Goed, als ik eerlijk ben waren ze een beetje gelig, maar ze waren nog steeds witter dan de meeste gebitten om mij heen. Tot ik bij de tandarts was en zij het had over verkleurde tanden. Ik besloot om mijn gebit eens aan een grondig onderzoek te onderwerpen. Ik werd er niet heel gelukkig van en ik besloot om er wat aan te laten doen. Want wie wil er nu niet een stralende glimlach?
 
Op de ochtend van mijn behandeling ben ik toch best wat zenuwachtig. Ik ben al nooit zo blij met de tandarts en ik was juist zo gelukkig dat ik vorige maand te horen had gekregen dat ik een half jaar niet meer hoefde te komen. En nu ga ik vrijwillig! Toch vind ik dat mijn glimlach het waard is om het te proberen, ook al zou het misschien pijn gaan doen. Dus, ik slik mijn angst weg en loop het pand aan het Rokin in Amsterdam binnen.

Ik word vriendelijk begroet door Claudia, van wie ik eerst denk dat ze de receptioniste is. Ik moet een formulier invullen met vragen over mijn gezondheid (goed!) en nog wat specifieke vragen over mijn gebit (vorige maand zijn twee gaatjes gevuld, dus zou nu weer in orde moeten zijn!). Claudia legt mij uit dat wanneer ik gaatjes heb, ik niet de behandeling mag ondergaan. Mocht er bleek in je gaatje komen, dan kan het in het ergste geval leiden tot een wortelkanaalbehandeling. Na het invullen van de checklist krijg ik een lijst met daarop een flink aantal dvd's. Omdat de behandeling een uur duurt hebben ze diverse televisieprogramma's en concerten waar je uit mag kiezen, zodat je je niet stierlijk verveeld in de stoel. Ik mag dat wel, kunnen ze dat niet standaard invoeren bij de tandarts?

Ik word meegenomen door Claudia, die een bijna afgestudeerde tandheelkundige blijkt te zijn. Ik ben blij verrast, want ze pakken het dus echt professioneel aan bij WIT. In tegenstelling tot de goedkopere behandelingen, waar ze wel gebruik maken van die receptioniste. Die dus niet ziet of je gaatjes hebt, zodat je jezelf een paar weken later opnieuw terugvindt in de stoel van de tandarts... om een wortelkanaalbehandeling te ondergaan.


Allereerst kijkt ze goed naar mijn gebit, of ik zeker weten geen gaatjes heb. Mijn gebit ziet er gelukkig goed uit, ik mag door met de behandeling. Ik vraag nog even hoe het zit met mensen die wel een gaatje blijken te hebben. Zij hoeven deze behandeling niet te betalen en mogen op een later moment terugkomen, als het gaatje is gevuld. Maar ik mag door en dus wordt de before-foto gemaakt.

Er wordt een klem in mijn mond gestopt en Claudia begint met het aanbrengen van een soort rubberen laag om mijn tandvlees en lippen te beschermen. Na deze laag wordt de BriteSmile whiteninggel op mijn tanden aangebracht. Claudia maakt het me zo comfortabel mogelijk. De stoel wordt in relax-stand gezet, de dvd gaat aan en ik krijg een koptelefoon en de afstandbediening. Bijna alsof ik thuis op de bank zit en Friends kijk. Bijna dan, want ik heb nog steeds die oncomfortabele klem in mijn mond.

De BriteSmile-methode maakt gebruik van een lamp om de whitening gel te activeren. Deze lamp is speciaal voor het bleken van tanden ontwikkeld. Het blauwe licht dat uit de lampen komt geeft, in tegenstelling tot de andere methoden, geen warmte af en het licht bevat geen UV-straling. Drie keer twintig minuten schijnt deze lamp op mijn gebit en wit zijn mijn tanden!


Na iets meer dan anderhalf uur loop ik de kliniek uit. Ik heb de foto's meegekregen, zodat ik deze trots kan showen aan wie ze maar wil zien. Ook kreeg ik nog een aantal regels waar ik me vandaag aan moet houden, voor het beste resultaat van de behandeling. De eerste 24 uur mag ik bijvoorbeeld geen kleurstoffen en cola light. Gelukkig heb ik een uitgebreide flyer meegekregen, waar recepten opstaan. Anders zou ik niet weten wat ik wel en niet zou mogen. En ach, 24 uur geen cola light heb ik best over voor mijn stralend witte glimlach.

