Het laatste weekend voor Danits haar bruiloft. Het is inmiddels de hoogste tijd om een vrijgezellenfeestje te houden. Voor Danits geen kippenpak met piemelhysterie. Voor Danits een keurig etentje. Bij een restaurant met een Michelin-ster. Gewoon, omdat het kan.
Een complete verrassing was het niet echt meer, het was immers nog zo ongeveer de enige mogelijkheid? Toch hebben we Danits nog een klein beetje voor de gek kunnen houden met studie- en 'neem je kind mee naar werk'-dagen. Zo is zij toch een klein beetje verrast wanneer zij 't Amsterdammertje in Loenen aan de Vecht binnenloopt en een stel jolige vriendinnen aantreft. Gelukkig maar.
Vrijgezellendingetjes, ook in een sterrenrestaurant, zijn toch altijd een kleine trip down memory lane. Gênante, maar bovenal grappige verhalen mogen, nee moeten!, de boventoon voeren. Zo ook gisteravond. Dankzij dronken smsjes die wij ooit verstuurden, krijgen we de lachers op de hand en zit de sfeer er goed in. Deze smsjes werden meestal verzonden vanuit De Waard, een kroeg op het Leidse Plein. En dus zorgden San en ik voor een t-shirt van De Waard. Om nog eens terug te denken aan toen. Danits genoot!
Aan het eind van de avond, moeten we weer terug naar het heden. En bovenal: op naar de toekomst! Maar niet voor San en ik nog even het toilet bezocht hebben. Die bezet blijkt te zijn. De herentoilet is echter open. San bedenkt zich niet en loopt direct door. "Kom je," roept ze over haar schouder. Ik twijfel even, maar ren dan snel achter haar aan het toilet in. De nood is toch het hoogst. "Dat kan best," gniffelt San, "in een sterrenrestaurant."
En ik kan alleen maar denken: fijn, weer even net als vroeger.
Nu Vriendje en ik een half jaar verloofd zijn en de trouwdatum met rasse schreden nadert, krijg ik steeds vaker dé vraag: "Heb je al een trouwjurk uitgezocht?" Nee dus. Nog steeds niet. Eerst al het andere regelen en dan moest Danits nog trouwen en dan zou ik wel aan de jurk gaan denken, had ik me voorgenomen. Maar inmiddels staat de dag, trouwt Danits over anderhalve week en heb ik nog geen jurk gepast.
Ter inspiratie begon ik bruidsbladen te verzamelen. Nederlandse bladen, maar ook magazines uit New York en Londen. Smullen! Wat ook goed voor mij werkt, zijn trouwprogramma's. En dan niet de Nederlandse shows, nee, ik heb liever de over-the-top-Amerikaanse series. Compleet met bridezilla's en hysterische jurken. Perfect voor mij.
Al snel was mijn favoriete programma 'Say Yes to the Dress'. Een serie over Lori Allen die in haar bruidswinkel bruiden in alle soorten en maten in een jurk hijst. Ik was fan. Niet alleen van het programma, maar ook van Lori. En van haar collega Monty. Ik dacht bij mezelf: "Als ik dan ga passen, wil ik het liefste passen bij haar. Zij helpt me vast van mijn pre-jurken-stress af." Maar na kort overleg met mijn portemonnee, besloot deze dat een tripje naar de USA voor een passessie toch niet zo'n goed idee was. Jammer hoor.
Dus toen ik het aanbod kreeg om haar te interviewen, riep ik dan ook direct "JA!". Daar had ik wel oren naar! En dus zat ik op een vrijdagmiddag te wachten op een telefoontje uit de Verenigde Staten. Al snel had ik Lori aan de lijn en kon ik haar alle vragen stellen die ik nodig had voor mijn interview. Aan het eind van het gesprek had ik nog wat tijd over en ik kon het niet laten: "Ik ga binnenkort zelf ook trouwen. Heb je nog tips?"
Lori feliciteerde me enthousiast en stak van wal: "De gemiddelde bruid is onzeker, maakt niet uit hoe ze eruit ziet. Dus je wilt horen hoe mooi je bent en dat je er prachtig uitziet. Bepaal daarom van tevoren wat jij denkt wat mooi is en leg dit uit aan de styliste die jou gaat helpen. Stel ook een budget vast. Zorg dat je je niet van de wijs laat brengen door anderen en kies de jurk die jij mooi vindt. Dan komt het helemaal goed."
Na deze tips kan het niet meer misgaan. Inmiddels heb ik de telefoon gepakt en pasafspraken gemaakt. Want als Lori zegt dat het goed komt, dan mag ik ook niet meer twijfelen.
De afgelopen weken had Bloem het zwaar. Letterlijk en figuurlijk. De babies in haar buik waren zo gegroeid dat Bloem bijna door haar hoeven zakte. En bij de zwangerschap kwamen meer ongemakken om de hoek kijken. Eén van die ongemakken was dat onze anders zo schone Bloem niet meer overal bij kon. En dat ze dus door vrolijk door het huis waggelde met een stukje vergeten ontlasting. En dat is niet zo'n fris gezicht.
Nu houd ik, net als Bloem, ook van schoon. Ik gebruik gemiddeld drie servetten bij één maaltijd. Ik houd namelijk niet van vieze vingers. En ik houd ook niet van vieze billetjes. Ik moest dus over mijn eigen grenzen heen stappen. Eerst liet ik Vriendje het doen: "Dan houd ik haar wel vast!" Ik vond dat echt een werkje voor hem, want hij maakt tenslotte ook de kattenbak schoon. Maar Vriendje is niet altijd thuis. En Bloem gaat niet op zijn tijd naar het toilet. Ik moest dus over mijn eigen grenzen stappen. Met opgetrokken neus liep ik achter de waggelende Bloem aan om vervolgens met een vies gezicht haar billen schoon te plukken.
Maar dat is sinds gister verleden tijd! Ik kwam thuis en werd zoals altijd begroet door Pip. Normaal staat Bloem daar ook bij, maar nu was zij in geen velden of wegen te bekennen. Met lichte paniek in mijn hart liep ik roepend door het huis: "Bloem! Bloemetje! Bloemist!" Ik vond haar, naast het bed, in een roze poezenmandje. Een beetje verdwaasd keek ze me aan, terwijl ze midden in het bloed lag en er babietjes uit haar kwamen zetten. "Bloem! Je bent mama!" fluisterde ik ontzet. Ik was alleen thuis en dat was niet de afspraak die ik met Vriendje had gemaakt (Oké, prima. Wij een nestje, maar jij dan wél thuis. Ik krijg er stress van...').
Maar ik moest het alleen doen. En dus keek ik toe, aaide ik Bloem af en toe over haar rug en sprak bemoedigende woordjes. Uiteindelijk was ze echt klaar. Ze begon voorzichtig haar kindjes te likken en ik keek met opgetrokken neus toe. Al dat bloed en dat slijm. Op een gegeven moment zag ik nog iets anders: Bloem die vieze, kleverige, doorzichtige dingen aan het eten was. Ik haalde diep adem en besloot het te negeren. Ik voelde op mijn klompen aan dat het iets was wat ik niet zou willen weten en dat het van een niveautje 'ontlasting aan billen' zou zijn.
Mijn buurvrouw A. wist niets van mijn zorgvuldige ontkenning en vertelde me onbewust de bittere waarheid: "Heb je ook gezien dat Bloem de nageboortes heeft opgegeten?" Ik slikte even iets weg en knikte berustend: "Ja."
Op 2 mei om 16.30 uur is onze Bloem de trotse mama geworden
Vriendje is dol op onze poezen. En zij op hem. Vooral Pip. Ze vindt mij ook wel aardig, maar het betere knuffelwerk doet ze het liefst met Vriendje. Zodra ik mijn hielen licht, stormt zij op hem af en blijft ze bij hem kroelen tot hij uit bed gaat. Dikke mik, tussen die twee. Ze zijn zelfs zulke goede 'matties', dat ze samen kunstjes doen.
Dat ontdekte ik vorige week. Vriendje was net thuis van z'n werk en Pip had hem gemist. Dat vermoeden heb ik tenminste, want ze was de hele avond op de slaapkamer geweest en toen hij binnenkwam, zat ze binnen no time naast hem. Vriendje steekt z'n vuist omhoog en zegt: "Boks ouwe!" Pip bedenkt zich niet en drukt haar kop tegen hem aan. Alsof ze zeggen wil: "Boks ouwe."
Dit is zo'n moment waarop je zegt: "Je had erbij moeten zijn." En dat kan nu: check deze link voor het filmpje van het grappige moment. En stem dan ook even: ook al is het absoluut geen groot talent of bizar goed kunstje. Stemmen doe je voor een goed doel: we doen mee aan Holland Kat Talent om de reis naar de Bahamas te winnen. Lang leve een tropische huwelijksreis!
(En mocht je nog een goede reden nodig hebben: we zijn vandaag een half jaar verloofd. Dat is toch ook een stem waard? )
Als ik in Kollum ben, heb ik altijd moeite met plannen. Want op zondag zijn daar de winkels dicht. En dat ben ik niet gewend: ik woon immers al twaalf jaar in Amsterdam? Daar zijn de winkels altijd open. Ook op zondag. En ook 's nachts zijn daar de winkels open. Dus als ik behoefte heb aan sigaretten of wijn: no problemo! Maar in Kollum dus niet en telkens als ik daar ben, vergeet ik de openingstijden van de winkels. En dus zit ik regelmatig om twee uur 's nachts te foeteren en te schelden: "Waarom is er geen winkel open?!"
De inwoners van Kollum vinden mijn problemen met de openingstijden onzin. Wat een luxe-probleem. Maar één keer had mijn moeder medelijden. Ze vond de perfecte oplossing: "Als jij sigaretjes wilt om twee uur 's nachts, zorg ik dat jij ze krijgt." Ze maakte de beste beslissing ooit: ze belde I., de moeder van G. Ze wist namelijk dat G. bij zijn moeder was en hij rookte. Voor ik beleefd bezwaar kon maken ("Dat doe je toch niet? Midden in de nacht bellen?!"), had mijn moeder I. al aan de telefoon. Binnen een half uur stond G. voor de deur: mét sigaretten.
Ik was zo dankbaar voor die paar sigaretjes, ik heb G. niet meer laten gaan.
Vriendje vond mijn gedoe over de boodschappen en openingstijden ook maar ingewikkeld: "Wat doe je moeilijk!" kreeg ik regelmatig te geïrriteerd horen. Ik murmelde en gromde: "Ja, maar ik heb niet altijd zin in friet op zondag. Maar dan moeten er dus wel boodschappen worden gehaald. Op zaterdag!"
***
Vannacht rolden Vriendje en ik de kroeg uit en het onvermijdelijke na genoeg bier gebeurde: "Honger! Honger! Honger!" riep Vriendje enthousiast en hij rende bijna naar de dichtstbijzijnde (en enige...) shoarmazaak in Kollum. Wat een verdriet toen hij moest constateren dat hij de zaak gesloten was. Van pure ellende at hij een droog broodje toen we thuis waren. "Honger...," piepte hij nog wat na, terwijl hij in bed kroop.
Vanmorgen vroeg Sjoerd hoe we het hadden gehad: koninginnenacht in Kollum. Ik haalde mijn schouders op: "Mwah, ging wel. Vooral Vriendje was teleurgesteld." Sjoerd keek vragend naar Vriendje: "Ja," begon hij verontwaardigd, "je kunt niet eens midden in de nacht shoarma krijgen. In Amsterdam kan ik altijd eten als ik honger heb! Ook 's nachts!!"
Gisteravond toog ik met N. en Vriendje naar de kroeg. Koninginnenacht vieren. Dit keer niet in Amsterdam, maar in Kollum. En dan heb je toch een koninginnenacht van een geheel ander kaliber. Omdat het net na twaalf uur was, waren we al Oranjegezind. Compleet met hoedjes, pruik en bandana rolden we de kroeg in.
Om daar te constateren dat ik ongeveer het enige meisje was. Ik was dus met alleen maar mannen op stap. Nu zijn N. en Vriendje heel lief, maar soms wil je gewoon even een vrouw om dingen mee te delen. Maar ik moet zeggen: ze deden ongelooflijk hun best.
Zo besloten ze om mij te helpen met de oranje pruik. Met mijn lange blonde haren is het nog niet gemakkelijk om een (goedkope) pruik goed te dragen. Vriendje stond aan de ene kant te sjorren en N. ramde vrolijk op mijn hoofd om de pruik op z'n plek te krijgen. Vervolgens bekeek N. het resultaat van een afstandje en knikte tevreden. Hij sprak oprecht de woorden: "Hij staat je goed hoor."
Ik was het niet helemaal met hem eens.
Toen na een uur eindelijk meer meisjes de kroeg in stommelden, stond ik met liefde de pruik af en hield het bij een hoedje.
Over 2,5 week trouwt vriendinnetje Danits. Nu het zo dichtbij komt, moeten er een aantal zaken geregeld worden. Danits is een echte regelbruid en heeft alles perfect onder controle. Maar bij sommige taakjes heeft ze hulp nodig en ik help haar met liefde! Zoals bijvoorbeeld met het bijhouden van de RSVP's. Ik vind het allemaal hartstikke leuk en het is een kleine moeite. Maar ik ben er blijkbaar drukker mee in mijn hoofd dan ik dacht.
Na een nacht vol dromen werd ik woensdagmorgen badend in het zweet wakker. Ik had gedroomd over mijn eigen bruiloft en mijn neef Bernard nam opeens een vriend mee: Dirk Oud. De naam werd zeker dertig keer genoemd in mijn droom en hij achtervolgde me zelfs toen ik wakker werd. Dirk Oud, Dirk Oud, Dirk Oud.
Ik raakte er een beetje door in de war en vroeg me echt af hoe ik nou aan die naam kwam. Ik nam me voor om Bernard te vragen of hij echt een vriend heeft die zo heet. Want waarom zou ik hem anders als een mantra in mijn hoofd horen?
Het antwoord kwam sneller dan verwacht. 's Avonds open ik het document met Danitsja's gastenlijst en de RSVP-mailbox. Er is een bevestiging binnengekomen van één van haar gasten: Dirk Oud.
Dat mijn moeder vaak hipper is dan ik, weet ik al een tijdje. Maar afgelopen zaterdag werd weer eens pijnlijk duidelijk hoeveel hipper ze eigenlijk is. Samen met Lein reden we na de enerverende middag op de paranormaal beurs weer richting huis.
Opeens deed Marjolein de radio harder. Ik had dat in eerste instantie niet zo door, tot ik merkte dat de muziek me irriteerde. Véél te hip voor mij! "Wat is dit voor muziek?" vroeg ik, hopelijk zonder al te veel afschuw. "Dit vind ik zo'n leuk liedje!!" riep Marjolein enthousiast. Ik was er even stil van. Ik dacht Lein net als ik niet zo hip was. En ik wist wel dat ze niet, zoals ik, van ouwe lullen-muziek houdt, maar dit was wel héél andere muziek dan ik bij haar had verwacht.
"Oh," zei ik, "aha." Nog steeds probeerde ik niet te laten merken dat ik niet gelukkig werd van het liedje. Ik luisterde verder. "Van wie is dit dan?" Marjolein haalde haar schouders op: "Geen idee."
Mijn moeder zat al die tijd stil te luisteren naar de muziek en ons gesprek. Maar opeens zegt ze: "Oh, dit is Emeli Sandé met Heaven." Stomverbaasd, en met open mond, keken Lein en ik mijn moeder aan: "Huh? Hoe weet jij dat nou?" Mijn moeder, oerhip in haar soort en genietend van haar succes, sprak gedecideerd: "Soundhound." En triomfantelijk stopte ze haar iPhone4 weer in de tas.
Nadat ik me uitgebreid in mijn buik had laten prikken door de paranormale freak, liepen Lein, mama en ik verder over de beurs. We vermaakten ons prima, tot ik op een gegeven moment besloot dat ik dorst had. Tijd voor een kopje thee?
Net op dat moment, alsof het zo moest zijn, liepen we langs een tafeltje waar twee vrouwen achter zaten. "Willen jullie een kopje koffie proeven?" vroeg één van de dames aan mij. Ik keek haar aan: "Ik drink geen koffie, maar misschien wil mijn moeder wel even proeven?" Ik had echter geluk: ze bleek ook thee in de proeverij te hebben. Maar eerst moest ik drie minuten luisteren naar een verkooppraatje over de werkelijk fantastische koffie en thee. Je zou er een betere stofwisseling van krijgen, beter in slaap vallen (van koffie!) en weetikwatalmeer. Het klonk slecht, de manier waarop de dame het vertelde. Maar het kon mij niet schelen, ik zou een kopje thee krijgen. En wat kan er nu misgaan met een kopje thee?
Ondertussen werd mijn moeder aan haar kopje koffie geholpen door de collega. En vanuit mijn ooghoek zag ik dat mijn moeder haar portemonnee moest trekken: "Dat is dan twee euro." Stomverbaasd hoorde ik dit aan. "Sorry?" riep ik, dwars door het toch al niet zo interessante verhaal heen. "Proeven is proeven. Proeven is NIET betalen."
De dame die mijn moeder hielp, haalde haar schouders op en keek hulpzoekend naar haar collega: de dame die nog steeds probeerde mij een onsamenhangend verhaal te vertellen. Ze moest nu echter snel iets verzinnen: "Oh, eh, nee dat zou niet moeten hoeven ... Ehm..." Haar uitleg bleek al net zo onsamenhangend te zijn als haar verkooppraatje. Inmiddels was er nog een dame in het 'wil je even proeven'-verhaal getrapt en die begon zich er ook mee te bemoeien. Zij probeerde uit te leggen wat het verschil is tussen 'proeven' en 'kopen'.
Het onduidelijk pratende vrouwmens had echter nog één uitsmijter voor ons in petto: "Eigenlijk hoef je ook niet te betalen. Maar er was daarstraks een meneer en die vond het zo lekker, die wilde echt persé betalen. En dus laten we iedereen maar betalen."
Een armzalige uitleg voor een armzalig bakje thee. Ondertussen was mijn moeder mooi twee euro lichter.
Gisteren was het tijd voor het jaarlijkse uitje met Lein en mama. En
waar het vorig jaar uitmondde in één groot thee-drama (de littekens
zitten nog op mijn buik), was het dit jaar een heel degelijk samenzijn.
Rustig, keurig en bedaard. Omdat wij zo zijn. Hoewel?
We gingen naar de Paranormaal Beurs in Den Haag. Het begon al 'goed'.
Eén of andere magnetiseur gaf een lezing en wij sloten aan als gretige
toehoorders. Dat hadden we beter niet kunnen doen. Al vanaf het begin
was hij uit op mij. Voortdurend stelde hij vragen aan mij en
uiteindelijk stond ik zelfs vooraan. "Jij hebt buikpijn! Jij hebt een
steen in jouw buik," riep hij me bestraffend toe, terwijl hij me keihard
in mijn buik prikte. Ik was me van geen kwaad bewust. En mijn buik deed
ook niet zeer. Al vond ik dat geprik niet echt lekker voelen.
Maar hij
was overtuigd van zijn kunnen: "Ik haal nu de steen uit jouw buik." Hij maakte een pilates-pas-gebaar met zijn hand en deed alsof hij een
enorme steen uit mijn buik haalde. "Nu voel je je goed, he? Nu voel je
je stukken beter!!" riep hij, enthousiast over zijn eigen
steen-weghaal-kwaliteiten.
Ik voelde me - naast bijzonder ongemakkelijk voor al dat publiek met die prikkende man -
nog steeds niet anders dan tien minuten eerder. "En nu is jouw buikpijn
ook weg, voel je wel? Voel je dat wel?" riep de man in mijn oor,
terwijl hij me weer enthousiast in mijn buik prikte. Harder, dit keer.
