Wie schrijft, die blijft...
Boek | Prinsessen werken ook! | 20 November 2009 | 16:01:45
Als ik vroeger een boek kocht, dan las ik altijd de mening van degene die op het boek stond. "Geweldig verhaal, aanrader" door journalist A. Beter van de New York Times of Het Parool. Wat leek het mij toch ongelooflijk stoer als je op zo'n boek je mening zou mogen verkondigen.
 
Toen ik bij Vrouw.nl kwam werken werd al snel gevraagd naar mijn mening over een boek. In eerste instantie kwam die alleen in de aanbiedingsfolder, vond ik al o zo stoer. Maar toen ik jurylid was geweest bij een thrillerwedstrijd was het eerste boek met mijn naam een feit. Op Nr. 19 van Michele van Rees staat fier mijn naam. En dat voelde stiekem ongelooflijk goed.
 
Daarna volgden 'Op Jacht' van Rhonda Pollero en 'Alleen Eva' van Svea Ersson. Oké, misschien staat niet op elk boek precies 'Marlies Sienot', maar dan staat er 'Vrouw.nl'. En ik weet dan dat het mijn citaat is!
 
Nu is 'Zwaar beproefd' van Chantal van Gastel uitgekomen. En was mijn droom om ooit op de achterkant van een boek te staan, dan is de droom nog veel mooier geworden. Bij dit boek staat Mijn Citaat op de voorkant. Dé voorkant. Zo fijn...




Berichtje! 4 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 33


Wiplala Weer!
Theater | Prinsessen werken ook! | 20 November 2009 | 09:32:40
Pas geleden werd ik gevraagd om te komen schrijven voor www.musical-info.nl. Hartstikke leuk! Dus afgelopen maandag ben ik voor het eerst voor hen op pad gegaan: naar de perspresentatie van 'Wiplala Weer'.  
 
'Er was eens een piepklein mannetje, zo klein dat je heel goed moet kijken om hem te zien. Dit mannetje woont bij de grote mensen-familie Blom én hij kan toveren. Tinkelen noemt hij dat. Hij kan het alleen nog niet zo goed en daarom brengt hij regelmatig vader en kinderen Nella Della en Johannes Blom in de problemen.''

Lees verder op Musical-info.nl!

Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 4


hetkanWel.net is genomineerd voor een Dutch Bloggie 2009
Internet | www.hetkanwel.net | 04 November 2009 | 18:40:55
De Dutch Bloggies zijn de jaarlijkse verkiezingen voor de beste weblogs van Nederlandstalig grondgebied en worden georganiseerd door de Stichting Dutch Bloggies. Naast de uitreiking voor Beste Weblog van 2009, zijn er vijftien categorieën met telkens tien weblogs die kans maken op een Dutch Bloggie. Overbodig om te zeggen dat elke weblog van Nederland deze prijs wil winnen. Of op z’n minst genomineerd wil worden.
 
Ik was al een tijdje niet echt online geweest, dus vanmiddag maakte ik maar weer even mijn rondje. Op Twitter aangekomen zag ik een felicitatie aan mijn adres omdat hetkanWel genomineerd is voor een Dutch Bloggie. Ik kon het bijna niet geloven en ben naar de website van Dutch Bloggies gegaan. Binnen twee seconden zag ik het rood op wit: hetkanWel.net is genomineerd voor een Dutch Bloggie in de categorie ‘Beste lifestyle weblog’. Wij zijn natuurlijk allemaal hartstikke blij en trots!
 
De Dutch Bloggies worden uitgereikt op dinsdag, 1 december 2009 in de Haagse popzaal Paard van Troje. Iedereen die dat wil, kan de uitreiking gratis bezoeken. De jury zal daar bekendmaken welke weblogs in iedere categorie zijn doorgedrongen tot de shortlist van vijf, waarna de winnaars worden bekendgemaakt.
 
De tijd van nagelbijten is aangebroken…
Berichtje! 4 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 42


Wat hebben Victor & Rolf met Kerst?
Mode | Feestprinses | 16 Oktober 2009 | 09:44:46
Ik ben dol op kerst! Het kan mij niet hysterisch genoeg zijn: ik heb een kerstboom met rode en zilveren ballen, ik heb overal kerstkaarten, ik verstuur aan iedereen kerstkaarten - zelfs mensen die ik al vijf jaar niet heb gezien. Ik steek vele kaarsen aan, er hangt een kerstkrans aan mijn deur en zelfs de vogelkooi krijgt versiersels. Het is zelfs zo erg dat ik laatst een uberlelijk cadeautje die ik van iemand kreeg, ruilde voor het kerstkookboek van Nigella Lawson. Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik daar veel gelukkig van word...
 
Waar ik niet zo gelukkig van word, is shoppen. Winkel in, winkel uit is aan mij niet echt besteedt. Maar wel als ik Sinterklaas- en kerstcadeautjes mag kopen. Voor anderen shoppen vind ik heel leuk. Eén van mijn favoriete hotspots in de Decembermaand, is de Bijenkorf. Net als een klein meisje kan ik daar rustig een half uur met open mond blijven kijken naar die enorme kerstboom middenin de winkel.
 
Dit jaar heb ik nog een reden om naar dit wondere kerstfestijn van de Bijenkorf te gaan: ontwerpersduo Victor & Rolf betoveren namelijk de winkel. Dus ze ontwerpen niet alleen de kerstcollectie, maar ze zullen ook het interieur én de etalages gaan vormgeven. Ik kan niet wachten!!!
 

 I wish me a merry christmas, lalalala....  

Berichtje! 5 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 80


Het belang van een uitstrijkje
Gezondheid | Prinses'minder wel en wee | 04 Oktober 2009 | 08:12:08
"Dat soort dingen gebeuren mij toch niet? Ik ben een zondagskind!” Mijn beste vriendin Danitsja en ik hangen aan de telefoon, zoals we al zo vaak hebben gedaan. Ik zit in bad en zij in de auto. Elke ochtend, en vaak ook de middagen, bellen we met elkaar. Alles wordt besproken. Ook het feit dat we allebei dertig worden dit jaar, met alle bijkomende gevolgen.

Eén van die gevolgen is natuurlijk het onvermijdelijke uitstrijkje. Dit is een dankbaar gespreksonderwerp tijdens onze beluurtjes. Al weken hebben we het erover en hebben we alle grappen gemaakt die je kunt bedenken. Gierend van de lach, vooral nooit doodserieus, benaderen we het laten doen van een uitstrijkje. We verwachten er niet zoveel van en hebben geen zorgen voor de uitslag. Het uitstrijkje hoort bij het ‘dertig worden’ en is meer lastig en tijdrovend dan beangstigend.

Nu belt ze mij, met tranen in haar stem, dat de uitslag niet helemaal goed is. Dat ze PAB3b heeft. Dit houdt in dat er afwijkend weefsel is gevonden. Nog geen reden tot paniek, want alleen een lichte behandeling is noodzakelijk. In haar geval een operatie waar het weefsel wordt weggehaald en dan is er in principe niets meer aan de hand. We zijn samen even stil.

Maar niet voor lang, want we moeten een plan van aanpak opstellen. Wat kunnen we verwachten, wat kunnen we doen en wat is het tijdspad. Op deze manier benaderen wij samen altijd de grotere en kleinere problemen die op ons pad komen. Binnen no time hebben we het probleem compact en overzichtelijk gemaakt en weten we wat ons in elk geval te doen staat: niet in paniek raken.

Danitsja wordt geopereerd en het voelt voor me alsof ze door het oog van de naald is gekropen. Het is heel vervelend en naar wat er nu is gebeurd, maar het had nog zoveel erger kunnen zijn. De humor is al snel weer terug in onze telefoongesprekken en we verwachten eigenlijk niets van de uitslag die nog moet komen. Het weefsel dat is weggehaald, wordt namelijk nog onderzocht. Maar wij zijn geen doemdenkers, dus gaan wij niet van het slechte uit en leven ons zorgeloze leventje.

Het is anderhalve week later. Ik zit opnieuw in bad, heb Danits weer aan de telefoon en de wereld om ons heen is even heel stil.
Marlies, de uitslag is weer niet goed. De dokter zei iets over een carcinoom ofzo. Ik moet morgen opnieuw naar het ziekenhuis…

Alles valt even weg, behalve mijn gedachten; die buitelen over elkaar heen. Ik probeer in mijn minimaal aanwezige medische kennis te achterhalen wat ik weet over een carcinoom en kom erachter dat dit bitter weinig is. Internet is duidelijk, maar niet geruststellend. “Dit is een medische term voor een kwaadaardige (agressieve) vorm van kanker die zich (mogelijk) kan uitzaaien”.
Kut. Kanker.

Ze gaat naar het ziekenhuis en de dokter bevestigd waar wij al bang voor zijn: het is inderdaad kanker. Enkele weken geleden liepen we nog te grappen en te grollen over het uitstrijkje.
Fijn dat het er is, maar moet de oproep nou binnenkomen nog voor je dertig bent? Ik wéét heus wel dat ik ouder word...”, riepen we tegen elkaar.

Hoe hard het ook klinkt: nu weten we dat zonder het uitstrijkje de toekomst voor Danitsja er heel anders uit had kunnen zien. Het belang van het uitstrijkje laten doen is glashelder geworden. Het is niet iets dat ‘lastig’ of ‘tijdrovend’ is, het is ook geen pesterijtje voor vrouwen die dertig worden stom vinden. Het is een hulpmiddel om gezond te blijven of weer te worden, zonder dat het allemaal veel erger wordt: iets dat je niet ongedaan kunt maken.


Berichtje! 5 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 75


Afscheid
Werk | Prinsessen werken ook! | 29 September 2009 | 11:23:34
Drie jaar geleden begon ik vol goede moed, en met lood in mijn schoenen, aan een nieuwe uitdaging. Werkende als HR adviseur bij een groot accountantskantoor, was een bijbaan als webredacteur voor een groot online magazine een hele nieuwe stap voor mij. Ja natuurlijk, ik schreef al voor diverse andere websites, maar Vrouw.nl bleek een hele grote vis die ik 'zomaar' aan de haak had geslagen.

Met dank aan Angel en de andere redacteuren mocht ik beginnen aan mijn eerste recensie. Ik liet ze lezen aan mijn omgeving, voordat ik ze opstuurde naar de redactie. Ik vond het plaatsen namelijk doodeng: wat als ze me té slecht zouden vinden? Dan zou mijn droom écht in duigen vallen.

Maar gelukkig viel het alleszins mee en mocht ik stap voor stap het 'webredacteurschap' leren, onder toeziend oog van een aantal zeer competente mensen. Vrouwen die met rake pen hun visie op het leven gaven of artikelen schreven die ongelooflijk hard, maar ook ongelooflijk waar bleken te zijn.

Die prachtige, sterke vrouwen mocht ik bijna anderhalf jaar later nog meer in mijn armen sluiten, omdat ik van Aviola de kans kreeg om als hoofdredacteur aan de slag te gaan voor dit geweldige magazine. Een hele stap voor mij, omdat ik nu pas echt mijn kunnen als schrijfster moest laten zien. Maar ik kon voortdurend rekenen op zowel doodeerlijke kritieken als welgemeende complimenten op mijn werk. Daardoor leerde ik ongelooflijk veel over anderen, maar voornamelijk over mezelf. Ik probeerde alles wat ik meekreeg om te zetten in een leerpunt. Stap voor stap kreeg ik steeds meer werkervaring en kon ik op den duur zelfs anderen iets leren.

Een ongelooflijk stel vrouwen heb ik mogen leren kennen, achter de schermen. Vrouwen die, ondanks hun eigen drukke leven, zich steeds wilden inzetten voor Vrouw.nl. Mensen die stuk voor stuk een eigen levensverhaal hadden die ze met mij, met ons, deelden en die ik zag groeien in hun eigen kracht.

Ik vind het onvoorstelbaar dat ik de kans heb gekregen om met deze mensen een website, een 'pen', mijn leven, heb mogen delen. Zowel de collega's op kantoor, als mijn 'online familie'. Terwijl ik mijn eigen, soms zeer turbulente, leven leidde, kon ik als hoofdredacteur van Vrouw.nl altijd rekenen op een onvoorwaardelijke steun van 'mijn; redactie en van de reaguurders die trouw waren aan ons magazine. Ze waren goudeerlijk, meelevend en wijs. Ik heb de afgelopen jaren gehoopt, gebeden, dat er aan deze poel van wijsheid nooit een einde zou komen. Maar, zoals dat met alles is, aan alles komt een eind. Zo ook aan mijn bijdrage aan Vrouw.nl.

Ik kan ingaan op alle stukken die ik heb mogen schrijven aan Vrouw.nl, maar dat doe ik niet. Omdat ik vind dat wij samen Vrouw.nl maakten: wij, de redactie, en jullie, degenen die ons lazen, lezen, en soms zelfs durfden te reageren. Rest mij niets anders dan al die mensen te bedanken die ons door dik en dun hebben gesteund en die mij persoonlijk ongelooflijk veel hebben geleerd.

Aviola, Manon, Angel, Pebby, Claudia, Danielle, Monique, Sue, Margje, Bibi, Caesilia, Lonneke, Leentje, Wytske, Lynsey, Margreet, Suzanna, Sacha, Wendy, Nina, Mirjam, Marlies de J., Loubna, Anne, Ageeth, Iben, Maaike, Patricia en al die andere mensen die er altijd voor de site, voor mij, waren.

Bedankt allemaal, voor deze prachtige levensles, deze mooie ervaring. Ik wens jullie allen niets dan goeds en succes.

Ik blijf te volgen op www.prinsesmarlief.nl en www.hetkanwel.net
Wie weet tot online!

Liefs

Berichtje! 6 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 75


De O van Auto
Kinderen | Tante Prinses | 15 September 2009 | 19:46:01
Vanavond belde ik mijn lieve vriendjes Merijn (5, bijna 6) en Jurre (4). Ik was net gezellig in gesprek met neef Jurre, toen het gesprek werd afgebroken. Jurre: "Ik ga nu de telefoon aan Merijn geven, want die wil heel graag..."
 
 
 
Nog voor de telefoon was overgegeven gilde Merijn al: "Ik heb huiswerk!!!!" Zoals het bij een heuse trotse tante hoort, was ik direct enthousiast en wilde er natuurlijk alles van weten. Merijn zit sinds drie weken in groep 3 en leert over de letters van het alfabet.
 
"Ik moet de letters leren schrijven, tante Marlies!"
"Welke letters?"
"De S!"
"Van?"
"Vis! V i Sssssss"
"Heel goed! En van? Oma S...."
"Stieneke! Oma Stieneke!"
"Welke letters nog meer?"
"De M! Van mama!"
"En van tante Mmmm...."
"Marlies!"
"En de broer van papa?"
"Matthijs!"
"En nog meer letters?"
"De Nnnnnnn"
"Van?"
"NICKELODEON!!!"
 
Op dat moment moest ik even keihard lachen. Hij had het wel goed. De N is inderdaad van Nickelodeon. We gingen door...
 
"De A."
"Van?"
"Aan. A...n"
"En welke nog meer?"
"De O."
"Van?"
"Oto!"
 
Ik moest grinniken en dacht bij mezelf: die mogen ze op school afleren. Maar ik hoorde Mama Marjolein op de achtergrond: "Auto schrijf je met au...". Ik hoorde Merijn denken en hij kwam tot een briljante conclusie: "Oké. Maar je zegt O he? Otoooo."
"Eh... ja."
 
Merijn wordt donderdag zes jaar en hij is briljant.
 
 
 
Berichtje! 8 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 101


I've had the time of my life
Film | Prinses en haar | 15 September 2009 | 12:58:51
Ik was een jaar of zeven toen ik ging logeren bij een oom en tante in Grootegast. Zij hadden een dochter, Hilde. Zij was al veel ouder dan ik en ik keek natuurlijk erg tegen haar op. Ik wilde niets liever dan leuke dingen met haar doen, want 'zo wilde ik later ook worden'. Op haar beurt vond zij het wel leuk om met zo'n klein grietje de hort op te gaan, want ik kan me herinneren dat we een aantal leuke dingen hebben gedaan.

Eén van die leuke dingen was dat we in de grote stad (Groningen) naar de bioscoop gingen. De film die we keken was Dirty Dancing. Mijn liefde voor dansen en de romantiek was op dat moment geboren. Ik vond het te gek hoe Baby alle kanten op werd gesleurd en wel op zo'n manier dat het er ook nog sierlijk uitzag. Het meest fantastische vond ik de groepsdans op het eind: dat Patrick Swayze als een echte leider voor die groep staat te dansen... Ik zwijmel nog steeds.


 
Wekenlang was ik van de kaart door de film en één van mijn eerste singletjes was 'I've had the time of my life'. Die heb ik letterlijk grijs gedraaid. Wekenlang was ik in gedachten aan het dansen met Patrick. En nog steeds: wanneer dit nummer wordt gedraaid, waar ik ook ben, de radio gaat harder en ik zing keihard mee. Gelukkig ben ik niet de enige, want wanneer ik met mijn vriendinnen in de kroeg sta, is het een gebrul van jewelste. Wat een effect heeft één zo'n film op een heleboel kleine meisjes van toen gehad.

Dag Patrick, bedankt dat we even met je mochten dansen...


 
Berichtje! 5 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 77


De geboorte van competitiedrang
Vakantie/Zomervakantie | Prinsessengedrag | 14 September 2009 | 10:20:50
Samen met Marjolein was ik op vakantie in Turkije. Gewoon lekker een weekje in de zon, veel zwemmen en vooral veel lachen. Waar ik ook een groot fan van ben tijdens de vakantie (en thuis ook trouwens) is ‘Aquagym’. Dagelijks een half uurtje aquarobic geeft me het gevoel dat ik tenminste nog iets nuttigs doe met mijn vakantieleven.


 
 
Eén van de dingen waar ik minder happig was om aan mee te doen waren de ‘watergames’. Spelletjes waarbij je met zo’n 20 mensen bijvoorbeeld het water moet inspringen, terwijl je probeert een bh aan een waslijn te pakken. (Snap je het niveau?).

Maar op dinsdag werd ik   opnieuw gevraagd om mee te doen. Marjolein stond grinnikend in het water op mij te wachten – ik bespeurde zelfs een hele lichte vorm van leedvermaak. Daar stond ik, aan de rand van het zwembad in mijn bikini, in de brandende zon, met zeventien andere vrouwen.
 
 
 
Met argusogen bekeek ik de leden van het animatieteam, klaar om bij opnieuw een bh het water in te springen en heel hard weg te zwemmen: en niet om die bh te pakken te krijgen. Maar ditmaal was het spelletje leuker. Er waren 17 deelnemers en 15 pingpongballetjes. De ballies werden het water in gegooid, wij erachteraan en dan maar hopen dat je een balletje mee het water uit zou nemen. Dat betekende dan namelijk dat je nog in de race zou zitten.

Nu moet je van me weten: ik ben niet zo'n competitief ingesteld persoon. Over het algemeen vind ik het leuk om spelletjes te doen, sporten doe ik het liefst alleen en van mij mag elk ander winnen. Dus op het moment dat ik de eerste keer het zwembad indook, was ik eigenlijk niet van plan om mijzelf voor schut te zetten.
Maar het ging beter dan ik dacht. Ik sprong het water in en vond een balletje. En zo ging dat drie keer. En met elke keer dat ik het water insprong, werd mijn competitiedrang groter en mijn behoefte aan het gele balletje allesoverheersend.
 
Op het moment dat ik dacht dat ik verloren zou hebben (en trots op mezelf was ik in elk geval niet als laatste eindigde), zag ik opnieuw een geel balletje in het water deinen. Ik checkte mijn tegenstanders. Links een vrouw die een meter of drie voor me lag en rechts een meisje, op ongeveer dezelfde afstand als de vrouw. Toen was er geen houden meer aan: ik besloot dat ik de race om het balletje kon winnen. Ik zette de spurt in en het meisje bleek inderdaad geen tegenstand te zijn. De vrouw was een ander verhaal. Beiden waren we tegelijk bij het balletje en grepen we een paar keer mis. Het werd zowaar een klein watergevecht om het balletje. Ik greep het balletje, zo voor de neus van de vrouw weg. Stralend (en misschien met een beetje leedvermaak) keek ik haar aan: "Sorry", zei ik en zwom trots terug naar de rand.


 
 
Hetzelfde gebeurde nog eens, maar dit keer lag het balletje vlak voor het kruis (!!!) van een mannelijke toeschouwer. Hij zat met zijn benen wijd te genieten (tsja, drie vrouwen in bikini die een balletje in handen willen krijgen. Welke weldenkende man zou dat balletje wegduwen?). De ‘sorry’ in deze scene was bestemd voor die man.
Uiteindelijk werd ik tweede. Een hele respectabele plek, al zeg ik het zelf.

 
Berichtje! 3 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 99


Ongemakkelijke Verbroedering
Bizar | www.hetkanwel.net | 13 November 2009 | 11:09:18
Toen het idee van de Maand van de Ongemakkelijke Actie opkwam, was ik erg enthousiast en wist dat dit zou kunnen aanslaan. Maar ik had niet verwacht dat anderen zo enthousiast zouden worden. Toch blijkt nu dat de Maand van de Ongemakkelijk Actie ook een bijzondere vorm van verbroedering laat zien. Omdat hetkanWel is genomineerd voor een Dutch Bloggie, besloten we om dit te vieren met een feestelijke lunch. Sjoerd bleek onverwacht in Nederland te zijn en Frisse Wind, Dominique en ondergetekende zagen hem in een leuk tentje in Utrecht. Omdat we elkaar ook al tijden niet hadden gezien, was het een warm weerzien. Ook een beetje pijnlijk, gezien Sjoerd’s snor: “Hij ziet er … eh…. goed uit, Sjoerd.”*

Lees verder op http://www.hetkanwel.net/2009/11/13/maand-van-de-ongemakkelijke-actie-ongemakkelijke-verbroedering/

Berichtje! 1 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 16


Duivelsvoer!
Eten en drinken | www.hetkanwel.net | 07 November 2009 | 09:51:54
Het is nog niet gemakkelijk, dat Skinny Bitch-idee. Wanneer ik het boek pak om me in te lezen in deze nieuwe vorm van voeding, denk ik nog dat ik gewoon wat leuke tips krijg om gezonder en biologischer te eten. Maar niets hoor: ik word toegesproken op een manier die mijn Dertig Dagen Deal eigenlijk niet tolereert. Maar het wordt wel duidelijk: alles wat we nu eten is slecht. Je mag meer niet dan wel en dat maakt deze opdracht niet gemakkelijk. Geen koffie, geen suiker, geen vlees, geen vis, geen alcohol, geen aspirines, geen frisdranken (ook geen light), geen kaas, geen eieren, geen melk, geen yoghurt, geen boter… Moet ik nog doorgaan, of is het duidelijk dat je dus niets mag?
 