Want echt, mijn tanden zijn witter dan wit. Ik kan niet stoppen met naar mezelf te kijken en zou het liefst honderd keer op de foto gaan. Als ik de after-foto naast de before-foto leg, schrik toch wel even. Dacht ik dat mijn gebit er mooi uitzag, de foto's bewijzen stiekem toch het tegendeel. En het kost wel wat, maar je hebt wel voor de komende jaren een stralende lach en dat is heel wat waard.

Kijk voor meer informatie en prijzen op de website van WIT

Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 72


Backstage bij 'Dirty Dancing'
Theater/Musical | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 10:57:42
Als klein meisje zong ik hard mee met 'Time of my life', de soundtrack van de geweldige film 'Dirty Dancing'. Wat heet, het was zelfs mijn eerste singletje. De film komt dit theaterseizoen tot leven, doordat Joop van den Ende Theaterproducties er een musical van op de planken brengt. Vrouw.nl keek achter de schermen mee en sprak met enkele spelers uit dit romantische muziektheaterstuk.
 
In Dirty Dancing gaat de vijftienjarige Baby met haar familie op vakantie naar een vakantiepark, waar alles voor je wordt georganiseerd. Daar ontmoet ze dansleraar Johnny, een ruige jongen die haar de fijne kneepjes van het dansen én volwassen worden bijbrengt. In deze vakantie leert Baby veel over zichzelf en de liefde.

Dirty Dancing is een waar spektakel. Maar als je naar de verrichtingen van de jonge cast op het toneel kijkt, dan realiseer je je niet hoeveel er achter de schermen gebeurt. Want niet alleen de acteurs en actrices zijn tijdens de voorstelling actief. Er zijn nog heel veel andere mensen in touw om de show elke avond een succes te maken.

Terwijl we het Mekka van de musicalwereld, het Beatrix Theater in Utrecht, betreden, horen we op de achtergrond één, twee, drie, vier! Want terwijl wij backstage worden rondgeleid, is er een groot aantal spelers aan het oefenen. Op het toneel en daarnaast zwieren de dansers in het rond. Vandaag is het understudy-tijd. Deze invallers van de hoofdrolspelers moeten hun rollen ook goed kennen en zullen binnenkort opgaan. Volgordes, danspasjes, opkomsten en afgangen worden nu ingestudeerd.

Musicalster Anouk van Nes leert Bennie de Haan, understudy voor Chris Tates, hun slotdans. Als volleerd stijldanser gooit hij haar achterover. Maar danseres Daphne Denters (zus van Esmee) slaat werkelijk alles. Zelfs zonder de special effects van de voorstelling knalt ze met haar partner van het podium. Als haar collega's het toneel innemen, gaat het duo in de coulissen gewoon verder met het gooi en smijtwerk. Het ziet er uit alsof het allemaal heel makkelijk is. Dat dat niet waar is, blijkt uit de enorme blauwe plekken op haar bovenbeen: "Ik gleed zo langs zijn riem naar beneden en dan moet je ook blijven lachen. Maar het doet best zeer."

In Dirty Dancing wordt gebruik gemaakt van de originele hits én live muziek. Het is geinig om te weten dat het orkest niet, zoals over het algemeen gebruikelijk is, in de orkestbak zit, maar in een aparte kamer. Voordeel voor de orkestleden is dat ze dan meer bewegingsvrijheid hebben en niet persé tiptop gekleed hoeven te zijn. Als we stiekem een kijkje nemen in deze kamer, valt direct het papiertje op de deur op. We betreden het domein van het, door hen zelf gedoopte, Meprotoolorkest! Om de dirigent op het toneel te kunnen zien, hangen er beeldschermen in hun ruimte. Maar ook aan de balkons in de zaal zijn monitoren bevestigd. Op deze manier weten de spelers wanneer ze een lied of dans moeten inzetten.