Want zo kon hij zijn publiek laten zien dat de steen écht weg was en hij
dus 'dieper' in mijn buik kon komen. Ja, de trucjes van een kwakzalver
zijn slim.
"De buikpijn is weg, he!" Woordeloos liet ik me prikken, ik kon hem van
pure verbazing niet eens meer vragen te stoppen met prikken. Ik kreeg er
namelijk buikpijn van.
Na een paar keer oefenen, was het vandaag tijd voor het échte werk: cupcakes maken met Danits. Het begon al goed. Ik had een cupcake bakvorm bij de Ikea gekocht en toen Vriendje die zag, vertelde hij me dat het niet de juiste was. "Daar passen de cupcakes-jasjes niet in..." Op slag was ik gestrest. Ik had me zo goed voorbereid en nu kwam het alsnog niet goed. Maar de oplossing was zo gevonden: snel naar de Blokker en alsnog een nieuwe kopen.
Met de nieuwe cupcake-vorm kwam ik trots bij Danits aan. Zij had gezorgd voor de cupcake-mix, dus we konden direct aan de slag. Maar dat het toch weer ingewikkeld is met nieuwe mix, bleek al snel. Vrolijk gooide ik boter, eieren en meel in een kom. "Heb je ook een litermaat? Ik moet 30 ml water hebben," vroeg ik aan Danits. Ze keek me verschrikt aan: "Ehm... dat soort dingen heb ik dus niet." Maar ook hier was een oplossing snel gevonden: een fles van haar kleine Teun.
Voor ik het water in de bak gooide, keek ik nog eens naar de hoeveelheid mix. En realiseerde me dat het toch wel erg veel meel was. Ik las de verpakking nog een keer: "Oh. Shit. Dit is 1 kilo meel en ik heb maar 250 gram nodig!!" Danits grinnikte en samen bedachten we een oplossing: de verpakking in een weegschaal en meel terugscheppen. Danits deed een greep in de bestekla en: "Lepelen maar!!"
Na al deze hindernissen, bleken de cupcakes goed gelukt. We konden aan de slag met versieren. Stiekem toch het leukst van het hele cupcakes maken. Ik had een stapel cupcake-boeken meegenomen ter inspiratie en al snel waren we ingespannen aan het werk. Stilletjes zaten we tegenover elkaar en bewonderden elkaars werk wanneer er een cupcake klaar was. "Jij maakt mooiere versiersels dan ik!" riep ik. Danits was het echter niet met me eens: "Jij bent al een gevorderde cupcake-bakster. Ik ben nog van een lager niveau."
Maar toen kwam Danitsja's kroonjuweel: een prachtige roze met wit/paarse bloemetjes. "Kijk nou hoe mooi!" riep ze bewonderend uit. Trots aaide ze haar cupcake."Hij ziet er toch net uit alsof je hem in de winkel koopt?" Ik knikte: "Ja, een winkel voor cupcake-baksters van een lager niveau." Haar antwoord kwam snel: "Kutsnol."
Na dit intermezzo fröbelden we vrolijk verder. En oh, wat zijn we blij met het resultaat.
Neef Merijn is een muzikale jongen. En hip. Hij is tenslotte al acht. Hij speelt bugel. En ja, dat is hip. Hij zag Kyteman op tv en besloot dat hij dat ook wilde. Zo gezegd, zo gedaan. En hij kan het. Hij speelt zelfs in een jeugdorkest.
Afgelopen zondag had hij zijn eerste optreden. En natuurlijk waren we er allemaal bij om hem te zien schitteren. Ook Jurre (6), zijn broertje. Het was een openlucht optreden en het was koud. Heel koud. Met Jurre op schoot zat ik bibberend te wachten op dé show. Ik vroeg aan Jurre of Merijn ook zenuwachtig was: "Weet ik veel," was zijn gortdroge antwoord.
Jurre was zelf wel een beetje nerveus of het allemaal wel goed zou komen. Maar daar had hij een oplossing voor. Toen Merijn het podium op kwam lopen, begon hij opeens heel hard in zijn handen te klappen en te roepen: "Hup Merijn! Hup Merijn! Hup Merijn!" Zijn grote broer ging zitten en pakte zijn bugel. "Zo," zei Jurre gedecideerd. "Ik hoop dat hij het nu heel goed gaat doen."
En of het nu kwam door het aanmoedigen van zijn superenthousiaste broertje of niet, Merijn was geweldig. Een ster in de dop.
Gisteren was het tijd voor de jaarlijkse voorjaarsmarkt in mijn buurt. Een uitgelezen moment om weer eens wat tijd met San door te brengen. De dag begon al goed. "Ik moet nog even pinnen," zei ik, toen ik tien minuten te laat aan kwam lopen. We liepen naar de pinautomaat en ik wilde mijn pinpas uit mijn portemonnee pakken. Maar al wat ik vond: geen pinpas. Ik herinnerde me opeens dat Vriendje de dag ervoor bier had gehaald met de pinpas. Ik belde hem en zijn blijdschap was duidelijk te horen: "Kut. Ja, ik fiets wel naar jullie toe."
Zo gezegd, zo gedaan. Maar na een kwartier was Vriendje er nog niet. Hij belde: "Waar ben je?" Ik vertelde hem dat ik bij de Coffee Company zat, mét een koffietje voor hem. Opnieuw was zijn 'blijdschap' bijna tastbaar: "Oh. Ik sta bij Sandra voor de deur." Hij fietste terug en eind goed, al goed. De pinpas was weer terug, de koffie deed wonderen voor het humeur van Vriendje en konden San en ik alsnog de braderie over.
Dat hadden we beter niet kunnen doen. Alléén maar kinderkleren. En als je geen kinderen hebt, is dat gewoon niet zo leuk. Echt niet. Nooit niet. Voor San wel: die straalde bij elk jurkje die ze zag en zag haar meiden er al in lopen. Het eerste half uur zag ik ze er ook in lopen, maar daarna leken alle jurkjes, broekjes en rokjes op elkaar en werd alles lelijk.
Opeens, als een fata morgana, was daar de stroopwafelman. Verse stroopwafels. Nu begon ik te stralen. "Wil je een stroopwafel?" jubelde ik tegen San en terwijl zij nog instemmend antwoordde, sleurde ik haar al mee. "Hallooooooo!!!" galmde ik tegen de stroopwafelman, "mag ik twee stroopwafels van u?" Hij werd vrolijk van mijn blijdschap, die stroopwafelman. Maar ook een beetje verbaasd: "Word je altijd zo blij van stroopwafels?" Ik grijnsde naar hem: "Wel van deze, meneer!"
De voorjaarsmarkt was een teleurstelling. Maar gelukkig maakte het gezelschap van San én de stroopwafels veel goed.
Afgelopen zaterdag was het tijd om op pad te gaan met mijn moeder. Ze had een aantal punten op haar to do lijstje staan die ze graag in Amsterdam wilde doen. Zo wilde ze naar de markt én naar de Pandora Shop in de Leidse straat. Ze is namelijk groot Pandora-fan en zo'n complete winkel is dan natuurlijk de zevende hemel. Maar omdat we de dag achterlijk vroeg begonnen (8.00 uur stonden we op de markt), hadden we wat tijd over. "Laten we gaan ontbijten bij Ikea!" riep ik enthousiast. Ook mijn moeder was wel te porren voor een broodje.
Na het ontbijt liepen we nog even door de winkel voor de broodnodige batterijen en waxines. Midden op de trap naar beneden stond ik stil. "Jij geeft ook écht hé-le-maal niéts om mij, he?" riep ik boos naar mijn moeder. Ook mijn moeder bleef stil staan en keek me verschrikt aan: "Huh? Hoe kom je daar nou bij? Wat doe ik verkeerd?"
"Nee, jij geeft gewoon niets om mij," ging ik nog even door. Mijn moeder raakte steeds meer in de war.
Toen grinnikte ik en wees naar de énorme poster die boven de trap hing: 'Een eenvoudige manier om je familie en vrienden te laten zien hoeveel je om ze geeft.' Mijn moeder las de boodschap en haalde haar schouders op: "Had je maar jarig moeten zijn."
Dit jaar hangt van feestjes aan elkaar. Want ook vriendinnetje Danits gaat trouwen. Zij is heel romantisch ten huwelijk gevraagd door haar vriend en heeft heel hard ‘Ja’ gezegd. Gelukkig maar, want we waren wel toe aan een feestje. Ik heb een beetje een speciale rol in het geheel: ik mag haar getuige zijn!
Afgelopen vrijdag was de eerste grote avond in de opgang naar het huwelijk van Danits. Nou ja – voor mij dan, zij is natuurlijk al veel langer bezig met de voorbereidingen. Maar op deze avond was het tijd om definitieve afspraken te maken over wie wat doet. Want Danits en haar aanstaande hebben in totaal 3 getuigen die ze gemakshalve ook maar ceremoniemeesters hebben gemaakt. Reuze slim.
Ter verhoging van de feestvreugde, en omdat ik vond dat we Danits haar verloving nog niet genoeg hadden gevierd (trouwmagazines en een kaartje dekken gewoon niet de lading), besloot ik cupcakes mee te nemen. Mooi versierd met wit en roze, perfecte kleurtjes voor een bruid. De cupcakes waren niet helemaal zomaar bedacht. Ik had Danits de dinsdag ervoor nog gezien en toen had ze me toegefluisterd dat ze nog nooit een cupcake geproefd had.
Ze werden vol enthousiasme ontvangen, mijn cupcakes. Ik moest alleen wel opbiechten dat ik ze niet zelf had gemaakt, alleen maar zelf had versierd. Danits en de overige ceremoniemeesters keken me aan: “Dat moet je er dus gewoon niet bij vertellen.”
Maar Danits had ook een verrassing. “Ik wilde jullie iets geven omdat jullie zoveel voor ons doen tijdens de bruiloft. Maar ik wist niet wat. En jullie zijn zo verschillend – dus heb ik maar iets gekozen waar ik zélf heel gelukkig van wordt!” Snel pakten we onze cadeautjes uit (mijn medestanders in de liefde voor cadeautjes!) en zagen: SCHOENEN! Ons allerliefste schoenenvriendinnetje had geen beter cadeau kunnen uitkiezen. We dronken een glaasje wijn om de komst van de schoenen te vieren.
Danits gaat trouwen en we vieren het met cupcakes, wijn en schoenen. Hoera!
Zo af en toe mag ik me weer eens lekker laten gaan met San. Vorige week dinsdag was weer zo'n avond. Sandra vroeg mij mee naar een bloemstuk-workshop. Nu heb ik absoluut geen groene vingers, dus ik wist bij voorbaat al dat het een hilarische toestand zou worden. En dus twijfelde ik geen seconde: "Ja, leuk!"
En dus gingen we op weg. Sandra wist de weg wel, maar ik vertrouwde toch iets meer op TomTom. "Ik weet de straat wel, alleen het huisnummer niet. Maar ik weet heus zeker hoe het eruit ziet." De eerste kilometers gingen voorspoedig. Ik vroeg aan San wat ik kon verwachten op deze avond. "Oh," zegt San, "je had een mesje mee moeten nemen. En nog iets. Dat ben ik zelf natuurlijk ook vergeten. Ach, maakt vast niet uit." De brave leerlinge in mij kwam in opstand en verschrikt keek ik haar aan: "Hoe kun je dat nou vergeten? Ik kom niet graag ergens onvoorbereid! Straks wordt de juf boos op me! En dan kan ik er niet eens iets aan doen, want ik wist nergens van!" San haalde haar schouders op en liet mijn paniek langs zich heenglijden.
Ondanks het voorspoedige begin, gingen we de laatste paar honderd meter alsnog de fout in. San: "Ja, het is hier ergens. Dan moeten we sjoep-zo en sjoep-naar beneden." Een duidelijk verhaal, met nog duidelijkere handgebaren. Ik staarde mistroostig naar mijn TomTom, zonder ingevoerd huisnummer. "Oké, sjoep-zo en sjoep-naar beneden dus." Ik reed over de dijk en bij elke 'sjoep-naar beneden' riep San: "Ja! Oh nee, toch niet." Uiteindelijk vonden we het huis. Gelukkig. "Ik zei toch dat ik het zou herkennen!" aldus een trotse San. Ik knikte gelaten: "Ja hoor. Dat heb je fantastisch gedaan."
Eenmaal binnen mochten we losgaan met takken, mos en andersoortig groens. En los gingen we. Sandra was een voortdurende afleiding, terwijl ik natuurlijk goed probeerde op te letten wat de juf me vertelde. Echt hoor. Maar omdat San er dan weer doorheen kletste, moest ik de juf wel weer om extra hulp vragen. "Juuuuuf!!!! Help!" riep ik regelmatig, met wanhoop in mijn stem. Tot grote hilariteit van de overige aanwezigen. De juf werd zo zenuwachtig van zo'n behoeftige leerlinge, dat ze voortdurend met spullen uit andermans bak mijn stuk ging versieren.
Toen mijn stuk vorderde, kon ik mijn brave-leerling-imago van me afschudden en vermaakte ik mezelf, en San, met mos-grappen. Het groen vloog ons om de oren, terwijl San droog meldde: "We lijken wel Keet Mos." Waarvan akte.
Een avond vol zonnestralen
Muziek | Feestprinses
|
09 April 2012 | 23:18:56
Het was zo'n avond dat je niet naar buiten wilt. Koud, nat en guur. Maar voor sommige gelegenheden wil je gewoon van de bank af komen en de regen trotseren. Vanavond had ik zo'n gelegenheid: de ep-presentatie van vriendinnetje Patta, alias June Noa. Een spannende avond voor haar, dus een bosje tulpen was wel op z'n plaats. Rood, de kleur van liefde en van passie.
En passie heeft ze. Als een echte ster stond ze op het podium, terwijl ze haar geweldige nummers liet horen. Van zenuwen was niets te horen, ze rockte de pan uit. Ik stond vlak voor het podium en voelde me vereerd zo dichtbij deze souldiva te staan. Af en toe had ik zelfs het gevoel dat ze naar me keek, me herkende. Maar ik wist ook wel dat met zo'n fel licht het publiek voor haar waarschijnlijk niet te zien was. De presentatie viel in goede aarde, ook bij muziekgoeroe Leo Blokhuis die de eerste cd overhandigde. Niet aan June Noa, maar aan zomaar iemand uit het publiek.
Na het optreden bleef ik braaf wachten tot ik mijn bloemetje kon overhandigen. Zo'n ster moet eerst andere belangrijke dingen doen, dus ik had geduld. Maar al wie ik zag, geen June Noa. Tot haar trotse moeder me naar boven stuurde: "Dat kan best. Ga maar hoor..." Ik trok de stoute schoenen aan en ging backstage. Op bezoek bij vriendinnetje Patta die opeens soul diva geworden was. Een hysterische blije Patta zag ik. Ik gaf haar de bloemen en ze riep me toe: "Ik keek naar je, zag je dat? Ik zag je staan!!"
De regen op de terugweg voelde ik niet, na een avond vol liedjes die klonken, en vooral voelden, als zonnestralen.
Gistermorgen ging Vriendje met de auto naar het werk. Omdat zijn werk tegenover mijn nieuwe werk zit, zag ik kansen. Hij kon fijn spullen voor mij meenemen, terwijl ik met de fiets ging. Voordat ik moest beginnen, haalde ik mijn spulletjes op en nam ik de auto meteen mee. Vriendje kan namelijk voor elf uur wel op het parkeerterrein parkeren, maar daarna moet hij de auto verplaatsen. Geen probleem en nu ik er was al helemaal niet. Ik zou het wel even doen, hoe gemakkelijk kan alles soms zijn. Het bleek echter moeilijker dan gedacht.
Ik kreeg zijn pasje mee en stapte in de auto, terwijl ik gezellig belde met Danits. "Blablabla, wacht even hoor, ik moet even dingen doen met een pasje. Anders kom ik het parkeerterrein niet af. Blablabla..." Terwijl ik mijn vrolijke ochtendbelletje belde, probeerde ik het pasje in de gleuf van de automaat te stoppen. De melding 'Foutieve code' hield me niet tegen. Ik draaide het pasje om en bood hem nogmaals aan. Het apparaat slikte het kaartje in.
"Mmm...," zei ik tegen Danits, terwijl ik naar het apparaat staarde. "Ik krijg het pasje niet meer terug." Maar de balk ging wel omhoog. Ik bedacht me niet en reed door. Danits zette haar gezellige verhaal voort en ik reed het terrein af. Na zo'n dertig seconden nadenken, remde ik af. "Ik zou hier eigenlijk iets mee moeten doen, he? Ik had volgens mij dat pasje terug moeten krijgen." Danits grinnikte en zei: "Dan bel je Vriendje toch even."
Maar ik besloot terug te rijden en keerde. Ik zette de auto aan de kant en drukte op de bel. "Receptie!" klonk het uit de intercom. "Hi, ik ben de vriendin van Vriendje. Ik zou even de auto wegzetten voor hem, maar hij heeft het pasje ingeslikt. De automaat dan, niet Vriendje." Het meisje van de receptie begreep wat ik verkeerd had gedaan: "Je moest 'm voor het apparaat houden, niet invoeren." Ik realiseerde me dat ik nogal een flater sloeg bij de collega's van Vriendje. Helemaal toen ze zei: "Ik zal wel iemand van de technische dienst langs sturen."
Ik besloot daar niet op te wachten. Het was allemaal al suf genoeg. "Wil je dan zorgen dat Vriendje het pasje terug krijgt? Dan rijd ik nu verder." Voor de zekerheid, en omdat ik nog niet voor schut genoeg stond, herhaalde ik zijn naam nog maar eens: "Vriendje. Vriend-je." En toen, voor ik vluchtte, snel: "Oké, bedankt, daag!"
Vroeger las ik Witte Raven-pockets. Of beter gezegd: ik verslond ze. Als we op vakantie gingen, kocht mijn moeder een stuk of 20 op de rommelmarkt. Ik had ze voor het eind van de vakantie uit. Heerlijk, die romantische - en vooral brave - verhaaltjes. En nog steeds houd ik van brave meisjesboeken. Maar toen ik ouder werd, las ik een boek van Tess Gerritsen. Ik moest toch iets lezen! Ik was namelijk door mijn Witte Raven-pockets heen. En toen ik had boek uit had, was ik verkocht. Dankzij dat ene boek van deze briljante schrijfster.
Een paar weken geleden kreeg ik de uitnodiging om voor Vrouwenthrillers.nl Tess Gerritsen te ontmoeten. Daar zei ik natuurlijk geen nee tegen! Wat heet: ik sprong zelfs een gat in de lucht van pure piezelier. Zo'n kans krijg je tenslotte niet vaak. Ik legde mijn exemplaar van 'Het stille meisje' klaar, want ik wilde een gesigneerd exemplaar in mijn boekenkast kunnen zetten. Tess Gerritsen, ik bedoel maar!! Inmiddels heb ik van een aantal prominenten een gesigneerd exemplaar en mijn jeugdheldin - de basis van mijn werkzaamheden voor Vrouwenthrillers.nl - mag daar natuurlijk niet bij ontbreken.
Maar op de ochtend van het interview was ik wat zenuwachtig. Ik had me goed voorbereid en daarna mijn kladblok en pen in de tas gestopt. Met bibberende knietjes ging ik op weg naar het hotel. Maar terwijl ik onderweg was, realiseerde ik me opeens: "Shit! Boek vergeten!" Foeterend op mezelf stapte ik het hotel binnen. Hoe kon ik nou zo dom zijn? En een kladblaadje uit mijn notitieblok scheuren voor een handtekening, leek me ook weer zo knullig.
Maar zodra ik Tess ontmoette, was ik de handtekening zo vergeten. Ik zat naast Tess Gerritsen! En dat is eigenlijk heel wat meer waard dan een gesigneerd exemplaar...
Lees hier het interview met Tess. Wil je ook het boek 'Het stille meisje' winnen? Klik dan hier.
