Eén van die gevolgen is natuurlijk het onvermijdelijke uitstrijkje. Dit is een dankbaar gespreksonderwerp tijdens onze beluurtjes. Al weken hebben we het erover en hebben we alle grappen gemaakt die je kunt bedenken. Gierend van de lach, vooral nooit doodserieus, benaderen we het laten doen van een uitstrijkje. We verwachten er niet zoveel van en hebben geen zorgen voor de uitslag. Het uitstrijkje hoort bij het ‘dertig worden’ en is meer lastig en tijdrovend dan beangstigend.

Nu belt ze mij, met tranen in haar stem, dat de uitslag niet helemaal goed is. Dat ze PAB3b heeft. Dit houdt in dat er afwijkend weefsel is gevonden. Nog geen reden tot paniek, want alleen een lichte behandeling is noodzakelijk. In haar geval een operatie waar het weefsel wordt weggehaald en dan is er in principe niets meer aan de hand. We zijn samen even stil.

Maar niet voor lang, want we moeten een plan van aanpak opstellen. Wat kunnen we verwachten, wat kunnen we doen en wat is het tijdspad. Op deze manier benaderen wij samen altijd de grotere en kleinere problemen die op ons pad komen. Binnen no time hebben we het probleem compact en overzichtelijk gemaakt en weten we wat ons in elk geval te doen staat: niet in paniek raken.

Danitsja wordt geopereerd en het voelt voor me alsof ze door het oog van de naald is gekropen. Het is heel vervelend en naar wat er nu is gebeurd, maar het had nog zoveel erger kunnen zijn. De humor is al snel weer terug in onze telefoongesprekken en we verwachten eigenlijk niets van de uitslag die nog moet komen. Het weefsel dat is weggehaald, wordt namelijk nog onderzocht. Maar wij zijn geen doemdenkers, dus gaan wij niet van het slechte uit en leven ons zorgeloze leventje.

Het is anderhalve week later. Ik zit opnieuw in bad, heb Danits weer aan de telefoon en de wereld om ons heen is even heel stil.
“Marlies, de uitslag is weer niet goed. De dokter zei iets over een carcinoom ofzo. Ik moet morgen opnieuw naar het ziekenhuis…”

Alles valt even weg, behalve mijn gedachten; die buitelen over elkaar heen. Ik probeer in mijn minimaal aanwezige medische kennis te achterhalen wat ik weet over een carcinoom en kom erachter dat dit bitter weinig is. Internet is duidelijk, maar niet geruststellend. “Dit is een medische term voor een kwaadaardige (agressieve) vorm van kanker die zich (mogelijk) kan uitzaaien”.
Kut. Kanker.

Ze gaat naar het ziekenhuis en de dokter bevestigd waar wij al bang voor zijn: het is inderdaad kanker. Enkele weken geleden liepen we nog te grappen en te grollen over het uitstrijkje.
“Fijn dat het er is, maar moet de oproep nou binnenkomen nog voor je dertig bent? Ik wéét heus wel dat ik ouder word...”, riepen we tegen elkaar.

Hoe hard het ook klinkt: nu weten we dat zonder het uitstrijkje de toekomst voor Danitsja er heel anders uit had kunnen zien. Het belang van het uitstrijkje laten doen is glashelder geworden. Het is niet iets dat ‘lastig’ of ‘tijdrovend’ is, het is ook geen pesterijtje voor vrouwen die dertig worden stom vinden. Het is een hulpmiddel om gezond te blijven of weer te worden, zonder dat het allemaal veel erger wordt: iets dat je niet ongedaan kunt maken.