We slenteren langs de coulissen en spieken binnen bij het kledingatelier. Marlies wordt op slag verliefd op het jurkje van Lisa, de oudere zus van Baby. Ze scheurt zich los van het kleedje en we slenteren verder, ondertussen passeren we talloze rekwisieten, die allemaal op volgorde klaar staan. Achter in de hoek staat de oude auto, die maar liefst twee keer opkomt. En beide keren als een ander exemplaar. Met een ingenieus hijssysteem krijgt de wagen voor de eerste scène een net jasje. Dan is het het automobiel van Baby's vader. Als die scène voorbij is, hijsen de stagehands razendsnel de bovenste laag van de auto. En daaronder verschijnt de stoere bak van Johnny. Twee voor de prijs van één.

Frances de Jong (Penny) - Martin van Bentem (Johnny) - Jette Carolijn van den Berg (Baby)

De jonge Jette Carolijn van den Berg zag haar droom in vervulling gaan, toen ze de rol van Baby kreeg toegewezen. Via een studie Nederlandse Taal- en Letterkunde belandde ze in het theater en besloot auditie te doen. Het is heel hard werken voor Jette, aangezien zij nog maar weinig ervaring heeft op theatergebied. Jette Carolijn oogt als een lief, schattig meisje en ze lijkt wel heel erg op de originele Baby uit de film. Typecasting? Jette Carolijn: "Dat lijkt inderdaad zo! Nu heb ik stijl haar, maar van mijzelf krult het een beetje. 's Avonds voor de voorstelling föhn ik het stevig en dan heb ik dezelfde krullenbol als Jennifer Grey had. Ik kruip nu in de huid van Baby en dat is geweldig, maar ik hoop dat ik in de toekomst ook de kans krijg om zwaardere rollen te spelen. Mijn voordeel is dat mijn voorkomen ook heel gemakkelijk te veranderen is. Ik was laatst helemaal geschminkt en ik had een pruik op en toen herkenden zelfs mijn vrienden me niet."

Martin van Bentem speelt de aantrekkelijke, stoere dansleraar Johnny. Hij speelde de rol eerder in Hamburg. Martin: "Het is leuker om het nu Nederland te doen, want in je eigen taal kun je toch meer emotie overbrengen." Martin is geen nieuweling op dansgebied; eerder speelde hij al in musicals als Saturday Night Fever en Copacabana. Ook deed hij mee aan verschillende danskampioenschappen over de hele wereld. In 2001 bereikte hij zelfs de tweede plaats bij de Nederlandse Kampioenschappen Latin American Show Dance voor professionals. Jette Carolijn heeft die danservaring niet, Martin vertelt hierover: "Af en toe moest ik wel op mijn tanden bijten om haar niet alles te leren. Ze mag het fout doen, dat hoort bij de rol. Ik wil graag dat het er allemaal mooi gestroomlijnd uitziet, dus dat was wel eens lastig voor me. Maar Jette is geen danser en dat moet ook niet. Baby is ook geen danseres, zij leert het gedurende de voorstelling. Die wil om het haar te leren is wel een hele mooie overeenkomst met mijn rol als Johnny Castle." We halen aan dat Jette er zo schattig uitziet en Martin begint te lachen. "Vergis je niet! Die dame heeft haar op haar tanden! Maar het is een schat, we kunnen het erg goed met elkaar vinden!"

Eén van de meest succesvolle rollen uit de musical, hoe klein ook, is die van Meneer Schumacher. Hij blijkt aan het eind van de musical, samen met zijn onschuldig ogende, bejaarde vrouw de diefstallen gepleegd te hebben, waarvoor Johnny verantwoordelijk wordt gehouden. Het is geen grote rol, maar de solo van Kees van Lier die Schumacher speelt, levert avond aan avond een enthousiast applaus op. "Ik ben de Chippendale op leeftijd in deze voorstelling!" lacht Kees. Zijn aandeel is niet groot, moet hij niet heel lang wachten? "Tja, ik had natuurlijk graag een grotere rol gewild, maar dit is ook heel leuk. Het is een groep bijzondere mensen waar ik nu tussen zit. Samen met mijn 'toneelvrouw', Sylvia Alberts, verblijf ik voornamelijk achter het podium. We vinden het wel jammer dat we er niet meer van kunnen maken, maar daar zijn het de rollen niet naar. Het dansen laten we maar aan de jonge garde over. Hoewel, mijn heupwiegen krijgt toch een open doekje! En een volgende keer hebben we weer een grotere rol!"