Het is inmiddels een jaar geleden dat wij twee poezels in huis kregen. Deze nieuwe bewoners en ik hebben erg aan elkaar moeten wennen, maar inmiddels zijn we vriendjes. Zulke vriendjes zelfs, dat ik weet wanneer ze 'zin' hebben. Klagend lopen ze dan door het huis. Het allebei liefst tegelijk - zoals dat gaat met vrouwen en hun cyclus. Het was de hoogste tijd om daar iets aan te doen en dus hebben we een aantal weken een logé in huis genomen. Grizzly.
Na een dag of twee was ons normaal zo keurige huis verandert in een bordeel. Grizzly kon 'er op' wanneer hij wilde, want Pip draaide met haar billen en lonkte met haar ogen. Ik vluchtte meestal weg uit het Wip-paleis. Ik hoef tenslotte niet alles van mijn poezels te zien.
En nu is het wachten. Op een eventuele zwangerschap. En waar ik vorig jaar nog gruwde bij het idee om te voelen of er poezentietjes aanwezig waren, tegenwoordig ben ik erop gefixeerd. Want er is mij namelijk gezegd dat ik het daaraan zou kunnen zien. En dus vraag ik elke dag: "Ben je nou zwanger? Laat me even jouw tepels voelen, ah toe?"
Afgelopen herfst ging Vriendje naar de tandarts. Hij was nog niet in Amsterdam naar de tandarts geweest, dus zochten we een nieuwe uit. Ik, angsthaas, vergezelde hem. Terwijl hij werd onderzocht en hier en daar werd gemarteld, zat ik te gniffelen in de wachtkamer. Want een beetje leedvermaak ga ik nooit uit de weg. Maar zelf een afspraak maken: ho maar!
Helaas moest ik enkele weken geleden wel naar de tandarts. Schoorvoetend ging ik naar binnen bij de dame die ik maanden geleden een handje had geschud, als 'vriendin van...'.
Ik kom binnen en de jonge tandarts kijkt me onderzoekend aan: "Ik ken jou toch al? Maar ik heb jou nog nooit in de stoel gehad?" Ik was onder de indruk van haar geheugen: "Eh ja. Mijn vriend is bij jou geweest." Er ging een lampje branden bij deze tandarts met een bizar goed geheugen: "Oja! Daar had ik nog een vervolgafspraak mee. Maar toen is hij niet meer gekomen." Ik grinnikte: "Ja, hij vond het niet zo leuk bij jou." We lieten Vriendje voor wat hij was en ging aan de slag met mijn kies. Als ik wegga, herinnert ze me nog even aan Vriendje. "Het is echt belangrijk dat hij komt."
Maar ik was er nog niet vanaf. Een week later mocht ik weer op audiëntie bij mijn tandarts. Ze heeft werkelijk een olifantengeheugen. "Heb je jouw vriend al gezegd dat hij een afspraak met me moet maken?" is het eerste dat ze tegen me zegt. Ik lach en antwoord dat hij het druk heeft en niet zoveel zin heeft in een bezoekje aan de tandarts. Ze begrijpt hem wel, maar: "Hij moet wel komen hoor." Ik knik en beloof dat ik het zal doorgeven. Ik kan de gedachte dat ze wel echt héél graag een date met hem wil niet onderdrukken...
De week daarop moest ik voor de laatste keer in deze reeks naar de tandarts. Ik loop de behandelkamer in en opnieuw begint ze over Vriendje. Ze is een tandarts met een geheugen als een olifant, maar ze is ook bijzonder vastbesloten. Maar ik ook. Ik ben een vrouw met een missie. "Ik maak zometeen een afspraak voor Vriendje." Ze glimlacht: haar doel is bereikt.
Twee weken later is het de beurt aan Vriendje. Ik krijg een sms van hem: "Ik moet zo naar een hele gevaarlijke tandarts!!!" en dan nog één: "Een levensgevaarlijke tandarts!!" Ik lach, met een beetje leedvermaak. Hij heeft er zin in. Maar hij gaat. Als is het dan met tegenzin.
Afgelopen dinsdag mocht ik weer naar het ziekenhuis. Dit keer niet voor mijzelf, maar voor Danits. Die kreeg een oogonderzoek, voorbereidend op de operatie die ze later deze week zou ondergaan. Danits had mazzel: zij wordt geopereerd door de Ogentovenaar. Een hele slimme professor die met liefde haar ogen even wil maken.
Na een hele ochtend wachten, onderzoekje door stagiaire optometrist, wachten, onderzoekje door een knappe co en wachten, was het eindelijk tijd voor onze ontmoeting met de Ogentovenaar. Toen Danits naar binnen werd geroepen, snelde ik achter haar aan. Ik liet haar niet alleen het hol van de leeuw betreden. Er stond een hele kring stoelen, waar wij braaf op gingen zitten.
Toen druppelen ook de optometrist, stagiaire optometrist en drie co-assistenten binnen. En de tovenaar zelf: "Waar is Laurens? Die jongen is altijd te laat." Geïrriteerd: "Heel vervelend is dat." Toen 5 minuten later de knappe co binnenkwam, begreep ik dat hij Laurens moest zijn én dat hij een slechte beurt had gemaakt bij de leraar.
Toen iedereen zat, begon het college. Want daar leek het verdacht veel op. Danits was geen patiënt meer, maar een pop die werd gebruikt om ons leerlingen iets te leren. Haar hoofd ging van links naar rechts en omhoog en naar beneden, terwijl de Ogentovenaar in rap tempo vertelde wat hij deed en wat haar klachten waren. Opeens stelde hij een vraag: "Waarom is dat -medische term- nu 14% en was dat -medische term- vanmorgen nog 8%? Jij, stagiaire."
Het werd stil in de kamer. Akelig stil. "Uhm.." begon de stagiaire, om vervolgens weer niets te zeggen. Ze wist overduidelijk het antwoord niet. De stilte was niet om aan te horen. "Nou?" zei de Ogentovenaar streng. "Weet je het niet? Dat behoor jij te weten. Vanavond ga je het lezen en morgen weet je het." Hij haalde adem en diende de nekslag toe: "Dat is het verschil tussen een stagiaire en een co-assistent."
De Ogentovenaar vroeg aan de co's: "Wat is dit -medische term- en wat is het gevolg?" Ook nu een oorverdovende stilte. "Weten jullie dat niet? Daar heb ik het afgelopen week tijdens college over gehad." Het bleef stil. Ik voelde me zelfs schuldig dat ik het antwoord niet wist. Waarom had ik me ook niet beter voorbereid? "Het is bedroevend gesteld met jullie basiskennis." De co's bleven stil en ik knikte. Het was inderdaad bedroevend gesteld met mijn basiskennis.
De professor vervolgde zijn mini-college. De medische termen vlogen ons om de oren en ik kreeg steeds meer het gevoel de slechtste leerling van de klas te zijn. Ik keek snel naar Danits hoe het haar verging. Ze keek met grote ogen terug. Gelukkig: ik was niet de slechtste leerling in mijn eentje. Snel vestigde ik mijn aandacht weer op het verhaal van de tovenaar en knikte heftig. Alsof ik het begreep. Zodat mijn leraar zag dat ik in elk geval mijn uiterste best deed om te luisteren. Alsof ik ook een onwetende co was. Danits deed hetzelfde.
Toen we klaar waren, rende ik bijna naar buiten. Ik voelde mijn wangen branden en draaide me om naar Danits. Ook bij haar kwam bijna stoom uit haar oren. "Ik heb klotsende oksels," kon ik nog net uitbrengen, voor we in een zenuwachtige slappe lach-bui terechtkwamen. Wat een avontuur. Danits en Lies: midden in Grey's Anatomy. Compleet met knappe co en strenge chief.
"Danits, ik ben oud!" hijg ik bijna astmatisch in mijn telefoon. Danitsja's gortdroge antwoord komt (te) snel: "Ja, dat wist ik al. Maar hoezo dan?"
Ik vertel haar over zaterdagavond. Een feestje bij mijn lieve vriendinnetje Danielle. De held is afgestudeerd en 25 jaar geworden. 25 jaar. Dat is jong. Dat is 8 jaar jonger dan ik ben. 8 jaar. En dat zijn veel jaren - feestjestechnisch gezien. Dat heb ik geweten: ik was de oudste. En toen de ouders van Danielle waren gevlucht voor al het feestgedruis, was ik zelfs de aller-oudste. De aller- aller-oudste. Ik negeerde dit feit en had pret met de jarige Jet, vriendinnetje Claudia en haar M. In ons geval zegt leeftijd niet zoveel. En je bent zo jong als je je voelt.
Maar op het moment dat ik bijna vergeten was dat ik al 32 jaar ben en de rest vooral niet, kwam er een meisje op me af: "Ben jij de zus van Danielle?" Ik schud ontkennend mijn hoofd en glimlach vriendelijk: "Nee hoor. Gewoon een vriendin." Het meisje knikt lief en kijkt naar mij (32) en Claudia's M (30): "Oh, dat dacht ik even. Omdat jullie allebei ouder zijn dan de rest hier."
Pang. Schot. Oja, ik ben oud.
"Ja," zegt Danits, na mijn verhaal te hebben aangehoord. "Ik snap het. Weet je wat een oplossing is? Gewoon geen vriendschap sluiten met mensen die jonger zijn dan 30. Dan kom je ook niet in deze situatie terecht."
Ik grinnik, maar besluit haar advies niet op te volgen. Mijn vriendinnetjes vind ik veel te lief en gezellig. En de feestjes met hen zijn ook veel te leuk. En ach, ik blijf er jong bij. Of in elk geval 32.
Met Sinterklaas gaven ze bij Bruna Nijntjes weg. Sinterklaas-nijntjes. Supercoole dingen die mijn spaargrage moeder allemaal bij elkaar spaarde. Na een shopsessie (die ons vele boeken en een lege portemonnee opleverde) bleek dat we heel veel Nijntjes hadden gekregen van de aardige Bruna-dame.
Dolenthousiast scheurden mijn moeder en ik de verpakkingen los en hoopten we op zoveel mogelijk verschillende Nijntjes. Natuurlijk hadden we vaak dezelfde Nijntjes. We komen om in de Pieten. Zo hebben we ook een dubbele Piet Nijn. En mét oor en één zonder oor. Mijn moeder is resoluut: "Dan gooi ik die zonder oor weg!' Met open mond kijk ik haar aan: 'Ik heb jou toch ook niet weggegooid toen je een gehoorapparaat moest?" Mijn moeder zwijgt even en zegt dan: "Prima, dan houd ik 'm wel." Ik herademde.
Nu struinen mijn moeder en ik door het Kruidvat. We zijn blij met alle paasspullen en ik overtuig mijn moeder van de noodzaak van paasspullen in huis. Na licht tegensputteren geeft ze toe. Dat heeft vooral te maken met de zachte haas-knuffels die ze ziet. Mijn moeder heeft één zwakte: ze houdt van knuffels. Van die extreem zachte. Meestal houdt ze zich sterk en volstaat een knuffel met de knuffel in de winkel. Maar deze hazen moeten mee naar huis. Dat is een duidelijke zaak. We zetten de hazen in de kar en lopen blij naar de kassa. Zij een haas, ik een haas - dat wordt vast een mooie paas.
Mijn moeder rekent Haas 1 en Haas 2 af en loopt naar de deuren, waar ze een ontstellende ontdekking doet. Ze draait zich om en zegt: "Deze gaan we ruilen." Ze laat Haas 1 zien. "Waarom?" Mijn moeder trekt even aan zijn oren: "Zijn oren blijven niet staan. En dat wil ik niet. Van die ander staan ze wel recht." Ik bekijk Haas 1 kritisch en vind hem zielig kijken. "Nou zeg, ik vind het wel gezellig staan. Ik wil hem houden." Mijn moeder haalt haar schouders op en loopt de winkel uit: "Ook goed."
Ik wandel achter haar aan en mompel: "Ik ruil jou toch ook niet in omdat jouw oren kapot zijn? Heb je dan niets geleerd van de Sinterklaas-Nijn?"
Omdat we elkaar al een tijdje niet hadden gezien, vonden Lein en ik de hoogste tijd voor een uitje. Eerst ontspannen in de sauna en dan lekker een hapje eten was ons plan.
Na een ontspannen dagje Spa Zuiver voelden we ons als prinsesjes. Compleet verwend! We waren zelfs zo relaxed, dat we kozen voor een restaurant in de buurt van mijn huis. We waren te rozig om de drukte van het Amsterdamse centrum op te zoeken. En dus werd het een Indiaas restaurant. Ik had nog nooit Indiaas gegeten, dus was erg benieuwd.
Het was stil in het restaurant. Doodstil. Eigenlijk waren we de enige aanwezigen. Dat werkte al op onze lachspieren, maar we besloten toch om te blijven. Het zou vast wel drukker worden. Dachten we. Dat bleek niet zo te zijn.
Maar de afwezigheid van andere gasten, gaf ons wel de gelegenheid om ons even twee prinsesjes te blijven voelen. Want we kregen nu alle aandacht. En daar maakten we grif gebruik van. Ons vochtgehalte was na de sauna natuurlijk erg laag, dus kon de aardige dame die ons bediende de aanvoer van cola lightjes en spa roodjes maar amper bijhouden.
Toen het eten werd geserveerd, waren we blij verrast. Wat veel! En na proeven vooral: wat heerlijk! Het eten bleef maar komen, brood, vlees, salade - er kwam van alles op tafel. Als laatste kregen we een bakje met groenten en een soort rode saus. Het zag er lekker uit, maar ook geheimzinnig. Wat zou het zijn? Marjolein vroeg aan de - zo was gebleken - niet Nederlands sprekende bediendame: "What's this?"
"Veggie-table" antwoordde de bediendame vriendelijk. Marjolein dacht dat ze het niet helemaal goed verstond en zei: "I'm sorry?"
Stomverbaasd was ze. De bediendame. Ze keek naar mij alsof Marjolein een beetje simpel was. Hoe kon ze dat volkomen logische antwoord nou niet begrijpen? "Veg-gie-tab-le," herhaalde ze, langzaam en extra duidelijk.
Ik had 'm inmiddels door. Veggie-table - groenten op z'n Indiaas dus. Ik kon met moeite de drang om onder onze eigen veggie-table weg te kruipen van het lachen en smoorde mijn gegrinnik in een servet.
Marjolein was sterker dan ik. Ze bedankte de bediendame en wachte keurig met gieren tot de ze in de keuken was verdwenen. Waar ze ongetwijfeld aan de kok het verhaal vertelde over die domme blonde dame die niet eens wist wat een veggie-table was...
Afgelopen dinsdag begon ons weekend. Midden in de week, maar dat krijg je met een in de horeca werkend Vriendje. Maar ook doordeweeks is een weekend leuk. Mits je er goed van geniet, natuurlijk. En dat deden we - goed genieten. Na een middagje hangen in de sauna, besloten we dat er nog best een filmpje achter aan kon. We reden naar de Pathé Arena en kozen voor 'The Grey'. Een spannende en aangrijpende overlevingsthriller, volgens mijn Pathé-app.
De film begon en was vanaf minuut één niets voor mij. Ik probeerde het nog wel, maar na twintig minuten haakte ik echt af: "Vind je het echt leuk? Nou, ik ga M&M's eten." Ik dook in mijn gele zak en liet Vriendje verder kijken. Voor mij hoefden die grommende beesten en rondslingerende ledematen niet zo. Na een uur draait Vriendje zich naar me toe: "Ik moet naar het toilet." Verheugd kijk ik hem aan: "Ik ook!" We houden het nog tien minuten uit, maar vinden dan allebei dat het genoeg is. 'The Grey' was duidelijk niet onze film.
Omdat het nog vroeg was, kon er nog best een filmpje achteraan. Nog voor Vriendje kon kijken wat er nog meer draaide, riep ik al blij: "The woman in black!" Met Harry Daniel Potter! Mijn liefde! Mijn held!" Gelukkig voor mij weet Vriendje van mijn absurde liefde voor dat veel te jonge jochie en braaf haalde hij de kaartjes. Blij lachend liep ik de zaal in en genoot bij het vooruitzicht van mijn eigenste volwassen Harry Potter.
Het lachen verging me snel. Waarom wist ik niet dat het zo eng zou zijn? Ik houd helemaal niet van enge films! Ontzet keek ik naar Vriendje, die grinnikte: "Ja, maar dit is helemaal geen thriller. Dit is een horrorfilm. Wist je dat niet?" Hij voegde er nog wel even aan toe: "Volgende keer kies ik de films. Jij kan dat dus niet zo goed."
Ontdaan en vooral bang was ik, na de film. We liepen terug naar de auto en het kon mij niet snel genoeg gaan. Geen wonder, want de geluiden van de Arena Garage leken verdacht veel op die van een horrorfilm. Thuis aangekomen, wist ik wat ons te doen stond om slapeloze nachten te voorkomen: "We moeten voor we naar binnen gaan drie keer springen. Dan nemen we de geesten van de film niet mee!" Vriendje weigerde in eerste instantie, maar weet van mijn vasthoudendheid. Om er vanaf te zijn, sprong hij ook drie keer. Mijn truc werkte; ik sliep 's nachts rustig door, zonder nare dromen.
De volgende dag moest Vriendje me nog even plagen (of terugpakken, vanwege het springen?) en stuurde me onderstaande. Fijn.
Afgelopen zondag mocht ik met vriendinnetje Marieke mee naar 'Next to Normal'. Een onthutsende musical over een moeder die totaal ontspoort en wat voor gevolg dit heeft voor haar gezin. Marieke vertelde me dat ik zakdoeken moest meenemen, omdat het nogal heftig zou zijn. Ik geloofde haar nog niet helemaal en vergat de zakdoeken dus compleet.
Met een drankje en verjaardagscadeautje (voor jarige Miek), kletsten we voorafgaand aan de voorstelling gezellig bij. Het was een ware spraakwaterval. Het was dan ook alweer anderhalve week geleden dat we elkaar hadden gezien... Toen ik nog snel even naar het toilet ging, herinnerde ik me opeens Miek's Grote Boodschap: de zakdoeken! Ik greep wat handdoekjes en liep trots naar Miek: "Kijk! Voor onze tranen!" Tevreden liepen we de zaal in.
De zakdoeken bleken niet overbodig. In het begin probeerde ik mijn tranen voorzichtig achter mijn bril weg te poetsen, zonder dat iemand het zag. Maar nadat ik Marieke ook hoorde snuffen, liet ik ze maar gewoon de vrije loop. We werden overspoeld met rauwe emoties, fantastisch vertolkt door Simone Kleinsma, Wim van den Driessche en Freek Bartels. De drie open doekjes op het eind waren dan ook echt verdiend. Toen we wegliepen, hadden Miek en ik opeens niet zoveel meer bij te kletsen. We waren allebei diep onder de indruk en dat was te merken: geen spraakwaterval. Het enige dat we konden uitbrengen was: "Zie je mascarasporen op mijn gezicht?"
Diep in gedachten liep ik door de parkeergarage. Opeens werd ik gestoord door iemand die zacht aan het zingen was. Ik keek achterom en zag Wim van den Driessche. Kom ik gewoonlijk vrij goed uit mijn woorden (humhum), dit keer lukte me dat van geen kant. Maar ik moest wat zeggen: "Oh! Het was mooi. Ik ... U was goed," stamelde ik. Wim stopte met zingen: "Bedankt." Ik brabbelde nog even door: "Het was ... Mooi, ja, dat was het...," maar Wim had al geen boodschap meer aan mijn onduidelijk gevormde zinnen. Hij liep snel door.
Ik kon hem geen ongelijk geven. Ik was ook heel even 'Next to Normal'.