Berichtje! 1 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 17


Het Anti-Vloek beleid
Gezondheid | www.hetkanwel.net | 06 November 2009 | 16:48:50
Een paar jaar geleden was ik met één van mijn beste vriendinnen naar de film. Naar het eerste deel van de ‘The Lord of the Rings‘-trilogie. Ik geloof dat ik haar niet had verteld dat het een film van drie delen was en dat heb ik geweten. Dit vriendinnetje is heel lief en zachtaardig. Ze zegt geen rare woorden en, in tegenstelling tot mij, zal zij nooit vloeken, schelden of tieren. Zacht, gelijkmatig en met rustige stem, zo ken ik haar.* Totdat de film afgelopen was. Het was doodstil in de zaal, iedereen was ongelooflijk onder de indruk. Zo ook mijn vriendin… zij was luidruchtig onder de indruk. Van het feit dat ze een jaar moest wachten op deel twee: “Godverdorie, wat een kutfilm!”, schalde haar normaal zo zachte stem door de verder doodstille én bomvolle bioscoopzaal.
 
Berichtje! 2 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 23


Kanker verziekt je taal
Goed doel | www.hetkanwel.net | 03 November 2009 | 17:11:58
Ik zal maar met de deur in huis vallen: ik vloek. Oké, ik zeg niet zo snel ‘GVD’, maar Jezus en God worden regelmatig door mij aangeroepen op de meest ongelegen momenten. Ik ben er niet trots op. Niet alleen omdat ik een dochter van een dominee ben, maar ook omdat het niet zo vrouwelijk is. Maar weet je: soms is het gewoon even ‘lekkerder’ om een goede krachtterm eruit te gooien. “Sjesus, wat een ongelooflijke HONDELUL is dat!” bekt gewoon lekker en dan lijkt ‘Potverdriedubbeltjes, wat een ongelooflijk onaardige man is dat…’ simpelweg niet afdoende.
 
Berichtje! 3 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 42


Hip ecoshoppen!
Samenkopen | www.hetkanwel.net | 27 Oktober 2009 | 19:05:10
Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik shoppen dus écht héél stom vind. Stom. Echt waar. Dat is erg vervelend voor mijn vriendinnetjes die lijden aan het shopaholic-syndroom en dit niet kunnen delen met mij. Ik heb een vriendin die tassen en schoenenverslaafd, een vriendin die de leukste dingen in tweedehands winkeltjes koopt, een vriendin die het liefste altijd zou shoppen in New York en een vriendin die verslaafd is aan de Hema. En haar begrijp ik. Ik hou ook van de Hema. Die zit namelijk vijf minuten bij mij vandaan en heeft bijna alles wat ik nodig heb.
 
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 18


Schatten uit de zee (+WIN!)
Gezondheid/Verzorging | www.hetkanwel.net | 23 Oktober 2009 | 14:49:49
Heel, héél lang geleden ben ik naar Disney’s ‘De Kleine Zeemeermin’ geweest. In de bioscoop. Dat was nogal een uitje in die tijd. Het was kerstvakantie en ik was diep onder de indruk van ‘Ariël’. Sinds die tijd ging ik steeds vaker zwemmen en speelde dat ik de kleine zeemeermin was (Stiekem doe ik dat nog steeds…). Dat ik blond ben en zij rood was geen onoverkomelijk iets. Het leek me echt geweldig om om zo snel te kunnen zwemmen, met zo’n prachtige staart. Maar aangezien het vrijwel onmogelijk is voor een mensenkind om een vissenstaart te kweken, heb ik uiteindelijk de droom om een magisch wezen te worden opgegeven. Wat wél tot de mogelijkheden behoort is gebruik maken van de schatten die de zee te bieden heeft.

Lees verder én win op hetkanWel.net!

Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 27


Handig Hergebruiken! (+WIN!)
Boek | www.hetkanwel.net | 13 Oktober 2009 | 16:21:41
We kunnen tegenwoordig alles hergebruiken. We leveren lege flessen in en ontvangen statiegeld, we scheiden ons afval en plastic tasjes van de plaatselijke supermarkt vullen we keer op keer met nieuwe boodschappen. Maar je kunt zelf nog veel meer met papier, plastic, metaal en textiel dan je zelf denkt.

Wil je kans maken op een leuk boek met tips voor handig hergebruiken? Kijk dan snel hier: http://www.hetkanwel.net/2009/10/13/handig-hergebruiken-win/

Berichtje! 1 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 41


‘Happiness is Fashion’ met Hippas!
Mode | www.hetkanwel.net | 02 Oktober 2009 | 10:50:30
Vorig jaar kocht ik in Londen een nieuwe portemonnee. Zo’n mooie grote, een beetje goudkleurig mét strass-steentjes. Ik maakte er helemaal de blits mee. Maar, zoals dat gaat met mij en vrouwen in het algemeen, was ik na een jaar wel een beetje klaar met deze portemonnee. Ook al zag hij er nog best aardig uit, ik wilde een nieuwe. Maar ja, je gooit nu eenmaal geen oude schoenen weg voor je nieuwe hebt. En als iets er nog goed uitziet, dan gooi je het zeker niet weg.

Lees verder op hetkanWel.net!

Berichtje! 1 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 42


Mijn naam is Toos, Toos Werkloos
Werk | Prinsessen werken ook! | 01 Oktober 2009 | 11:39:43
Officieel ben ik vanaf vandaag Toos Werkloos. Werk-Loos. Werk-uh-loos. Totdat ik een nieuwe baan vind en, ‘The Secret’-denker als ik ben, die baan staat natuurlijk al om de hoek te wachten op mij. Ik moet alleen nog even afslaan…

Ik ben nog nooit werkloos geweest, sinds ik ben gaan werken in 2000. Wat heet - ik werk al sinds mijn vijftiende en heb altijd, naast mijn school en studie, een baantje gehad.
 
Berichtje! 1 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 46


Route 66 rockt op het podium
Theater/Musical | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 12:23:06
Route 66 was een historische autoweg in de VS. De weg begon in Chicago en eindigde aan het strand van de Stille Oceaan in Santa Monica. In 1985 werd Route 66 officieel opgeheven, maar spreekt nog tot de verbeelding van veel mensen. Ook voor theaterproducent Harry Kies heeft deze beroemde weg een aantrekkingskracht. Dit leidde tot het idee voor een musical dat zich afspeelt in een klein dorp aan deze verlaten snelweg.
 
Het begon met een idee van Harry Kies, dat is voortgezet door scriptschrijvers Dick van den Heuvel en Stan Lapinski. De muziek is deels bekend en deels onbekend. Amerikaanse klassiekers van Chuck Berry, The Doors en Randy Newman worden afgewisseld met Nederlandstalige nummers van Sjoerd Kuyper en Fons Merkies. Er is gekozen voor deze vorm, omdat de bekende nummers onlosmakelijk verbonden zijn met Route 66. Dit leidt tot een verassend geheel.

Een gehucht aan Route 66, niets meer dan een paar huizen, een motel en een garage. Dat is Diamond, een stadje met een verschrikkelijk geheim. Een paar inwoners van dit gehucht zijn Tom, Millie, Mitch en Sally. Tom (Frank Lammers, All Stars en Nachtrit) is de zoon van de bekende, overleden, schrijver David Kapinsky. Iedereen draagt deze schrijver op handen, mensen komen zelfs speciaal naar Diamond om te zien waar hij zijn boek schreef. Zo ook Natalie (Loes Haverkort, Van Speijk en Julia's Tango). Zij ziet het boek van David Kapinsky als haar levensader. Ze komt naar Diamond om antwoord te krijgen op vragen als 'wat heb ik verkeerd gedaan'?

Maar niet alleen de inwoners van Diamond leven met een geheim, ook Natalie is gevlucht. Zij is door 'De Weg' (Martin van der Starre, Jesus Christ Superstar en Shhh...it happens) naar Diamond geleid. Haar komst wordt echter niet gewaardeerd. Met name Sally (Alexandra Alphenaar, Ren Lenny Ren en Turks Fruit) ziet Natalie als een bedreiging. Want Tom en Natalie worden verliefd op elkaar, terwijl Sally al haar hele leven wacht op een aanzoek van Tom. Maar ook Mitch (Juda Goslinga, Raak en J.R. ) kan haar komst missen als kiespijn. Hij wil van Diamond een toeristische trekpleister maken en denkt dat het geheim dat Natalie met zich meedraagt averechts zal werken. En de eigenaresse van het motel, Millie (Rick Nicolet, Kruimeltje en De Dominee), wil dat het geheim van het dorp nooit wordt ontdekt en dat alles bij hetzelfde blijft.

De musical is al begonnen nog voor het publiek gaat zitten. De band speelt al lekkere rocknummers om de échte Route 66-sfeer te creëren en dat lukt! In combinatie met de geweldige rocksound van zanger Martin van der Starre speelt de band de sterren van de hemel. Ze hebben plezier in het spelen van deze steengoede nummers en dat straalt van hun gezichten af.

De musical wordt gedragen door Frank Lammers. Hij is één met zijn karakter Tom, de norse garagehouder met jeugdtrauma's. Dat hij fantastisch kan acteren was al bekend, hij kreeg niet voor niets een Gouden Kalf voor zijn rol in Nachtrit, maar Frank is ook een verbazingwekkend goede zanger. Hij weet het publiek te boeien met zijn rauwe stem en dito acteerspel.

Voor de pauze komt het stuk wat traag op gang. Het is overduidelijk dat iedereen met geheimen en verlangens rondloopt, maar het publiek wordt er helaas nog niet echt in meegenomen. Na de pauze wordt dit ruimschoots goedgemaakt en lijken de spelers helemaal hun weg gevonden te hebben. De verhalen komen langzaam los en de nummers worden vol overgave gezongen. De geheimen worden ontrafeld en dit resulteert in een stormachtige finale.

Of je nu graag naar het theater gaat, liever een musical ziet of rocker in hart en nieren bent; deze musical sluit naadloos aan op de wensen van een divers publiek. Het heeft het liefdesverhaal van een musical, goede acteurs en een geweldige rockband, dus voor elk wat wils.

Route 66 speelt nog tot en met 20 april 2008 in theaters door heel Nederland. Kijk voor meer informatie op de website.
 
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 31


Magie en geloven in jezelf
Film | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 12:21:26
In de speelgoedwinkel van Meneer Magorium gelden heel andere regels dan in de wereld van de volwassenen. Hier gelden de regels van magie, wonderen én vooral: van de kinderen. Meneer Magorium is al bijna 244 jaar oud en heeft zijn speelgoedwinkel ook al heel lang.
 
Meneer Magorium (Dustin Hoffman) heeft besloten dat aan zijn lange leven binnenkort een einde zal komen. Hij heeft namelijk ooit in Italië zoveel paar schoenen gekocht, dat hij er zijn hele leven mee zou kunnen doen. Nu is hij bezig met zijn laatste paar. Zijn Wonder Emporium, de speelgoedwinkel, moet echter wel in goede handen komen na zijn overlijden. Magorium heeft ook al de juiste persoon daarvoor in gedachten: hij wil dat zijn shopmanager Molly Mahoney (Natalie Portman) de winkel krijgt.

Mahoney, zoals haar vrienden haar noemen, is echter niet overtuigd van haar eigen kunnen. Ze gelooft in iedereen om haar heen, maar niet in zichzelf. En wanneer Magorium overlijdt, verliest Mahoney alle hoop. Ze besluit om de winkel te verkopen. De magische winkel die ooit kleurrijk en vol kinderen was, is nu kleurloos en verlaten. Zal de magie die zo kenmerkend was voor Meneer Magorium's Wonder Emporium kunnen overleven zónder hem?

http://vrouw.nl/documents/f7/e9/f7e9b99e408bf3506ff91c54260b7720.jpg

Regisseur Zach Helm heeft zijn uiterste best gedaan om de speelgoedwinkel de vreemdste, meest fantastische en wonderbaarlijkste winkel van de hele wereld te maken. Werkelijk alles klopt. Een deur waarachter verschillende kamers zitten, je hoeft alleen maar te draaien aan de knop en dan zit je opeens in de ballenkamer of de huiskamer. De knuffels leiden een eigen leven en de boeken lezen zichzelf voor. Maar het allermooiste is wel Het Grote Boek. Je hoeft alleen maar te zeggen wat je zoekt, dan open je het boek en daar staat bijvoorbeeld die brandweerauto.

Maar de magie is niet alleen weergegeven in de ongelooflijke special effects, ook in de kleine dagelijkse dingen komt de magie terug. Met name de laatste dag van Meneer Magorium is prachtig simpel weergegeven. Want magie zit niet alleen in een vliegende robot, maar ook in springen op de matrassen in een beddenzaak.

http://vrouw.nl/documents/ff/18/ff18a36ab7a5ecee50600ae265e107ec.jpg

Een heerlijke film, bij uitstek geschikt voor de kerstvakantie. Het verdriet om het vertrek van Meneer Magorium is zo mooi weerspiegeld in alle vrienden én de speelgoedwinkel, dat op een gegeven moment de tranen over mijn wangen liepen. Er wordt gebruik gemaakt van prachtige muziek, gemaakt door Alexandre Desplat en Aaron Zigman. Licht teleurstellend is wel het eind. Bij een dergelijke film wil je toch graag weten wat er verder gaat gebeuren met de hoofdrolspelers, maar daar laten de filmmakers, wellicht bewust, toch wat eindjes open.

Ondanks dat de film geen magische topper is, zoals Harry Potter of de originele versie van Sjakie en de Chocoladefabriek, is het een leuke film met goede acteurs. Er is ook een Nederlandse versie, met de stemmen van Angela Schijf en Wim Schippers. Hierdoor, én door het verhaal, kun je eens lekker met het hele gezin naar de film. Succes gegarandeerd!


http://vrouw.nl/documents/74/38/7438617d4deeca038b4f2fffc7b67006.jpg
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 25


Huil niet om Evita
Theater/Musical | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 12:18:43
rigitte Heitzer werd door de kijkers van het populaire televisieprogramma 'Op zoek naar Evita' verkozen tot dé Evita. Op 16 december ging deze musical van Andrew Lloyd Webber in première. Het was nog even spannend of Brigitte zelf de hoofdrol zou kunnen vertolken, aangezien zij kampte met een zware griep. Maar zoals ook tijdens het programma al was gebleken: Brigitte is een doorzetter en ze stond er gewoon.
 
Rood, de kleur van Evita, maar ook van de rode loper
Strak van de zenuwen stond Brigitte Heitzer samen met Susan Seegers op 21 oktober in de finale van het programma Op zoek naar Evita. En ze barstte in tranen uit toen ze hoorde dat zij deze zo felbegeerde hoofdrol in de wacht had gesleept. Daarvoor heeft ze meerdere malen tweede viool gespeeld, als alternate van Chantal Janzen in Tarzan en Beauty and the Beast. Ze was er aan toe om een eigen hoofdrol te hebben, zelf een ster te worden. En op 16 december was het dan zover: de rode loper bij het Nieuwe Luxor Theater in Rotterdam werd uitgelegd om de bezoekers van de musical Evita te ontvangen. Zónder de, tijdens de bekendmaking van de winnares beloofde naam in neonletters, maar mét een heleboel Bekende Nederlanders die dit spektakel niet wilden missen.

Uiteraard waren heel veel collega's uit de musicalwereld gekomen, zoals de beste vriend van Brigitte, René van Kooten. Maar ook Doris Baaten, Marian Mudder, Lieke van Lexmond en Eric van Tijn liepen over de rode loper. Evenals de overige kandidaten van Op zoek naar Evita. Uiteraard waren Marjolein Teepen en Anne Stalman hierbij niet aanwezig, omdat zij allebei een rol hebben in de musical. Bijzonder was de aanwezigheid van Mr. Pieter van Vollenhoven, die speciaal door algemeen directeur van Joop van den Ende Theaterproducties Erwin van Lambaart werd verwelkomd. En een gejuich klonk toen ook Sir Andrew Lloyd Webber kwam aanwandelen. Een icoon op musicalgebied én componist van de musical waar al maanden over wordt gesproken: Evita.

http://vrouw.nl/documents/fe/48/fe48da65ba80882071b176ed1dc80258.jpg

Musical over het leven van Eva Duarte - Péron

Maria Eva Duarte wordt geboren op 7 mei 1919 als onwettige dochter van een boer en een plattelandsmeisje. Wanneer haar vader overlijdt, wordt zij geweerd van haar vaders begrafenis. Ze wil vrijheid en ze wil laten zien dat ze meer is dan een 'bastaard'. Op 15-jarige leeftijd ontmoet ze de nachtclubartiest Augustin Magaldi (Paul Walthaus), die haar meeneemt naar Buenos Aires: de stad die het vuur in Evita doet aanwakkeren en ze maakt een bliksemcarrière. Haar ambitie leidt haar in 1943 uiteindelijk naar kolonel Juan Domingo Péron (Roberto de Groot), de man met wie ze zal trouwen. Péron wordt verkozen tot president van Argentinïe en Evita spint een web rond de vakbonden, die ze volledig controleert. Evita's tocht naar de top gaat gepaard met veel kritiek, in de musical verwoordt door Che Guevara (Stanley Burleson). Dan wordt Evita ernstig ziek, ze heeft kanker. Uiteindelijk overlijdt Evita op 26 juli 1952. Ze was toen 33 jaar oud.

Terwijl de zaal volstroomt, is het podium al gevuld met mensen. Ze lopen rond, bidden en praten met elkaar. Zo wordt je geleidelijk aan meegevoerd naar het begin van Evita. Vanaf het allereerste moment staat deze musical als een huis. Geen twijfel over mogelijk: de hand van Joop van den Ende Theaterproducties is duidelijk te herkennen. Alles is strak geregisseerd en de acteurs zijn professioneler dan ooit. Wanneer Stanley Burleson in het begin met zijn bloes aan een paal blijft haken, gaat hij daar zo relaxed mee om dat het bijna lijkt alsof het erbij hoort. Stanley Burleson is ongelooflijk goed. Hij behoort uiteraard tot de gevestigde orde en hoort al jaren bij de Nederlandse top. Met deze rol bewijst hij eens te meer waarom hij aan de top moet blijven. Zijn stem lijkt met de jaren alleen maar beter te worden en hij lijkt zich prima te kunnen vinden in de rol van de cynische Che.

http://vrouw.nl/documents/d1/7e/d17eb5eac3d64531c90a0d07d1127494.jpg

Brigitte ijzersterk, ondanks stemproblemen

De net herstelde Brigitte Heitzer trekt zich niets aan van eventuele stemproblemen: ze zingt vol overgave de rol van haar leven. Ze straalt helemaal en trekt alle aandacht naar zich toe. Je ziet duidelijk dat zij gemaakt is om op het podium te staan én dat zij zich háár moment niet van zich af laat pakken. Af en toe hoor je een rauwere klank, vanwege haar stemproblemen, maar die momenten zijn te verwaarlozen. Brigitte IS Evita, voor de volle honderd procent. Met haar loepzuivere stem zingt zij de moeilijkste nummers en brengt zij de emotie over. Blijdschap bij aankomst in Buenos Aires en pijn bij haar sterven. Met regelmaat zat ik met kippenvel op mijn armen, met als toppunt het moment van Huil niet om mij, Argentina. Het nummer is al zo vaak opgevoerd, dat ik bijna dacht dat deze geen indruk meer kon maken op mij. Maar Brigitte vertolkt het bekende nummer zo goed, dat het bijna lijkt alsof je het voor het eerst hoort.

Roberto de Groot speelt een goede Péron, maar komt op het podium iets minder sterk over. Dit heeft te maken met het feit dat hij twee ijzersterke karakters naast zich heeft staan (Burleson en Heitzer), waardoor zijn rol echt een bijrol is geworden. Maar hulde ook voor zijn aandeel.

De belichting en het décor zijn vrij summier gehouden, zoals we ook hebben kunnen zien bij Aida en Jesus Christ Superstar. Hierdoor maakt het verhaal juist nog meer indruk en ze bewijzen eens te meer met deze aanpak dat je geen compleet uitgeruste décors hoeft te hebben om een verhaal vorm te geven.

Evita is nu al dé musical voor 2008 en heeft alles in zich: prachtige zang, emoties en een sterke cast. Erwin van Lambaart en Joop van den Ende kunnen tevreden zijn; je kunt met een gerust hart de keuze van een Evita aan het publiek overlaten.
 
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 31


Rennen naar Tiptoe
Mode | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 12:15:10
Om als vrouw kek gekleed voor de dag te komen, besteed je veel aandacht aan je haar, make-up en de Ultieme Accessoire: schoenen. En wanneer je dan eindelijk de perfecte schoenen hebt gevonden, ben je er nog niet. Want je wilt ook graag dat je tas bij het geheel past. En dus kost je dat weer een paar middagen in de stad. Om dan toch weer de winkel uit te lopen met die ene tas die net niet bij de schoenen past. Herkenbaar?
 
Voormalig fotomodel Oualid Khemili, 27 jaar, ontdekte tijdens een van zijn vele shopsessies dat het moeilijk is om de perfecte schoen-tas combinatie te maken. Of dat het wel mogelijk is, maar dat die combinatie dan eigenlijk niet te betalen is. Oualid: "Als ik met mijn vriendin ging winkelen, merkte ik dat het lastig is om mooie schoenen in combinatie met een tas te vinden. Of dan van merken als Prada of Gucci. Maar die zijn niet te betalen. Tenminste, ik vind het echt niet te betalen." Hij zag een gat in de markt en besloot zijn mode-instinct te gebruiken voor mooie, betaalbare schoenen met bijpassende tassen.

IMG_0188.JPG
Oualid Khemili

Hij ontwierp een prachtige collectie die in zijn eerste winkel in Amsterdam te koop is. Deze winkel, TIPTOE, werd op 18 februari geopend door Chantal Janzen. Zij is een goed boegbeeld voor de nieuwe winkel, want prachtig gekleed in een gouden shirtje, met goudkleurige schoenen van de nieuwste Nederlandse ontwerper, was zij de Belle van het openingsfeest. Voordat zij en Oualid aan de linten trokken om de winkel te openen, sprak Chantal de woorden: "Ik weet dat het de grote droom is van elke vrouw om deze schoenen en tassen te hebben. Ik klik drie keer met mijn gouden schoenen en de winkel is geopend!"