Dirty Dancing is de springplank voor veel jonge, onervaren, nieuwe sterren. Kees en Sylvia zijn de meest ervaren acteurs. "Ik heb Jette wel wat adviezen gegeven, maar ook niet teveel. Ik wil niet als ouwe zeur overkomen. Maar zij is wel getalenteerd. Als ik al zie wat ze in die paar maanden dat wij spelen, al geleerd heeft, daar neem ik mijn petje voor af."
 
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 38


Marcia Kilgore, succesvolle zakenvrouw
Bedrijf | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 10:54:47
De naam Marcia Kilgore zegt je op het eerste ogenblik wellicht niet zoveel, maar toch heeft zij op jonge leeftijd al heel wat bereikt. Ze is 39 jaar en bedenker van de 'Fitflops'. Met alleen een middelbare school-diploma op zak werd Marcia de 'first lady' van de beauty-industrie. Ze woont in Engeland, maar was kort in Nederland. Vrouw.nl zag haar kans schoon om met deze succesvolle dame te spreken!
 
Het leven van Marcia leest als een boek. Zij heeft op 39-jarige leeftijd al een leven achter de rug zoals je deze alleen uit een goede roman kent. Op 18-jarige leeftijd vertrok Marcia met alleen een rugzak en driehonderd dollar naar New York. "Mijn moeder heeft drie dochters en mijn vader overleed toen ik elf jaar was. En mijn oudste zus was al naar New York vertrokken voor haar werk. Mijn andere zus studeerde ook al en ik was de enige die nog thuis was. Ik geloof dat mijn moeder het ongelooflijk zwaar vond om ons op te voeden, zeker nadat mijn vader was overleden, want we hadden niet zoveel geld. Dus eigenlijk wilde ze gewoon van me af. Ze dacht: 'Oké, ik heb dit 25 jaar gedaan, nu is het tijd voor mezelf.' Dus toen ik 18 jaar was, kreeg ik een rugzak en ik snapte de hint. Ik was toegelaten tot Club University, dus daarom ging ik maar naar New York. Echter, dat ging niet helemaal zoals het gepland was. Mijn zus zou mijn schoolgeld betalen, maar ze had opeens geen geld meer. Dus kon ik niet gaan."

Toch zit Marcia niet bij de pakken neer. Ze besluit om te gaan werken. Omdat ze in haar geboorteplaats veel aan sport heeft gedaan en daar ook cursussen voor had gevolgd, gaat ze aan de slag als personal trainer. "Ik stond 's morgens om zes uur bij mijn klanten voor de deur, fanatiek te joelen dat we gingen joggen. Ze haatten me op dat moment, maar ze hebben me ook nodig. Ik heb dat werk een aantal jaar fulltime gedaan tot ik genoeg geld had gespaard voor de parttime opleiding aan een universiteit. Het was rennen en vliegen geblazen, want er was geen metroverbinding in de buurt van mijn huis. Ik liep dus van huis naar mijn klanten naar school en weer terug naar de klanten. Het was maar goed dat ik jong was, want dat zou ik nu niet meer kunnen. Ik dacht er gewoon niet over na, ik moest mijn huur betalen. Ik ging naar de universiteit wanneer ik daar geld voor had. Toen ik les kreeg van een leraar die niet eens Engels sprak, besloot ik naar een andere universiteit te gaan. Op een gegeven moment gaf ik ook facials en werkte ik nog steeds als personal trainer. Het werd dus wel heel druk. Ik besloot om te stoppen met mijn opleiding. Ik had op dat moment een beauty salon en door een artikel in een tijdschrift kregen wij het ongelooflijk druk. Dus ik stopte en ben eigenlijk nooit meer teruggegaan. Ik zeg altijd tegen mijn echtgenoot dat ik heel graag alsnog wil afstuderen."