Bij ons thuis was er altijd wel een muziekinstrument te horen: Leo op z'n gitaar, mijn moeder op de piano. Thuis was mijn veilige haven en de muziek maakte het tot mijn basis, mijn ruggengraat. Ook ik deed een poging tot pianospelen, zij het vaak een mislukte. Daarnaast zongen we veel en graag. Mijn vader (hard) in de kerk en mijn broers in een band. Mijn broers waren mijn grote muzikale helden. Ik keek enorm tegen ze op.
Ik zong ook regelmatig. In een musicalgroep en op zangles. Daarnaast trad ik zo af en toe op. Met mijn broers. Op een bedrijfsfeest, in de kerk, bij een huwelijk van neef of nicht en zelfs eens in het Huis van Bewaring. Naarmate ik ouder werd, durfde ik niet meer te zingen. In Amsterdam kon ik geen leuke zangdocent vinden en meerdere pogingen tot vinden van een musicalgroep leverden ook niets op. Het zingen zakte dus weg en ik raakte ervan overtuigd dat ik het niet meer kon. 'Das war einmal..' Maar zo af en toe, op een verjaardag, haalt Leo de gitaar uit z'n hoes en zingen we een deuntje. Doe Maar, de Beatles of nummers van Leo en Matthijs. Ik geniet dan enorm en voel me weer die tiener, opkijkend naar haar grote broers.
Gister vierden Matthijs en Sjoukje hun verjaardag. Dit keer geen huiselijk festijn, maar een mooie feestzaal met veel vrienden en familie. En, je raadt het al: Leo trok de gitaar uit de hoes en vond het tijd voor een liedje. Glunderend stond ik aan de kant. Fijn, mijn grote broer zingen - altijd goed voor een feestje. Toen hij vervolgens Matthijs naar voren haalde, juichte ik het hardst. 'Net als vroeger, joechei!'
"En Marlies kan dan ook wel even meedoen," hoorde ik Leo zeggen. Mijn gezicht betrok: dat was niet mijn plan. Ik was niet voorbereid, ik was onzeker, ik kan niet zingen - ik had op dat moment miljoenen excuses kunnen geven. Maar excuses werken niet bij mijn broers en dus liep ik schoorvoetend naar het midden. "We doen 'Is she really going out with him'," aldus onze muzikaal leider Leo. Matthijs en ik keken elkaar vertwijfeld aan: dat nummer hebben we al zo lang niet meer gedaan: wat is de tekst? En wie doet ook alweer wat? Opnieuw was het Leo die ons vertelde wat te doen: "Marlies de coupletten, wij vallen in bij het refrein."
En we zongen. Net als vroeger. En toen ik heel even twijfelde wat de tekst was, hoefde ik alleen maar even naar mijn broer te kijken. Een vertrouwd gezicht: een muzikaal steuntje in de rug.
Gisteren was het weer tijd voor een bezoekje aan de gyn. De laatste keer was ik met Vriendje geweest en dat pakte niet zo goed uit. Niet door Vriendje hoor, maar de gehoorde berichten waren vrij matig te noemen. Omdat ik erg van structuur houd en van mening ben dat verandering niet altijd positief is, nam ik dit keer gewoon mijn vaste partner in gyne-crime San mee. Dan zou het vast allemaal reuze meevallen. Maar ik ging nog verder: ik trok het meest kleurige shirtje dat ik heb uit mijn kledingkast en plamuurde mijn koortsuitslag vakkundig weg. Ik was klaar voor de strijd die bezoek aan gyn heet.
Met het hoofd omhoog wandelden we het ziekenhuis in: "Dit gaan we wel even fiksen. Dit kunnen wij." We kwamen in een wachtkamer, waar het - natuurlijk - doodstil was. Soms, als ik nerveus ben, ben ik niet zo aardig. Niet zo zeer tegen anderen hoor. Tenminste, zo lang ik niet te hard praat. En dat was nou net mijn probleem. Er kwam iemand langs, die nam iemand mee: "U mag met mij mee naar binnen." Ik, in niet zo aardige modus, mompelde tegen San: "Ik wil niet met haar mee naar binnen." Het mompelen was alleen iets harder dan gepland.
"Zei ik dat hardop?" vroeg ik stomverbaasd aan San. Zij grinnikt en zegt: "Yep. Dat ben ik wel van jou gewend." (Au.) San lachte ondertussen lief naar dame in kwestie en ik deed eenzelfde poging. Ik schud mijn hoofd en murmel dat dat toch niet de bedoeling was. San blijft grinniken en natuurlijk moet ik uiteindelijk ook lachen. Hard natuurlijk, zoals ik dat kan. Dan fluistert San me een advies in m'n oren: "Je moet lief tegen ze doen, dan doen ze ook lief tegen jou." Ik knik, ze heeft gelijk. Er komt weer iemand langs. "Hallooooo!" zwaai ik vrolijk. Er wordt vriendelijk terug geknikt en ik draai me om naar San: "Zo beter?" San is tevreden.
Het blijkt dat haar advies werkt. Ook de gyn is tevreden, dit keer.
Gister was mijn kleine grote vriendinnetje Yasmin (20 mnd) op bezoek. Niet alleen hoor, met haar kleine zusje én Mama-San. Yasmin is dol op dieren en is bij ons aan het goede adres. Vissen, fugel en poezen zwemmen, vliegen en lopen hier rond alsof zij huiseigenaar zijn. En Yasmin hobbelt er vrolijk achteraan.
Yasmin spreekt een mengelmoes van peuters, Marokkaans en Nederlands. Zij wordt namelijk tweetalig opgevoed, want ze heeft een Marokkaanse papa en een Nederlandse mama. En ik leer een beetje Marokkaans met haar mee, anders kan ik mijn kleine grote vriendinnetje straks maar amper verstaan. Dus ik begrijp haar, als zij achter Pip aanwaggelt met haar armpjes wijd open, terwijl ze zegt: "Agi miauw! Agi!" (Fonetisch: "asjie miejauw).
Helaas voor haar zijn mijn poezels geen kinderen gewend, dus ze moeten ze erg wennen. En agi'en ze niet zo snel. Maar Yasmin geeft niet op en blijft vrolijk achter Pip en Bloem aan huppelen.
's Avonds vertel ik aan Vriendje over de eigenwijze poezels en de schattige Yasmin met haar 'Agi miauw'. Vriendje moet lachen en zegt: "Daar heeft Loekie de Leeuw het dus vandaan! As-je-me-nou is asjie miejauw!" Ook ik moet lachen en realiseer me dat Yasmin haar tijd ver vooruit is: dit is integratie volgens een één-jarige.
Toen er nog geen Vriendje was, had ik al in mijn hoofd dat ik ooit in december zou willen trouwen. Vooropgesteld dat er ooit een Vriendje zou komen. Gelukkig kwam die, maar hij had hele andere wensen: "Bruiloften horen in juni. Of augustus of september ofzo." December kwam er bij Vriendje niet in.
Gelukkig voor mij hield de gedachte aan een eventuele bruiloft in december hem niet tegen om mij te vragen. Op dat moment stelde ik mij open en maakte het mij niet uit in welke maand ik zou trouwen. Zolang ik maar met hém zou mogen trouwen. Dus toen de eerste verlovings-hysterie wat gezakt was, kwam de onvermijdelijke vraag: "Wanneer gaan we trouwen?" Ik had wel een datum in mijn hoofd, maar: "Zeg jij het eerst maar!"
Vriendje kwam volledig onverwacht met zijn antwoord: "Ik dacht aan 12-12-12." Stomverbaasd en blij (!!) roep ik uit: "Die datum had ik ook in mijn hoofd!"
Voor mij was het duidelijk: een december-bruid zijn, leek me altijd al reuze. Maar ik begreep zijn voorkeur nog niet helemaal. Hij wilde immers altijd in de zomer trouwen? Zijn reden was ontroerend en bijzonder tegelijk: "Jaren geleden, voor jouw tijd, riep ik altijd al tegen collega's dat ik 12-12-12 zou gaan trouwen. En nu komt het nog uit ook..."
Vriendje en ik trouwen op 12-12-12. Gewoon, omdat het kan. Nog maar 280 dagen wachten.
Vroeger hadden wij een lidmaatschap op de Donald Duck. Altijd leerzaam, zo'n Duck. Ik had alleen nooit verwacht dat het voor mij een belangrijke richting aan mijn leven zou geven. En dan heb ik het niet over het Disney-aspect.
Toen ik een jaar of dertien was, las ik in de Duck over een nieuw te openen huis in Nederland. Het Ronald McDonald Huis. Het werd, als ik mij goed herinner, geopend naast het AMC ziekenhuis in Amsterdam. Het was maar een kort berichtje, maar het (goede) doel was duidelijk: een thuis ver van huis voor zieke kinderen en hun ouders. Dit sprak mij zo enorm aan, dat ik direct dacht: 'daar wil ik werken!'
Meisjes van dertien denken wel vaker dat ze iets willen worden, maar deze gedachte bleef altijd in mijn achterhoofd terwijl ik mijn vrolijke leven leefde. Twee jaar na het overlijden van mijn vader moest ik kiezen naar welke opleiding ik zou gaan. Het enige dat ik wist, was dat ik iets goeds wilde doen met mijn leven. Net als mijn vader.
Omdat ik mezelf niet het Woord van God zag verkondigen op een preekstoel, besloot ik Maatschappelijk Werk en Dienstverlening te gaan studeren. Met als uiteindelijke richting Medisch Maatschappelijk Werk. Zodat ik misschien ooit in een Ronald McDonald Huis kon gaan werken, want dat bleef nog steeds trekken.
Maar zoals dat gaat in een mensenleven, liep het allemaal anders. Ik studeerde uiteindelijk af aan de opleiding Personeel & Arbeid en werkte een jaar of zeven als HR adviseur, om vervolgens de overstap te maken naar de schrijverij. Inmiddels was ik in september 2004 als vrijwilliger begonnen in het Ronald McDonald Huis VUmc Amsterdam en leek het erop dat ik mijn doel 'werken in een RMC huis' toch bereikt had.
Toen het een paar jaar geleden allemaal wat moeilijk werd, fantaseerde ik met Danits over wat voor mij de absolute topbaan zou zijn. "Je zou eigenlijk parttime bij RMC moeten werken en verder freelance schrijven. Dat is voor jou het allerbeste, the best of both worlds enzo!" riep mijn lieve vriendinnetje enthousiast. Ook ik zag daar de voordelen van, maar het was mijn tijd nog niet.
Tot een paar weken geleden. Ik solliciteerde naar een functie als Assistent Huismanager bij het VU huis. En ik heb de baan gekregen! Vanaf 1 april zal ik 18 uur in het Ronald McDonald Huis VUmc Amsterdam als Assistent Huismanager werken en daarnaast vrolijk blijven schrijven.
Eindelijk the best of both worlds. De uitdaging van mijn leven!
In de tijd dat ik nog single en 'recessie' een voor mij onbekend woord was, bevond ik me met enige regelmaat in de kroeg. Dansje hier, drankje daar en dweilend weer naar huis. Op dat soort avonden lieten ook de heren zich niet onbetuigd. Dansje hier, drankje daar en ze wilden het liefst met me mee naar huis. Daar zat ik nooit zo op te wachten. Een beetje zoenen oké, maar verder was ik niet zo'n held. Dus sjanste ik, danste ik en dronk braaf mijn drankje, maar ging naar huis met beschermengeltjes San en Danits.
Zelf kon ik me ook aardig beschermen. Gaf nooit mijn telefoonnummer of adres en ging ook niet naar buiten. Maar de allerbelangrijkste manier om lastige (!) mannen om de tuin te leiden, was mijn alter ego: Angelique van Zon. San, Danits en ik hadden een heel verhaal om haar heen bedacht. Ze was altijd 25, werkte als schoonheidsspecialiste en woonde in Zwolle. En die avond was Angelique voor het eerst (...) op stap in De Grote Boze Stad.
Het ging erin als zoete koek. Niet alleen bij de heren, ook bij ons. Angelique was een beetje onze foute, naïeve stapvriendin. We mochten haar wel, die Angelique. En waarom ook niet? Ze deed immers geen vlieg kwaad?
Maar zoals dat gaat met stapvrienden: die verlies je op een gegeven moment uit het oog. Zo ook Angelique van Zon. Ik hoef tegenwoordig geen valse naam meer op te geven (recessie, verloofd - dat soort dingen...) en Angelique raakte in de vergetelheid. Geen wonder. Ze bestaat immers niet, alleen in onze fantasie. Tot een bericht van Danits een paar weken geleden: "Ze bestaat echt!!"
Wie had dat gedacht... Ook mijn alter ego is opgegroeid: ze is inmiddels dylexie- en discalculatiespecialist en moeder. Ze is alleen wel een stukje sneller volwassen geworden. Van 25 naar 39 in een paar jaar tijd! Tjonge...
Tijdens het eten van een stukje worst op een verjaardag, stuitte ik op een hard stukje. Een keihard stukje. Ik voelde iets knappen en mijn moeder, zuster Klivia van der Molen, voelde even aan de bewuste kies. “Het zit los!” Ik vond haar conclusie niet gezellig, dus ik besloot de negeermodus aan te zetten.
Maar na anderhalve week wist ik dat het niet langer zo kon. Niet alleen had ik vaker pijn, ik voelde zelf nu ook iets wiebelen. En wiebelen is niet een goed werkwoord als het gaat om het gebit. Kauwen, bijten, knarsen: alles mag, behalve wiebelen.
Op naar de tandarts. Ik was er al twee jaar niet geweest, want ik ben Bang. En gezien de wiebelende toestand van kies, was ik Bang dat die getrokken moest worden. En dan ga ik liever helemaal niet naar de tandarts. Maar ik kwam er niet meer onderuit. Ik moest. Uit pure zelfbescherming had tot het bewuste bezoek de negeermodus nog de overhand: “Vriendje, kunnen ze tanden ook plakken?”
De tandarts had slecht nieuws voor me: “We moeten een gedeelte van de kies trekken. Hij is op een ongunstige plek afgebroken. Het kan niet anders.” Uit pure paniek kon ik geen woord meer uitbrengen. Kies moet getrokken worden. Nog zo’n werkwoord die ik liever niet associeer met m’n gebit. ‘t Is wel een beetje raar – 32 jaar … en nog nooit een kies laten trekken!
In de wachtkamer
Het viel me mee. De tandarts bleek heel lief en verdoofde me en deed niets wat ik niet wilde. Ruim een uur later kwam ik van de stoel en voelde me bere-stoer. Tandarts: “Het kan nog een klein beetje pijn doen, maar met een paracetamol is dat prima te onderdrukken.” Ik kon nog net beleefd knikken, maar was in mijn hoofd al met totaal andere dingen bezig. Want ik vond mezelf een regelrechte held en vertelde dat aan iedereen die het maar horen wilde. Wat een feest!
De klap kwam na tien uur ’s avonds. Pijn. Pijn. Pijn. Het hele weekend op bed met een kies die mijn hele hoofd terroriseerde. Paracetamol, Ibuprofen, Finimal, Nurofen: alles geprobeerd. Niets hielp. Echt niets.
Vanmorgen was ik er klaar mee en belde de tandarts: “Het kan twee tot drie dagen zeer doen.” Hé, dat wist ik niet! “Maar dit is al dag drie!” De assistente antwoordde braaf dat ik morgen weer moest bellen als het nog zeer doet. Op mijn dringende vraag of ze dan een andere pijnstiller had, wil ze me een standaard-Ibuprofennetje aansmeren. “Maar die heb ik al geprobeerd, die werkt niet!!”
“De tandarts die u behandeld heeft, is er niet.” Ik kwam niet verder met deze dame, zover was ik al. “Dus ik kan geen andere medicatie krijgen?” De assistente voelde overduidelijk niet mijn pijn, te merken aan haar vrolijke antwoord: “Nee. Beterschap en fijne dag!”
Vriendje en ik proberen om een nestje kittens te krijgen. Pip is de aangewezen moederpoes en Grizzly zou de papa moeten worden. De naam Grizzly is niet zo verkeerd gekozen: hij heeft wel wat weg van een beer. Maar een lieve, want er zit absoluut geen kwaad in deze jongen.
Terwijl wij vooral bezig zijn met aan elkaar wennen (er wordt wat afgeblazen), zijn neefjes Merijn en Jurre dolgelukkig. Want als tante Marlies jonge katjes krijgt, betekent dit dat zij twee kittens krijgen. En dat is goed nieuws voor de mannen. Ze zien het al helemaal zitten. Merijn vraagt me de hemd van het lijf over wat, wanneer en hoe en ook Jurre heeft wat vragen.
Grizzly (beer) Ondeugende Pip steekt haar tong uit
Toen ik ze een foto van onze eigenwijze Pip liet zien, moesten ze erg hard lachen. Dat zou wel een stoere mama worden voor hun kittens: dat zagen ze wel zitten. Echter, de foto zagen ze op mijn telefoon. En mijn telefoon heeft barsten in het scherm (één keer te vaak gevallen). En deze barsten lijken wel heel erg op krassen. En dat baart Jurre grote zorgen.
Een paar dagen later zie ik Jurre en Merijn weer. Opnieuw gaat het over Poes, Kater en eventuele verdere activiteiten. Dat Jurre zich zorgen maakt, blijkt wel uit het volgende: "Tante Marlies, we willen liever niet zo'n ondeugende poes als die van jou. Want straks doet die ook wat ze met jouw telefoon heeft gedaan. En dat is wel een beetje jammer voor de nieuwe telefoon van mama."
(Gelukkig kon ik hem snel gerust stellen: dit kwam gewoon door de dommigheid van tante Marlies...)
Vriendje belt: "Kun je kijken of je de persconferentie van de Elfstedentocht op tv ziet?" Ik zap wat rond, maar vind niets. Hij zucht en zegt: "Ja, je verstaat geen Fries he?" Ik moet lachen: "Eh.." Hij: "Want ik weet zeker dat het op Omrop Fryslan wel is."
Ik besluit om hem te helpen en zap door naar de - voor mij gewoonlijk onverstaanbare - regionale zender. Het nieuws is op en het gaat over de Elfstedentocht. Dat zag ik aan het beeld, niet doordat ik begreep wat ze zeiden. Ik zet de tv harder in de hoop dat Vriendje het door de telefoon hoort. Maar ik hoor hem alweer druk aan het werk zijn. Het is dus aan mij: ik spits mijn oren tot het uiterste en luister naar het Friese taaltje.
Dan hoor ik iets wat ik meen te herkennen: "frietjemoan .... rayonhoofden...". Vriendje is inmiddels weer aan de lijn en zegt: "Ik bel later wel weer.." Maar ik vraag snel: "Frietjemoan, is dat vrijdagmorgen?" Hij mompelt bevestigend. "Oké, dan komen ze dan weer bij elkaar om uitsluitsel te geven." Hij is blij dat ik er toch achter ben gekomen en hangt op om snel weer aan de slag te gaan.
En ik? Ik ben heel trots op mezelf: ik heb weer een nieuw Fries woord geleerd. Eén die klinkt als frietjemoan.
Vriendje en ik deden eind november inkopen voor de feestmaand. Trots paradeerde ik door de stad op mijn nieuwe schoenen. Van die mooie, met hoge hakken. Bijzonder trots was ik op mezelf, want ik kon er zowaar op lopen. Zonder pijn! Zonder moeite! Ik zag kansen voor een respectabele hak op de trouwdag.
Ik had te vroeg gejuicht. We kwamen op De Dam en dat is gewoon nooit leuk voor een hooggehakte vrouw. De zool van mijn ene hak sneuvelde, waardoor ik links een centimeter schever liep dan rechts. En dan is het mis, hè? Dan gaan schoenen zeer doen. En voeten ook.
En dat deden ze. Zeer. Pijn. Ik werd gemarteld door mijn schoenen. Met elke stap die ik zette, werd ik stiller. En chagrijniger. En ik was niet de enige. Vriendje kon het niet meer aanzien dat ik pijn had. Hij viel uit: “We gaan naar huis. Dit kan zo niet langer!” Ik nukte en grauwde wat. Naar huis wilde ik niet: “Wanneer moeten we anders die cadeautjes kopen?”