Joop van den Ende met zijn vrouw, Tooske Ragas en Leco Zadelhoff waren gekomen om een glas champagne te drinken op Oualid. Joop knikte goedkeurend terwijl hij nog een stofje van de plank met schoenen afveegde. Op onze vraag of hij er nog wat tussen zag, antwoordde hij schalks: " Ik zie nog wel een paar die ik aan kan in mijn verborgen kamer...", waarop hij in lachen uitbarstte.

Tiptoe 88 onder.jpg

TIPTOE heeft een uitgebreide collectie. De modellen lopen uiteen van klassiek tot hip en trendy. Er zijn schoenen en tassen voor elke gelegenheid. Van kantoor tot uitgaan, van shoppen tot feestelijke gelegenheden. De modieuze schoenen in diverse kleuren zijn net als de tassen gemaakt van soepel runderleer, hebben diverse hakhoogtes en zitten door de perfecte pasvorm bijzonder comfortabel.

Voor de modieuze schoenen en tassen gebruikt Oualid hoogwaardige, in Tunesië bewerkte leersoorten. Hij is er trots op dat hij nu de beste kwaliteitsproducten van de eeuwenoude industrie uit zijn geboorteland naar Nederland kan brengen. Khemili is van begin tot einde bij het proces betrokken. Hij bedacht niet alleen het concept, maar stuurt ook de ontwerpers en stylisten aan en houdt nauw toezicht op de productie. De winkel in Amsterdam moet de eerste van een reeks worden.

Bij TIPTOE is de ideale combinatie als set te koop voor een aantrekkelijke setprijs van gemiddeld 169,95 euro. Uiteraard zijn de schoenen en tassen ook los van elkaar te koop. Kijk voor meer informatie op de website.
 
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 34


De moeder der musicals is terug!
Theater/Musical | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 12:13:24
Als je een beetje musicalfan vraagt wat hun favoriete musical is, zal je negen van de tien keer horen krijgen dat dat 'Les Miserables' is. Tenminste, bij diegene die er jaren geleden bij waren toen deze musical voor het eerst naar Nederland kwam. En daarbij bleek 'Les Miserables' een springplank te zijn voor de musical-sterren van nu. Denk bijvoorbeeld aan Joke de Kruijff, Vera Mann en de Grande Dame van de musical: Pia Douwes. Na zeventien jaar komt deze Moeder der Musicals weer naar Nederland, met een compleet nieuwe cast. Op 20 februari was de eerste repetitiedag en Vrouw.nl was daar natuurlijk bij.
 
Les Miserables is een wereldwijd fenomeen. Al 22 jaar staat deze musical, gebaseerd op een boek van Victor Hugo, in Londen. Het is dan ook niet vreemd dat deze musical, die vele belangrijke theater-prijzen won, als een bom insloeg in Nederland. Les Mis, zoals de musical liefkozend wordt genoemd door fans, vertelt het verhaal van Jean Valjean (Rene van Kooten), eeen man die ten tijde van de Parijse studentenopstand van 1832 negentien jaar lang in een strafkamp heeft gezeten voor het stelen van een brood. Hij ontsnapt tijdens zijn voorwaardelijke vrijlating en kiest voor het rechte pad. Hij schopt het tot burgemeester en voedt het weesmeisje Cosette (Suzan Seegers) op. Maar hij wordt achtervolgd door zijn verleden, in de persoon van agent Javert (Wim van den Driesche). Valjean wil koste wat kost Cosette en haar geliefde Marius (Jamai Loman) een mooi bestaan geven en doet daar alles voor.

Op 20 april gaat deze musical in première in het Nieuwe Luxor theater te Rotterdam. Erwin Lambaart vertelt hierover tijdens de eerste repetitiedag: "Deze musical heb ik 81 keer gezien, in zeven verschillende talen. Je mag me een freak noemen. Het is dus ook niet zo vreemd dat ik deze musical opnieuw naar Nederland wilde halen. Maar met een volledig nieuwe cast, een nieuwe generatie. Want iets mag nooit een kopie worden van iets dat is geweest. En wij proberen om iets dat perfect is nog een beetje mooier te maken." Maar dat wat wel hetzelfde is, is de relatief onbekende cast die ze ook nu weer gebruiken. Om wellicht deze musical te zien als springplank in de Nederlandse (en wellicht erbuiten) musicalwereld. Oke, Rene van Kooten behoort al tot de gevestigde orde, maar wat dacht je van Suzan Seegers? Of Jamai Loman? Ze hebben gezocht naar een groep waar chemie is, anders lukt het niet om deze musical aantrekkelijk te maken voor het grote publiek.

Les Mis 041.jpg

Het is een musical waar veel van de cast wordt gevergd. Vooral Rene van Kooten heeft het zwaar: "Het is vroeg opstaan, ik haat vroeg opstaan. Die mensen die elke dag van hun leven in de file staan, ik doe het ze niet na. Vreselijk! Maar ook de rol is zwaar. Ik moet erg moeilijke partijen zingen. Ik ben daarom ook blij dat ik de afgelopen maanden wat extra uurtjes in de sportschool heb doorgebracht en dat mijn weerstand dus goed is." Carlo Boszhard is minder onder de indruk van de zwaarte van zijn rol. "Het is een fantastische rol om te spelen, maar zwaar? Ik heb avond aan avond met een kostuum dat kilo's woog en daarnaast nog twee gasflessen op mijn rug gedragen voor een rol, dat was pas zwaar (Hij speelde Lumière in Belle en het Beest - red.). Dit is niet zwaar. Ja, het is een serieuze rol, ik moet me meer houden aan de tekst. Bij Belle en het Beest kon ik me af en toe richten op het publiek. Dat kan nu niet. Ik ben wel moe, omdat ik het druk heb met de musical en mijn televisieprogramma's. Maar de lezeressen van Vrouw.nl moeten echt naar de musical gaan, deze musical is gewoon fucking goed!"

Voor Suzan Seegers is dit haar eerste grote rol. Ze speelt Cosette. Zij heeft zich al ontzettend goed voorbereid op wat er komen gaat. Ze heeft de film gezien en het boek gelezen. Daarnaast is de hele cast naar Parijs geweest, om te zien waar het verhaal zich afspeelde. "Ik was zo onder de indruk. Voor mijn gevoel was het verhaal echt gebeurd. Niet zomaar fictie. Maar we liepen door de straten, waar Jean Valjean en Cosette ook gelopen konden hebben. Dat maakte het voor mij bijzonder. Wat ik in Parijs leerde van de man die ons rondleidde door het museum, was dat de tweede vrouw van Victor Hugo inspireerde tot het personage van Cosette. Dat vond ik heel mooi om te horen. Dat maakte het nog echter."

Suzan vertelt ook over de liefde van Marius en Cosette. "Ze geven elkaar maar één kus, in de hele musical! Er zal dus niet veel gezoend worden met Jamai, hahaha. Nou ja, hij wordt er toch niet warm of koud van!"

Tot slot krijgen wij nog een goede tip van Carlo: "Ik ben ongelooflijk moe, omdat ik pas tegen vier uur naar bed ga. Ik heb een drukke geest en vind mijn rust door 's avonds een dvd-box van mijn favoriete serie te kijken. Goede tip voor jullie lezers: kijk naar Murder, she wrote. Dat is echt fijn om bij in slaap te vallen..."
 
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 26


Nikki en Nathalie uit Idols
Muziek | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 11:57:59
Zaterdag 1 maart is het zover: Idols 4 kent zijn winnaar. Of liever gezegd: haar winnares, want in deze finale staan twee vrouwen tegen over elkaar. En wat voor een vrouwen! Nooit eerder was het talent zo groot en waren de shows zo goed. En ook de kandidaten zijn elkaar beste vriendinnen, tenminste, zo lijkt het op televisie. Maar is het allemaal schone schijn, of kunnen ze echt met elkaar opschieten? Vrouw.nl voelde de concurrenten aan de tand in de week voor de finale.
 
Nikki en Nathalie zijn deze finalisten. Twee dames die behoorlijk wat noten op hun zang hebben. Nikki is 24 jaar oud en heeft de harten van het Idols-publiek veroverd toen ze het nummer Climb every mountain van de musical The Sound of Music ten gehore bracht. Nathalie is 26 jaar en komt uit Congo. Zij maakte indruk door het prachtig vertolken van nummers als Proud Mary en Hot Shot.

Vanaf wanneer weet je al dat je zangeres wil worden, is dat altijd al een droom van je geweest?
Nikki: "Ik ben mijn hele leven al aan het zingen. Ik zou heel ongelukkig worden als ik niet meer kon zingen. Zingen is als zuurstof, een noodzaak. Mijn moeder had dat natuurlijk snel in de gaten en vanaf mijn negende mocht ik dan ook op zangles."
Nathalie: "ik was denk ik zeven jaar oud, misschien wel jonger. Ik ben altijd al bezig geweest met zingen en dansen, nummers van Madonna en Michael Jackson imiteren, gek doen."

Heb je last van spanning, zo vlak voor de finale?
Nathalie: "Om eerlijk te zeggen heb ik geen last van spanning. Alleen toen ik een nummer van The Bangles, Eternal flame, moest doen was ik echt zenuwachtig. Ik werd hees door de spanning en dat hoorde je direct. Ik kreeg het kritiek dat ik het nummer verkrachtte. Maar het is wel mijn grootste angst: zenuwachtig worden. Maar ik ga er gewoon voor zorgen dat het niet gebeurd, want het is gewoon mijn droom. Het is gewoon de laatste deur die ik moet openen. Als ik toelaat dat ik zenuwachtig wordt, dan gaat het mis."
Nikki: "We krijgen nu een voorproefje van hoe het is om idool te zijn. Het is heel erg wennen, maar absoluut leuk. Je weet dat als je aan zoiets meedoet, dit heeft er ook mee te maken. Ik geniet er nu ook heel erg van. Maar ik heb zeker ook last van blinde paniek. Juist die momenten dat het minder goed gaat, liggen altijd op zaterdagmiddag, vlak voor de live show. Maar elke gezonde Nederlander en artiest heeft dat wel. Afgelopen zaterdag had ik het ook met het nummer van Krezip. Ik kreeg het nummer op een geloofwaardige manier niet uit mijn strot. Dat vind ik het ergste, het hoeft muzikaal niet perfect te zijn, maar het moet wel geloofwaardig zijn. En dat was het niet, ik kon het nummer gewoon niet voelen. Dat was gelukkig zaterdagavond wat meer. Maar ik kan niet klagen over nummers. Ik mag al blij zijn dat ik meedoen.

Nathalie close.jpg Nikki kopfoto.jpg

Wat ga je doen tot de finale?
Nathalie: "Niet eten! Ik ga niet uitrusten, ik ga echt niet slapen, slapen komt later, na de finale. Zoals eigenlijk de afgelopen maanden het geval was. Ik heb de afgelopen tijd natuurlijk wel dingen gemist door alle drukte, zoals de bioscoop. En patat!!!. Van de stress kon ik niet meer eten. Maar zodra Idols klaar is, roep ik heel hard 'PATAAAAAT' en spring er gelijk in!"
Waar vind je op dit moment je rust, waar put je kracht uit?
Nikki: "In mijn geloof en als ik thuis ben bij mijn familie. Thuis kan ik gewoon Nikki zijn."
Nathalie: "Niet! Op dit moment krijg ik totaal geen rust! Maar ik put kracht uit mijn geloof, Ik bid voor ieder optreden en vraag god om mij te steunen."
Hebben jullie wel tijd om te repeteren?
Nikki: "Ja, dat vraag ik mij ook af. Dinsdagavond, zaterdag en woensdag denk ik ook. Het is voor ons een hele onoverzichtelijke week, maar de momenten komen er wel."
Hoe bereid je je voor op finale?
Nathalie: "Niet eten. Dat gebeurt nu al. Oefenen, concentreren, jezelf blijven. Dat is het beste medicijn. Niet de stress dragen. Gewoon zien als een live show zoals elke zaterdag."
Heb je al gedroomd over de finale?
Nikki: "Nee, gek genoeg niet. Ik droom steeds over de halve finale en dat die anders afloopt. Daarnaast droom ik over alle medewerkers, stuk voor stuk, volgens mij mis ik niemand. Maar niet de finale, gek, terwijl ik juist een dromer ben over belangrijke gebeurtenissen..."
Wat doe je als je tweede blijkt te zijn?
Nikki zegt lachend: "Eerst naar de notaris gaan om de uitslag te bekijken of dat wel klopt!" Ze vervolgt serieus: "Dan ben ik nog steeds blij dat ik die positie heb behaald, maar ook wel verdrietig. Ik denk dat het nog steeds wel drukke week zal worden met interviews ofzo. Ik zal in elk geval blijven doorgaan met zingen en proberen een album te maken!"

Wat is jouw sterkste en jouw zwakste punt?
Nathalie: "Dat ik geloof in mijzelf. Ik wil altijd mijzelf blijven. Als ik op het podium ben ben ik een heel ander mens. Dan kom ik zelfverzekerd over. God helpt me daarbij. Hij is het allerbelangrijkste voor mij in mijn hele leven. Ik ben christelijk opgevoed, heb veel dingen van God begrepen en daarom ben ik hem erg trouw. Ik bid ook en als je erin gelooft, dan komt het goed.
En wat vind je van Nikki? Nathalie: Ik weet niet wat het sterkste punt van Nikki is, ik vind haar gewoon heel goed. Zij zingt heel mooi, heeft een mooi stemgeluid, zij is een mooie vrouw. Zij heeft talent. Minder punt van haar? Om eerlijk te zeggen weet ik het niet. We zitten wel samen in het programma, we zien elkaar wel vaak. Maar zo vaak dat je echt het karakter begint te begrijpen niet. En ook op het podium durf ik niet te zeggen wat haar zwakkere punt zou zijn. Mijn zwakkere punt is mijn emotie. Ik zou ze graag wat meer willen managen. Anders zeggen de mensen 'daar heb je dat huilende meisje weer.' Ik ben altijd heel erg eerlijk. Als ik echt van die persoon houd, of ik voel verdriet, dan moet ik huilen. Dan zei ik tegen mezelf 'niet komen, niet komen', maar ja, ze komen toch."
Nikki: "Nathalie is een buhnebeest, ze heeft een goede uitstraling op podium! Mijn sterke punt is dat ik mij in liedjes kan verplaatsen. En ik denk dat ik ook mijn uitstraling mee heb. Tenminste, vind ik moeilijk om van mezelf te zeggen, maar dat is wel wat ik terug hoor van andere mensen."

idolen.jpg

Jullie zitten nu in de wereld van schone schijn. Mooie lichtjes en decors. Als je de studio binnenkomt ziet het er heel anders uit dan thuis op televisie. Afgelopen zaterdag ging Charlene eruit. Jullie waren allemaal heel erg verdrietig. Maar hoe eerlijk zijn die emoties?
Nathalie: "Dat is een goeie vraag. Ik heb nooit geloofd dat ik in de finale zou komen en we hadden zo'n leuke tijd met elkaar. Ik kon er gewoon niet tegen, ik hoorde haar huilen. Ik troostte haar en ik troostte mijzelf ook.
Doen de anderen dat ook? Nathalie: "Dat weet ik niet. Ik denk van wel. Het is heel belangrijk om eerlijk te zijn, ook al is het een show. Je moet jezelf blijven."
En Martijn en Wendy? Nikki: "Ik durf er mijn handen voor in het vuur te steken dat Wendy, Martijn en de jury het echt oprecht menen. We zijn aan elkaar gewaagd, we zijn allemaal even goed. Als je door bent is het fijn, maar je eerste gevoel gaat uit naar degene die niet door is. Het is zoals het is. Het is onterecht, wat er gebeurd. Maar dat zou het ook zijn geweest als Nathalie of ik eruit gegaan zouden zijn."

Ben je nooit onzeker nu je voortdurend in de spotlights staat?
Nikki: "Ik ben niet onzeker over mijn uiterlijk maar ik ben wel meer op mijn woorden gaan letten. Er worden zo veel vragen op je afgestuurd en je wil niet dat mensen je verkeerd begrijpen. Ik denk veel na bij het formuleren van mijn woorden om niemand tegen de schenen te schoppen."
Nathalie: "Ik ben totaal niet onzeker! Ik vindt de spotlights heerlijk, ik ben gek op al die aandacht, de foto's en de camera's."
Heeft de roddelpers effect op je?
Nathalie: Totaal niet! Ik maak me er geen zorgen om, ze zullen altijd lelijk over je praten. Zolang ik geen tomaten in mijn gezicht krijg vind ik het goed!"
Wat heb je geleerd van Idols?
Nikki: "Hoe ik moet omgaan met de media en pers. Niet dat ik er nu zo goed in ben, maar toch. Maar ook over mezelf heb ik veel geleerd. Ik dacht altijd dat ik een heel sterk persoon was, dat niets mij kon breken of kwetsen. Nu geleerd dat ik toch stiekem best kwetsbaar ben. Het blijkt dat ik toch gevoelens heb en niet zo koelbloedig in het leven sta. Altijd handig om te weten dat het je echt iets doet als iemand anders afvalt. En dat vind ik iets positiefs."
 
Weet je al welke kant je op wilt na Idols?
Nathalie: popmuziek. Ik wil muziek blijven maken tot ik gewoon geen adem meer heb. Ik zal geen musicals doen. Over een tijdje misschien, maar ik wil nu een hit scoren en in Ahoy optreden. Ik wil een wereldster worden. Je kan mijn favoriete muziek zien aan mijn beste optredens tijdens de live shows: Beegees, Tina Turner , Beyoncé, Jennifer Holiday. Zulke dingen. Soul, Gospel flavour, jazzy... Ik wil ook ooit zingen met Beyonce. Zij is fantastisch. Als ik met haar mag zingen, dan val ik flauw!"
Nikki: "Ik vind het moeilijk om daar antwoord op te geven. Ik ben ook afhankelijk van andere partijen. We doen alles in overleg, zij willen het beste voor jou, omdat het voor hen geloofwaardiger is. Maar zelf zou ik gaan voor een mix van het pop, rock en soul genre. Dat vind ik heel leuk. Maar geen musicals, misschien wel een hele leuke filmrol. Succes in het buitenland zou ik ook graag willen. Ik heb in het buitenland gewoond en ik spreek heel goed Engels. Ik denk daarom ook dat het haalbaar zou zijn. Maar eerst Nederland veroveren! Niet met Nederlandse nummers, ik ben een Brabants meisje, dus het is lastig voor mij om van mijn zachte G af te komen. Engels is gemakkelijker voor mij."

Schrijven jullie zelf ook nummers?
Nathalie: "Ja, in het Engels en mijn moeders taal. Swahili en Frans."
Nikki: "Op dit moment niet, ik zou het wel willen. Maar tot nu toe heb ik het steeds te snel opgegeven. Ik dacht: dat kan ik niet. Maar de laatste tijd ben ik meer aan het schrijven en ik merk dat ik dat toch wel lekker weg kan schrijven. Ook al is het maar een verhaal. Dus misschien dat ik dat toch ooit kan oppakken. So who knows."

Hoe zie je jezelf in de toekomst? Huisje, boompje, beestje?
Nikki: "Ik zal altijd blijven zingen, ik zal altijd een zangeres blijven in welke vorm dan ook. Ik zie mezelf in de toekomst ook wel als moeder." Ze vervolgt lachend: "Ik ben gek op kinderen en ik wil graag een groot gezin, misschien wel tien kinderen! Maar voor alles is een tijd!"
Nathalie: "Ik wil later ook graag trouwen en kinderen krijgen, ik ben dol op kinderen. Maar ik zal altijd blijven zingen, de zingende moeder!"

Er zijn veel BN'ers die hun bekendheid inzetten voor een Goed Doel. Zou jij dat ook willen doen?
Nathalie: "Ik vind dat heel erg belangrijk. Dat wil ik ook kunnen doen. Kinderen helpen, mensen met aids, mensen die een moeilijke ziekte hebben. Er zijn zoveel goede doelen. Ik wil zeker meedoen, maar weet nog niet welke, want er zijn er zoveel."

gekke idolen.jpg

Enige weken geleden trok Gordon nogal van leer over het Nederlandse publiek. Ze zouden medelijden hebben met de kandidaten en daarom stemmen. Het publiek zou geen muziekkennis hebben. Ik voelde mij aangesproken en niet op een positieve manier. Hoe komt dat over bij de kandidaten?
Nikki: "Dat vind ik moeilijk, want je zit wel in een positie waarin je weggestemd kan worden. Dus maakt het mij niet uit hoe het publiek stemt, als ze mij maar niet wegstemmen. Ik snap heel goed wat je bedoelt, omdat ik dat zelf ook een beetje voelde. Ik vroeg me af of je dat nou wel zou moeten zeggen. Ik vind dat niet echt bevordelijk voor een programma als Idols of voor je eigen imago, dus ja, ik ben het wel met je eens wat dat betreft. Maar aan de andere kant: iedereen heeft recht om zijn eigen uitspraken te doen."

Heeft de jury altijd gelijk met hun kritiek?
Nathalie: "Niet altijd. Maar alles is goed om mee te nemen, om sterker van te worden. Ze kunnen ook iets zeggen waarvan ik denk: dat klopt niet. Maar dat neem ik dan mee voor een ander nummer. Om dat nummer nog beter te maken."

Wie is jouw favoriete Idol tot nu toe?
Nathalie bloost een beetje en zegt zachtjes: "Jim, omdat hij zo mooi is."

De vorige Idols hebben misschien de status popidool niet helemaal waar gemaakt. Waar ligt dat aan denk je?
Nikki: " Dat lag ook aan de persoon en hoe je overkomt op het publiek. Zien ze je als ster, accepteren ze je als een ster? Je moet geloofwaardig zijn voor die rol. Daar kan je niet veel aan doen. Gewoon doorgaan, niet denken dat alles klaar ligt. Het is keihard knokken geblazen. Iedereen die succesvol is, makelaars, accountants, zangeressen of artiesten, dat zijn allemaal mensen die kei en keihard werken voor datgene wat ze bereikt hebben. Dus zo werkt het ook voor ons."

Bestaat er zoiets als het 'Juk van Idols', zoals Raffaela dat heeft genoemd?
Nikki: "Daar heb ik vaak over nagedacht. Daarom heb ik na Idols 1 ook niet meer mee gedaan. Maar als je je erover heen zet en bewijst dat je een waardige artiest bent, dan doet dat er niet meer toe. Kijk naar Marco Borsato en Gerard Joling. Zij hebben hun sporen verdiend en je denkt bij hen ook niet 'Soundmixshow'!"