Ook zonder diploma is Marcia één van de meest succesvolle zakenvrouwen in Amerika. "Ik doe het wel aardig. Maar ik zou het graag willen afmaken. Hij vraagt zich dan af wat zij me nog zouden moeten leren. Daar heeft hij misschien wel een punt. Ik geef nu les aan een universiteit en de studenten daar weten hoe ze met een spreadsheet moeten werken, maar ze hebben geen energie, geen ideeën. Ze hebben alleen maar geleerd, in plaats van zaken op een andere manier te bekijken. En dat heb je nodig voor een succesvolle carrière, anders doe je nooit iets nieuws. Dus ik ben blij dat ik het op mijn manier heb gedaan, maar ik vind het prettig om zaken netjes af te handelen. Ik denk dat ik succesvol ben geworden, omdat ik het harder probeer dan de mensen die ik ken. Met alles. Ik werk ongelooflijk hard. Ik vraag me altijd af of iets wel goed genoeg is, of het niet nog beter kan. Ik ben zo iemand die als ze een stofje op de grond ziet, terugloopt om het op te pakken terwijl anderen er gewoon langs lopen. Ik ben niet de slimste persoon in de wereld, als ik in een boekwinkel een boek bekijk over bijvoorbeeld statistieken, dan leg ik die gauw weer terug. Ik denk dan: 'Ik kan niet zo hard nadenken hierover.' Ik heb gewoon gezond verstand. En persoonlijke aandacht is in een business heel erg belangrijk. Klanten die voor een facial komen, zijn minimaal anderhalf uur bij jou. Stuur ze een kaartje na afloop, zeg 'veel plezier met je huwelijksdag'. Mensen blijven terugkomen als ze prettig worden behandeld."

Marcia + Fitflops.jpg

Naast zakenvrouw is Marcia ook echtgenote en moeder van twee kleine kinderen. Het is voor veel vrouwen heel moeilijk om carrière en een gezin te combineren. Ook Marcia ervaart dit. "Het is ongelooflijk moeilijk. Louis is 3,5 jaar en hij heeft deze week schoolvakantie. En ik ben vergeten om de vakanties in mijn agenda te zetten, dus toen ik werd gevraagd om naar Nederland te komen leek het alsof ik niets anders belangrijks had. Mijn man heeft mijn twee kinderen meegenomen naar ons huis in Zuid-Frankrijk, dus ik heb ze al een week niet gezien. En dat is echt te lang. Rafael, mijn zoontje van twintig maanden, wil niet eens meer met mij aan de telefoon praten. De eerste dagen wel, maar nu wil hij het echt niet. Louis vroeg de eerste paar dagen wanneer ik kwam, maar nu heeft hij het te druk. Hij zegt dan 'Hi mam, ik hou van je. Nu ga ik weer spelen, daaaag' en hangt de telefoon op. Ik wil gewoon zo graag bij hen zijn. Ik moet gewoon beter leren plannen. Ik breng Louis elke morgen lopend naar school, dus we ontbijten samen. En ik ben elke dag om zes uur thuis, dus hebben we de tijd tot ze naar bed gaan. En in de weekenden ben ik ook gewoon thuis. Ik ben nu aan het proberen om werk te delegeren. Ik heb een fantastisch team aan wie ik werk kan overdragen. Ik probeer namelijk om 's avonds niet meer te werken. Dat lukt echter niet altijd. Ik wil tijd met mijn kinderen doorbrengen en ik wil ze een moeder geven die aan niets anders denkt dan aan hun. Ik wil niet met mijn gedachten bij werk zitten als ik bij Louis en Rafael ben. Ik wil genieten van alles wat ik doe, zonder me te laten afleiden door andere zaken. Ik leef in het moment. Maar dat moet ik nog wel een beetje leren.

Twee kleine kinderen is ook hard werken en Marcia vindt het soms heerlijk om weer aan het werk te gaan op maandag. Lachend: "Begrijp me niet verkeerd, ik hou echt van ze. Maar soms vind ik het heerlijk om op maandagmorgen aan het werk te gaan, na een heel weekend met die jongetjes. Ze zijn zo druk."

Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 27


Victor Reinier's Machisme
Showbizz | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 10:52:58
Victor Reinier heeft het het afgelopen jaar niet gemakkelijk gehad. Er is een storm van kritiek over hem heengegaan, maar Victor bleef er stoïcijns onder. Hij bleef gewoon doorwerken als Floris Wolfs in de serie 'Flikken' en hij heeft zelfs meegespeeld in de film 'De Brief voor de Koning', naar het gelijknamige boek van Tonke Dragt. Vrouw.nl ging met Victor aan de wijn en vroeg hem het hemd van het lijf.
Het interview begint aan de telefoon, maar al snel besluiten Victor en ik in de kroeg af te spreken. Dat kletst gemakkelijker vindt hij en wie ben ik om hem tegen te spreken? Victor speelt in Brief voor de Koning Ridder Ristridin. "Ik kende het boek van Tonke Dragt niet. Ik had het nog nooit gelezen, maar dat heeft te maken met dat ik als kind heel dyslectisch was. Ik las dus heel erg weinig. Ik ga het nu pas lezen, omdat de regisseur mij het had afgeraden om het boek te lezen. Hij zei: "Anders ga je me alleen maar mijn kop zeuren over wat je allemaal mist". Dus ik heb gewerkt vanuit het script en dat was voor mij wel meer dan genoeg. En nu kan ik tijdens mijn vakantie lekker Tonke Dragt gaan lezen." Als je dyslectisch bent, dan heb je moeite met lezen en spellen. Voor een acteur, die scripts moet leren, niet heel handig. "Het is niet zo dat ik helemaal niets kan lezen, ik lees gewoon traag. Voordeel daarvan is dat wanneer ik een script lees het ook bijna meteen ken, maar voor de rest is het wel jammer. Dyslexie is niet te genezen, maar ik heb het wel verbeterd door veel te lezen de afgelopen jaren. Maar ik heb wel veel boekverfilmingen gezien, want je gaat het compenseren. Maar ik heb weinig films gezien die het boek evenaren of overtreffen. Dat komt ook omdat je je in een boek helemaal inleeft. In de film Brief voor de Koning wordt het boek ook 'gevolgd' en niet precies verteld. Dat kan ook niet, want anders wordt het een film van 29 uur. De enige goede boekverfilming die ik heb gezien was The Godfather, denk ik."

Ik moet bekennen aan Victor dat ik deze film nog nooit heb gezien. "Ik kan dan als ouwe lul tegen jou zeggen dat je die echt moet gaan zien. Dat is echt de moeder aller gangsterfilms. Het is zo fucking goed gemaakt. Daarbij speelt mijn grote held Marlon Brando de hoofdrol. Dat is de allergrootste allertijden, hij heeft gewoon het acteren veranderd. Naar aanleiding van zijn prestaties zijn er jongens als Al Pacino opgestaan. Toch was hij niet mijn duwtje om dit vak in te gaan. Ik moest kiezen wat ik wilde gaan doen en had geen flauw idee. Een vriend van mij vroeg of ik mee ging om auditie te doen voor de Toneelschool en dat deed ik. Ik zat daar tussen allemaal ongelooflijk ambitieuze mensen voor wie dit echt een droom was. Maar ik kwam alle rondes door. Steeds meer mensen vielen af. Van de honderden aanmeldingen mochten vijftien mensen starten in dat jaar, waar ik ook bij zat. De eerste twee jaar heb ik ook eigenlijk niet zoveel uitgevoerd. 's Morgens hadden we bijvoorbeeld het vak filosofie en daar ging ik nooit heen. Ik vond het afschuwelijk. Naar de toneellessen ging ik wel, want dat vond ik heel leuk en ik was ook één van de beste van mijn klas. Na twee jaar kreeg ik de keuze: of alle vakken volgen en de opleiding afmaken, of weggaan. Ik heb gekozen voor het eerste, want inmiddels wilde ik niet meer stoppen."

Voor Nederlandse acteurs is het vaak een droom om het in Amerika te maken en velen hebben ook een poging gedaan. "Ik heb mijn laatste jaar in Amerika gestudeerd en daar heb ik het vak pas geleerd. In Nederland zijn ze nogal soft, maar daar waren ze keihard. Ook auditeren heb ik daar geleerd, je moet weten om te gaan met de afwijzing. Ik had een hele goede impressario daar en ik mocht auditie doen voor een film die later heel groot is geworden, The last of the Mohicans. Maar dat was de dag voordat ik weer naar Nederland vertrok. Ik had ongelooflijke heimwee en heb daarom die auditie niet voorbereid, ik wilde het gewoon echt niet. Nu vind ik dat wel jammer."