De gezelligheid was ver te zoeken. En opeens, het was als een fata morgana, was daar een Dolcis. En niet zomaar een Dolcis, maar een Dolcis met uitverkoop. Ik rende naar binnen en sleurde Vriendje mee: “Ik beloof weer lief te doen, maar laat me alsjeblieft andere schoenen kopen!” Hij vond allang alles prima, als ik maar geen pijn meer zou hebben. En vooral: als ik maar niet meer chagrijnig zou zijn.
Ik vond ze: mijn schoenen. De schoenen waar ik direct verliefd op werd. Niet omdat ze zo mooi waren of stylish verantwoord, maar omdat ze eruit zagen als pantoffels. Heerlijk warme pantoffels die lief en zacht zouden zijn voor mijn geterroriseerde voetjes. Die ze zouden verwennen en liefkozen. Ze waren gewoon mooi van lelijkheid.
Ik trok mijn stomme schoenen uit en kermde. Zelfs dat deed zeer. Twee verkoopster die toevallig in de buurt stonden, keken me aan: “Oh ja, dat herkennen we zo goed!” Snel verwisselde ik de martelschoenen voor de redders in nood en slaakte een zucht van verlichting. Samen met Vriendje liep ik naar buiten: “Als ik kon huppelen, zou ik het doen. Nu ben ik weer blij!” En ik hoorde Vriendje herademen en denken: “Gelukkig. Eindelijk…”
En die respectabele hak voor de trouwdag? Daar moet ik nog even over denken...
"Marlies, wil jij misschien Joan Collins interviewen?" Direct spoelen de jeugdherinneringen over me heen. Ik was DOL op Dynasty. Maar Alexis vond ik minder leuk: ik ging voor de blonde Krystle. Blond zoekt blond, tenslotte. Maar ja: stiekem was de gemene Alexis wel cool. Ik roep enthousiast: "Ja, natuurlijk!!" Dan: "Je moet er alleen wel voor naar Londen."
Ik grijns. 'Even naar Londen voor een interview' is alweer een tijdje geleden en ik houd van dit soort vluggertjes. Daarnaast kan ik wel wat overzeese magazines gebruiken. Want niet alleen wil ik graag wat internationale bruidsbladen kopen, mijn gossip-collega Marieke is altijd te porren voor tabloids. Twee vliegen in één klap: ik zag kansen. Ik had echter niet gerekend op haast. Heel Veel Haast.
De dag begint goed. Ik ben om tien uur (half uur te vroeg!) op Schiphol en zie langzaam de andere journalisten (Spits en Shownieuws) verschijnen. Vrolijk lopen we door de douane en nét als ik met een theetje achter de computer wil gaan zitten, word ik door de PR-dame gebeld: "We moeten NU boarden." Stress. De gate is niet echt in de buurt en dat betekent: stevig doorlopen. Natuurlijk redden we het op tijd en het boarden gaat voorspoedig.
In Londen pakken we snel de taxi naar de interviewlocatie. We hebben allemaal wel trek, maar verwachten nog wel een half uurtje te hebben voor het interview. Dus kunnen we vast daar in de buurt wel een broodje halen (en ik mijn magazines!). We hebben echter niet op de Londense verkeersdrukte gerekend. Het blijkt namelijk dat een stuk van de snelweg is afgesloten, waardoor we dwars door de stad moeten rijden. En dat is geen pretje als je dan opeens te weinig tijd blijkt te hebben en met vijf mensen opeengepakt zit in een cab zit.
We halen het net. Aangezien eerst de andere journalisten ingepland staan, heb ik nog wat tijd om een broodje te halen. Gelukkig, want het broodje dat ik om zeven uur gegeten heb, is allang verteerd. Maar: geen magazines in de buurt.
Dan gaat het opeens heel snel. Alles loopt uit (standaard bij dit soort dingen), moeten wij wachten en gaat de klok wel heel snel richting 'uiterste vertrektijd'. We moeten om 16.05 uur een vliegtuig halen en, ondanks de positieve energie van de PR-dame, weet ik al dat we dat vliegtuig niet gaan halen. Ik blijf rustig: er gaan zoveel vliegtuigen naar Amsterdam, ik zal vanzelf wel thuiskomen.
Maar ook Joan heeft een deadline en houdt het interview kort. In plaats van 15 minuten krijg ik 5 minuten. "I'm sorry, we are on a deadline," zegt Joan. Ik negeer dat het vreemd is: 10 minuten minder. Ze is tenslotte wél een diva. Ik vertel haar dat wij dat eigenlijk ook hebben en hoe laat ons vliegtuig vertrekt. Ze kijkt me aan: "Dan kan ik je nu alvast vertellen dat je dat vliegtuig nooit gaat halen." Ik knik berustend: "Ik denk het ook niet."
Joan heeft gelijk. Ten eerste missen we de Heathrow Express, ondanks een stevige run richting perron. Eenmaal in de trein worden we gebeld door één van de journalisten die al eerder richting vliegveld waren gegaan: "Ook wij hebben het vliegtuig gemist. Doe dus maar rustig aan." Ik haal mijn schouders op en glimlach naar de PR-dame: "Ah joh, maakt niet uit." Ik kan me er tenslotte wel druk om maken, maar daarmee haal ik dat vliegtuig niet terug. En ik zag weer kansen: nu zou ik alsnog mijn magazines kunnen kopen.
Op het vliegveld kunnen we voor het eerst die dag rustig ademhalen, eten en zelfs nog een beetje shoppen op Heathrow. Ik ben tevreden: mijn magazines zijn binnen. Ik heb zelfs een badeend-prinses gescoord!
Het is 9 december 2011, half negen. San belt: "Hoi! Ik heb wat vruchtwater verloren, dus ik denk dat de bevalling begonnen is. Zou jij me even naar het ziekenhuis willen brengen?" Ik schiet overeind en denk 'fuck! Moet me nog aankleden! Snel, snel!'
Mijn bloeddruk stijgt en kan met moeite mijn zenuwen onderdrukken: "Ja, natuurlijk wil ik dat! Ik kan binnen 10 minuten bij je zijn!" San giechelt en zegt: "Rustig maar, ik ga zelf ook eerst nog onder de douche. Wil je me om kwart over negen oppikken?"
San hangt op en ik leun achterover. Eindelijk. De kleine dame heeft zich aangekondigd. Nu zal het niet lang meer duren. Wanneer ik denk dat ik mijn bloeddruk weer heb laten dalen en mijn zenuwen onder controle heb, zorg ik dat ik fris en fruitig ben. Ik negeer de vlinders in mijn buik die zorgen voor dat nerveuze gevoel en probeer me heel volwassen te gedragen. San heeft tenslotte niets aan een nerveuze miep.
Ik stap in de auto en rij wonder boven wonder zonder ongelukken naar San's huis. Maar dat ik er toch niet helemaal bij ben, blijkt wel als ik opeens 100 meter verder ben dan waar zij woont. Met open mond kijk ik om en zie San's huis. Wat doe ik dan hier? Ik beoordeel de verkeerssituatie en maak een perfecte u-turn. Ik moet dan nogmaals keren om de auto te kunnen parkeren voor de deur, maar om dat te doen moet ik even wachten op de laad- en losplek van de AH tot er wat auto's voorbij zijn.
Nog voor ik dat kan doen, wordt er op mijn raam getikt: politie. Ik doe het raam open en voel de bui al hangen, dus zeg voor hij de agent wat kan zeggen: "Ik weet dat ik op een laad- en losplek sta." De agent kijkt me streng aan en zegt: "En dan wist je vast ook dat je zo snel keerde net?" Ik bedenk me niet en roep: "Maar ik kom mijn vriendin halen die NU gaat bevallen!"
San, mijn redder in nood zelfs in barensnood, voelt aan dat ze nodig is en steekt net de straat over. En niemand kan tegen haar buik op. Zelfs een wetsdienaar niet. "Nou vooruit dan maar. Succes." San knikt de agent vrolijk toe en stapt in. Ik heradem en vanaf dat moment gaat alles goed. Zonder problemen komen we in het ziekenhuis aan. Ik kan trots op mezelf zijn.
Maar trotser ben ik nog op San, die om 20.20 uur haar prachtige dochter baart. Wat een heldin!
Al snel nadat Verloofde en ik hadden verteld dat we gaan trouwen, kregen
we een sollicitatie binnen. Van nichtje Anniek (9). Zij vroeg dit al
toen we 5 weken verkering hadden, dus echt verbaasd waren we niet. Leuk vinden we het natuurlijk wel.
Ook Daniel (6) leek het wel wat: 'Ik wil ook dat wat Anniek wil.'
'Wat? bruidsmeisje zijn?' 'Neeeeeee!!' 'Bruidsjonker?' 'Jaaaaa!!'
Merijn (8) en Jurre (6) hadden er ook wel oren naar. Dus solliciteerden
ze naar deze speciale functie. Maar mama moest daar wel even iets aan
toevoegen: 'Trouwens, ze willen geen ringen dragen, dat durven ze niet!'
Na de sollicitaties zorgvuldig te hebben beoordeeld, was het gisteravond
zover. Na het vieren van Pakjesavond vroegen Verloofde en ik om een
speciaal moment bij de kinderen. Want iemand vragen voor een speciale
rol hoort op gepaste wijze.
'Jullie weten dat wij gaan trouwen, he?' Unaniem was het antwoord: 'Jaaaa!'
'Nu hebben wij een speciale vraag...'
Vier vragende gezichtjes keken naar ons op. 'Wij vroegen ons af of jullie wel bruidsmeisje en bruidsjonkers willen zijn...'
Blijdschap in de tent.
'YES!' Anniek deed van pure vreugde een dansje. Ook de heren waren
enthousiast, maar Merijn -op z'n hoede- wilde wel even weten wat ze dan
precies moesten doen: 'Want ringen dragen, dat doe ik niet.'
'Strooien met bloemetjes voor de bruid, ik dus, komt en Anniek mag de
ringen dragen.' In de ogen van Anniek zag ik een bekende glans: zo'n
schittering die bijna elk meisje onder de twaalf jaar heeft, zo een van
een momentje puur geluk: 'Oooh... Wauw...'
De jongens waren praktischer. We kregen allebei een stevige handdruk: 'Oke, we doen het.'
Vriendinnetje San gaat regelmatig met mij mee naar de gyn. Het werd dus de hoogste tijd dat ik eens iets terug zou doen. Dus ging ik met haar mee naar de gyn. Al is haar reden duizend keer leuker dan mijn reden om die afdeling een bezoekje te brengen.
San is twintig weken zwanger en we gaan uitgebreid bekijken hoe Baby eruit ziet. Vlak voor we de onderzoekskamer ingaan, fluistert ze me toe: "We hebben besloten dat we willen weten wat het wordt." Glunderend kijk ik haar aan: "Dus ik mag het ook weten!"
Dus daar ligt San. Gel op de buik en we op zoek naar de baby. Langzaam leren we de kleine steeds een beetje beter kennen. Twee beentjes: check. Twee armpjes: check. Ruggengraat: check. Het blijkt stiekem toch altijd een beetje spannend, zo'n controle. Inmiddels komen we steeds dichterbij dat waar we hier eigenlijk voor zijn: moet San blauwe of roze kleertjes gaan kopen? Maar helaas: de baby geeft zich niet helemaal. We mogen veel weten, maar nog niet het geslacht. De verloskundige zoekt en zoekt, maar Baby draait rustig met haar mee. "Ik kan het niet zien," moet de verloskundige erkennen. "Maar er zijn nog wat dingen die ik niet kan zien, dus is het prettig als je over twee weken weer komt." Even later staan we buiten, met fotootjes van Baby. Ik: "Ik weet er niet veel van hè, maar het leek echt op een piemeltje hoor. Dat ene dingetje dat we zagen."
Twee weken later mogen we opnieuw Baby bewonderen. Ook San is nu overtuigd: "Ik heb de fotootjes nog eens even bekeken en ik geloof ook dat het een jongetje is. Het moet wel." Ze pakt het fotootje uit haar tas en samen buigen we over de echo. We knikken en zuchten: "Een kleine man... Hoeraaa..." Samen hebben we het al helemaal uitgedoktert: San krijgt een kleine man. Het kan niet anders. Want dat ene dingetje is toch duidelijk een piemeltje?
Trots lopen we de kamer binnen, we kennen inmiddels de weg. San gaat liggen, gel op de buik en op zoek naar Baby Boy. Na enige tijd zoeken, krijgen we het verlossende antwoord: "Het is een meisje. Overduidelijk." Even is het stil. Die hadden we niet verwacht. Het is maar goed dat we van echo's ontcijferen niet ons werk hebben gemaakt. Daar zit ons talent dus niet in.
Langzaam komt het besef: er zit een klein meisje in de buik van San. Een meisje met twee armpjes, twee beentjes en een ruggengraat. Ik slik en kijk naar San. "Een meisje... wow," fluister ik. Ook San is onder de indruk. Samen staren we gelukkig naar het scherm: een klein meisje. Wat fijn.
Ik knipper mijn tranen weg en zeg dan: "Ik kan niet wachten Baby te ontmoeten. Ik kijk er nu al naar uit!"
Na Hét Aanzoek, kon ik alleen maar knuffelen met en kusjes geven aan mijn
Aanstaande Man. En vol ongeloof kijken naar de ring om mijn vinger. En
mijn tranen inhouden: "Ik wil niet huilen. Ik heb de afgelopen tijd
zoveel gehuild om verdriet en pijn, nu wil ik niet meer huilen. Nu ben
ik gelukkig." Gelukkig hielp de barman me door op dat moment Bruno Mars
op te zetten met 'Marry you'! En ja, het glas champagne hielp ook.
Vriendje (Verloofde) was echter nog niet klaar met alle verrassingen:
"We moeten hier om zes uur weg, want dan is de bar verhuurd ofzo." Ik,
op een roze wolk, vond alles prima: "Dan gaan we wel naar huis!" Ik kon
alleen maar stralen en gelukkig zijn. Toen we thuiskwamen, lagen er
allemaal rozenblaadjes en hartjes op de trappen. Dit keer waren ze dus
wél voor ons.
Eenmaal binnen was het huis één grote roze en rode hysterie. Overal
lagen rozenblaadjes, hartjes en waren er ballonnen. En kaarsjes. Héél
véél kaarsjes. Met open mond liep ik door de woonkamer, tot mijn
kersverse Verloofde me omdraaide en me meenam naar de keuken. De
badkamerdeur werd opengegooid en daar stonden Moon, Martijn, Kamal,
Anne-Marie, San en Yasmin. Ik kon alleen maar gillen. En toen kwamen
alsnog de tranen, terwijl ik probeerde te zeggen: "We gaan trouwen!!"
Het was een gedenkwaardige avond, zoals het hoort. Vandaag hebben we
alle rozenblaadjes en hartjes opgeruimd. Wat overblijft zijn ballonnen,
felicitatiekaartjes, prachtige bloemen én een sollicitatie naar de
vacature van bruidsmeisje. Maar vooral veel plannen en liefde. Heel veel
liefde.
Als klein meisje speelde ik met Barbies. Mijn Barbies trouwden élke dag. Met sluier, prinsessenjurk en een aanzoek. Elke dag weer. Zoals het hoort, bij Barbies en kleine meisjes.
Vriendje: "Liefje, ik moet werken 1 november. Ik kan écht geen vrij krijgen... Balen he?"
Ik: "Jammer, maar kan je niets aan doen. Dan vieren we op 2 november dat we twee jaar verkering hadden 1 november."
Kamal: "Dude! Wat doe je 1-11-11?"
Ik: "Geen idee. Vriendje moet werken. En dat terwijl we twee jaar verkering hebben!"
Kamal: "Dan spreken wij af. Je kan niet alleen zitten die avond. Dan toasten wij wel op jullie jubileum."
1 november 2011 - half zes 's avonds
The Skybar van het Fashion Hotel
Ik loop de bar binnen en verwacht Kamal te zien, maar tot mijn stomme verbazing zit Vriendje daar. Hij loopt op me af en omhelst me. "Wat doe jij nou hier? Je moest toch werken?" Vriendje zegt met een lieve glimlach: "We hebben twee jaar verkering, dat moet toch een beetje speciaal zijn." Trillend knik ik: "Ja, dat vind ik eigenlijk ook wel."
Hij neemt me mee naar een tafeltje, waar een fles champagne in een koeler staat. In mijn glas zit een aardbeitje. Ik tril, bibber en kijk glunderend naar Vriendje, die mij op zijn beurt een beetje nerveus aankijkt: "We zijn al twee jaar bij elkaar en dat gaat hartstikke goed. Ook al is het de afgelopen tijd allemaal erg moeilijk geweest, wij hebben ons er samen heel goed door heen geslagen. Ik denk dat we elkaar wel gevonden hebben..." Ik knik driftig en piep: "Dat vind ik ook wel, ja." Vriendje kucht en zegt: "En daarom wil ik je wat vragen."
Hij staat op van de bank en gaat op z'n knieën. Hij geeft me een ring: "Wil je met me trouwen?"
Ik kan niet anders dan hem om z'n hals vliegen en in z'n oor stamelen: "Ja!"
Vriendje en ik gaan trouwen. Zoals het hoort, bij prinsesjes en hun droomprins.
Corfu, september 2011 - Het is nog vroeg als ik mijn baantjes trek. Elke zalige vakantie-ochtend weer. Er is niets zo rustgevend als een stil Grieks resort om acht uur in de ochtend. Er zijn nog maar weinig mensen op, dus ik heb het zwembad voor mezelf. Ochtendmens zijn heeft zo z'n voordelen.
Dan wordt de weldadige stilte opeens verstoord door een bijzonder vreemd geluid. Geen idee waar het vandaan komt, maar irritant is het wel. Na nog zo'n tien baantjes luisteren naar het geluid, realiseer ik me opeens wat ik hoor. Ik hoor een trompet. Welke idioot gaat er nu om kwart over acht op een trompet spelen? In een hotelkamer!?! Mijn rust is verstoord, ik besluit om Marjolein te gaan halen voor het ontbijt. Ik vergeet de trompet prompt.
Bij het ontbijt hoor ik van Marjolein dat de grote groep Duitsers die we de dag ervoor hun intrek zagen nemen in het hotel, bij elkaar horen. Sterker nog, ze zijn een orkest. Met open mond kijk ik Marjolein aan: "Hallo detective! Hoe weet jij dat nou?" Marjolein haalt haar schouders op: "Ze hebben allemaal hetzelfde t-shirt aan. Daar stond het op." Mijn mond gaat met een klap dicht. Ik kan niet anders zeggen dan: "Daarom hoorde ik vanmorgen een trompet in het zwembad. Oh, daarom zongen ze gisteravond zo mooi in de bar. Ik bedoel, ze waren irritant - begrijp me niet verkeerd. Maar het klonk wel muzikaal." (Geloof me - ik realiseerde me op het moment dat ik het zei al hoe stompzinnig het klonk!) Marjolein weet me nog meer te vertellen: "Dat grietje in de kamer tegenover ons zit ook in het orkest."
De volgende ochtend loopt dat grietje voorbij. In mijn beste Duits zeg ik: "Guten tag!" Ze groet me vriendelijk en loopt snel door. Maar ik zit verlegen om een praatje, dus ik begin een gesprek (dat krijg je als je structureel genegeerd wordt). In het Engels. Tegen een Duitser. Oei.
"Are you going to play?" Het meisje knikt, tot zover heeft ze het begrepen: "Ja, om elf uur," klinkt het in het Duits. Ik zie dat het gesprek weinig zin heeft. Niet alleen is zij in enorme haast (te oordelen aan hoever ze inmiddels bij me vandaan staat), maar ik kan op dat moment ook met geen mogelijkheid op meer Duitse woorden komen dan 'Guten Tag'.