Wat is het beste advies dat je in je leven gekregen hebt?
Nikki:"Climb every mountain is de afgelopen weken echt mijn levensmotto geweest. En blijf altijd dromen!"
Nathalie: "Het beste advies dat ik de afgelopen tijd gekregen heb, kwam van een fan op hyves: Nathalie blijf gewoon jezelf, dat is wat Nederland wil!"

Tot slot: Wie gaat er winnen?
Nathalie: "Voor mij hebben wij allebei al gewonnen. Kijk, eentje gaat winnen, ik wil graag winnen maar Nikki ook. Ik zit ook in finale, Nikki ook. Zaterdag weten we het pas. Wie meer stemmen in halve finale had, maakt eigenlijk niet meer uit. Het ligt aan het nummer dat je zingt. Of men het leuk vond. Ik denk dat ik het goede nummer voor de finale heb. Er is geen concurentiestrijd, we zijn echt twee andere mensen. Het gaat nu echt aan de smaak liggen en hoeveel fans je hebt. Als ik dezelfde style zou hebben, dan zou ik me zorgen maken. Nu niet, zij is echt anders."
Nikki: "We zijn echt bevriend, er is geen haat en nijd. Ik voel wel van: 'dit is mijn concurrent', maar we kunnen het wel heel goed gescheiden houden. We zijn twee hele verschillende zangeressen, het is appels met peren vergelijken. Ik ben ook niet bang voor haar, het doet er niet toe wie gaat winnen, het is nu een kwestie van smaak. Ik geef altijd alles, aanstaande zaterdag dus ook. Over mijn kansen wil ik niets zeggen, dat is echt fiftyfifty. Verder doe ik er geen uitspraken over, want als ik zeg dat ik win, benadeel ik Nathalie en als ik zeg dat Nathalie wint, dan lijkt het alsof ik geen geloof heb ik mijzelf. En hoe kan je nu stemmen op iemand die niet in zichzelf gelooft?"

En waarom zouden mensen op jou moeten stemmen?
Nikki: "Ik heb er keihard voor gewerkt. Maar nogmaals: het is een kwestie van smaak. Het is geen kwestie meer van mensen overtuigen, ik heb de mensen al laten zien wat ik kan en Nathalie heeft hetzelfde gedaan. Het winnen van Idols maakt wel uit, de status neem je mee. Op de langere termijn maakt het niet meer uit, maar het is wel Idols en daar zit ik om te winnen. I always go for the first place."

idols2.jpg

Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 33


Jaleesa Malakusea knokt!
Boek | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 11:54:32
Zo ben je in Parijs de bloemetjes buiten aan het zetten met je familie en je beste vriendinnetje en ben je verliefd op de leukste jongen van de school en zo heb je een stekende pijn in je zij. Een pijn dat geen gebroken rib of spierscheurtje blijkt te zijn, maar kanker van de weke delen. Jaleesa Malakusea is veertien jaar wanneer haar dat overkomt. Haar leven ligt overhoop. Want dit gedoe hoort niet bij haar, zij is niet ziek. Zij is helemaal geen patiënt. Toch is het zo en vanaf dat moment moet ze leren omgaan met alles wat haar overkomt. Een manier om dit te doorstaan is alles opschrijven wat haar bezighoudt. En deze aantekeningen zijn nu gedrukt in een boek: OverHoop. Vrouw.nl sprak met deze bijzondere jongedame.
 
In Hotel The Grand in Amsterdam heb ik met Jaleesa afgesproken. Ik moet een poosje wachten, want ze wordt eerst geïnterviewd door het Jeugdjournaal. Ik ben onder de indruk, want ze was ook al te zien bij het programma Life and Cooking om haar boek te promoten. Het is ook niet niks, een meisje van zestien die haar eigen boek geschreven heeft. Een boek over haar eigen leven dat zo'n drastische wending heeft genomen. En dat allemaal dankzij stichting Doe Een Wens Stichting Nederland. Deze stichting vervult de liefste wens van kinderen tussen de 3 en 18 jaar met een levensbedreigende ziekte. Met als doel blijdschap en kracht te brengen in een moeilijke periode; even kunnen ze alles vergeten, weg van ziekenhuis, behandeling en doktoren. Lia, de tante van Jaleesa, heeft haar nichtje opgegeven bij deze stichting. Op haar verjaardag werd Jaleesa verrast met een geweldig cadeau: haar boek zou worden uitgegeven. Voor Doe een Wens is dit de 2500ste wens die ze hebben vervuld. Samen met wensvervuller Corine is de tiener de afgelopen maanden bezig geweest om haar eigen boek vorm te geven. Het is helemaal haar eigen project geweest.

Jaleesa is zelf ook onder de indruk van alles wat haar overkomt. Terwijl de ploeg van het Jeugdjournaal de suite uitloopt, vertelt ze: "Er loopt gewoon een cameraploeg weg..." Maar zenuwachtig is ze eigenlijk helemaal niet: "Ik had verwacht dat ik heel zenuwachtig zou zijn als deze dag zou komen, maar nu laat ik het allemaal maar gewoon over mij heen komen."

Om als zestienjarige te besluiten een boek uit te brengen is nogal wat. Waarom was het jouw wens om een boek uit te brengen?
Het betekent heel veel voor mij. Het heeft heel veel betekend voor mij om het te maken en ik ben er ook heel trots op. En het is misschien nog wel mooier om het nu terug te kunnen lezen en op mijn nachtkastje te hebben liggen."

Jaleesa.jpg

In je boek beschrijf je de periode van je ziekte. Ben je daar tijdens je ziekte al mee begonnen?
"Ja, ik weet niet zo goed meer wanneer ik daar precies mee ben gestart. Maar wel toen ik al ziek was. Niet meteen vanaf het begin hoor. Het heeft best wel een tijdje geduurd. Ik ben niet zo iemand die zegt van 'laat ik het eens hebben over hoe ik me nu voel'. Dat doe ik op een gegeven moment wel, maar schrijven is makkelijker voor mij."

Op een gegeven moment kreeg je te horen dat dit boek zou worden uitgebracht. Heb je toen je verhaal na gelezen, om te zien wat je had geschreven?
Jaleesa lacht hardop en zegt: "Ja!! Dat heb ik zeker gedaan. Ik heb het níet geschreven met de bedoeling 'straks leest iemand anders dit'. Daarom heb ik wel gekeken of het allemaal duidelijk is en of de uitslagen erin stonden. Ik weet dat allemaal wel, maar iemand die het leest weet dat natuurlijk niet. Ik heb geprobeerd dat duidelijker te maken, maar ik heb niets veranderd. Ik heb niet als extra voorbereiding op mijn boek andere boeken gelezen over hetzelfde onderwerp. Ik heb wel dat boek van Kluun (Komt een vrouw bij de dokter...- red.) en dat vond ik wel fijn dat het herkenbaar is. Dat ik niet de enige ben... Maar mijn boek is echt helemaal van mezelf."

Je bent wel eerlijk in je boek. Ook over je vriendinnetjes enzo.
"Ja, ik ben echt open. Het is heel erg persoonlijk. Niet alsof ik een geheim vertel, maar het is gewoon zoals het is. Ik heb niet echt gevraagd aan mijn vriendinnen, of ik het mocht opschrijven, maar ik weet zeker dat ze het niet erg vinden." Jaleesa denkt er nog eens over na en benadrukt nogmaals: "Ik denk niet dat ze het vervelend vinden."

Hoe gek voelt het om een boek uit te brengen?
Het is vooral gek om te weten dat er mensen echt mee bezig zijn, dat het echt in de winkel ligt. Dat er iemand straks bij de kassa staat om mijn boek af te rekenen. Dat vind ik heel vreemd. Het ging mij er echt om dat dat zou kunnen."

Wil je later ook schrijfster worden?
Ik vind het heel leuk om te schrijven, maar ik denk niet dat ik er mijn beroep van maak. Meer als hobby denk ik. Misschien breng ik nog wel eens een boek uit. Maar ik weet niet of het dan over mezelf zou gaan. Ik vond het vroeger al heel leuk voor school om verhalen te bedenken. Ik vond het leuker, nee niet leuker, makkelijker om over mezelf te schrijven. Ik voel het, dan kan ik het ook goed beschrijven."

Hoe lang ben je ziek geweest?
"We zijn zeker anderhalf jaar met de behandelingen bezig geweest. En nu ben ik schoon. Ik heb dit afgelopen vrijdag te horen gekregen, ik heb echt een topweekend!"

Jaleesa3.jpg

In je boek schrijf je dat je veel hebt aan de muziek en teksten van Guus Meeuwis. Het boek begint en eindigt zelfs met zijn teksten. Waarom Guus?
"Ik weet het niet! Ik vind hem gewoon leuk en gezellig en zijn teksten die spreken me heel erg aan. Zo erg dat ik ze in mijn boek gebruikt heb. Dat vond ik erg toepasselijk en ook fijn, want het paste bij het verhaal, maar het past ook heel erg bij mij. Ik heb er heel veel aan gehad, het voelt echt als mijn liedjes."

Wat zijn je plannen voor de toekomst?
"Ik heb anderhalf jaar on hold gestaan en nu voelt het echt alsof alles open ligt. Het is een nieuwe start. Dat komt ook omdat het boek er nu is, dat is wel een mooi begin vind ik."

Op mijn vraag hoe het bij Life and Cooking was, begint Jaleesa te lachen: "Het is zo vreemd om te weten dat ik op televisie ben geweest. Normaal lig ik op zondagmiddag op de bank en naar dit programma te kijken en nu zat ik zelf op die stoel. Het is heel bizar om te weten dat mensen naar je kijken. Ik kwam vanmorgen bij de receptie en een man die daar stond zei 'he, hoe was het bij Life and Cooking, ik heb je op tv gezien!'. Het voelt een beetje alsof ik een BN'er ben en dat vind ik heel gaaf."

Ter afsluiting wil deze bijzondere dame nog kwijt dat het Echt Heel Goed met haar gaat. "Het is niet alleen droevig, het gaat gewoon goed. Ik voel me goed. Dat vind ik belangrijk om erin te hebben. Ik heb echt op standby gestaan en men zegt wel 'als er iets gebeurt, is het alsof de wereld gewoon doorgaat', maar dat is ook echt zo. Soms vond ik het wel jammer, maar het is normaal. Ik kon het wel accepteren, zeg maar. Maar vanaf nu ga ik met dubbele kracht vooruit!"

Het boek OverHoop is uitgegeven in samenwerking met uitgeverij Verba. Het is te bestellen bij alle boekhandels en verkrijgbaar bij Vroom & Dreesman. Omdat deze winkelketen graag ook voor andere kinderen een wensvervulling mogelijk wil maken, doneren zij de totale opbrengst van alle boeken die verkocht zullen worden bij de V&D aan Doe Een Wens.
 
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 42


Laten we over vuur gaan lopen...
Spiritualiteit | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 11:51:36
Over vuur lopen is nou niet mijn favoriete tijdsbesteding voor de zaterdagavond. Sterker nog: ik had er nooit bij stilgestaan dat je dat zou kunnen doen. Op welke avond dan ook! Maar als je als website Vrouw.nl heet, dan ga je automatisch nadenken over de 'Internationale Vrouwendag'. En toen ik een uitnodiging kreeg om te vuurlopen op deze bijzondere dag, was mijn nieuwsgierigheid gewekt. Dat wilde ik wel eens zien!
 
Vuurloop
Samen met vriendin Kamal rijd ik richting Hilversum, waar op 8 maart op Landgoed 'De Hoorneboeg' de Vuurloop wordt gehouden. Een beetje giechelig zitten we in de auto, want is vuurlopen nu echt vuurlopen? En wat voor mensen komen daar? Allemaal vragen die deze avond beantwoord zouden worden.

De Vuurloop op Internationale Vrouwendag is een harmoniserende en vernieuwende beweging ter ondersteuning van vrouwen om hun leven zo vervullend en succesvol mogelijk te laten zijn. Je krijgt een ruim vier uur durende workshop, waarin je onder andere leert onze vrouwelijke veelzijdigheid constructief gebruiken bij het managen van je leven. Meer vrouwen gunnen zichzelf een betere kwaliteit van leven en willen het vertrouwen en de support op de weg er naar toe.

Vuurmaagden
Ursula Aerts van Definest ontvangt ons en laat ons een vrijwaringsverklaring ondertekenen. Het is natuurlijk wel de bedoeling dat je er met je volle verstand voor kiest om over vuur te gaan lopen. De ongeveer 25 aanwezige dames varieren in leeftijd van zestien tot zestig-plus. Van deze vrouwen heeft ongeveer de helft al eens over vuur gelopen. De andere helft is 'vuurmaagd'. Ursula opent de avond door uit te leggen wat het vuurlopen inhoudt en wat het voor je kan betekenen: verandering en heling. Op een heel rustige manier vertelt ze over haar leven en hoe zij bij het vuurlopen is gekomen.

We krijgen de tijd om met elkaar kennis te maken en ons doel voor de avond vast te stellen. De doelen varieren van 'succes in het werk' en 'liefde in je leven', maar ook wordt er gevraagd om 'heilige verbintenis met de aarde' en het behalen van een middelbare school-diploma. Doodnormale vrouwen, met allemaal een wens om hun leven te veranderen of een positieve boost te geven. Alle doelen worden beantwoord met 'aho'. Om te benadrukken dat je hebt gesproken en om aan te geven dat je de persoon die heeft gesproken hebt gehoord.

Vuur bouwen
Het is tijd om het vuur te bouwen. Onder het zingen van een Afrikaans liedje maken we de vuurstapel hoger en hoger. Met elk blok maken we ruimte voor een nieuwe, positieve gedachte en nemen we afscheid van de negativiteit uit ons leven. Het vuur steken we zelf aan, met fakkels van krantenpapier. Daarna gooien we, terwijl we woorden roepen, ceder in het vuur. De ceder zorgt ervoor dat de wensen en boodschappen in de spirituele wereld terecht komen. Woorden zoals 'liefde', 'gezondheid' en 'mama'.
 

Het vuur moet nog doven, om de kolen tevoorschijn te laten komen. De begeleiders zorgen voor het vuur, terwijl wij naar binnen gaan om ons voor te bereiden op het moment waarop wij over die hete kolen gaan lopen. We krijgen de tijd om een tekening te maken van wat wij voor onszelf willen. Frappant is dat veel van de jonge vrouwen (waaronder ik), kiezen voor de 'stereotiepe' wens om te trouwen en kinderen te krijgen. Maar het mag allemaal, niemand kijkt raar op. Als je geld voor jezelf ziet, dan wordt dat niet als inhalig beschouwd, maar wordt het gezien als jouw wens, dus goed.

Vuurdoop
Voor de volgende oefening worden pijlen tevoorschijn gehaald. Je zet je droom-tekening op een bord en de pijl tegen de tekening en je keel. Het is dan de bedoeling om puur met jouw eigen wilskracht de pijl te breken. Ongelooflijk wat een kracht deze vrouwen neerzetten: een voor een gaan de pijlen aan stukken. Terwijl het bij mij absoluut niet lukt. Ik kan me alleen maar visualiseren hoe die pijl mijn nek doorboort, in plaats van dat deze aan drie stukken zou gaan. Ik probeer het, maar geef het op. Gelukkig is er ook een andere manier om de pijl te breken om je doel te bereiken: over de knie. Hoe makkelijk kan het zijn.

Kamal met pijlpunt.jpg

Deze heftige vuurdoop is voor mij het teken dat ik niet de focus heb om deze avond te gaan vuurlopen. Ik kan geen afstand nemen van mijn 'ik' of mijn gedachtes, om zo leeg mogelijk over het vuur te gaan. Ik besluit dan ook om niet over het vuur te gaan. De pijlpunt was voor mij al heftig genoeg. Maar we worden uitgenodigd om de avond verder bij te wonen, want zoals Ursula het zegt: "Ook al loop je vanavond niet, toch zal je de energie van degenen die het wel doen kunnen voelen en meenemen. Op deze avond, of je gaat lopen of niet, wordt er iets in gang gezet!"

Opnieuw naar buiten, opnieuw zingen. Het is donker en het enige licht komt van de nagloeiende kolen. Terwijl we zingen, worden de kolen in een loopbaan geharkt. Wij staan er in een kring omheen en blijven doorzingen. Nu kan iedereen die er behoefte aan heeft over het vuur gaan lopen.

Vuurdansen
Zingend, klappend en juichend staan we om de kolen, het vuur, heen. En een voor een gaan de dames over het vuur. Samen, of alleen, het mag allemaal. Je loopt over het vuur met een doel. Dus niet, zoals je met water doet, je teen tegen een kooltje aanhouden en denken: 'oei, heet!'. Ook niet als een gazelle rennen over het vuur, nee, gewoon rustig doorlopen. Zoals je naar de supermarkt loopt bijvoorbeeld, dan heb je ook een doel.

Bijzonder om te zien, om te voelen, om mee te maken wat deze vrouwen voor een kracht hebben. Ze lopen, Ursula danste zelfs, over het vuur en niemand heeft last van de kolen. Van de hitte of van de gedachte: 'wat ben ik in vredesnaam aan het doen?' En ook al loop niet, ik voel me geen moment een buitenstaander. Omdat je het samen ervaart.

Vuurheksen
De focus van deze vrouwen is bewonderenswaardig om te zien. Dat blijkt met name wanneer er een groep jongelui voorbij komt en ons zien zingen en klappen, terwijl er dames over vuur lopen. Natuurlijk wordt hun 'jonge-honden-gedrag' hierdoor getriggerd, met als gevolg dat we worden uitgemaakt voor hoeren en heksen. Maar de vrouwen laten zich niet van de wijs brengen. Ze zingen stuk voor stuk door, lopen over het vuur, alsof alle realiteit er niet is. Alsof we op een onbewoond eiland staan, niet midden in Hilversum terwijl vliegtuigen over ons heen vliegen, auto's op een kilometertje afstand ronken en de jongelui op vier meter afstand staan te joelen en schelden.

De avond loopt ten einde. We bedanken het vuur en iedereen geeft elkaar een knuffel. Allemaal traditie en het hoort er allemaal bij. Ik ben onder de indruk van alles wat ik heb gezien en ervaren. Of ik zelf wel een keer over het vuur ga lopen? Ik weet het niet. Voorlopig niet. Maar het is zeker een unieke ervaring geweest. Ik dank alle aanwezigen dat zij ons opnamen en toen wij niet doorzetten met de pijlpunt en het vuurlopen, ons bleven zien als een van hen. En ik denk dat dat de kracht is van vrouwen: ook mensen die verschillen van de groep, horen erbij. Aho!
 
De eerstvolgende vuurloop is 5 mei. Meer informatie hierover is te vinden op de website van Definest.
 
Berichtje! 1 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 37


Nikki: Hello world!
Muziek | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 11:48:43
Nikki, de kersverse winnares van Idols, maakt een vliegende start door met haar eerste single 'Hello World' meteen op nummer 1 binnen te komen in de single charts. Een spannende tijd dus voor deze 'rising star'. Vrouw.nl sprak met haar over haar tijd bij Idols, haar overwinning en de verhalen in de media waaronder haar vermeende lesbische relatie.
 
Nikki zit ontspannen in de ruimte die de platenmaatschappij voor haar heeft ingericht. Net alsof ze het allemaal al jaren doet, in plaats van eigenlijk nog maar kort. Ik vraag haar of ze het idee heeft dat ze geleefd wordt, maar Nikki heeft dat idee niet. "Geleefd worden heeft zo'n negatieve klank, het is meer alsof ik gedragen wordt! In deze hectische tijd kan ik echt geen overzicht krijgen. Dus ik ben heel blij dat ze mij meenemen. Ik krijg er rust door en daardoor kan ik dingen beter relativeren."

Nikki hoopte dat ze Idols zou winnen, en was overtuigd dat ze het ook zou kunnen, maar ze had er absoluut geen rekening mee gehouden. "Twee weken voor de finale had ik wel twee weken de meeste stemmen, maar dat was met Floortje ook zo gegaan. Het kon dus nog alle kanten op gaan. Nathalie was dan ook absoluut een volwaardige tegenstander. Nou ja, tegenstander is niet het goede woord... kandidaat. Nee, je durft er geen verwachting over uit te spreken, tegenover jezelf al niet." Aan het begin van de finale werd er bekend gemaakt dat de tussenstand 45-55 % was, maar er werd niet bij gemeld wie dan de meeste stemmen zou hebben. Nikki zegt hierover: "Het is een behoorlijk verschil. Het maakte me niet extra zenuwachtig. Het gevoel was nog steeds fifty fifty."

Nathalie kwam aan het begin van de finale wat zelfverzekerder over dan Nikki, tenminste op televisie. Nikki ervaarde dat zelf niet zo. "Dat is heel grappig, je bent niet de eerste die dat zegt. Mijn zus had tegen mijn moeder gezegd ' wat is er met Nikki aan de hand?' Ik kan me niet zo goed herinneren hoe zenuwachtig ik was, maar ik voelde wel dat het er nu echt op aankwam. Ik was de hele dag zo ontzettend rustig, eigenlijk een beetje alsof ik er niet helemaal bij was. Dat merkte ik ook toen ik op de bank zat. Ik dacht 'het kan alle kanten op vandaag'. Aan de ene kant kan je dan weinig meer doen dan gewoon maar laten zien wat je kan, maar aan de andere kant hadden we de hele week heel weinig tijd gehad om te oefenen. Dus ik wist van de helft van de nummers eigenlijk nog niet hoe ik ze zou doen. Ik was daar die avond erg onzeker over. Het kan dus wel dat ik dat heb uitgestraald."

Nikki is met Hello World, haar eerste single, op nummer 1 in de hitlijsten binnengekomen. Ze heeft in het begin wel wat moeite gehad om het nummer te 'voelen'. "Ik moet eerlijk zeggen, de eerste keer dat ik het nummer hoorde sprak de tekst me meteen aan. Alleen al daarom zou ik het liedje willen zingen. Het blijft ook hangen. Maar ik was er niet meteen gek op, moest het nummer wel een paar keer horen. Toen ik het liedje voor de eerste keer inzong dacht ik over mijn interpretatie 'oeh, wat lelijk!'. Maar dat kwam ook omdat ik zelf wat onzeker was. Maar ik vind hem steeds mooier worden. It's growing on me." Nikki zingt de eerste regels van het nummer I get on stage for the first time, en vertelt dan: "Ik kan het me ook zo goed inbeelden. Ik ben heel visueel ingesteld. Ik ben echt een beelddenker. Ik vind het ook belangrijk om dat heel bewust te doen met een lied. Tijdens Climb every mountain had ik dat op en top, want toen zag ik mijn zanglerares dat echt tegen me zeggen. Bijna alsof ze aanwezig was, ook al is ze overleden. Maar eigenlijk geloof ik daar allemaal niet zo in."