Tegenwoordig bereidt Victor zich wel voor op audities. "Het is moeilijk om in Nederland audities te doen. Je zit dan bijvoorbeeld met vier andere kandidaten te wachten en allemaal zijn we anders. Het is dan alsof ze niet weten wat voor type ze zoeken: knap, oud, jong of iets anders. Dat is heel verwarrend." Inmiddels is Victor een acteur met een goede naam in deze business. Hij heeft er dan ook hard voor gewerkt. "In mijn jaren als acteur heb ik veel geleerd en ik leer nog elke dag bij, ik leer nu zelfs hier van jou. Ik zie nu bij jongere acteurs dat ze er een hele andere werkethiek op nahouden. Ik begrijp dat niet, dan komen ze op de set en weten ze hun tekst niet eens. Of, bij Baantjer bijvoorbeeld, hebben een hele grote mond tegen Piet Römer. Dat vind ik dus echt niet kunnen. Ik heb daar zelf heel lang mee gewacht, voor ik dat deed. Piet is nu een hele goede vriend van mij en ik heb veel dingen later pas tegen hem gezegd. Maar die jonge acteurs gaan er zo anders mee om, ik kan daar niet tegen. Ik zeg dat ook tegen ze en waarschuw ze dat ze niet zullen meewerken in een toekomstige productie waar ik ook in werk."

Terwijl Victor nog een biertje neemt en ik een wijntje, praten we verder over zijn leven in de schijnwerpers. "Ik wil nooit praten over mijn privéleven, omdat ik vind dat de mensen in mijn omgeving niet gekozen hebben voor dat leven. Als ze over mij willen schrijven, prima, maar dan niet over mijn ex-vrouw of kinderen." De vraag hoe Victor als papa is, wil hij dan ook niet beantwoorden. "Er zijn maar twee die die vraag kunnen beantwoorden en dat zullen ze niet doen." Maar de vraag hoe Victor het vindt als vader wil hij wel beantwoorden. "Ik vind het geweldig. Het is fantastisch om te zien hoe ze opgroeien en keuzes maken. Mijn oudste zit nu in de puberteit en dat is soms heel lastig om te zien. Ik wil hem dan wel eens door elkaar schudden, omdat ik vind dat hij andere keuzes zou moeten maken. Maar ik herken het ook wel weer, want ik was eigenlijk precies zo."

In Flikken speelt Victor, net als in Baantjer, een politieagent. "Ik was wel bang dat men mij altijd zou zien als Vledder, maar Floris is zo'n andere man, dat kan gewoon niet. Vledder had het bijvoorbeeld altijd fout. Als hij in een zaak dook, dan ging hij altijd een andere kant op dan waar de oplossing eigenlijk lag. Hij was echt een beetje een lulletje. Floris is dat helemaal niet. Daarnaast zie ik er in de serie ook anders uit. Ik draag nu een baard, wat ik afschuwelijk vind, maar Reinout Oerlemans zag mij eens met een ongeschoren kop en hij zei tegen mij: 'Zo moet Floris er uitzien!'. In Brief voor de Koning had ik mijn baard zelfs nog langer laten groeien. Wat een hel! Zo'n baard wordt echt vies met eten bijvoorbeeld. Ik vind het helemaal niets."

In Brief voor de Koning speelt Victor een ridder. Vrouw.nl vraagt zich af hoe het is gesteld met zijn eigen ridderlijkheid. "Voor mannen is emancipatie een vloek. Er is namelijk niets romantischer dan de deur voor een vrouw open houden. Maar dat machisme mag niet meer bij de meeste vrouwen. Dat vind ik jammer, want ik ben best een macho."

En dat blijkt, want als Victor en ik het café uitlopen, houdt hij netjes de deur voor me open. En even, heel even, voel ik mij een prinses.

 
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 32


Home   weblog sinds: 2006-08-02

Ontwikkeld door punt.nl en gehost door mijndomein.nl