Ik besluit het gesprek af te ronden. In het Engels. "We can't come at eleven. But break a leg!" wens ik haar op joviale wijze toe. Dat had ik beter niet kunnen doen. Het meisje kijkt me aan alsof ik haar dood wens. Of op z'n minst een goede val van de trap met allerlei naars tot gevolg. Ik realiseer me dat ze me niet begrijpt en probeer de Babylonische spraakverwarring uit te leggen, zodat niet overkom als een moordzuchtig blonde furie. Het mag niet baten. Na nog een laatste niet-begrijpende blik draait het meisje zich om en spurt weg.
Op dat moment weet ik het weer. Ik fluister: "Hals- und beinbruch, grietje." Harder dan dat durf ik niet meer.
Lein lacht me hartelijk uit na het horen van dit verhaal
Dit jaar gingen Lein en ik op vakantie naar Corfu. We gaan Ultiem Genieten. Zon, zee en animatieteam. Meer hebben wij immers niet nodig om het naar ons zin te hebben. Na een dag vol zon en zee, lopen we de eerste avond naar het theater van het animatieteam. We zien een prachtige show, met mooie zang en dans. We zijn diep onder de indruk als we teruglopen naar de hotelkamer. We zijn het erover eens: "Zo'n goed animatieteam hebben wij nog nooit gezien. Dit wordt vast héél gaaf. Morgen gaan we er helemaal voor!"
De volgende dag bij het zwembad. Het animatieteam is alles wat ze beloofden te zijn. En zelfs meer dan dat! Helemaal goed. Hunkerend kijken we naar de animators, lachen om hun grapjes en verwachten elk moment dat ze op ons af komen. En met ons een grapje uithalen. "Ja, daar komen ze!" Waarop de animators vervolgens afbuigen naar links. Of rechts, net welke gast leuker is. En dat blijven ze doen. De hele dag. We halen onze schouders op: "We hebben dat stomme animatieteam niet nodig om Ultiem te Genieten. Wij maken het zelf wel leuk!"
We drinken er nog maar één... Hoe mooi we ons ook aankleden: genegeerd worden we
En dat doen we. Onze favoriete sport van de vakantie is, naast zwemmen, 'kijken hoe vaak we per dag genegeerd worden'. Want we gaan overal heen. Elke avond naar de show, drinken een cocktail en leggen een kaartje. En als de animators het publiek in komen, hopen we bijna dat ze ons opzettelijk gaan negeren. Dan kunnen we weer een streepje zetten op onze turflijst. Ze komen regelmatig onze kant op en staan dan op 1 meter afstand bij een andere gast. Stralend lach ik ze toe, er wordt zelfs naar me gekeken. Ik verwacht op z'n minst een groet. Maar de animator draait z'n hoofd en buigt af naar links. Of rechts. Net hoe snel hij weg kan komen. Turf.
We liggen bij het zwembad en iedereen wordt persoonlijk uitgenodigd om mee te doen met een lotto. Ze gaan bij iedereen langs. Ik houd mijn portemonnee vast klaar, want nu kunnen ze vast niet om me heen: het gaat om geld. Het animatie-meisje komt op me af. Voorzichtig glimlach ik, het stralende is er wel een beetje af na vier dagen de kous op de kop krijgen. Ze is bijna bij mijn ligbedje. Ze knikt eens naar me. Ik denk: "Zou het dan?" Ze loopt op me af en buigt vervolgens af naar links. Turf.
De allerlaatste avond, ons turflijstje is inmiddels vol en de lol van structureel genegeerd worden is er ook wel een beetje af. Voor de andere gasten is het tijd voor karaoke. We zitten erbij, drinken een cocktail en leggen een kaartje. Dan, een klein wonder: er komt een animator op ons af! "Bonjour! Do you want to join in karaoke?" Stomverbaasd kijken we naar elkaar en dan naar de animatiejongen. Ons antwoord klinkt beslist: "No thanks. Laat maar." We staan op en lopen weg. Nu is het onze beurt om af te buigen. Turf.
Toen ik een jaar of drie was, werden mijn amandelen geknipt. Een
operatie waar mijn moeder mij goed op heeft voorbereid. Ze las me voor
uit het ziekenhuisboekje: "In de operatiekamer word je op schoot genomen
door de dokter, dan krijg je een kapje op je mond en dan val je in
slaap." Mijn moeder dacht waarschijnlijk: ze kan maar beter goed
beslagen ten ijs komen, zo'n enorme held is ze nu ook weer niet. Mijn moeder kent me goed.
Het was alleen jammer dat de dokter niet meewerkte. Ik werd namelijk
niet op schoot genomen. En dan klopt het niet, wat mij betreft: huilend
ging ik de operatie in. En huilend werd ik weer wakker.
Ondanks dat ik me het niet herinner, kan ik mij voorstellen
dat mijn moeders verhaal een exacte weergave is van de hele
operatie-ervaring. Ik ken mezelf tenslotte ook vrij goed. Dus toen ik afgelopen vrijdag geopereerd moest worden, wist ik dat ik me goed zou moeten
voorbereiden. Maar dan écht goed: dus ook met onverwachte zaken rekening
houden. Ik kon er tenslotte niet vanuit gaan dat mijn gyn - hoe lief
hij ook is - mij van tevoren op schoot zou nemen.
Van iemand op Facebook kreeg ik dé tip: "Denk
aan een grapje iets moois of leuks voor ze je dat kapje geven, dan
word je ook zo wakker. Ik heb 3 dagen thuis gezeten met een big smile
en de wereld was zooooo mooi!" Dit leek me de ultieme oplossing:
dit zou ik wel even gaan 'sjeffen'. Die operatie had ik nu al onder de
knie. Dus afgelopen vrijdag was mijn doel: lachend erin, lachend eruit!
Ik werd de OK opgereden en kreeg direct de lachers op mijn hand: "Ik ben
een beetje hieperdepieper, ik heb geen kalmeer-pilletje gehad van
tevoren. Normaal heb ik altijd versterking bij me, als ik naar de gyn
ga. Ik ben stiekem namelijk een beetje bang voor hem..." knipoogde ik de
aanwezige zusters toe. Het was niet moeilijk om het lachen door te
zetten: ook mijn gyn werkte mee. Ik vertrouwde hem toe dat ik erg blij
was dat hij de operatie zou doen: "Daar zou ik ook maar blij mee zijn,
ja!" zei hij met een ondeugende glimlach. Toen ik mijn gulle lach
lachte, keek hij trots naar zijn zusters: "Zie je: weg zenuwen!"
Toen het tijd was om onder zeil te gaan, kwamen de zusters om me heen
staan. Ze riepen me mooie dromen toe, terwijl ik me vooral concentreerde
op Vriendje, vakantie en zee. Mooier zou mijn narcose niet kunnen
worden. En huilend wakker worden, dat is iets voor driejarigen van wie
de amandelen worden geknipt.
Lachend ging ik onder narcose. Om huilend weer wakker te worden.
Vorige week woensdag ging ik met Vriendje, Moon en haar M. naar een
kaasproeverij. Ik had geen idee wat ik me erbij moest voorstellen, maar
een uitje is altijd welkom. Toen we binnenkwamen, bleek het in een heus
lokaal te zijn. Een proeflokaal. We liepen naar binnen en op slag voelde
ik me weer een heuse scholier. Ik hoorde M. mompelen: "Moeten we nu
echt vooraan zitten?" Ik keek naar de schoolbankjes en alles bleek vol
te zitten. Behalve de twee bankjes vooraan. Op de middelbare school zat ik
nooit vooraan, met opzet. Ik grinnikte en schoof naast Vriendje in het
bankje.
Hij, brave leerling als hij is (en vroeger was?), zat keurig rechtop en was van plan om
goed op te letten. Aangezien ik nooit zo'n brave leerlinge was, besloot
ik dat we van plaats moesten ruilen. Moon moest naast me zitten.
Vriendje schoof naast M. in de bank en Moon kwam giechelend naast me
zitten. We kregen een les in kaas, wijn en port, maar veel ervan ging
aan mij voorbij. Want Moon zat naast me en ik kon niet anders dan
kletsen, met mijn mobiel spelen en proberen om de jongens te plagen. Net
als vroeger. Nou ja - bijna net als vroeger. Want toen was ik niet zo
dapper met jongens.
Toen ik vervolgens moest afkijken bij onze achterburen om te zien waar
we gebleven waren, wist ik het zeker: ik ben terug op de middelbare
school. Ik fluisterde tegen Moon: "Het is maar goed dat wij nooit samen
op school hebben gezeten. Dan was ik nooit geslaagd!"
Ondertussen beging
M. de Fout der Middelbare School-Fouten: hij had zijn mobiel aan laten
staan tijdens de les. Die natuurlijk afging. Ik kon het niet laten:
"Juf! Zijn mobiel ging af. Ik vind dat hij straf moet krijgen!" De Juf
was het met me eens: "Hij mag straks alles afwassen. Anders moet ik het
zelf doen." Tevreden leunde ik achterover, mijn doel was bereikt:
klikspaan, halve maan...
Aan het eind van de les kregen we een diploma. Met een tien en een
griffel van de Juf. Of in mijn geval: een zelfgetekende smiley van de
Juf. Ik had spijt dat ik geen appel voor haar had meegenomen...
Lange tijd deden Danits en ik aan 'ochtendbelletjes'. In het half uur
dat wij allebei onderweg waren naar werk, belden we elkaar. We bespraken
dan werkelijk alles. Van nutteloze informatie tot ijzersterke - en
noodzakelijke - plannen van aanpak om het volwassen leven het hoofd te
kunnen bieden.
Maar, zoals dat gaat met goede tradities, de klad kwam er
in. Niet omdat we de ochtendbelletjes niet meer leuk vonden, maar omdat
ons werk niet meer tegelijk begon. Zonde, want we kletsten elkaar goed
wakker en konden zo op een goede manier de dag beginnen.
Sinds vorige week begint ons werk weer op dezelfde tijd en daarom zijn
de ochtendbelletjes weer in ere hersteld. Vanmorgen was de officiele
opening. Danits belde mij en ik nam enthousiast op: "Hoeraaaa!
Gefeliciteerd!!!" Danits kon niet anders antwoorden dan: "Jaaaaa, hoeraaaaaaa!"
Want haar zoon is vandaag precies 1 jaar geworden. Altijd een mooi
moment om enthousiast in de telefoon te gillen.
Vervolgens vroeg Danits
me waar ik was, waarop ik zei dat ik juist de ring afging. In
onvervalste Danitsja-hysterie kreeg ik antwoord: "NIEEEEEEET!!! IK RIJD
JUIST DE RING OP! WAAR BEN JE, WAAR BEN JE, IK MOET JE ZIEN!" Ons telefoongesprek ging van normaal, enthousiast, volume naar ongekende
hysterie. Terwijl ik rondkeek, gilde ik terug: "Ik kijk al, maar ik zie
je niet. IK ZIE JE NIET!"
Danits begon op haar beurt alle auto's en
vrachtwagens te benoemen die ze voorbij zag scheuren. Die ik natuurlijk
niet zag. Danits: "JIJ MOET NAAR MIJ KIJKEN, WANT JOUW AUTO VALT NIET ZO
OP ALS DE MIJNE!" En daar heeft ze gelijk in: mijn auto is donkergroen.
De hare oranje.
Inmiddels krijsten we naar elkaar dat we elkaar nog stééds niet zagen.
Ik geloof dat we op dat moment beter hadden kunnen ophangen: we konden
elkaar nu ook zonder telefoonlijn verstaan. Want op dat moment reed ik
langs het kantoor van PwC. Ik keek opzij en wat ik niet verwacht had,
gebeurde: ik zag het oranje autootje van Danits op de andere baan
voorbij zoeven. Zelfs zo duidelijk, dat ik zag dat Danits een rood
bloesje aan had. Ik zag dat ze op het puntje van haar stoel zat en
zoekend naar de andere rijbaan (de mijne) keek. Ik ging los:
"JAAAAAAAAAAAAA! IK ZIE JEEEEEEEE! JE HEBT IETS ROODS
AAAAAAAAAAAAAAAAAAAN!!!!"
Van pure piezelier wipten we allebei op onze autostoelen heen en weer.
Wat een mooie manier om de ochtendbelletjes in ere te herstellen. Danits
gaf later wel toe: "Het is maar goed dat ik jou niet zag. Ik denk dat
ik van pure blijdschap tegen de vangrail was aangereden."
Heb je wel eens gehoord van de uitdrukking ‘honden lijken op hun baasjes’? Nou, dit geldt ook voor katten. Tenminste, in het geval van de poezen van mijn vriend en mij. Pip en Bloem zijn heel lief en leuk, maar ze hebben wel elk hun eigen nukjes. Eigenlijk net zoals mijn vriend en ik.
Pip is de avontuurlijke poes. Zij viel al eens van ons balkon, omdat ze het balanceren op de reling niet kan laten. Net zoals mijn vriend: hij ziet ook maar weinig gevaar in een ladder op een balkon op drie hoog achter. Een ladder die heus niet vast gehouden hoeft te worden door een ander voor extra stevigheid. Terwijl hij staat te balanceren, kijk ik met trillende knietjes toe. Ik zou het liefst onder het bed kruipen. Zoals Bloem. Want Bloem is, net als ik, niet zo’n held. Je vindt haar niet terug op de reling. Net zomin als ik op een trap op het balkon ga balanceren. Ben je mal!
Bloem is onze verzamelaar. Al haar kleine en grote schatten legt ze op haar favoriete plekje in de slaapkamer. Regelmatig ben ik iets kwijt en als ik dan even zoek, vind ik het terug onder het bed. Helemaal achteraan. Met Bloem er tussen in. Maar ik kan er niet boos om worden. Ik doe precies hetzelfde: ik bouw mezelf ook altijd helemaal in met mijn eigen schatten.
Maar nu merk ik dat het ‘lijken op’ toch wat bizarre vormen gaat aannemen. Want de poezen nemen mijn pijntjes en kwaaltjes over. Zo brak Pip haar teen. Voor velen een bron van hilariteit, omdat ik ook altijd zere tenen heb. Maar het gaat verder: een paar weken geleden was Pip ziek. De dierenarts wist te vertellen wat er mis was: “Ze heeft blaasontsteking.” Mijn vriend en ik moesten giechelen, want ik had toevallig de week ervoor ook blaasontsteking gehad.
Maar vorige week bleek het ‘lijken op je baasje’ extreme vormen aan te nemen. Bloem was ziek. Samen met mijn vriend ging ik weer naar de dierenarts. Het bleek oorontsteking te zijn. Geschrokken keek ik naar mijn vriend, die ietwat ontzet terugkeek. Ik had de week daarvoor namelijk een dubbele oorontsteking gehad die niet over ging. Ik was daarvoor zo’n keer of drie bij de huisarts op bezoek geweest, omdat de medicijnen niet aansloegen. Op de vraag hoe Bloem eraan kwam, kon de dierenarts kort zijn: “Van haar moeder.”
Hoewel ik begreep dat de dierenarts de biologische poezenmama bedoelde en niet mij, de poezenverzorgster, moest ik toch even iets wegslikken. Hij had geen flauw idee hoe dicht hij bij de waarheid zat. Want ze krijgen inderdaad alles wat hun ‘moeder’ krijgt. Het is maar te hopen dat ik voorlopig pijntjes-en-kwaaltjes-vrij’ blijf, anders vrees ik met grote vrezen voor onze poezen.
Vandaag was ik in de Albert Heijn en zag tot mijn grote blijdschap dat de Coca Cola light in de aanbieding was. Daar moest ik natuurlijk gebruik van maken. Ik besloot twee flessen mee te nemen. Toen ik ging afrekenen, stond er een drugsachtig uitziende dwaas voor me, die wel heel lang deed over het inpakken van zijn boodschappen. En zoveel had hij niet.
Opeens zie ik hem wat aarzelen, om vervolgens een fles CCL onder zijn arm te stoppen. Dan draait hij zich om en loopt weg. Met mijn fles CCL. De brutaliteit! Nog voor ik erover kan nadenken, roep ik hem na: "Hé joh! Die is van mij!" De dwaas draait zich om en maakt een gebaar alsof hij het niet wist. Maak dat de kat wijs: hij had niet eens drinken gekocht. CCL of anderszins. Ik blijf hem aankijken en hij blijft de fles stevig vasthouden. Hij wijst vervolgens naar mijn tweede fles: "En die dan?" Alsof hij daarmee zeggen wil: "je hebt er toch nog één?"
Stomverbaasd kijk ik hem aan: "Ja, die is ook van mij ja!" De dwaas besluit eieren voor zijn geld te kiezen en mij mijn fles CCL terug te geven. Hij loopt weg en ik draai me weer om naar de cassière en zeg tegen haar: "Alsof ik het niet zou merken dat hij mijn fles mee nam!"
Het meisje achter de kassa, die tijdens het hele voorval niets gezegd heeft, is ook nu stil. Ze haalt haar schouders op en glimlacht. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat iemand boodschappen van een ander meeneemt. Geen wonder dat de dwaas vond dat hij ook best recht had op een fles. Eerlijk zullen we alles delen, vraag maar aan de cassière...
De dierenarts steekt zijn hoofd om het hoekje van de deur, ik zie dat hij op zoek is naar mij. Ik zit braaf te wachten op uitslag, daar in de wachtkamer. Hij ziet me en knikt: "Over vijf minuutjes mag je Pip en Bloem ophalen hoor." Ik knik en haal opgelucht adem. Dan kijk ik rond, er zitten nogal wat mensen in de ruimte. Ze zijn allemaal al een poosje aan het wachten. Dat het allemaal wat langer duurt, komt door mij. Of liever gezegd: door de oormijt van mijn poezen.
Bij de nacontrole is namelijk gebleken dat beide poezen last hebben van oormijt. Van Bloem wisten we het al en waren we al druk met medicijnen, maar haar oren waren toch nog niet helemaal schoon. Maar nu hebben we ontdekt dat ook Pip wandelende beestjes in haar oren heeft. Waarop de dierenarts voortvarend besloot om de beide poezels in slaap te brengen en hun oortjes schoon te maken, onder narcose. Voordat ik het wist, stak hij een spuit in de kont van Bloem en werd ze in een 'afwacht-kooi' gezet. Nog voordat ik dit pijnlijke moment verwerkt heb, is ook Pip de klos. "Je mag even wachten in de wachtkamer," roept de dierenarts en ik kan hem wel bijten om zijn vrolijkheid. Die ik wonderlijk genoeg ietwat ongepast vindt. Want ik moet mijn poezen achterlaten.
Dus daar zit ik nu. Te wachten. Op mijn arme poezels. Als de deur van de behandelkamer dicht is, voel ik dat de baasjes van de andere dieren in de wachtkamer naar me kijken. Ik kijk ze aan en glimlach verontschuldigend, bang dat ze me een beetje een muts vinden, omdat ik zo overduidelijk zorgen heb om de poezels. Maar ik zie iets anders in hun ogen: is het medelijden? Ik zeg: "Dit is eigenlijk niets voor mij...", waarop de baasjes om het hardst beginnen te roepen: "Voor niemand niet! Logisch!"
Ik voel opluchting, want ze begrijpen wat ik bedoel. Ik leg uit dat allebei de poezen daar onder narcose liggen en dat het nogal onverwacht was allemaal. En dat ik eigenlijk helemaal geen goede poezenverzorger ben. En dat ik ook eigenlijk helemaal geen kattenmens ben. Maar dat ik het nu toch wel wat lastig vind. En dat ze heus wel heel lief zijn. Begripvol knikken de baasjes me toe. Ze snappen het helemaal en glimlachen geruststellend als ze mijn bezorgde blik zien.
En dan doe ik iets wat ik een paar maanden geleden nooit gedaan zou hebben. Ik praat met de baasjes over hun huisdieren en begrijp wat ze bedoelen. Dat het logisch is dat je je zorgen maakt. Om een huisdier. Omdat ze ziek zijn. Omdat het ook helemaal niet leuk is als je ze naar dokter moet brengen. Omdat ze stiekem toch vriendinnetjes zijn...