Dat laatste leidt onvermijdelijk tot de vraag hoe spiritueel Nikki is. "Ik geloof in een spiritueel bestaan, maar dat het buiten deze wereld om is. Dus wel in religieus verband, maar dat is dan ook de enige echte link tussen de spirituele en de echte wereld. Ik geloof niet in het zesde zintuig of handlezen. Dat vind ik allemaal heel moeilijk. Ik zie het echt op die ene manier. Maar het is wel een heel breed begrip."

nikki.jpg

Nikki wil laten zien en horen wat ze kan. Ze wil niet een statement uitdragen over haar geloof in God. Ze gaat daarom ook niet, zoals X factor zangeres Sharon, gelovige liedjes zingen. Ze neemt dan ook de tijd voor het opnemen van haar album. "Ik wil de seculiere muziek in en de komende maanden zal ik optreden in het land met Charlene en Nathalie. Het management kwam met dat idee toen we samen in de halve finale zaten. Het was erg grappig, omdat het vriendje van Charlene de week ervoor ook al het idee had geoppert. Toen leek het ons al heel leuk." Nikki vertelt dat het prettig is dat ze met z'n drieen optreden. "Het is heel vertrouwd. We krijgen nu de tijd om onze solocarrière op te bouwen. We kunnen dan overtuigend het wereldje instappen als solisten, en tot die tijd kunnen we ons aan elkaar optrekken en van elkaar leren. Je leert ook met elkaar samenwerken." Toch is het absoluut niet de bedoeling dat ze als een meidengroepje bij elkaar blijven. "Misschien dat we over een paar jaar nog weer eens samen zingen, voor de gelegenheid. We vinden elkaar hartstikke leuk, maar we zijn geen tweede Sugababes." Nikki voegt er nog aan toe: "We zijn zo verschillend en vullen elkaar heel goed aan. Ik heb dan toevallig gewonnen, maar ik heb echt het gevoel dat er drie winnaars uit de serie zijn gekomen. Mijn broertje heeft zelfs een keer gestemd op Charlene, in plaats van op mij. Hij vond haar die keer gewoon beter. Wat dat betreft hebben we wel een heel eerlijk en tactloos gezin, maar dat vind ik heel erg fijn!" Nikki is heel positief over haar familie. Ze zijn heel eerlijk tegenover elkaar en voor haar ouders zal ze altijd hun 'kleine Nicolletje' blijven. "Ik ben geboren als Nicole, maar al sinds Australië is het eigenlijk Nikki. Het was toen mijn podiumnaam. Ik heb nog wel eens geprobeerd om Nicole terug te krijgen, omdat het toch mijn echte naam is, maar dat is niet gelukt. Eigenlijk noemt iedereen mij Nikki, maar als mijn ouders mij Nikki gaan noemen, dan vind ik dat raar!"

De verhalen in de media zijn voor Nikki ook niet echt belangrijk. "Wat dat sms-verhaal betreft: het heeft echt niet uitgemaakt. Het is echt niet zo dat iedereen in die drie minuten op Nathalie ging stemmen en niet op mij. Dus het is echt, sorry dat ik het op deze manier zeg, bullshit om te zeggen dat dat de uitspraak heeft beïnvloedt. Maar ik kan me er echt niets van aantrekken. Ik vind het jammer dat het naar buiten komt, omdat het niet een goed beeld van mij overbrengt. Bijvoorbeeld dat zoenen met een vrouw, het stelde echt niets voor. Ik vind het gewoon niet interessant, volgens mij hebben al mijn vriendinnen wel eens gezoend met een vrouw. Het stelde gewoon echt niets voor. Het was dus echt niet een lesbisch avontuur! Laat mij lekker muziek maken, ik kan me er niet druk over maken."
 
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 36


Merel van Groningen is Misleid
Boek | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 11:45:59
Merel van Groningen is veertien als ze de oudere Mike ontmoet. Hij is alles wat ze niet kent en ongelooflijk aantrekkelijk. Maar hij is niet wie hij lijkt te zijn en langzaam raakt ze verstrikt in het web van een zogenaamde 'loverboy'. Hij mishandelt haar en wil dat ze zichzelf voor sex gaat verkopen. Haar verhaal vertelt ze in het boek 'Misleid'. Vrouw.nl sprak met Merel over deze vreselijke tijd en vandaag lees je deel 1 van dit indrukwekkende interview.
 
In 1984 is je dit overkomen. Waarom ben je nu pas het boek gaan schrijven?
Zeven jaar geleden ben ik begonnen met het boek. Het kreeg in die tijd pas een naam, Loverboy. Eerder was dat helemaal niet. En er kwam steeds meer onbegrip voor meisjes die vallen voor een loverboy. Toen dacht ik dat mijn verhaal misschien zou bijdragen aan wat meer begrip. Maar ik heb dus echt zeven jaar over het schrijven van het boek gedaan. En wat ook heel erg meespeelde was de reactie van Edwin Evers op de radio: 'dat laat je je toch niet gebeuren'? Ik dacht toen 'er komen steeds meer slachtoffers', en je hoort en ziet het overal. En ik wilde met mijn verhaal laten zien dat het je zomaar kan overkomen, uit welk milieu je ook komt. En ik hoop dat ik dat met mijn boek heb bereikt.

Wat doet dat met je, als je een Edwin Evers zoiets hoort zeggen?
Nou, het is heel erg dubbel. Als volwassene weet je dat vanaf de zijkant instanties en ouders heel hard vechten, maar als puber zijnde luister je daar niet naar. Je gooit de kont tegen de krib, zeg maar. En met mijn verhaal wil ik die meisjes waarschuwen: luister wel naar je omgeving. Ik heb dat niet gedaan. Ik heb daardoor een hele harde les geleerd, die ik de rest van mijn leven met mij meedraag. Maar ik ben heel boos geweest op Edwin Evers en dat was de druppel voor mij om ermee naar buiten te komen. Ik vond dat hij het niet kon maken om het op die manier te zeggen.

Hoe heb je het ervaren om alles weer op te rakelen toen je het boek schreef?
Ik kreeg er hartkloppingen van en ik werd heel chagrijnig als ik er mee bezig was. Soms stopte ik ook, met name bij het laatste stuk, omdat ik bij mezelf dacht: ik stop ermee, ik kan het niet meer. Maar op een gegeven moment begon ik er toch weer mee. Pas toen het verhaal helemaal af was en ik het van voor naar achteren had gelezen, kwamen de gevoelens los. Van hoe leuk het begin was, maar ook verdriet omdat het zo allemaal heeft moeten lopen.

Was het schrijven voor jou een verwerkingsproces?
Nee, dat heb ik totaal niet. Ik ben eerder in psychotherapie geweest en daar heb ik geleerd om dingen te relativeren. En te denken 'het is niet anders, je moet verder. Je kan niet in het verleden blijven leven.' Ik heb het dus niet als een verwerkingsproces beschouwd, maar ik kwam wel dichtbij mezelf. Ik voelde het verdriet wel weer.

Mike mishandelde jou ook, nog voordat hij je achter de ramen wilde zetten. Nu was dat in de jaren tachtig ook al not done. Waarom ging je toen al niet bij hem weg?
Ik liep toen heel erg op mijn tenen. Ik wilde het goede gevoel dat hij mij ook kon geven heel graag voelen. En op het moment dat mij sloeg of wat dan ook, dan probeerde ik die situatie te voorkomen. Om maar weer dat goede gevoel te krijgen. Dat goede gevoel was voor mij het belangrijkste. Ik had wel normen en waarden van huis uit meegekregen en als ik dan tegen hem inging, over hoe hij in het leven stond, dan kreeg ik de nodige klappen. Hij was gewoon alles wat ik niet kende, dat was heel aantrekkelijk. Ik vond hem heel interessant. En daarnaast had ik gewoon het idee dat ik toch nergens naar toe kon.

Maar in het boek schrijf je over al die mensen die toch voor je aan het vechten waren. Je moeder, de politie die langskomt, een vriendin die je waarschuwt. Zag je die hulp niet, of wilde je die hulp niet zien?
Het begint eigenlijk op het moment dat ik door Mike met het nodige geweld bij het internaat wordt weggehaald. Ik zat daar op vrijwillige basis en ik had het echt heel erg naar mijn zin. Maar ik had toen drie weken vakantie gehad en die doorgebracht met Mike en mijn beste vriendin Kelly. We hadden zulke leuke dingen gedaan, dat ik ze heel erg mistte toen ik weer terug was op het internaat. Ik heb gevraagd of ik nog een week langer mocht wegblijven, maar toen zei de leiding mij dat wanneer ik weg zou gaan ik niet meer terug mocht komen. Dat ik toen door Mike ben weggehaald, voelde heel erg als mijn schuld. Ik had gezegd dat ik graag nog een week naar Mike wilde en daardoor heb ik het zelf verpest. Toen ik de dag erna mijn moeder aan de telefoon had, zei ze dat ze haar handen van mij aftrok. Dus ik had het gevoel dat ik dat ook al niet meer had. Ik had het in mijn ogen gewoon verprutst, zonder dat ik dat bewust had gedaan. Maar het was wel gebeurd. Dus ik had voor mijn gevoel niemand meer, behalve Kelly en Mike. Maar ook als ze me niet hadden laten gaan, dan was het waarschijnlijk later wel gebeurd. Op het moment dat ik bij Mike ging wonen, draaide het om.

Toen ik het boek las, en ook nu je het vertelt, krijg ik wel het gevoel dat iedereen heel snel jou in de steek liet in die periode. Want je zat al een paar maanden op het internaat en het ging eigenlijk best heel goed. Waarom lieten ze je dan toch allemaal vallen?
Ze hebben dat gezegd in de hoop dat ik niet zou gaan. De leiding heeft gezegd dat ik niet meer mocht terugkomen als ik zou gaan. Ik denk dat ze dat hebben gezegd in een poging om mij daar te houden. Van mijn moeder weet ik zeker dat ze het heeft gezegd om mij te beschermen. Ze hoopte dat ik weg zou gaan bij Mike als ze dat zei, dat zegt ze nu ook. Maar dat deed ik niet, ik bleef bij hem. En de politie hield wel een oogje in het zeil. Maar ze zeiden er wel bij dat wanneer ik weg zou gaan, zij niet zouden weten waar ik naar toe zou moeten. Dus ik had heel erg het gevoel dat ik nergens naar toe kon.
 
In die tijd was Kelly jouw beste vriendin, zij kwam ook dagelijks bij jou en Mike thuis. Op de laatste avond heeft zij je gewaarschuwd niet mee te gaan, omdat ze doorhad dat Mike je achter de ramen wilde hebben. Heeft zij eerder ook doorgehad wat hij met jou deed?
Zij heeft eerder niets gezien. Maar over dat gedeelte praten wij tot op heden niet. Het is misschien het verboden onderwerp tussen ons. We hebben het wel over wat we leuk vonden uit die tijd. We hebben het boek tegelijk gelezen, alleen voor de leuke dingen die er waren. Maar ik weet niet of het bewust is dat we het niet over die tijd hebben. Het heeft natuurlijk op ons allebei indruk gemaakt. Maar we hebben er daarna nooit meer over gesproken. Dat lag misschien te gevoelig. Maar ze heeft het me niet kwalijk genomen, dat ik niet luisterde toen ze me waarschuwde. Maar we hebben ook nu nog een hele speciale band, ons levenspad bewandelen we samen. We hebben altijd naast elkaar gewoond, we zijn altijd samen geweest. We kennen elkaar gewoon heel goed en waarschijnlijk voelden we allebei dat het niet relevant was om erover te praten.

Wie heeft jou geholpen om uit die slechte relatie te komen?
Voor mijn gevoel zijn er heel veel mensen geweest die me hebben geholpen. Ik ben de juiste personen tegengekomen die me niet naar mijn verleden hebben gevraagd, waardoor ik geen verantwoording af hoefde te leggen. Ik kon beginnen met een schone lei en ik heb een heel ander leven met mijn man kunnen opbouwen. Hij heeft nooit ergens naar gevraagd, daardoor kon ik ook echt alles achter me laten. Ik ben verhuisd naar een ander gedeelte van het land, niemand kent mij of mijn verleden hier. Niemand weet ook dat ik dit boek heb geschreven, behalve mijn man en mijn kinderen.

In hoeverre beïnvloedt die tijd op jouw huidige leven?
Ik reis nog steeds niet over en naar bepaalde steden in Nederland. Ik heb niets met grote steden en ik word er heel angstig van. Ik wantrouw vreemde mensen ook heel erg. Ik ben heel achterdochtig. Als er bijvoorbeeld een monteur in mijn huis bezig is, denk ik bij mezelf 'blijf jij maar buiten staan'. Ik denk niet dat het ooit overgaat, maar ik heb ermee leren omgaan.

De mensen uit die tijd leven nog en die wil ik liever niet tegenkomen. Daarom heb ik het boek onder een schuilnaam uitgebracht. Ik heb de naam 'Merel' wel zelf verzonnen. Lekker truttig, en dat ben ik helemaal niet. Ik heb nu een gezin en mijn leven is goed. Ik heb dat ook bewust gedaan. Ik wil mijn verhaal wel delen, en misschien er zelfs anderen mee helpen, maar ik ben geen sensatieonderwerp om op een verjaardag over te praten. Dat wil ik gewoon niet.

Op de achterkant van jouw boek staat dat jij helemaal niemand meer ziet uit die periode van jouw leven. Maar in het verhaal schrijf je dat je nog wel contact hebt met Kelly.
Dat begrijp ik ook niet zo, waarom dat erop staat. Ik heb nog steeds contact met Kelly. We mochten in het begin helemaal geen contact meer met elkaar hebben. Ongeveer een half jaar later kwam ik haar in de stad tegen en sindsdien zijn wij nog dikke vriendinnen. Ik heb Mike en Barbare (ex-vrouw van Mike, red.) nooit meer gezien. Alleen in een snackbar heb ik Mike's stem gehoord, maar toen ben ik snel weggegaan. Ik heb hem toen en ook daarna nooit meer gezien.

Denk je dat wanneer Mike het verhaal leest, hij weet dat het over hem gaat?
Dat weet ik niet, maar daar ben ik wel heel bang voor. Daarom heb ik ook heel erg mijn best gedaan om de kleine details uit het verhaal te halen. Ik ben bang dat hij het me weer moeilijk gaat maken, of heel boos gaat worden. Als ik alleen was geweest, dan maakte het me misschien niet zoveel uit, maar ik heb wel een gezin. Ik wil geen slapende honden wakker maken.

Zijn er verder dingen die wel zijn gebeurd, maar die je niet hebt opgeschreven?
Ehm...Misschien. Het is de volledige waarheid, maar vanwege de kinderen heb ik bepaalde stukken gewoon niet geschreven. Ik denk ook niet dat het afbreuk doet aan het verhaal. Voor mijn gevoel zou dat ook teveel sensatie worden.

Berichtje! 1 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 122


dbClifford is tijdloos
Muziek | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 11:43:33
dbClifford is zanger, songschrijver en multi-instrumentalist. In Nederland verscheen eerder deze maand zijn eerste single 'Simple things' en ook komt deze maand zijn album 'Recyclable' uit. Daniel, zoals dbClifford echt heet, is zeventwintig jaar en groeide op in Frankrijk en Engeland. Het overlijden van zijn moeder is een cruciaal moment in het leven van dbClifford. Een 'wake up call', zoals hij het zelf noemt.
 
Je album heet 'Recyclable'. Waarom heb je die naam gekozen?
Als je bijvoorbeeld een doos met donuts koopt, dan kan je de doos recyclen. Het is een internationaal concept, daarom heb ik ook het db-logo met de pijlen laten maken. Het heeft overduidelijk een milieu-boodschap. Maar muzikaal gezien wilde ik een tijdloos album maken. Ik wilde geen overgeproduceerd album met allemaal toeters en bellen. Het is allemaal erg organic. Echte drums, echte piano, echte gitaar. Het is een album dat in de jaren zeventig gemaakt had kunnen worden, maar ook over twintig jaar. En in dat opzicht is het recyclable, want je kunt er altijd naar luisteren. Maar ook je kinderen kunnen er later naar luisteren en hun kinderen op hun beurt ook weer. Het is heel echt.

Wil je dat pure muziek maken alleen op dit album, of is dat echt jouw stijl?
In samenwerking met andere artiesten zou ik wel modernere muziek kunnen maken, maar als soloartiest niet. Omdat ik alle instrumenten zelf speel, daar liggen mijn 'roots'. That's my thing.

Waar liggen jouw muzikale roots?
Muzikaal gezien ben ik opgegroeid met The Beatles, zij zijn echt my musical parents. Ik heb er zoveel naar geluisterd in mijn jeugd, waarschijnlijk al toen ik nog in mijn moeders buik zat. Daar ligt echt de basis van mijn muziek. Maar ook Stevie Wonder, Jamiroquai en ik luister veel naar jazz. Bijvoorbeeld Miles Davis. Mijn roots liggen dus eigenlijk in elke muziekstijl. Ik ben in staat geweest om mee te pikken wat ik zelf mooi vind. Als drummer luister ik naar hiphop en R&B, maar als pianist luister ik meer naar jazz. Het is een interessante muzieksmaak, gelaagd door de verschillende instrumenten die ik bespeel.

Op je album bedank je 'Carly'. Wie is dat?
Mijn echtgenote, ik ben al een paar jaar getrouwd. Ik praat normaal niet zoveel over haar, maar ik moest haar natuurlijk wel bedanken op mijn album. Het is niet gemakkelijk om de vrouw van een muzikant te zijn. Zij krijgt alle shit over zich heen en de anderen krijgen de smiley me. Maar ik denk niet dat ik zo veeleisend ben. Ik ben wel vaak weg, maar als ik thuis ben dan doe ik boodschappen, de was, maak schoon en kook. Ik probeer in elk geval mijn best te doen.

Je belooft Carly nog een Magic Coupon. Wat bedoel je daarmee?
Dat is eigenlijk een privé grapje. Het betekent niet echt iets, het is gewoon een grapje tussen haar en mij.

dbClifford2008e.jpg

Waar haal jij je inspiratie voor je nummers vandaan?
Eigenlijk uit het leven in het algemeen. Ik heb een gekke fantasie, maar soms zijn het ook dingen die me zijn overkomen. Meisjes die het met mij uitgemaakt hebben. Het is tragisch, maar ik maakte het nooit uit, zij wel altijd met mij. Maar ook de interviews en het reizen wat ik nu doe inspireert me. Muziek is de basis en the end of the line. Als ik alleen maar muziek maakte, dan werd ik niet meer geïnspireerd. Dus ik schrijf nummers over de wereld, over religie, over het dagelijkse nieuws. Hopelijk inspireert het ook weer andere mensen, op een positieve manier. Dat is belangrijk voor mij. Ik denk heus niet: 'oh, als we allemaal maar van elkaar houden, dan is er vrede'. Maar ik denk wel dat wanneer we positief denken, ook in negatieve situaties, je je eigen leven iets gemakkelijker kan maken. Met wat geluk.

Geloof je in God?
Ik ben niet religieus, ik geloof niet in een hogere macht. Ik ben wel spiritueel, ik sta open voor de energie om mij heen. Ik ben geen fan van georganiseerde religies. Het concept is goed, maar ondertussen vermoorden ze elkaar allemaal wel. Het is beter als iedereen gelooft in zijn of haar eigen spiritualiteit, zonder er een label op te plakken. Ik denk wel dat sommige mensen, mediums, wel meer openstaan voor geesten. Of ik geloof dat je met een stuk metaal bepaalde dingen, zoals buigen, zou kunnen doen? Misschien, ik weet het niet. Ik sta er open voor, ik geloof in alles wat mogelijk is. Ik probeer niet sceptisch te zijn, want op het moment dat je dat bent, lukt niets meer.

Nog niet zo lang geleden is je moeder overleden. Hoe heeft dat effect gehad op jou?
Dat is een grote inspiratiebron geweest voor dit album. Ik heb al eerder een platencontract gehad, in LA bij Babyface, maar ik was nog jong en het werkte niet. Ik was dus behoorlijk depressief en mijn leven ging eigenlijk nergens naar toe en toen verloor ik ook nog mijn moeder. En hoe erg dat ook was, het was ook een wake up call

Denk je dat ze nu bij je is?

Jazeker. Eigenlijk kun je het verschil tussen iemand die dood is en levend zo zien: als ik mijn ogen dichtdoe en aan mijn vader denk, die levend is, is die niet dichterbij mij dan mijn moeder die overleden is. Je denkt aan hen en dan zijn ze bij je. Ze is overal.

Je speelt alle nummers op het album zelf, alleen bij All alone heeft je vader meegespeeld. Waarom?
Dat heeft meerdere redenen. Mijn vader heeft inderdaad de akoestische gitaar gespeeld bij dat nummer. Ik heb het album gemaakt in het huis waar ik opgroeide, na het overlijden van mijn moeder. Ik bracht toen heel veel tijd met mijn vader door en het leek me leuk als hij ook een nummer meespeelde op het album. Hij speelde vroeger voor mij en mijn zusje ballads voor het slapen gaan. Dat liedje is geïnspireerd op een nummer van Peter, Paul en Mary (Amerikaanse band uit de jaren zeventig, red.), dat mijn vader en ik vroeger samen vaak gespeeld hebben. En het was een liedje dat mijn moeder ook erg mooi vond.

Je gaat ook optreden in Nederland, wat kunnen we verwachten?
Het is zo leuk om te doen, ik speel met een trio. Ik speel keyboard en ik heb een bassist en een drummer. Het is meer jazzy op het podium en het heeft een verrassingselement in zich. We spelen de nummers zoals ze op het album staan, maar het is leuk voor iemand die het album kent om de nummers op een andere manier te horen. Ik wilde mijn muzikaliteit laten zien en improviseren. Er is iets magisch aan het trio. Ik heb twee ongelooflijke muzikanten in Canada ontmoet en die wilden met me spelen. We zijn erg goede vrienden geworden. En dat is belangrijk, want je treedt maar een uurtje op, terwijl je de rest van de dag ook met elkaar moet doorbrengen.
voor me. Er was geen tijd te verspillen en toen had het positieve ook opeens zin. Dus ik heb mijn best gedaan om de tijd, inspiratie en talent dat ik had, om te zetten in een goed album.
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 21


Rooyens: kan niet bestaat niet!
Boek | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 11:41:47
Bob Rooyens is regisseur, producer, redacteur, auteur en producent van talloze televisieprogramma's in binnen- en buitenland. Hij heeft hiervoor vele prijzen ontvangen, waaronder de Kunstprijs van de stad Berlijn. Zijn echtgenote Monique Rooyen heeft in Nederland gewerkt voor diverse bekende muziekprogramma's en spelshows als onder andere redacteur, producer en regisseur. Dat zij nog meer noten op hun zang hebben, blijkt met hun boek 'De wereld aan je voeten'. Dit beschrijft de strijd van het meisje Kik die op veertienjarige leeftijd besluit filmmaker te worden. Een mooi document van een gevecht van een vrouw in een mannenwereld.
 
Ik kom binnen in een huis waar de creativiteit vanaf spat. Bob vertelt dat hij zelf het huis heeft ontworpen. En wat opvalt zijn de katten. Bob en Monique hebben er vijf. Allemaal aangelopen katten. Monique vertelt, dat ze zolang ze al bij Bob woont zwerfkatten heeft, die blijven terugkomen en rondscharrelen. Bob: "Maar niet alleen zwerfkatten, ook zwerfmensen trekt ze aan. Altijd nieuwsgierig naar hun achtergrond en altijd bereid hen te trakteren op een koffie en een lekker broodje."

Ben je een voorvechter wanneer er onrecht is?
Monique: "Als ik geraakt wordt door iets en er een gevoel bij heb, dan doe ik er iets mee. Als ik dan het gevoel heb, daar wil ik een boek over schrijven, dan doe ik dat. Zo ook met dit boek. Elke vrije minuut ben ik gaan schrijven. Ik liep al een tijd lang met een idee rond, over een jong ambitieus meisje die gepassioneerd en gedreven een droom wil verwerkelijken."

Hoe ben je begonnen?
Monique: "Ik ben eerst gaan kijken naar het gezin, ik heb zelf twee zussen bijvoorbeeld, maar ik vond het hebben van twee zussen niets toevoegen aan het verhaal. Als je het gevecht van een vrouw in een mannenwereld laat zien, dan heb je niets aan zusjes. Je kan wel wat hebben aan een oudere broer. Denk maar aan John en Linda. Die helpt je, maar ook moet je tegen hem knokken. Zo ben ik gaande weg dat gaan samenstellen."

Heb je al vaker geschreven?
Monique: "Wel mee geschreven of meegewerkt. Maar vaak kwam het er niet van. Nu had ik zoiets van: ik ga het doen!"

Is de hoofdpersoon Kik dezelfde persoon als Monique?
Monique: "Ze heeft bepaalde eigenschappen van mij. Ik weet dat als ik iets wil, je dan ambitie nodig hebt. Ik heb ook wel eens een dag in de regen voor een kantoor gezeten en gewacht tot de baas naar buiten kwam om te kijken welke gek er in de regen op de stoep zit. Dat ergens in vastbijten, dat is wel een eigenschap van mij. Mensen met ambitie doen dat, die laten zich niet door de eerste beste tegenslag uit het veld slaan. Je moet iets doen om je droom te realiseren."
Bob; "Mijn motto is: kan niet bestaat niet. Overal op elk gebied kom je voortdurend mensen tegen bij wie: 'Dat kan niet!' als een repeteergeweer, voor in de mond ligt. Mensen in mijn eigen team zeggen nooit meer: 'dat kan niet'. Die snijden niet bot iets af als een onmogelijkheid, maar die denken een paar stappen verder en komen met oplossingen. Zo'n samenwerking werkt louterend naar twee kanten, dat vind ik mooi."

monique_bob.jpg

Er zit een situatie in het boek waar Bob zelf in voorkomt. Het speelt zich af in Duitsland. Is deze situatie echt gebeurd?
Bob:De situatie is redelijk dichtbij de waarheid. Dat was ook heel duidelijk een geval van: kan niet bestaat niet. Ik had van de Duitse televisie het eervolle verzoek gekregen om, na de val van de muur, een verzoeningsprogramma te bedenken en te regisseren tussen Oost- en West-Duitsland. In een productiebespreking in het Schauspielhaus Berlijn, de voormalige muziektempel van het Oost-Duitse Honnecker-regime kreeg ik van de oude Oost-Duitse directie te horen wat ik wel en niet mocht doen. Ik zei dat de oude regels niet meer golden en dat we het dit keer heel anders zouden doen. '...aber Herr Rooyens, das geht nicht'. Daar was 'ie weer: 'dat kan niet'. Dat was een geweldige clash van twee culturen. Maar het is wel gebeurd op mijn manier.
Monique: "Wat me toen heel erg opviel was dat Bob zo moest vechten om te krijgen wat hij wilde. In Duitsland heeft Bob een hele grote naam, maar ondanks dat werd er niet alles voor hem geregeld. Hij moest zelf weer de kar trekken. Daarom wilde ik graag zo'n scene in het boek. Ook al ben je bekend, nog steeds moet je knokken voor dat wat je wilt bereiken. Daarom zit die scene en Bob zelf er in, omdat het allemaal in elkaar past. Omdat hij iemand is en nog steeds moest knokken.
Bob lachend: "Wat mij betreft hoefde het niet, maar het is in een huwelijk geven en nemen, ik ken haar, zo is ze, zo denkt ze en zo voelt ze dat. Dat schept ook wel het klimaat waarin je samen zo'n boek kan schrijven. Zij had een first draft en vroeg mij om er eens naar te kijken. Ben door dat pak papier gegaan en dan merk je dat er toch nog veel aan ontbreekt. Dramaturgisch gezien en wat betreft sceneopbouw. Ik ben ook in het schrijven taalvaardiger. Ik zie ook waar dingen zich herhalen of waar je dingen niet nodig hebt. Zo werd het een project van ons samen en dat is heel mooi.
Monique: "Hij zorgde ervoor dat het meer show kreeg en meer inhoud. Je moet natuurlijk wel kunnen samenwerken maar dan wordt het heel leuk."

Leverde het geen stress op voor jullie relatie?
Bob en Monique tegelijk: "Nee daar hebben we geen enkele moeite mee gehad. Monique vervolgt: "Omdat ik zo van zijn werk gecharmeerd ben en weet hoe hij dingen doet, was het niet erg als hij dingen schrapte of anders opschreef. Ik zag het ook als ik ernaar keek. Als het daardoor beter wordt, dan ben ik daar ook blij mee. Iets vormt zich onderweg."
Bob: "Als ik iets wijzigde en dat mailde, dan las ze dat en kwam ze dansend de trap af."
Monique: "Je hebt wel sterk gekeken naar mijn verhaal, het is niet zo dat Bob over mijn verhaal heengewalst is. Hij laat mij beter worden en maakt mij niet minder. Bob: "Zij moet er beter van worden. Het hoeft niet zo te zijn dat we weer een boek samen gaan schrijven. Wellicht schrijft zij alleen een boek en ik alleen. Maar dit is dit boek en een product van hoe we samen tot een resultaat komen waar we blij mee zijn."

Voelt Kik nu als een dochter voor jullie?
Monique: "Kik is een creatie, een figuur. Er zitten eigenschappen in van mezelf, maar ook van mensen die we goed kennen. Wat ik ook wel deed tijdens het schrijven, was kijken naar mezelf op die leeftijd. Alles ging toen zo vluchtig. Er stond weinig op het spel, dus je deed alles veel gemakkelijker, nam meer risico's. Heel veel mensen vergeten eigenlijk dat dat juist de kracht is om iets te bereiken. Wat je ook wilt. Het kan altijd, maar je moet niet te moeilijk denken. Bob: "Je gebruikt wat je kent en wat je weet. En dan hangt het af van je eigen fantasie hoe t zich ontwikkelt."
Monique: "Als je ergens voor kiest en je je daar met passie en gedrevenheid voor inzet, dan kom je er ook wel. Problemen komen vanzelf. Wie zich daar van tevoren druk om maakt, komt nergens."

Wat is De wereld aan je voeten voor genre?
Bob: "Het is een nieuw soort genre. Paul van Liempd, journalist van BNR NiewsRadio, trok parallellen met Lolita van Nabokov. Volgens Huub Stapel is het iets tussen literatuur en Chicklit. Het heeft vaart, leest vlot, maar het gaat wel ergens over. Over passie gedrevenheid, veerkracht en motivatie om iets te willen bereiken."
Monique: "Uitgevers konden het aanvankelijk moeilijk plaatsen. Het paste niet in een vakje. Uitgevers houden van vakjes. Dus luidde het advies: omschrijven naar chicklit, of iemand vinden die het wel wil uitgeven in deze vorm. En dat laatste hebben we gedaan. Dus ook hier stond vechten voor wat je wilt bereiken weer centraal."
Bob: "Het is niet anders, het leven is strijd. Je kan het opgeven, maar je kan ook je droom achterna gaan. Als je maar gelooft in jezelf en volhoudt, dan kan je een heel eind komen."


Figuur.jpg
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 42


Heyboer's posse
Amsterdam | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 11:39:05
Op 10 april 2008 wordt er door de VPRO een documentaire uitgezonden over het leven van Petra Heyboer: 'De vijfde bruid', de vijfde vrouw van Anton Heyboer. Haar neef Rogier Timmermans maakte deze prachtige film. Op ontroerende wijze, met soms ook pijnlijke en verdrietige beelden, zet hij het levensverhaal van zijn tante neer. We spreken over deze documentaire met Rogier Timmermans en Petra, Lotti en Marike Heyboer.
 
Hoe vond u het om de film te zien?
Petra: "Ik vond het heel eervol en bijzonder. Ook heel heftig omdat het zo'n mooi beeld geeft van ons leven en Rogiers leven. Echt een heel indrukwekkend document. Iemand zei tegen mij dat het heel aangrijpend was." Marike: "Tijdens de première in Tuchinsky zeiden mensen tegen me dat ze het heel emotioneel vonden. Ze hebben dan toch een klein stukje begrepen van wat Rogier met de film wilde neerzetten. Hij heeft het dan toch voor elkaar gekregen dat ze iets meer van ons leven begrijpen. Weten waarom we eigenlijk bij elkaar zijn."

Petra verteld over de reden waarom ze wilde meewerken aan de documentaire: "Rogier is mijn neef..." waarop Rogier lachend zegt: "Ik ben haar neef, ze moest wel. Ik stond er opeens met de camera." Petra: "Het is eigenlijk heel vanzelfsprekend gegaan, dat hij zich aandiende en belde. Ik kan me eigenlijk niet eens het moment herinneren dat het begonnen is, het was zó verweven met het leven dat ik al leidde. Hij heeft alleen maar zijn camera daar opgezet. Ik voelde me eigenlijk heel vereerd." Rogier: "Het begon heel klein met dat we de eerste ontmoeting daar hadden, maar ik ben niet met een complete cameraploeg aankomen zetten. Petra gaf ook heel duidelijk aan wanneer ze rust nodig had en zich volledig op haar werk wilde concentreren." Petra: "Het leven is zo druk en zo vol, dat ik soms echt moest nadenken of het wel kon."

In de film wordt ook ingegaan op de moeizame familieband die Rogier onderhoudt met zijn vader en zijn ooms. Hij zegt hierover: "Dat is er eigenlijk heel geleidelijk aan ingeslopen. Ik besloot om mijn eindexamenfilm over die rare tante en die rare meiden te gaan maken, en het project kwam steeds dichterbij. Op een gegeven moment ontkwam ik er niet aan om mijn vader op te gaan zoeken." Marike: "Daarom wordt het juist een geheel, je wordt er door gegrepen omdat hij er zelf ook zo persoonlijk bij betrokken is."

Is het belangrijk, dat mensen weten hoe jullie leven?
Lotti: "Ja, dat vind ik wel. Mensen kennen toch hoofdzakelijk Anton als een soort grappenmaker. Journalisten kwamen naar ons toe en hij geeft dan toch gewoon wat een journalist graag wil hebben. Hoe gekker, hoe kleurrijker, hoe liever. Dus dat kregen ze dan. Maar erachter zat een hele serieuze en diepzinnige filosofische man en dat probeerde hij wel eens om te laten zien, maar dat was toch moeilijk. In deze documentaire is dat wel een beetje naar voren gekomen en daar zijn we erg blij mee."

Waar geloofde hij eigenlijk in, behalve dan het creëren van zijn eigen leven met jullie?
Lotti: "De essentie. Eigenlijk heel simpel: een dier kan alleen maar zijn zoals hij is. En zo probeerde Anton ook de essentie te leven, want alles wat je als vorm leeft, is niet echt. Onder je sociale omgangsvormen zit wat je eigenlijk bent. En dat wilde hij overbrengen aan anderen, wilde dat delen. Hij zag eigenlijk dat iedereen ongelukkig was, niet compleet was. Daarom hadden we ook geen contact met 'buiten'."
Petra: "Het leven met Anton en de meisjes is zo intens, in die tijd kon het ook helemaal niet. Het was zo bijzonder dat je kennissen of vrienden van vroeger niet meer zag." Lotti: "Het valt niet uit te leggen, zo gauw je die familie erbij haalt, ben je toch een stuk van die familie. Daar blijf je niet vrij van." Marike: "Onze aandacht was eigenlijk alleen op elkaars leven en op het werk. Anton was daar ook heel gevoelig voor. Als wij onze aandacht naar buiten lieten, dan werd het geheel minder sterk. Dat was dan voor jezelf ook niet prettig. We werden gevoed door het leven dat wij met elkaar leidden en door contact met anderen werd het energie weer weggehaald." Petra: "Als mijn aandacht niet volledig op Anton gericht was, en hij voelde dat, dan was hij weer verdwenen. Je wordt helemaal leeggezogen door die andere dingen."

Marike: "Ton was een overlever. Hij was voortdurend op zijn hoede, alert. Je moest opletten dat er niet eentje afdwaalde. We hadden behoefte aan iemand die helemaal de essentie van het leven begreep. En daarnaast was hij ook die gekke artiest. Ik ben model geweest en vond het heel leuk, maar op een gegeven moment werd ik toch ongelukkig. Anton bracht een mooi leven, met die diepte die ik niet vond in de modewereld." Lotti: "Ik voelde me nergens op mijn plek. En toen kwam ik Ton tegen en wist ik dat ik op mijn plek was." Marike: "Hij had een enorm charisma en zoveel leven en liefde in zich. Alles in overmate. Daarom kopen mensen ook zijn werk. Hij brengt dat leven en die liefde ook over in zijn schilderijen en dan hebben ze toch dat stukje leven, die essentie, aan de muur."

Heyboer.jpg
Petra, Rogier, Lotti en Marike

Hoe voelde het, toen jullie erachter kwamen dat Anton moest delen met andere vrouwen?
Lotti: "Op die manier beleefde je het niet. Je kwam gewoon bij hem en er was een leven. En of er andere vrouwen waren, dat deed er niet toe. Je kwam gewoon bij hem en leefde dat leven. Marike: "Hij wilde een stel sterke meiden van ons maken. In wezen waren we natuurlijk ook sterk, want we hielden dat leven ook met hem vol. Ook nu nog. We komen iets vaker buiten nu, maar we zijn nog steeds bij elkaar. In de praktijk is gebleken dat we toch heel hecht zijn en het wordt steeds sterker. Dat bereiken we dus ook met zijn vieren."

Is er na Petra nog iemand gekomen?
Lotti: "Dat hoefde niet. Er is een soort structuur waarbij vier de kern vormden en de vijfde de verbinding met 'buiten' was. Er hoefde niet iemand bij. Er waren wel vrouwen, maar die deden er niet toe. Ton creërde in ons zichzelf, hij zelf was niks, vond hij zelf."

Petra woont niet in de bunker bij Anton, maar in een huisje aan de overkant van de weg. Was het jouw eigen keuze om daar te gaan wonen?
Petra: "Een keuze was er niet. Op een gegeven moment herkende Anton zichzelf in mij. Het voelde als een soort thuiskomen. Als je die liefde voelt, dan moet je er ook heel hard voor knokken om het te behouden. Lotti: "Petra heeft wel geprobeerd om bij ons te komen wonen, maar dat ging niet. Petra had geen functie in het huis. Haar wezen is die verbinding met de buitenwereld. Toen dat duidelijk was, viel alles op zijn plaats."

Hebben jullie nooit spijt gehad van jullie keuze om dit leven te leiden?
Marike: "Ik heb wel momenten gehad dat het me naar mijn keel vloog en dat ik dacht 'ik moet absoluut weg'! Maar toch bleef ik..." Lotti: "Ik heb met mijn verstand wel eens gedacht dat ik weg zou moeten gaan, maar toch, mijn intuitie hield me er. Hij is heel veeleisend, hij liet je geen seconde inzakken, maar zo was hij zelf ook: heel aanwezig en alert. Marike: "Je werd er alsmaar sterker van."

Voelen jullie je zussen, vriendinnen of vrouwen van elkaar?
Lotti: "Het is ultiem. Iedereen heeft een eigen speciale kracht of talent en samen is dat een onverbrekelijk geheel. Als een daar tussenuit valt, dan zijn de overige drie heel veel kwijt."

U zegt nu drie, maar jullie zijn met zijn vieren? Lotti: "Petra hoort er wel bij. We zijn met zijn vieren en Petra is een en samen is het vijf."

Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 19


Mike Batt weet van geen ophouden!
Muziek | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 11:36:33
Weet je wie 'Bright Eyes' heeft geschreven? Of 'A Winter's Tale'? Nee, niet Art Garfunkel of David Essex. Dat was Mike Batt en het waren niet zijn enige nummers. Hij schreef diverse popnummers, maar ook musical en klassieke stukken. Wat dacht je bijvoorbeeld van 'The Phantom of the Opera'? Zijn protegee op dit moment is Katie Melua, maar zelf zit hij ook niet stil. Na tien jaar stilte van zijn kant, brengt hij nu zijn zevende album uit: 'A Songwriter's Tale'. Vrouw.nl sprak met hem.
 
Mike Batt zit al jaren in het artiestenvak, maar toch is hij anders dan de 'grote sterren'. Hij is heel normaal en wil gewoon lekker praten over zijn vak: muziek. Hij hoeft zich niet beter voor te doen dan hij is, zoals veel van zijn collega's dat wel doen. Hij draagt zelfs dezelfde kleding als op de cover van zijn album. Zwarte broek, zwart overhemd en een zwart colbert met een sheriff-teken. Mike: "Ik heb altijd zwart aan. Het is heel gemakkelijk. Vroeger had ik altijd kleurrijke kleding aan, ze zeiden tegen mij: Mike, you scare horses with those clothes!. Maar toen ik een aantal jaar geleden een auto ongeluk kreeg en mijn nek brak, moest ik tijdens mijn revalidatie gemakkelijke kleding aan. Dat moest namelijk 's morgens aangetrokken worden en 's avonds werd dat kapot geknipt om het uit te kunnen doen. We kozen toen voor zwart en dat bleef. En toen ik veel met Katie (Melua, red.) op pad ging, bleek dat het gewoon heel gemakkelijk is om zwart te dragen. Ik ben altijd ready to go, of ik nou ga ontbijten of sjiek dineren. Zwart is altijd prima." Vervolgt grijnzend: "Maar het wordt nu wel saai, dus ik denk dat mijn zwarte periode over is."

Mike bracht zelf een aantal albums uit, dirigeerde het Royal Philharmonic OrchestraMiss Potter met Renée Zellweger. "Ik heb een lange carrière achter de rug, ik ben dan ook al wat ouder. Dit album was niet bedoeld als overzicht van mijn ouevre. Maar toen we de cd kant en klaar binnenkregen en ik naar de achterkant keek, dacht ik bij mezelf: Het is wel een overzicht van mijn leven. Ik schreef de nummers toen ik twintig, dertig en veertig jaar oud was. Het was toeval dat de titel van het album A Songwriter's Tale is, maar het blijkt wel de spijker op z'n kop te slaan."

De nummers op de cd zijn nummers die eerder werden uitgebracht door andere artiesten, bijvoorbeeld Cliff Richard. En The Closest Thing to Crazy werd kort geleden nog door Katie Melua uitgebracht. "Het komt niet vaak voor dat ik nummers specifiek voor een zanger of zangeres schrijf. Meestal heb ik het al en vinden zij het mooi om te doen. Dat was met The Closest Thing to Crazy ook zo, het stond al op een album van mij. Katie was er helemaal weg van. Ik zei nog tegen haar: dat wil je echt niet opnemen! Maar toch wilde ze dat wel. Maar Nine Million Bicycles heb ik wel echt voor haar geschreven. Katie wordt echt een van de grootste zangeressen van haar generatie. Zij is ongelooflijk goed!"

en schreef (en schrijft) voor vele films de muziek, waaronder
asongwriterstale.jpg

Zoveel hits, maar bijna niemand die weet dat hij degene was die de liedjes schreef. Toch heeft Mike geen last van jaloezie. "Nee, dat heb ik helemaal niet. Ik voel me juist zeer vereerd dat die muzikanten mijn nummers willen spelen en zingen. In menselijke relaties kan ik wel heel gepassioneerd jaloers zijn. Bijvoorbeeld met mijn huidige vrouw. We ontmoetten elkaar 23 jaar geleden in Australië, waar zij een actrice was. We hadden een affaire, maar ik moest terug naar de UK. Toen ze me schreef dat ze een verhouding had met een collega-acteur, werd ik razend jaloers. Ik wilde niet dat ze op deze man verliefd zou worden. Ik schreef het nummer Please Don't Fall in Love op donderdag, vloog op vrijdag naar Australië en speelde het nummer op zaterdag voor haar. We hadden een heerlijk weekend en een paar weken later kwam ze naar Engeland. Ze is nooit meer weggegaan, gelukkig. De humor is belangrijk in ons huwelijk. Ze grapt weleens dat ze bij me weggaat, want dan schrijf ik tenminste weer een hit. Dan waarschuw ik haar dat het wel eens hele happy hits zouden kunnen worden!"

De inspiratie voor zijn nummers haalt Mike overal vandaan. Hij schreef dus niet alleen uit de liefde voor zijn vrouw, maar Mike heeft ook voor zijn zoon een nummer geschreven. "I Watch You Sleeping schreef ik toen mijn zoon twee maanden te vroeg was geboren. Ik zat naar hem te kijken, zo'n klein mannetje in zo'n glazen bak, vreselijk. Maar gelukkig is alles goedgekomen, hij is nu twintig en speelt in een rockband!" Maar ook tarotkaarten inspireren Mike. "Ik vind tarotkaarten prachtig. Niet zozeer om te leggen, maar het design vind ik prachtig. Lady of the Dawn is dan ook gebasseerd op de kaart van de Hoge Priesteres."