En terwijl ik daar zit te praten, realiseer ik me opeens iets: ik ben geheel onverwacht toch een échte poezenvriendin geworden...
Dolblij ben ik met mijn TomTom. Hij brengt me naar plekken waar ik normaal stapels printjes van Routenet of slordig beschreven kladjes voor nodig heb. Het enige punt is dat ik soms niet goed weet hoe ik moet omgaan met TomTom. Want het volume leeft zijn eigen leven en TomTom heeft ook een kleine geslachtscrisis. Bij de ene autorit heb ik een dame die me op rustige manier de route wijst, terwijl ik een andere keer een man heb die niet te verstaan is. Ik ben dan gefixeerd op het scherm omdat ik anders nooit mijn bestemming bereik. Het volumeknopje lijkt op zo'n moment ook nooit te werken. Gelukkig bereikte ik de camping zonder al te veel problemen.
Nadat ik mijn wandeling met rol toiletpapier had gemaakt, was het tijd voor feest. Vriendin E. was namelijk jarig, dus dat moest worden gevierd. In een pannenkoekenhuis in Nieuwkuijk, ongeveer een kwartier rijden vanaf de camping. En dan is zo'n TomTom een echte uitkomst. Terwijl E. haar kinderen in mijn auto installeerde, gaf ik het adres door aan TomTom. Prima geregeld, zou je denken.
Helaas had TomTom last van hormonen, voor zover je daarover kunt spreken bij een navigatiesysteem. Krijsend vertelde mijn hormonale apparaat waar ik heen moest. Stomverbaasd was ik, want dat volume had ik niet ingesteld. "Ga links!!!!" riep ze me toe, "Rechts! Rechts!! Rechts!!! Reeeeeechts!!!!" Met elke aanwijzing die ze gaf, leek het alsof ze harder begon te schreeuwen. Voorzichtig vroeg E. me of ik misschien de heenweg met open ramen had gereden, want: "De TomTom staat wel een beetje hard, vind je niet?" Met de TomTom krijsend om aandacht, was een normaal antwoord niet mogelijk, tot grote hilariteit van E. en mij.
Gelukkig voor ons vond E. al gauw het volumeknopje, dat opeens wel blijkt te werken. Konden we zelf weer krijsen, bijvoorbeeld over de luchtballon die over ons heen zweefde. Wel zo aangenaam.
Het roept veel herinneringen op, de vraag van Marjolein of ik haar en E. een dagje kom vergezellen op de camping. Goede herinneringen. Jaren geleden kampeerden wij elk jaar. Mijn ouders, mijn broers en ik. Later, toen mijn broers Grote Broers waren geworden, ging mijn neef mee op vakantie. Door de uitnodiging zag ik mezelf weer met mijn vakantievriendjes (eerst puur platonisch, later uiteraard Ware Liefde voor de rest van mijn bestaan), tegen de wind in badmintonnen en slapen in een klein tentje in Zuid-Frankrijk. En natuurlijk de zelfgemaakte maaltijden van mijn moeder, hollands met de franse slag: aardappelpuree met haricots verts. Wat vooral niet mocht ontbreken waren de hamburgers. Van Smack. "Want die kon je zo gemakkelijk meenemen in de vouwcaracan." Nog steeds is dit stiekem mijn lievelingseten.
Maar de beste herinnering is toch wel die aan het toiletpapier. De toiletten in Frankrijk lieten hier en daar nog wel eens wat te wensen over. Vooral onderweg. Dan stopten we ergens halverwege, want er moest getankt én geplast worden. Samen met mijn moeder doken we een onwelriekend toiletgebouwtje in en kwamen tot de ontdekking dat ook hier weer van die vréselijke Franse toiletten waren: een gat in de grond met twee voetstappen ernaast. Ik kwam er regelmatig net zo onwelriekend ruikend als het gebouw uit.
De ervaringen onderweg leerden mijn ouders al snel dat als we drie weken op een camping zouden staan, het in elk geval wél een camping moest zijn met een normaal Europees toilet. Wel zo prettig. En dan liepen we daar, over de camping: met een toiletrol onder de arm. En met ons alle andere campinggasten. Zodat je wist: die gaat plassen. Of iets anders. Een beetje genante camping-wandeling. Maar wel één die we allemaal meerdere malen per dag maakten. En dat verbroedert, op zo'n camping.
Herinneringen dus. Over toiletpapier. Gistermorgen stond ik op het punt om weg te gaan, toen ik nog even mijn eigen, fris ruikende, toilet bezocht. Ik zag mijn voorraadje en kon het niet laten: ik stopte een nieuwe rol in mijn tas. Op de camping aangekomen, toverde ik deze tevoorschijn. "Kijk!", riep ik stralend - de toiletrol hoog in de lucht houdend. Direct kwam de desillusie: "Dat hoeft hier niet. Dit is een luxe camping. Ze hebben hun eigen toiletpapier."
Even was ik teleurgesteld, maar ik liet me niet kennen. Tien minuten later liep ik naar het toiletgebouwtje. Mét mijn eigen rol onder de arm. Vrolijk en schaamteloos zwaaiend, zodat iedereen wist wat ik ging doen.
Er staan vele blogs online, in alle vormen en maten. Blogger Anouk
Hempenius, in de online wereld beter bekend als 'Nouk-San', onderscheidt
zich van de 'gemiddelde blogger'. Dit doet ze door steeds nieuwe
mogelijkheden te zoeken om meer te doen met het
bloggen. Niet alleen voor zichzelf, maar ook voor anderen. Zo was zij de
grote kracht achter het Blogger van de Maand-concept op de (niet
meer bestaande) website www.blogaholics.nl. Zij vroeg mij om een gastblog te schrijven op haar website. Dat vond ik zo'n leuk idee dat ik haar om een blog terug heb gevraagd. Vandaar: vandaag een gastblog van de
ondernemende Anouk op prinsesmarlief.nl.
Geef mij maar binnenlucht
Het is niet zo dat ik niet van de buitenlucht houd. Ik vind het heerlijk om buiten te zijn. Maar
alleen als het mij uitkomt. Als de zon schijnt, lees ik boeken op het balkon of ga ik buiten
zitten op school. En als ik op vakantie ben, ben ik vaker buiten dan binnen. Ik bedoel: je wilt
toch wat van de wereld zien. Toch ben ik niet zo’n buitenmens. Ik zit liever binnen, het liefst
lekker in mijn kamer. Geen last van mensen om me heen. Want hoeveel sociale contacten ik
ook heb – vooral online tegenwoordig – en hoewel ik he echt wel leuk vind met vrienden iets
te doen, ben ik het liefst alleen.
Geef mij een goed boek en ik kom de dag wel door. Met schrijven overigens ook wel, hoewel
ik dan al snel een lamme hand krijg. Geef me een laptop en ik vergeet de tijd, want dan
ben ik lekker bezig met schrijven, internetten en (web)designen. Social media is hierin voor
mij ook zeker belangrijk. TweetDeck staat altijd aan voor Twitter en in mijn browser staat
Facebook, mijn mailbox en meestal YouTube open. Zo houd ik nog enigszins contact met de
buitenwereld, zowel mijn vrienden/familie als alle mensen die ik online ken.
Ik geef het meteen toe: het liefst zit ik de hele dag achter de laptop. Natuurlijk alleen als ik
werkelijk iets te doen heb: schrijven van verhalen, bloggen, (web)designen, mail… en ga zo
nog eventjes verder, want online heb ik genoeg activiteiten. Daarnaast kijk ik veel series en
films in de Mediaspeler, dus snel uitgekeken ben ik niet. En als ik klaar ben met laptoppen,
pak ik er een boek bij. Of ik ga aan de studie, want dat moet ook wel eens gebeuren. Als ik
tenminste nog iets leren wil.
Mijn leven is vooral online, hoewel ik ook echt wel in de offline wereld leef. Op familiedagen
sluit ik mij eventjes af van de online wereld, net zoals tijdens het werk (buitenshuis) en als ik
aan het studeren ben – hoewel ik toch regelmatig nog eventjes mijn smartphone pak om de
berichtjes te checken. Zonder internet of social media zou mijn leven er ineens heel anders
uitzien.
Vorige week moesten we met Pip naar de dierenarts vanwege een blaasontsteking. Toen we terugkwamen en Pip uit haar reismand haalden, zag Bloem haar kans schoon. Ook zij wilde deze wel eens van binnen bekijken. Ze heeft er vervolgens uitgebreid in geslapen. Net of ze wilde zeggen: Pip mag wel op avontuur en ik niet?
Ik heb zomaar het vermoeden dat ze het avontuur heeft opgezocht, want afgelopen zaterdag had ze opeens een luchtballon in haar oor. Haar oor hing er zelfs helemaal scheef van. Bezorgde poezenverzorger als ik ben, heb direct de spoedkliniek gebeld: "Dat heeft geen spoed, mevrouw. Het moet nu eerst tot rust komen. U kunt gewoon naar uw eigen dierenarts gaan." Bloem kreeg dus haar avontuur. Gisteravond zijn Vriendje en ik met haar op pad gegaan. Dit keer was Pip jaloers en bekeek de reismand van alle kanten. Op zoek naar een ingang, zodat ze mee kon op avontuur.
Ik denk dat de reismand Bloem uiteindelijk toch tegenviel, want ze heeft heel veel zielige geluidjes gemaakt. Het was wel duidelijk: dit was niet het avontuur waar ze op had gehoopt. En ook bij de dierenarts was het lang zo leuk niet als ze misschien had verwacht: ze blijkt oormijt te hebben. Gelaten onderging Bloem haar lot: gepruts en gefrunnik in haar oren en zoveel zalf dat de oormijt wel verdronken moet zijn.
Wat was Bloem blij toen we weer thuiskwamen, ze vloog direct naar haar schuilplaats. Onder het bed. Pip lag nog steeds te mokken op bed, omdat ze niet mee had gemogen. Maar volgende week krijgen beide poezels wat ze willen: dan mogen ze samen mee op avontuur. Naar de dierenarts. De bofkonten.
Twee weken geleden zou Vriendje even naar de supermarkt. "Neem je cola light mee?" Vriendje bromde instemmend en ik verzuchtte: "Mijn held...". Ik wist toen nog niet dat hij écht een held zou blijken te zijn. En niet alleen één die af en toe een flesje cola light voor mij meeneemt. Na een half uur is hij nog niet terug en ik begin me zo langzamerhand af te vragen wat er zo lang kan duren in de supermarkt. Dan hoor ik de deur en ik kijk op: Vriendje staat in de deuropening. Helemaal rood en bezweet. "Er is een bootje gezonken en ik heb net vier mensen uit het water gehaald."
Ik voel dat mijn mond openvalt en ik weet even niet goed wat ik moet zeggen. Ik sta op en begin achter hem aan te lopen, terwijl hij snel een glas water naar binnen werkt: "Huh, wat?" Meer kan ik op dat niet uitbrengen. Maar het is voldoende. Vriendje steekt van wal: "Ik zag een bootje met vier mensen bij ons onder de brug door varen. Toen ik weer keek zag ik één van de jongens staan. Hij verloor zijn evenwicht. Ik dacht dat het wel goed zou gaan, maar toen zag ik dat het bootje al aan het zinken was. Binnen tien seconden was het bootje weg en lagen ze allemaal in het water! Ik ben naar de kant gerend. Ze konden zelf niet de kant op komen, dus heb ik ze eruit getrokken."
Direct begin ik met het pakken van wat handdoeken en een warm vestje. Want ook al ben ik nog nooit gezonken met een bootje, zo warm was het ook weer niet buiten. En nat is koud, dat weet ik wél. Vriendje fietst met handdoek, deken en vest vooruit en ik volg hem te voet. De mensen zijn behoorlijk geschrokken en staren naar het water. Van de boot is geen spoor meer, maar af en toe komt er een plastic zak bovendrijven. Of een fles. Op een gegeven moment zien we zelfs, tot grote hilariteit van de 'drenkelingen' zelf, een zak chips voorbij komen.
Na een tijdje komt de brandweer. Zij duiken keurig de jasjes, schoenen en telefoons op. Maar held van de dag is volgens de geredde mensen toch wel Vriendje. En stiekem ben ik reuze trots op hem. 's Avonds in bed geef ik hem een extra knuffel: "Je bent echt een held, weet je dat?" Vriendje haalt zijn schouders op en bromt: "Dat valt wel mee. Dat is toch normaal, dat je mensen helpt..."
Dat dat helaas niet altijd zo werkt, bleek ook tijdens deze heldendaad. Er waren veel mensen die het zagen. De enige die tot actie overging, was Vriendje. En wat mij betreft ben je dan wél een échte Held.
Vanaf de eerste aflevering van de Gilmore Girls was ik fan. Ik kon me helemaal vinden in de humor en de bizarre uitspraken van hoofdrolspeelster Lorelai. Misschien komt het ook wel omdat ik ook vaak een flapuit ben. Daarnaast zag ik ook overeenkomsten met mijn moeder en mij. Ook wij kunnen urenlang kletsen over niets en waren noodgedwongen op elkaar aangewezen. En de filmmarathons zijn ons ook niet onbekend. Mijn moeder kijkt niet vaak televisie, behalve als ik kom. Dan belt ze me van tevoren op: "Welke serietjes gaan we kijken?" En dan zitten wij urenlang voor de tv. Met Happy Days, Beverly Hills 90210 en natuurlijk alle series van Gilmore Girls. Ik werd dan ook reuze blij toen ik hoorde dat ik Melissa McCarthy mocht interviewen. Blij smste ik mijn moeder: "Ik mag Sookie interviewen!!!!"
De dag kwam dat ik Melissa mocht ontmoeten. Het zou een groepsinterview worden (met zo'n zes andere sollicitanten) en mede-actrice uit 'Bridesmaids': Kristin Wiig. Dat kon me eerlijk gezegd niet schelen. Ik zat alleen maar met Sookie in mijn hoofd. En dat ze eigenlijk Melissa McCarthy heet maakte mij ook niets uit. Want Sookie is Sookie. In mijn hoofd tenminste.
Nu heb ik al veel hele beroemde mensen mogen interviewen en altijd is er sprake van een gezonde spanning. Maar ik heb nooit last van pure zenuwen. De enige keer dat me dat gebeurde was bij Gloria Estefan. Toen kon ik niets anders uitbrengen dan: "Oh, that's nice... oh, that's nice...". Terwijl ik me normaal goed kan redden in het Engels. En nu voelde ik dezelfde zenuwen. Ik zat in het Amstel Hotel te wachten tot ik naar binnen mocht. Opeens hoorde ik mensen praten en lachen. Ik keek op en zag Sookie en haar gevolg. Op slag voelde ik allerlei dingen borrelen in mijn buik en de vlekken in mijn nek komen.
Terwijl ik met moeite mijn mond kon dichthouden, liep Sookie me voorbij. Ze keek naar me en glimlachte naar me. Blij grijnsde ik terug. Toen ze voorbij was, kon ik niet anders dan direct mijn telefoon pakken om mijn achterban te smsen. "Sookie glimlachte naar me!!!!!! Naar mij!!!! Woehoeeee!"
Door de glimlach waren de zenuwen weg en kon ik me weer bezighouden met waar ik ervoor was: werk. Na het interview liep ik het Amstel Hotel uit met een brede grijns op mijn gezicht en belde hysterisch blij met San: "Ja, Kristin Wiig is ook leuk. Maar ik heb Sookie ontmoet. SOOKIE!"
Vriendje heeft vakantie en dus togen we gezamenlijk naar Kollum, voor een ouderwets kroegavondje. Het was een bijzonder geslaagde avond, compleet met dansjes en gebroken glas. Op mijn teen, welteverstaan. Ik haalde mijn schouders op en huppelde vrolijk verder. Tenslotte doen mijn tenen zo vaak zeer, dat ik me daar niet meer druk om kan maken.
Ik haakte in bij een ander en we hosten gebroederlijk voort. Totdat iemand op mijn teen stond. En toen voelde ik het knarsen. AU! Dat deed toch wel even heel erg zeer. Nou ja - even? Het bleef zeer doen. Ik liep naar het toilet om de schade te bekijken. En gelukkig maar, want een bloedende teen is gewoon niet zo fris. Pleister geregeld en een wijntje gedronken, want de avond was tenslotte nog niet voorbij. De pijn zou wel overgaan.
Maar de pijn ging niet voorbij, maar het nachtje weg was belangrijker. Negeren, negeren, negeren. Want zoals ik al zei: mijn tenen doen zo vaak pijn, dat ik me daar echt niet meer zo druk om kan maken.
Maandag kwamen we thuis in een ondergeplast huis. Op zich niet zo bijzonder, we hadden het stiekem al verwacht. Pip heeft namelijk de bijzonder vervelende gewoonte om overal een plasje te doen. Ze wil graag laten weten dat ze de baas in huis is. Wij zijn daar iets minder blij mee: wij zijn tenslotte de baas. Maar dit keer was er wel iets anders. Het viel me namelijk op dat haar urine wat rood was. Maar aangezien ik geen kattenverstand heb en Vriendje zei dat het niet zo was, heb ik er verder niet over nagedacht.
Tot vanmorgen. Vriendje komt de kamer binnen: "Haar urine wordt roder en de plasjes worden steeds kleiner. Daarnaast plast ze nu veel vaker overal in huis." Ik schrok. Want ook al heb ik geen kattenverstand: rode urine is nooit goed. "Heeft ze misschien blaasontsteking?", piepte ik bezorgd met grote, verdrietige ogen. Vriendje, écht de stoere man in huis, deed alsof hij niet zo bezorgd was: "Ach, welnee. Maar laten we toch maar even de dierenarts bellen." Twintig minuten later gingen twee toch wat bezorgde poezenverzorgers naar de dierenarts, waar de conclusie snel werd getrokken: "Ja, dat is een fikse blaasontsteking." Zestig euro lichter en tien antibiotica-pillen rijker, gingen we weer naar huis met een zielig, klein en ziek poesje.
Ondertussen was het negeren voorbij. De teen bleef zeer doen en deed zelfs nog een beetje extra zeer vandaag. Ik belde de huisarts en legde mijn klacht uit: "Wat denkt u? Moet ik een vrouw zijn en de pijn verdragen of wilt u het toch even zien?" Ook de huisarts werd blij van een bezoekje van Vriendje en mij, dus gingen we weer op pad. Dit keer zonder Pip. Ook hier kwam de conclusie snel: "De teen kan zeker gebroken zijn. En anders is hij zwaar gekneusd. Maar in beide gevallen is de behandeling hetzelfde: pijnstillers slikken en niet teveel belasten. Het kan nog wel een paar weken zeer doen."
Een dagje ziekenboeg maakt een vakantie wel weer avontuurlijk. Toch, Vriendje?
Een uitgebreide zomervakantie zit er deze zomer even niet in, maar een romantisch nachtje weg leek Vriendje en mij een uitstekend idee. Eindelijk even samen weg. We zochten kwamen uit bij een site die ons naar Westerbork wilde hebben. Niet direct een plaats waarbij je aan zoete romantiek en rode hartjes denkt. Maar Vriendje en ik zijn niet vies van een kleine uitdaging en boekten! Afgelopen zondag was het zover. We vielen met onze neus in de boter: een prachtig hotel en Westerbork in feestelijke sferen vanwege een zomer-event. Zelfs de zoete romantiek en rode hartjes kwamen, dankzij het hotel, in de vorm van mierzoete aardbeienwijn en bonbons.