Mike is nog lang niet van plan te stoppen. "Ik heb sinds mijn achttiende een platencontract en had op mijn 23ste mijn eerste hit. Ik ga zeker nog door. Er zijn veel slechte nummers geweest en die zullen er vast ook nog wel komen. Maar naast talent, moet een van je kwaliteiten doorzettingsvermogen zijn. Want anders red je het niet in dit vak!"
 
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 19


Floddertje is het vieste meisje van de wereld
Theater/Musical | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 11:29:29
Wie kent Floddertje nou niet? Dat schattige, maar ongelooflijk vieze meisje uit het boek van Annie M.G. Schmidt. Samen met haar hondje Smeerkees weet ze zichzelf altijd vies te maken. Uitstekend materiaal voor een musical, zo heeft de 'Theaterfamilie' gedacht. Wil van der Meer nam de (lied)teksten voor zijn rekening en regisseerde deze nieuwe kindervoorstelling. Op 20 april ging de show in Den Haag in première.
 
De Koninklijke Schouwburg in Den Haag was volledig in premièrestijl, met rode loper voor volwassenen en een vieze loper waar schone kinderen een smerige behandeling ondergingen. Ze kregen een t-shirt met verfvlekken en vegen op hun gezicht. Ze moesten goed vies zijn, want dan zouden ze niet zo bij dat vieze meisje Floddertje afsteken.

"Er was eens een meisje dat Floddertje heette, omdat ze altijd vuil was en altijd vol met vlekken zat. Behalve als ze pas in bad was geweest. Maar nooit kon ze langer dan een half uur schoon blijven."

Floddertje lijkt een normaal meisje te zijn, maar het loopt vaak al snel volledig uit de hand. Als haar moeder haar gewassen heeft, omdat bijvoorbeeld de pietluttige buren op bezoek komen, weet Floddertje zich binnen vijf minuten in de nesten te werken. Ze wordt bedolven onder grote potten verf of weet de stop van het bad niet meer te vinden. Maar ook als haar moeder ziek is en zij een lekker kopje tomatensoep wil maken, loopt het faliekant verkeerd. Niet alleen zijzelf wordt vies, maar alles en iedereen om haar heen. Is het niet het tafelkleed dat het moet ontgelden, dan is het wel haar hondje Smeerkees of zelfs de bakkersknecht.

Floddertje - scenefoto 1.jpg

De voorstelling is goed in elkaar gezet en prima te begrijpen voor jongere kinderen. Het decor is mooi vormgegeven en er wordt gebruik gemaakt van lekker veel kleuren. Wat erg inventief is, is dat zelfs de tomatensoep, badwater en het slootwater wordt weergegeven. Dit door confetti, bubbels of slingers. Je ziet dus echt alles smerig worden, in plaats van denkbeeldig vies zoals zo vaak gebeurt in de wereld van schone schijn en klatergoud.

Lekker veel drukte op het podium, gezellige liedjes en een acrobatisch kunstje op zijn tijd. Floddertje gaat in snel tempo door haar avonturen. Lara Grünfeld is goed gecast als Floddertje. Met haar grote bruine ogen en haar stem, die de volwassenheid nog lang niet bereikt lijkt te hebben, zal je haar niets kwalijk kunnen nemen. Evi de Jean, die moeder speelt, leek af en toe niet echt bij stem. Haar stem kwam niet krachtig genoeg over, wat wel eens afbreuk deed aan haar heerlijke moederrol. Ze had echter de over the top hysterische reacties goed onder de knie.

Er worden vier avonturen beleefd door Floddertje in de musical. De voorstelling is voor kinderen vanaf drie jaar, maar ik merkte dat mijn neefje van vier en andere jonge kinderen om mij heen, het net iets te lang vonden. Floddertje duurt ongeveer 75 minuten. Wel werd de musical door de jonge kijker zeer goed ontvangen en daar gaat het uiteraard om. Een perfecte tijdsbesteding voor in de meivakantie.

Floddertje - scenefoto 3.jpg
 
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 27


Maaike Widdershoven: Ook sterren zijn onzeker
Theater/Musical | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 11:27:27
Maaike Widdershoven is al jaren bekend bij het musicalpubliek. Zij speelde onder andere hoofdrollen in 'The Phantom of the Opera', 'The Sound of Music' en 'Elisabeth'. Onlangs zong ze nog de sterren van de hemel in 'Musical to the Max'. Tevens leende Maaike haar stem uit aan een nieuwe Nederlandstalige versie van 'De Aristokatten'. De Haagse zangeres neemt in de animatiefilm de hoofdrol van poes Duchess voor haar rekening. Vrouw.nl sprak met haar over de film, de musicalwereld en Maaike's onzekerheid.
 
In 1970 sprak Wieteke van Dort de stem van Duchess, moeder van de drie hartveroverende katjes, in. Nu brengt Disney een nieuwe versie van De AristokattenDe Reddertjes en 101 Dalmatiers. Ik had ook de muziek en ik zong alles mee. Toen ik hoorde van de film, dacht ik bij mezelf: Daar wil ik in! Gelukkig kreeg ik de rol. Ze zijn bij Disney heel streng, je moet echt de klankkleur en de emotie van die kat hebben. Het is ook echt heel leuk, want ik ben gekozen op mijn naturelle stem. Niet omdat ik mijn stem op een grappige manier kan verdraaien. Dat zou ik wel kunnen, maar het draait echt om de emotie, dat vind ik leuk."

De teksten in de nieuwe versie van de film zijn hetzelfde als in de originele versie. "Dat wilden ze gewoon zo houden. Dat vind ik jammer, een beetje conservatief. Ik had dat graag anders gezien en volgens mij de regisseuse ook wel. Sommige zinnen zou je bijvoorbeeld tegenwoordig niet meer zo zeggen. We hebben wel geprobeerd om drie dingetjes een heel klein beetje te veranderen, maar toen moest ik een week later terugkomen. Want Disney hoorde en zag dat het niet overeenkwam met de originele versie. Maar goed, als zij dat willen, zo erg is het ook niet."

Maaike is ooit op het conservatorium met Lichte Muziek begonnen, maar stapte na twee jaar over op Klassieke Zang. Daarna speelde ze vele rollen in de grote musicals. Maar nu speelt ze op in de opera Black and Beautiful de rol van een hysterische soapactrice. "Zij is zo over the top, zoals je een Paris Hilton bijvoorbeeld ziet. Heel gaaf om te doen, vooral omdat het niet bij mijzelf in de buurt komt. Opera gaat steeds meer de muziektheaterkant op. Het spel wordt een steeds belangrijker element. Vroeger was het echt zanggericht en heel stijf, maar nu krijg je steeds meer opera's die de experimentele kant op gaan. Dat vind ik heel mooi, terwijl ik de echt ouderwetse opera afschuwelijk vind. Als ik er naar toe ging, dan viel ik erbij in slaap. Het valt me op dat de musical behoudend blijft, je ziet ook steeds dezelfde spelers terug. Er zijn een paar musicals, zoals Route 66 en Shhh....it happens, die echt anders zijn. Om met z'n allen een nieuwe rol in een nieuw stuk gaan verkennen en uitwerken vind ik heerlijk. Als dat soort dingen op mijn pad komen, dan zeg ik geen nee."

Maaike heeft nog wel wensen op musical-gebied: "Ik zou heel graag in een musical van Stephen Sondheim willen spelen, dat lijkt muzikaal gezien bijna opera-achtig. Tijdens Musical to the Max zong ik The Wild Party met Tony Neef. Dat was ook echt het hoogtepunt van de avond, dat was zo heftig. Ik kon mezelf er helemaal in verliezen." Maaike zou graag rollen willen spelen die niet heel lief en aardig zijn. Toch wordt ze daar in de musicalwereld niet vaak voor gevraagd. "In de opera blijkt dat toch gemakkelijker te gaan. Daar hebben ze niet zo'n beeld van mij. Ik kan met mijn operastem veel meer kanten op dan met mijn musicalstem. In de operette zou ik bijvoorbeeld altijd het grappige, stoute meisje spelen. In de musical niet." Vervolgt lachend: "Dan ben ik Maria."
uit. En bij deze versie hoort een nieuwe stem: Maaike Widdershoven. "Als kind was dit een van mijn lievelings Disneyfilms, samen met
 
Maaike speelde in Elisabeth de gelijknamige hoofdrol. Ze nam deze over van Pia Douwes, die de rol ook in Duitsland en Oostenrijk vertolkte. "Daar heb ik zoveel van geleerd. Die rol stond niet zo dicht bij mij, maar het was ook heel lastig omdat ik de rol van Pia overnam. Heel veel mensen hebben haar echt op een voetstuk staan en ik werd daar heel onzeker van. Vooral tijdens de repetitieperiode had ik daar heel erg last van. Ik moest mezelf echt bewijzen dat ik dat kon. Mijn stem is ook totaal anders dan die van Pia. Maar gelukkig raakte die onzekerheid op een gegeven moment wel op de achtergrond. En toen ik verliefd werd op Daniel toen kreeg ik nog meer vleugels en ging het nog beter."

In 2003 won Maaike de John Kraaykamp Musical Award voor Beste Vrouwelijke Hoofdrol voor haar rol van Maria in The Sound of Music. "Het was echt speciaal voor alles wat ik op dat moment bereikt had. Op het moment dat ik daar stond en zo'n beeldje in ontvangst nam was echt geweldig! Het was ook goed voor mij, want ik denk vaak 'wie zit er nou op mij te wachten?' Toen ik die Award kreeg dacht ik bij mezelf dat ik blijkbaar toch iets goeds gedaan moest hebben.

Op dit moment wordt nieuw musicaltalent gezocht via televisieprogramma's. Maaike is bang dat er soms te vaak wordt gekozen voor een bekende naam dan de kwaliteit van een nieuwe musicalster. "Het werd al steeds commercieler. Er moet iemand in de musical zitten die heel bekend is, dan trekt het publiek. Er zijn mensen die heel goed kunnen dansen, zingen en acteren, die geschikter zouden zijn voor een bepaalde hoofdrol, maar er wordt dan toch gekozen voor een bekende naam uit de Idols-wereld. Toen ik in Westside Story speelde, zat er geen enkele bekende naam in, maar we hadden wel een jaar lang uitverkochte zalen. De rollen worden ook steeds jonger gecast. Evita bijvoorbeeld, dat is een echte vrouw die alles al in zich heeft. Brigitte kan fantastisch zingen, en ik geloof best dat ze het heel goed doet, toch zou er ik zelf iemand neerzetten die wat volwassener is. Zoals bijvoorbeeld een Marleen die toch zo'n tien jaar ouder is." Maaike had zelf niet de rol van Evita willen spelen. "Dat zit niet in mijn stemtype, je moet veel meer een belt-stem hebben en dat heb ik niet. Het is niet fijn voor mijn stem om het te zingen op de manier die zij willen. En als ik het zing op mijn manier, dan wordt het weer te klassiek."

De veelzijdige zangeres zit niet stil, want volgend seizoen gaat zij in een nieuwe musical van Joop Stokkermans spelen en er ligt weer een operette op de loer voor het seizoen 2009/2010. Ze moet zichzelf af en toe helpen herinneren om rust te nemen. "Ik ben gisteren de hele dag in de sauna geweest. Het was heerlijk. We hebben zelfs in de rustruimte gewoon geslapen. Normaal slaap ik nooit tussen de middag, maar ik was opeens hartstikke moe. Ik heb een hele drukke periode achter de rug. Ik moet mezelf soms er wel even op wijzen dat ik dingen moet afzeggen, omdat het dan teveel wordt. Ik zou bijvoorbeeld deze zomer een opera doen, maar die heb ik afgezegd. Er viel toen echt een last van mijn schouders, ik moet echt even tot rust komen. En leuke dingen doen!"

Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 23


Waar was ik toen ik nog niet geboren was?
Kinderen | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 11:23:53
Kinderen kunnen je de oren van het hoofd vragen. 'Waarom' is dan een veelgehoord woord. Soms kan je er hoorndol van worden, want de vragen worden bij voorkeur op de meest ongelegen momenten gesteld. Want sommige vragen zijn bijna niet te beantwoorden en wat doe je dan? Suzanne Rethans verzamelde een flink aantal van deze moeilijke kindervragen en gaf antwoord. Zodat jij kunt zeggen: Daarom!
 
Zeg eens eerlijk, weet jij wat emoties zijn? Of hoe God eruit ziet? En kun je mij vertellen of dieren kunnen lachen, denken en verliefd worden? Ik durf mij er eerlijk gezegd niet aan te wagen en volgens mij velen met mij. Suzanne Rethans durfde het wel aan. Zij is freelancejournaliste, bij onder andere JAN, Margriet en Esta. Suzanne is gespecialiseerd in alles wat vrouwen rond de 35 jaar bezighoudt. Ze heeft twee kinderen van acht en vijf en weet dus alles van de Grote Waarom-vragen.

Suzanne heeft de hulp ingeroepen van een aantal deskundigen. Bioloog Midas Dekkers, filosoof René Gudde, sterrenkundige Govert Schilling, cabaretier Youp van 't Hek en imam Abdulwahid van Bommel zijn enkele namen van de veertien mensen die haar hielpen om een passend antwoord te vinden. Op deze manier kan je kiezen of je bijvoorbeeld op de vraag "Bestaat God?" op de religieuze of de filosofische manier benadert.

Wat gebeurt er als je doodgaat?
Deze vraag is voor iedereen moeilijk te beantwoorden. En wat zeg je tegen je zoon of dochter als opa of oma net is overleden? Filosoof René Gudder zegt dat we verdwijnen. Bioloog Midas Dekkers vergelijkt doodgaan met een auto: 'Als je de motor van een auto uitzet, doet de auto niets meer. Als een mens doodgaat doe hij ook niets meer. Maar het grote verschil is dat wanneer een mens eenmaal uit is, hij ook niet meer aan kan gaan.' Pastor Harrie Brouwer geeft meestal als antwoord op deze vraag dat het een verrassing van God is.

Het boek is opgedeeld in handige hoofdstukken, zodat je in één oogopslag naar het juiste onderwerp kan gaan. Er zijn acht hoofdstukken, waar onder meer Slapen en Dromen en de dood worden behandeld.

Een heerlijk, overzichtelijk boekje met antwoorden waar je zelf ook nog veel van kan leren. Zoals Suzanne zelf in haar voorwoord zegt: "'t Is als ouder net alsof je naar het Jeugdjournaal kijkt: opeens begrijp je het!"


Daarom!<br>Suzanne Rethans.
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 17


Nominatielunch Musical Awards 2008
Theater/Musical | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 11:21:56
Op dinsdag 13 mei werden de nominaties voor de Musical Awards 2008 bekend gemaakt. Om de genomineerden te feliciteren werden ze getrakteerd op een heerlijke lunch bij restaurant Edel in Amsterdam. Vrouw.nl was aanwezig en vroeg de genomineerden hoe zij hun kansen op een Award inschatten.
 
Grote kanshebber is Ciske de Rat met dertien nominaties, onder andere voor Beste Mannelijke Hoofdrol in een Grote Musical. Wij vroegen aan Marjolijn Touw - kanshebster voor de Award voor Beste Vrouwelijke Bijrol in een Grote Musical - waar ze was toen ze hoorde dat ze had gewonnen: "Ik was aan het koken. Ik ben om de één of andere reden altijd aan het koken als de nominaties binnenkomen. Mijn dochter vond de envelop op de deurmat en toen kwam er van kokkerellen niets meer. Ik heb de hele avond aan de telefoon gehangen. Of ik de Award win weet ik niet. Ik hoop het wel, want ik heb zo hard gewerkt om iets van deze rol te maken. Dat doet natuurlijk iedereen, maar de moeder van Ciske is niet heel sympathiek, dus is het extra moeilijk. Het is enerverend om elke dag zo boos te zijn en dood te gaan. Ik moet ook elke avond als ik klaar ben een half uur voor mezelf nemen."

René van Kooten is kanshebber voor de Award van Beste Mannelijke Hoofdrol in een Grote Musical. En daar bovenop nog genomineerd voor Into the woods. Hij speelt Jean Valjean in Les Misérables. "Ik was net terug van een stuk fietsen en mijn hartslag was nogal hoog. Dus ik was rustig aan het uitblazen en toen kreeg ik het bericht van Celine (Purcell, red.). Ik heb als eerste mijn vader gebeld, die vindt het altijd het leukst als mij zoiets overkomt. Verder ben ik altijd vrij rustig als ik genomineerd word. Ik zie wel of ik win. Als ik niet win, dan hoop ik dat Wim van den Driessche de Award wint. Hij speelt Javert en dat doet hij heel goed. En dan blijft de Award in de kleedkamer, want die deel ik met Wim." Vervolgt lachend: "Dan kan ik het beeldje af en toe nog eens vasthouden."

Brigitte Heitzer is de grote winnares van 2008. Niet alleen won zij de televisieshow Op zoek naar Evita, ook mag zij avond aan avond de rol van haar leven spelen als Evita in de gelijknamige musical. En nu is ze ook nog eens genomineerd voor de Award van Beste Vrouwelijke Hoofdrol in een Grote Musical. "Ik was in de kleedkamer toen ik hoorde dat ik genomineerd was. Ik was bezig om mijn pruik op te zetten en toevallig kwam Stanley (Burleson, red.) net voorbij. Ik heb hem dus ook maar gefeliciteerd!", zo vertelt de symphathieke Brabantse. Stanley Burleson is dit jaar twee keer genomineerd, voor de Award voor Beste choreografie/musical staging en voor zijn rol van Ché in Evita, maakt hij kans op de Award voor Beste Mannelijke Hoofdrol in een Grote Musical. Brigitte: "Of ik een Award in de wacht sleep, weet ik eigenlijk niet. Ik heb alleen Mariska van Kolck in Ciske de Rat gezien en vond haar geweldig. De overige genomineerden heb ik helaas niet gezien."

Verrassend is ook de nominatie van Karel Simons, tenminste voor Karel zelf. Voor zijn rol in Brief voor de Koning is hij kanshebber voor de Award voor Beste Mannelijke Hoofdrol in een Kleine Musical. "Ik was echt verbaasd, want deze musical is alweer vrij lang gestopt en ik had dit echt niet verwacht. Ik weet niet of ik de Award ook ga winnen, want ik sta in zo'n tof rijtje. Ik kijk echt naar die mensen op. Grappig is ook dat Arjan Ederveen is genomineerd. Ik speelde toen ik veertien was in Oliver. Hij vertolkte de rol van Fagin, maar ik denk niet dat hij mij nog herkent."

William Spaaij laat het allemaal maar over zich heen komen. "Ik had nooit verwacht dat ik een nominatie zou krijgen voor mijn rol van Joe in Fame. Ik heb dan ook heel hard gejuicht toen ik het hoorde. En ik heb direct mijn moeder gebeld. Of ik de Award win weet ik niet. Jamai Lohman is in Les Misérables heel goed en ook de anderen zijn erg goed. Maar als het écht gaat om de drie disciplines, acteren, zingen en dansen, waar het in een musical om draait, dan maak ik misschien wel een goeie kans. Maar het wordt 2 juni hoe dan ook een feestje. Ik treed dan op met een stuk uit Footloose. En als ik wel win, dan valt mijn mond open van verbazing."

Arie Cupé, genomineerd voor Beste Mannelijke Hoofdrol in een Kleine Musical, hoopt dat hij wint. "De Fabeltjeskrant was de 21ste productie waar ik in speelde en ik hoop dat ik nu eindelijk eens een Award win. Toen ik begon met musicals was deze prijs er nog niet. Dus ja, het zou wel een echte eer zijn."

Ondanks dat Route 66 een nieuwe, anders dan anders productie is, wordt deze musical goed gewaardeerd. Niet alleen is hij genomineerd voor Beste Kleine Musical van de ANWB publieksprijs, ook zijn de spelers Rick Nicolet en Frank Lammers genomineerd voor respectievelijk Beste Vrouwelijke Bijrol in een Kleine Musical en Beste Mannelijke Hoofdrol in een Kleine Musical. Frank heeft zich speciaal voor deze gelegenheid gekleed in een roze shirt, met daarop de tekst Best Male Performance. Frank: "Dat heb ik expres gedaan. Al zat ik vanmorgen op de fiets en begon ik toch te twijfelen of ik er wel goed aan gedaan had. Maar het is gewoon een tof shirt." Voor 2 juni heeft hij ook al in zijn hoofd wat hij aantrekt: "Dat is gemakkelijk voor een man. Ik trek een smoking aan." De eerste reactie van Rick Nicolet was volgens Frank: "Oh, dan mag ik nieuwe jurken passen." Toch gaat ze voor haar oude, vertrouwde, zwarte jurkje. "Ik kan heel veel jurken gaan passen, maar die jurk zit gewoon het lekkerste." Of ze een kans maakt op de Award weet ze niet: "Nee, ze zijn allemaal heel goed. Ik denk niet dat ik de Award win." Waarop Frank zegt: "Anders krijg je een Award van mij. Voor Beste Collega!"

Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 17


Train je brein, denk slank?
Gezondheid/Gewicht | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 11:19:24
Ik weet wat je denkt: 'Toch niet nog een dieetboek? Ik ben wars van al die dieetmethodes. Sonja kan ik wel achter het behang plakken en die Montignac kan ik maar niet vergeven dat hij ooit is geboren'. Ik herken het probleem. Waarom ik dan toch weer begin aan een boek waar met grote letters dieet opstaat? Omdat de nieuwste oplossing geen dieet schijnt te zijn...
 
Geen dieet dus. Wat dan wel? Want iedereen die ik spreek, is het zat om af te vallen en weer aan te komen, terwijl ze ondertussen alle dieetboeken uit het hoofd kennend. Volgens Judith Beck, directeur van het Beck Institute for Cognitive Therapy and Research en verbonden aan de afdeling psychiatrie van de University of Pennsylvania, is het een kwestie van je manier van denken over eten fundamenteel veranderen. Ach, als dat het 'maar' is...

Beck's dieetoplossing leert hoe je kunt voorkomen dat je van je dieet afwijkt, hoe je verleidelijk eten kunt weerstaan, ook al staat het voor je op tafel. Ook leren ze hoe je kunt omgaan met honger, een intense hunkering naar eten en met spanningen en heftige negatieve emoties, zonder jezelf te troosten met eten. Ook belooft het boek jezelf te motiveren om meer aan lichaamsbeweging te gaan doen, ook al ben je daar niet van nature het type voor.

Ken je die gedachten?
* Voor één keertje mag ik dit wel eten!
* Ik heb zo'n rotdag gehad, ik heb dit eten verdiend!
* Ik ben van streek, ik moet iets eten.
* Ik heb iets onverstandigs gegeten. Nu kan ik mijn dieet de rest van de dag wel vergeten.