De volgende dag was onze mini-vakantie alweer voorbij, maar wij besloten om ons uitje nog even te rekken. We zouden naar Voormalig Kamp Westerbork gaan, ondanks dat daar absoluut geen romantiek te vinden is. Zwaar onder de indruk van alles wat we zagen, liepen we door het museum: "Ongelooflijk dat dit prachtige dorp zo'n zwarte bladzijde in z'n geschiedenis heeft." Om ons bezoek compleet te maken, reden we met een bus naar het daadwerkelijke kamp.
We werden in de bus matig hartelijk ontvangen door één van de chauffeurs. Hij wilde me denk ik laten blijven in het kamp, want hij wilde me wel erg graag een enkeltje verkopen. Toch besloten Vriendje en ik voor het retourtje te gaan. Ik rekende vier euro af en deed de portemonnee in de tas.
Bij het terrein aangekomen, bleek er weinig meer te zijn. Ik durf zelfs te zeggen; niets. En toen vervolgens bleek dat de gids een veel te zachte stem had, kregen we het gevoel dat we voor niets aan het natregenen waren. Na zo'n twintig minuten kleumen, keken we elkaar aan en wisten genoeg: tijd om terug te gaan. We zouden niet nog veertig minuten langer blijven, ondanks de ongetwijfeld boeiende woorden van onze dappere gids. Maar die verstonden we toch niet.
Terwijl we terugreden, merkte ik dat de man die schuin voor me zat me wel heel erg aandachtig opnam. Een beetje mannelijke aandacht kan nooit kwaad, maar dit was gewoon staren. Ik keek hem aan en alsof hij op een soortgelijke uitnodiging zat te wachten, begon hij direct tegen me te praten: "Ik dacht al dat ik een bekend gezicht zag!" Nu kende ik de beste man in het geheel niet en wilde hem vriendelijk van dat feit op de hoogte stellen, totdat ik iets bekends zag. In zijn hand hield hij een rijbewijs. En laat ik nou mijn eigen plukje haar op dat rijbewijs herkennen! Vervolgens zag ik mijn portemonnee in zijn andere hand en ik kreeg toen zomaar het vermoeden dat ik mijn portemonnee helemaal niet in mijn tas had gedaan op de heenweg...
Stralend, en toch wel beschaamd, riep ik: "Dank u wel, dank u wel!". En terwijl Vriendje hoofdschuddend toe keek, nam ik dankbaar mijn portemonnee in ontvangst. De portemonnee waarvan ik niet eens wist dat ik 'm kwijt was...
Als ik rook, haal ik mijn sigaretten meestal bij de coffee shop tegenover mijn huis. Ze herkennen me inmiddels, maar dat komt met name omdat ik alleen voor de sigaretten kom en niet voor de andere geneugten des levens. En waarschijnlijk ook omdat ik tijdens de ramadan de marokkaanse medewerkers een vrolijk 'Mabrouk Ramadan' wens. Ik heb namelijk les van San en haar Marokkaanse man. Nu niet direct denken dat ik vloeiend Marokkaans spreek; naast 'een vrolijke Ramadan', weet ik 'hallo', 'hoe gaat het?' en 'eet smakelijk'. Maar daar scoor ik toch al punten mee.
Inmiddels is de coffee shop tegenover ons huis. Dus toen Vriendje in Amsterdam kwam wonen, heb ik hem keurig voorgesteld aan de sigaretten-Vrienden. Dat hoorde tenslotte bij zijn inburgeringscursus. De volgende les in deze cursus was alleen sigaretten halen (dat lukte!) en daarna kwam de Ultieme Les: met onze sigaretten-Vrienden Marokkaans praten.
Toen het zijn beurt was om sigaretten te halen, gaf ik hem een snelle les:
Hallo = salamawaleikom
hoe gaat het = lebes
dank je wel = sucran
Vriendje kwam terug. Missie geslaagd: de sigaretten waren binnen én hij had Marokkaans gesproken. Tot grote vreugde van de sigaretten-Vriend: "Jij spreekt beter Marokkaans dan buurvrouw!"
Ik woon sinds vier maanden samen en ik geniet nog elke dag van het feit dat er nu een échte man in mijn roze prinsessenkasteeltje rondloopt. Want dat is hij, een échte man. En ik woon in een écht meisjeshuis. Met veel roze en glitters. Toen wij verheugd ons samenwoon-nieuws aankondigden was de reactie van vrijwel iedereen: "Dan wordt er zeker snel geschilderd thuis?"
Ik vond het namelijk noodzakelijk om mezelf voor mijn dertigste verjaardag (nu twee jaar geleden) een roze muur te geven. Met glitters. In de slaapkamer. En nog steeds word ik elke ochtend wakker met glinsterende blijdschap. En ik heb nooit een ochtendhumeur. Ik zeg niet dat het persé door die muur komt, maar het helpt vast wel. Maar ik wist: 'als ik samenwoon, gaat de muur weg.' Nu, vier maanden later, is de muur nog steeds roze. Met glitters. Want mijn échte man houdt van roze: "Ik vind het gewoon een mooie kleur." Mijn hart sprong op bij dit bericht: "Hij houdt van roze! Hoera!" Mijn muur mag dus nog even blijven.
Wanneer ik mijn blijde nieuws met de omgeving deel, gelooft niemand me: "Ja ja, hij mag 'm zeker niet schilderen van jou?". Ik sputter dan wat tegen, maar ik kan ze niet overtuigen van de favoriete kleur van mijn échte man. Want roze is voor kleine meisjes. Niet voor een samenwonend stel van dertig plus. En het ongeloof gaat nog een stapje verder: "Je dringt hem ook al jouw Pip Studio servies op!" En dan sputter ik nog harder: "Dat is al helemaal niet waar!" Het klopt dat ik een voorliefde heb voor het meest hysterische servies dat er op de Nederlandse markt te vinden is. En het klopt ook dat ik bijna het hele servies compleet heb. Maar dat komt volledig door mijn échte vent. Die zag namelijk elke feestelijke gelegenheid als een kans om onze uitzet uit te breiden met het met bloemetjes, kleurtjes en gouden randjes bedekte servies. "Is mooi, voor als we samenwonen."
Wanneer ik dit vertel, wordt er steevast een wenkbrauw opgetrokken, licht maar veelbetekenend gekucht en gaan mensen over op een ander onderwerp. Ik zou durven zweren dat ik ze hardop hoor denken: "Tuurlijk. Laat ons roze prinsesje maar in die waan." Ons huis is inmiddels wel aan verandering onderhevig: het toilet is niet meer roze, maar blauw. De badkamer is geen walhalla meer van roze glinsterende badschuim, maar een degelijk samenwoon-oord. Want zelfs mijn échte man trekt ergens de grens. Maar voor Pip Studio en de roze glinsterende muur maakt hij graag een uitzondering.
Ik ben een paar dagen weggeweest en Vriendje was alleen. Niet heel erg, want hij was toch alleen maar aan het werk. En ach, een man vind het ook wel eens fijn om alleen te zijn, nietwaar? Toch voelde ik me een beetje schuldig en had lekkere dingetjes voor hem achtergelaten. Chips, nootjes en wat biertjes koud gelegd. Voor de eenzame avonden... Voor de eenzame ochtenden had ik lekker brood gehaald. Zo wist ik in elk geval dat hij niet zou verhongeren.
Toen ik weer thuiskwam, wilde ik een ontbijtje voor mezelf maken. "Zal ik een tosti maken?" vroeg ik mezelf hardop af. Vriendje kijkt me aan en zegt: "Oja, dat heb ik gedaan...". Blij en vertederd kijk ik hem aan: "Heb je lekker een tosti voor jezelf gemaakt?" Waarop hij antwoordt: "Eh ja... En toen heb ik het apparaat stuk gemaakt."
Huh?!?!?
"Nou, alleen maar het klepje! Het tosti-apparaat doet het gewoon nog wel hoor!" roept hij verdedigend. Op mijn vraag hoe dat dan is gebeurd, zegt hij een beetje beteuterd: "Dat weet ik dus ook niet. Ik maak gewoon soms dingen stuk. Vraag m'n moeder maar..."
Toen ik vertelde dat ik een blog wilde schrijven over sokken, reageerde
mijn anders zo gemoedelijke Vriendje met een duidelijke NEE. Zijn exacte
woorden waren zelfs: "Dat jij zo slecht bent met sokken, ik ben
absoluut niet zo."
Dat klopt. Hij heeft sokken die over het algemeen bij elkaar passen. Hij
vond altijd wel sokken die bij elkaar hoorden, ook al had hij ze niet
keurig in een sokkenbolletje opgerold.
Ik zei 'vond' en dat klopt ook. En dat is mijn schuld. Ik ben dol op
sokken. Echt. Het zal geen verrassing voor je zijn als ik zeg dat ze mij
niet kleurig en hysterisch genoeg kunnen zijn. Maar mijn probleem is
dat ik een Sokkenmonster in mijn wasmachine heb wonen. Zelfs al ruim ik
mijn sokkenla op, dan nog kan ik niet alle sokken tot een keurig sokkenbolletje
oprollen.
Na jaren proberen, heb ik de moed maar opgegeven. Tegenwoordig is het
zelfs mijn huismerk: Marlies heeft nooit dezelfde sokken aan. Ik maak me
er niet druk om en de mensen om me heen vinden het juist wel grappig.
Toen ik ging samenwonen, wilde ik voorkomen dat Vriendje ook ruzie met
het Sokkenmonster zou krijgen. Dus kocht ik tien paar zwarte sokken voor
hem, die keurig in een sokkenbolletje op gebruik lagen te wachten.
Het ging goed. Totdat ik het Sokkenmonster even vergat. En nu moet
Vriendje vaak zoeken naar bij elkaar passende sokken. Dit weekend waren
we weg en ik had een greep gedaan in zijn sokkenla en genoeg sokken
ingepakt. Klaar, dacht ik.
Niets bleek bij elkaar te passen, behalve zijn sokken met de Friese
vlag. Die waren dan ook keurig opgerold in een sokkenbolletje. Verder
was er volgens Vriendje niets identiek: "Dat jij nooit dezelfde sokken
draagt is prima, maar ik doe daar niet aan mee! Ik was geshockt," riep
hij me toe.
Ik voelde me schuldig, maar kon het niet laten om een weerwoord te geven: "Nee lief, je was gesokt..."
Smsen met de iPhone is geen sinecure. Of je nu een 3 of een 4 hebt, maakt eigenlijk niet uit. San vertelde mij kort geleden fijntjes het volgende: "Vroeger smste je nooit met spel-en tikfouten. Tegenwoordig veel meer..."
Ah. Mmm.
Maar gelukkig leven we in een smartphone-samenleving en zijn er velen met hetzelfde probleem. Mijn moeder, ook de trotse bezitter van een iPhone 4, stuurt steevast 'plok' als ze oké bedoelt.
De eerste paar keer begreep ik het niet, maar na zo'n tien (ja, echt) smsjes met 'plok' viel het kwartje. Ik eindig nu ook mijn smsjes aan haar met 'Kus. Plok.' Mijn moeder ziet er de humor ook wel van in en antwoordt braaf: 'Plok. Kus.'
Maar de iPhone-fout die echt de boeken gaat, is die van Danielle. Ik stuurde haar een enthousiaste sms over mijn lieve Vriendje die me zomaar een roos gaf: 'Stadse romantiek'. Zij stuurt me enthousiast het volgende smsje terug: "Wat een liefde en romance! Ik wil ook een roos! Ik wil ook een dom, arisch vriendje!'
Een dom, arisch vriendje. Ik grinnik. Lees het een paar dagen nog eens en grinnik weer.
Maar ik moet het toch vragen: "Vind jij mijn vriendje een dom, arisch vriendje?' Ik krijg direct een sms terug: 'Nee?! Bij mij komen de woorden lief, zorgzaam en sociaal naar boven. Wie zegt dat dan?'
Eh... jij?
Ook Danielle grinnikt. Wat heet: ze komt niet meer bij. Inmiddels lig ik ook bijna op de grond van het lachen. Ze smst me: 'HAHAHAHA! Wtf! Dat moest romantisch zijn! Stomme autocorrect...'
Heerlijk. Contact via de iPhone. Gelukkig ken ik Danielle al langer dan vandaag en weet ik dat zij Vriendje heel lief vindt.
De dagen voor een feestje zijn altijd wat 'stressy'. Voor mij tenminste, want ik plan altijd alles tegelijk. Sollicitatie, oppassen, vrijwilligerswerk en oja: het huis moet nog schoon, versierd en opgeruimd.
Inmiddels is het de dag voor Het Feestje en deze begon met was opvouwen, was ophangen, vaatwasser uit-en inruimen en eieren koken voor mijn zelfgemaakte eiersalade. Ik heb dan wel een kok als vriendje, ik kan ook kunstjes.
Dan opeens gaat de deurbel. Ik open de deur en loop de trap af. Ik hoor een man roepen: "Bloemen voor Vriendje en Marlies!" Mijn wereld werd opeens een stuk zonniger: bloemen! Voor mij! Ik bedoel: voor ons!
Enthousiast joel ik naar de bloemenbezorger: "Wat leuk! Ik verwacht nooit bloemen op zaterdagochtend!" De bloemenbezorger is wel wat gewend, want hij zegt niet: 'In tegenstelling tot al die andere momenten dat je wél bloemen verwacht?'. Hij zegt: "En het is nog een leuk boeketje ook...".
Hij heeft gelijk. Het is een prachtig boeket. De kamer wordt er opeens een stuk gezelliger (en romantischer) door. Heerlijk, zoveel liefde op zaterdagochtend. Bedankt lieve gevers!
Na enige weken wennen, is
Bloem helemaal thuis bij mij. Ja, bij mij: Vriendje is nog te spannend.
Maar Bloem is dol op mij en wil niets liever dan de hele dag om mij
heen zijn. Ik verdenk haar er stiekem van verliefd op mij te zijn. Ze
wil voortdurend met me knuffelen, stopt daar eigenlijk alleen mee
wanneer ze gaat eten. Maar is dat op, dan komt ze gauw weer terug.
Ze
plakt zichzelf tegen mijn benen, billen of armen aan -net wat het
dichtste bij is- en verlaat haar plek alleen als het écht moet. En dat
is meestal als ik naar het toilet ga. En dus volgt ze me zelfs het
toilet in. Of de keuken. Of de badkamer. Of het balkon (terwijl ze daar
eigenlijk liever niet komt, omdat ze een mietje is).
Ook als ik in bad lig, komt ze om de haverklap kijken of ik er nog
steeds wel ben en niet opeens verpulverd ben tot niets. Of ze ligt
rustig drie kwartier op het badmeubel, te kijken naar me terwijl ik daar
lig. Als ik haar niet snel genoeg aai, piept ze en drukt haar nattige
snuitje tegen mijn lijf of tikt met haar pootje ongeduldig op mijn
schouder. Als
ik naar bed ga, volgt ze me naar de slaapkamer en gaat niet meer naar
de woonkamer. Ook al zijn Pip en Vriendje daar aan het spelen.
In eerste instantie had ik haar adoratie voor mij niet zo door. Maar
toen merkte ik dat ze het alleen bij mij doet en bij elk ander mens
achter het bed wegkruipt. Vriendje krijgt héél soms liefde van Bloem:
als hij onder de dekens op bed ligt. Hij is dan ongevaarlijk en niet zo
angstaanjagend als anders. Het toppunt van liefde is wanneer ik wakker
word. Mijn ogen hoeven er nog niet eens voor geopend te zijn, maar zij
voelt dat ik wakker ben. Ze rent op me af en springt op het bed onder
luid gemiauw, dat klinkt als: 'Hoeraaaa, hoeraaaaa, hoeraaaa! Ze is
wakker!' Zelfs Vriendje valt het op. Ik moet dan direct beginnen met
aaien, want dat heb ik tenslotte de hele nacht niet gedaan.
Sinds een week heb ik een liedje in mijn hoofd als ik haar weer per
ongeluk een schop geef omdat ze blijkbaar tegen mijn voeten aan ligt:
'Ik wil alleen bij jou zijn...'. Mijn moeder zong dat voor mij vroeger,
omdat ik ook niet van haar zijde wilde wijken. Vandaag zocht ik het
liedje op, om er naar te kunnen linken in mijn blog. De bandnaam blijkt
briljant.
Ze heeft stiekem ook mijn hart gestolen, die schattige Bloem... of zal ik maar gewoon zeggen: Bloempot?
Prinses Marlief is geen echte prinses, maar een jonge vrouw uit
Amsterdam. Ze worstelt met deuren, trappen en vooral zichzelf. Of ze nu
naar een braderie gaat, Ronan Keating ontmoet of een kop thee drinkt:
alles gaat met vallen en opstaan. Maar met een flinke dosis zelfspot en
humor komt ze haar dagen wel door. Af en toe bont en blauw, maar vooral
heel erg roze.
Vanmiddag had ik mazzel: ik had het buitenbad helemaal voor mezelf. Wat een luxe! Rustig zwom ik mijn baantjes, onder toeziend oog van de badmeester. Na een minuut of twintig zag ik opeens dat ik niet meer alleen in het water lag. Ik zag een soort van tor/kever/prikkebeest, oftewel: een insect.
Ik keek er even na en rilde. Ik ben niet zo goed met insecten, ook al zijn ze maar een centimeter groot. Ik wilde wegzwemmen, maar vond het toch te zielig. Ik zwom er naartoe en probeerde een kommetje te maken van mijn handen, zodat ik het insectenbeest op de rand kon leggen. Maar het kwam me allemaal toch iets te dichtbij en ik draaide me om. 'Verdrink maar!', dacht ik hardvochtig.
Na vier slagen kreeg ik spijt. Want als ik aan het verdrinken was, zou ik het ook prettig vinden dat iemand me kwam redden. Ik draaide me om en zwom terug. Ik probeerde opnieuw een kommetje te maken, maar het bad was dieper dan ik lang ben en ik kreeg het niet echt voor elkaar. Door mijn truttige gespartel raakte de tor/kever/prikkebeest helemaal onder water en ik zag hem spartelen. Ik voelde me schuldig: over van de wal in de sloot helpen gesproken. Hij zou nu vast écht verdrinken.
Maar het beest toonde veerkracht en kwam weer bovendrijven. Ik besloot dat als hij zo'n held was, ik dat ook kon zijn. Ik overwon mijn insectenangst en kreeg het insectenbeest keurig op de kant. Op z'n rug.
Ik keek naar het spartelende beestje en wist dat het nu moest gebeuren: helpen met omdraaien. Maar om dat voor elkaar te krijgen, moest ik wel het beestje aanraken. Ik haalde diep adem en tikte hem aan. Gezamelijk probeerden wij de wereld weer op poten te krijgen. Voor het insectenbeest, welteverstaan. Ik poedelde nog steeds dapper in het water.
Maar het beestje was blijkbaar erg moe van al zijn avonturen, want het lukte hem niet om zich om te draaien. Zelfs niet met mijn hulp. "Kom op, eng beest!" riep ik hem bemoedigend toe, terwijl ik me realiseerde dat het allemaal wel wat raar moest overkomen voor de badmeester: zo'n eenzaam roepend grietje in een zwembad.
Toen, het was een klein insectenwonder, draaide het beest zich om. Hij stapte een paar keer heen en weer, schudde wat met zijn vleugels en rilde nog eens. Hij draaide zich om en keek naar me. Alsof hij me wil bedanken. Maar ik wist wel dat dat alleen maar in mijn hoofd zo was. Toch was ik trots op mezelf. Want ik laat niemand verdrinken, zelfs niet als je een eng beest bent.
Dankzij lief vriendinnetje Danielle ben ik zomaar genomineerd voor 'Blog van de maand Juni' op blogaholics.nl. Ik wil natuurlijk heel graag winnen en hoop dat ik daarbij van jullie een beetje hulp krijg!
Dankzij lief vriendinnetje Danielle ben ik zomaar genomineerd voor 'Blog van de maand Juni' op blogaholics.nl. Ik wil natuurlijk heel graag winnen en hoop dat ik daarbij van jullie een beetje hulp krijg!
) 