Juist die gedachten ondermijnen jouw wil om af te vallen. In het boek maken ze gebruik van cognitieve therapie om deze gedachten om te zetten in iets positiefs. Cognitieve therapie helpt je om ondermijnende gedachten op te sporen en daar effectief op te reageren, waardoor je je beter voelt en je gedraagt op een manier die je dieet ten goede komt.

In het boek laten ze je je hongergevoel bijhouden, een checklist maken met wat je eet op een dag, afspraken maken met jezelf. Deze acties zijn bedoeld om je bewust te laten worden van wat je eet en waarom je iets eet. Het is keurig opgedeeld per dag, je hoeft dus niet alles in één keer te onthouden en te kunnen.

Of het werkt of niet, het boek laat je wel inzien wat je naar binnenwerkt. Maar als je een beetje geroutineerde afvaller bent, dan weet je dit allemaal wel. Toch is het prettig om het eens te lezen en bij te houden. Als je het boek goed volgt, dan voel je je toch niet meer heel alleen in de strijd tegen de kilo's. Maar dat je het nog steeds zélf zal moeten doen, dat staat als een paal boven water.

Beck's dieetoplossing

Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 18


Karin Bloemen is de schaamte voorbij
Theater | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 11:10:37
Karin Bloemen is in de overgang en dat zullen we weten ook. Twee uur lang staat zij in haar theatershow 'Overgang' op het toneel. Karin Bloemen heeft keihard gewerkt om een leuke show neer te zetten. Maar ook andere talenten, waaronder Sara Kroos en Jan Rot, hebben tekstbijdragen geleverd. Op 21 mei was in het Zaantheater in Zaandam de premiere. Vrouw.nl was erbij.
 
La Bloemen neemt ons mee op reis naar een verlaten camping, waar zij en haar tentje al drie weken staan. Voor het eerst in haar carrière staat Karin alleen op het toneel. Karin: "Het alleen op een podium staan bevalt me eigenlijk heel goed. Na al die eigen shows waarin ik samenwerkte met allerlei anderen, is het een leuke nieuwe uitdaging om het helemaal alleen te doen." Het is ook met reden dat zij alleen met haar tentje op het toneel staat, zo vertelt Karin. "In deze voorstelling speel ik dat ik in een tentje moederziel alleen midden in de natuur sta. Dat is toch gek met een orkest achter je, dat staat te wachten wanneer ze het volgende nummer kunnen inzetten. Dat werkt niet." Daarom wordt er tijdens deze voorstelling gebruiktgemaakt van geluidsbanden.

De theaterdiva heeft als voorbereiding op deze show veel gesproken met vrienden en collega's van dezelfde leeftijd. Het is gebleken dat ze allemaal met dezelfde vragen zitten, de vragen die een mens zich stelt aan het eind van het ene en het begin van een andere levensfase. Karin: "Daarom heb ik het expres niet 'De Overgang' genoemd, het is bedoeld in de algemene zin van transitie, en alles wat daarbij komt kijken."

karin4.jpg

In de twee uur durende voorstelling neemt Karin ons mee in een rollercoaster van emoties. Van de rust die je krijgt door yoga, naar verdriet om het afscheid van een uit huis gaande dochter en de angst voor de dood. Vooropgesteld dat ik Karin Bloemen echt fantastisch vind, moet ik eerlijk bekennen dat ik toch niet erg onder de indruk ben van deze show. Er zitten een aantal geweldige stukken in, zoals het nummer Wie Wil Die Leeft Voor Eeuwig, op de muziek van Queen's Who wants to live for ever en Ma Fille, over het verdriet die je kan voelen als je kinderen uit huis gaan. Prachtig, ontroerend en ongelooflijk muzikaal zijn woorden die bij mij opkwamen, terwijl ik probeerde om mijn ontroering weg te slikken.

Minder aan de show vond ik het 'flauwe grappen'-gedeelte, waar Karin probeert haar gesprekspartner (een ballon in een jas) aan het lachen te krijgen. De moppen zijn van dusdanig laag niveau, dat ze niet eens geestig zijn. Wat mij betreft zou dat stuk uit de show geschrapt moeten worden. Dan duurt de voorstelling anderhalf uur en dat is ook lang genoeg. De theaterdiva heeft dit soort zwakke humor absoluut niet nodig om te scoren.


Afgezien daarvan laat Karin Bloemen met Overgang opnieuw zien waarom zij een vakvrouw is met vele talenten. Ze is de schaamte voorbij en praat over orgasmes, het laten van scheten en opvliegers. Overgang speelt nog tot 16 juni in theaters door heel Nederland. Kijk voor meer informatie en de speellijst op de website van Karin Bloemen. En lees ook het interview dat Vrouw.nl had met de theaterdiva: Karin Bloemen doet het 'tutti solo' .
 
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 55


Tandarts wordt schrijver
Boek | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 11:09:05
Wellicht dat de naam Paul Dentz je niet zoveel zegt. Toch is het boek 'Wees' het derde boek dat deze tandarts heeft uitgebracht. Eerder schreef hij 'De Cycloop' en 'Het lachende gebit'. Paul Dentz is een pseudoniem.
 
Wees gaat over het leven van een jongen wiens ouders beiden sterven nog voor zijn zevende levensjaar. Het verhaal begint als de oorlog voorbij is, de jongen is dan drie jaar. Zijn moeder leeft op dat moment nog, maar het moeilijk om rond te komen en zij mist haar man. Zijn vader heeft hij nooit gekend, die is verdronken. Wanneer zijn moeder overlijdt, komt hij in een pleeggezin terecht. Hij blijft zich afvragen waarom hij niets heeft gehoord, de nacht dat zijn moeder stierf. Ze zou van de trap afgevallen zijn, maar dat zou lawaai hebben moeten geven.

Het mysterie rond zijn moeders overlijden verdwijnt langzaam naar de achtergrond doordat hij opgroeit. Met als achtergrond de burgerlijkheid van de jaren vijftig, de naweeën van de oorlog en het opkomende materialisme, wordt hij langzaam ouder en gaat hij studeren in Utrecht. Het naoorlogse leven is haarscherp neergezet, met levendige voorbeelden van hoe het dagelijks leven er toen uit zag. De jongen groeit op tot een volwassen man en wanneer hij volwassen is, komt hij eindelijk achter het raadsel van het overlijden van zijn moeder. De vraag is dan of hij dit geheim wel had willen weten.

De hoofdpersoon blijft in het gehele boek naamloos. Zijn leven wordt vanuit de ik-vorm verteld, wat je het gevoel geeft dat je met een oudere man over zijn verleden praat. Het naieve van een opgroeiende jongen is prachtig neergezet, zonder al teveel poespas. Dit zorgt ervoor dat het verhaal blijft boeien.

Enige punt van kritiek is dan ook niet voor de auteur, maar voor de uitgever. Er staan ongelooflijk veel fouten in het boek. Punten waar komma's zouden moeten staan en andersom, hoofdletters waar een kleine letter moet staan en aanhalingstekens op plaatsen waar je die nooit zou neer moeten zetten. Dit doet afbreuk aan de kwaliteit van het verhaal en was heel simpel te voorkomen door een korte spellingcheck te doen.

Afgezien van dit minpuntje is het een prachtig boek. Wees is het ontroerende relaas van een jongetje die je na het lezen van de eerste pagina meteen in je hart gesloten hebt. Als je van literaire romans houdt, dan is dit een boek die je eigenlijk niet mag laten liggen.

Wees

Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 32


Vrolijke zomerjurkjes!
Mode | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 11:07:21
Ik ben dol op het dragen jurkjes en rokjes! Echt, als ik ergens in een broek verschijn dan krijg ik meestal verbaasde reacties. Ik ben dan ook altijd op zoek naar écht aparte jurkjes, maar die vind ik lastig te vinden. Je hebt namelijk veel van die winkels waar iedereen haar jurkjes al koopt. Met het gevaar dat dat nu opnieuw gaat gebeuren, deel ik nu mijn nieuwe jurkjes-liefde met jullie. De jurkjes van 'Tante Betsy' zijn mooi, apart en vrolijk. Ideaal voor de zomer dus!
 
De jurkjes van Tante Betsy zijn eigenwijs en kleurig. Betsy houdt niet van grijze muisjes maar bekend kleur, immers: het leven is te mooi om er saai bij te lopen! Tante Betsy durft zichzelf te zijn en zich te laten zien, romantisch en eigenwijs, lief en ook weer stout. Ontwerpsters Zefanja en Alisa zijn twee creatieve dames. Ze ontwerpen leuke kleurige en eigenwijze kleding voor ladies en girls.

jurk10.jpg jurk9a.jpg jurk1a.jpg

De jurkjes zijn zeker kleurig, maar niet té zodat je ze ook naar je werk kan dragen. Het fijne van Tante Betsy is dat ze ook rekening houdt met de wat meer gevulde vrouw. Vaak is het zo dat als je wat zwaarder bent, de leukste jurkjes niet verkrijgbaar zijn in jouw maat. Maar deze fantastische jurkjes gaan tot en met maat 48. Dus letterlijk voor iedereen draagbaar!

indexfoto.jpg

Tante Betsy heeft niet alleen jurkjes, ze hebben ook fantastische t-shirts. Dus als je meer van broeken of rokken houdt, dan kan je hier ook terecht. In dezelfde kekke stijl als de jurkjes en ook tot en met maat 48. Je kunt dus heerlijk shoppen.

clog-koe.jpg clog-jan-jansen-detail2.jpg clog-tuin.jpg

Als je van combineren houdt, dan kun je ook een kijkje nemen bij de clogs. Deze klompen zijn verkrijgbaar in verschillende prints. Dus ben je dol op een koeienprint of heb je liever bloemetjes? Persoonlijk ga ik voor de klompen met Delftsblauw print. Heerlijk kitsch. De clogs zijn verkrijgbaar tot en met maat 43.

Kijk voor meer informatie op de website
 
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 34


Magie in Amsterdam
Amsterdam/Geschiedenis | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 11:05:36
Als je een boek schrijft over magie en op de achterflap vermeldt dat je spokenjager én liefdespyscholoog bent, dan trek je de aandacht. Want niet alleen is je boek interessant, ook je leven lijkt bijzonder. 'Het Fort van Sjako' speelt zich af in Amsterdam. Het gaat over vijf kinderen die een labyrinth ontdekken dat zich uitstrekt onder Amsterdam. Ze komen via dit doolhof in een geheime wijk waar de Buitenstaanders wonen: magische wezens die slachtoffer zijn van een eeuwenoude vloek. De vijf vrienden zijn uitverkoren om de Buitenstaanders te redden van de vloek. Vrouw.nl sprak met Richard Meijer.
 
Richard houdt van verhalen. Hij vertelt ze, leest ze en luistert graag naar anderen. Het is de rode draad in zijn leven. "Ik heb psychologie gestudeerd en mijn afstudeeronderwerp was de liefde; wat het is en wat het nu eigenlijk inhoudt. Ik werk nu als psycholoog binnen een kleine praktijk met deze specialisatie. Ik werk dan niet als relatietherapeut, maar besteed aandacht aan de problemen die door de liefde kunnen ontstaan. Bijvoorbeeld onbeantwoorde liefde of ontbreken van liefde in een relatie. In een relatie is de liefde altijd ongelijkwaardig verdeelt, de één houdt altijd meer van de ander. Het is nooit in evenwicht. De passie in een relatie gaat altijd weg en daardoor gaat de liefde aan zichzelf ten onder. Niet alle psychologen zijn dat met mij eens overigens."

Op dit moment is Richard heel hard bezig met zijn vijfdelige jeugdserie. Het eerste deel is net uitgekomen. "Het idee van dit boek is ontstaan in 2001. Ik wandelde met mijn vrouw over de Elandsgracht en zag daar een huis met een bord. Daarop staat een grote foto van het Fort van Sjako. In 1718 is Sjako geradbraakt en daarna onthoofd op de Dam. Door het zien van dat pand kreeg ik direct het gevoel van 'hier zit een kinderboek of een jeugdserie in'. Dat idee heeft een paar jaar gespeeld in mijn hoofd. Mijn vader is geboren en getogen in de Ten Cate-buurt en daar verdwaalde ik altijd. Het is zo'n wirwar van straatjes, daardoor kreeg ik de fantasie dat er een geheime wijk moest zitten. In 2003 kwamen die ideeën samen in mijn hoofd en toen heb ik in één avond het plot bedacht."

Het vervolg Het duistere hart van Fez komt in september uit. Richard vertelt over de vergelijking tussen Fez en Amsterdam. "Ik wilde graag naar Fez, omdat dat het magische centrum van de wereld was, voordat Amsterdam dat in zeventiende eeuw werd. Amsterdam was in de vijftiende eeuw een mirakelplek, waar mensen van heinde en verre naartoe kwamen. Bij de Wallen stonden alleen maar kloosters. Het was één van de grootste bedevaartsplekken van Europa in die tijd. Maar in deze zeventiende eeuw werd het echt het magisch centrum. De magiers kwamen toen ook naar Amsterdam. Toen de Inquisitie door Europa dwaalde, kwam er van alles naar Amsterdam toe, omdat het een vrijer klimaat had. Zo kwamen bijvoorbeeld ook de Portugese Joden en die namen Kabbala mee. Dat gecombineert met de diverse geloven die hier al leefden, maakten het tot een soort brandpunt. Datzelfde gebeurde in de veertiende eeuw in Fez. Het leuke is dat Amsterdam in de jaren zestig ook weer een magisch centrum genoemd werd, door de Flower Power-beweging en de hippies. Er was dus iets waardoor dat weer terugkeerde. Het zit echt in de grond van de stad."

"Je merkt het ook op bepaalde plekken in de stad. Daar hangt de magie gewoon. De Ten Cate buurt heeft bijvoorbeeld iets heel mysterieus. En ook in het Vondelpark kan je het voelen, zeker wanneer je er 's nachts doorheen wandelt, of de Amstel zoals die binnenkomt aan het Ij. Het zijn sprookjesachtige plaatsen vol van magie. Magische plekken zijn plekken van verwondering, waar je bij stilstaat. Bijvoorbeeld één van de bruggen over het Singel, waar vroeger kerkers zaten. De geesten van deze gevangenen schijnen hier nog steeds te hangen. Ik heb mensen gesproken die daar wonen en die wagen zich niet 's nachts op die brug."

richard.jpg

Richard benoemde zichzelf spokenjager, omdat hij een boek heeft geschreven over de spoken van Amsterdam. Het is nog niet uitgegeven, maar dat zal zeker nog gaan gebeuren. "In Londen is er al heel lang een spooktocht door de stad en ik vond dat we dat voor Amsterdam eigenlijk ook moesten hebben. Toen ben ik de spoken van Amsterdam in kaart gaan brengen. Op het eind van Het Fort van Sjako schrijf ik bijvoorbeeld over Het Huis met de Bloedvlekken, dat bestaat dus ook echt, dat staat aan de Amstel vlakbij de Blauwe Brug. Het is echt de moeite waard om dat eens gaan te bekijken. In de zeventiende eeuw woonde daar Coenraad van Boeningen, een burgermeester van Amsterdam die krankzinnig werd. Hij heeft toen naar verluidt kabbalistische tekens en een VOC-schip op de gevel geschreven, met zijn eigen bloed. Die bloedvlekken zitten er nog steeds en die kunnen dus niet worden weggehaald. Nu is het hip, er zijn spookwandelingen door Amsterdam en het Parool heeft er artikelen over geschreven. Mijn boek is nooit uitgegeven, maar ik ben wel de geestelijke vader ervan. Het Parool heeft mij ook keurig geciteerd. Ik doe echt alleen met bronnenonderzoek en getuigenverslagen, dus niet als een Ghostbuster met allerlei apparatuur om die spoken weg te jagen."

In het derde boek gaan de kinderen naar Haiti, waar de zwarte kunst heel erg leeft. "Ik wil eigenlijk een soort kaart maken met magie van over de hele wereld, zodat kinderen al van jongs af aan kunnen lezen wat magie eigenlijk is en wat voor sprookjes er zijn. Ik ga in november naar Haiti en wil daar een voodoo-ritueel meemaken. Zelf praktiseer ik ook magie. Nu ben ik, ook vanwege mijn derde boek, bezig met het bestuderen van voodoo-rituelen. Van mijn vrouw mag ik het overigens niet in huis doen, alleen in mijn tuinhuis. Of het werkt weet ik eigenlijk niet, het doet in elk geval wel wat met je bewustzijn en het zijn hele mooie rituelen. Voodoo is geen zwarte magie, maar het is een mengeling van het katholicisme en Afrikaanse religies."

Bang voor negatieve kritiek vanuit de Rooms-Katholieke kerk op zijn boeken vol magie, is Richard niet. "Als er één instantie is die al tweeduizend jaar succesvol bezig is met het beoefenen van magie, zijn zij het wel, met hun wierrookvaten en rituelen. Ze zullen dit natuurlijk nooit toegeven, maar al hun handelingen zijn erop gericht om de werkelijkheid te beïnvloeden. Er is een directe lijn tussen de Rooms-Katholieke Kerk en de holbewoners met hun fakkels en muurschilderingen. Ik vind die kerk zo leuk omdat het zo magisch is. Waar ik wel benieuwd naar ben, is de reactie vanuit de Islam. Ik heb voor mijn tweede boek een aantal figuren uit de Koran gehaald. Maar mocht er een reactie komen, dan is dat alleen maar mooi. Ik vermoed niet dat het zo'n vaart zal lopen, omdat ik het allemaal heel netjes aangepakt heb."

Het Fort van Sjako ligt nu in alle boekwinkels, kijk voor meer informatie op de website van Het Fort van Sjako.

Het Fort van Sjako

Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 16


Fit op slippers
Mode | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 11:03:19
Als je Oprah Winfrey moet geloven, dan zijn de Fitflops de nummer één musthaves voor de zomer. Deze slippers beloven ook nogal wat. Niet alleen zijn ze lekker om op te lopen, ook verminderen ze je je cellulites en wordt je houding er beter van. Maar dat is niet het enige.
 
Het klinkt als een droom, een workout terwijl je op slippers rondloopt. Dat zou betekenen dat je tijdens je werk dus al dagelijks 'sport' en niet meer naar de sportschool hoeft. Toch is dat precies wat Marcia Kilgore voor ogen had toen zij de FitFlops bedacht. Zij ontwierp, samen met een team professionele schoen-technologen, een schoen die én je vet laat verbranden, je een betere houding geeft én zorgt voor spierversterking.

Marcia: "Het klinkt bijna evangelisch als ik over de Fitflops praat, maar ze zijn zo geweldig. Het eerste idee was om slippers te maken, die je benen mooier maakt. Zodat wanneer je een rokje zou dragen, je benen er beter uit zien. Daar was het voor, maar nu we meer dan een miljoen paar hebben verkocht, blijkt dat het zoveel meer is. We krijgen brieven en e-mails van mensen die de FitFlops hebben gekocht én gedragen. Ze verliezen centimeters en gewicht. Zo kreeg ik een brief van een vrouw die echt veel te zwaar was. In de Verenigde Staten is overgewicht een groot probleem. En deze mevrouw was zestig kilo aangekomen, nadat haar man was overleden. Ze kon nergens meer heen, omdat ze zo zwaar was geworden. Alles deed haar zeer. Ze zou eigenlijk moeten sporten, maar omdat ze zo dik was kon dat zelfs niet eens. Ze draagt de Fitflops en ze kan nu zonder mankeren vijf kilometer lopen, is al een paar kilo afgevallen en komt nu gewoon weer buiten. Dat was één van de eerste bewijzen dat de slippers dus echt helpen. Ik kreeg echt tranen in mijn ogen toen ik dat las, want het gaat wel om een wereldwijd gezondheidsprobleem."


Goed, maar één brief bewijst nog niet dat de slippers echt werken. Ik vraag aan Marcia of dit niet weer één van de zovele nieuwe dingen is waarmee men ons voor de gek houdt. Nog zoiets waar je zogenaamd mooier, slanker en gezonder van wordt, terwijl het enige wat ze doen is je geld aftroggelen. "Als die ene brief de enige was geweest, dan was mijn doel al bereikt. Want de slippers waren eerst alleen maar bedoeld als vanity shoe, puur en alleen om je lichaam mooier te maken. En zelfs dan hadden al miljoenen mensen de FitFlops nodig gehad. Want wie wil er nu niet mooiere benen? Maar toen kwamen er nog meer getuigenissen binnen, die bewezen dat ze ook voor je gezondheid goed waren. Zo was er een vrouw die ons schreef dat ze al twintig jaar last heeft van haar rug. Ze is al bij ontelbare artsen geweest, doet oefeningen en slikt medicijnen om de pijn te onderdrukken. Ze kocht een paar en haar pijn verdween. Ik kreeg niet één, maar tientallen soortgelijke brieven."

Het moge duidelijk zijn, de slippers doen goed werk. Nu ik er zelf een week op loop, merk ik zelf ook dat ik ze niet meer wil uitdoen. Ze lopen zalig en ik loop inderdaad rechter. Maar toch vraag ik me af hoe het kan dat een paar van deze slippers dat kunnen doen.

"Dat hebben wij ons uiteraard ook afgevraagd. Nadat we al die brieven binnenkregen, ben ik niet naar Dokter Dave gegaan, die mij heeft geholpen om de slippers te maken. Ik wilde een objectieve mening, dus ik ging naar de University of Salford. Zij zeiden dat de slippers het volgende doen: in het achterste gedeelte van de slippers zit een hard stuk. Dit zorgt ervoor dat 36% meer van de schok die je krijgt als je loopt, wordt opgevangen als een normale gymschoen dit zou doen. Het middelste gedeelte van de slipper is heel zacht, bijna alsof je op blote voeten loopt. Je loopt op deze slippers dus op een ongelijke ondergrond. Zo zijn wij ook gemaakt; onze lichamen zijn niet gebouwd om op asfalt en gelijke ondergronden te lopen. Dat is pas sinds zo'n tweehonderd jaar dat we dat doen. Maar onze lichamen kunnen dat niet aan. Dus de slippers zorgen er eigenlijk voor dat we een normale ondergrond voor ons lijf hebben. En dat is geweldig! Je voet krijgt dus de ruimte om de juiste houding te vinden, zodat je hele lichaam zich op de goede manier aanpast."

Ik ben overtuigd. Ik vind ze heerlijk lopen en ze staan nog mooi ook. Ik heb nog nooit zoveel complimenten gekregen over een paar slippers. En, niet geheel onbelangrijk, ze zijn betaalbaar. Kijk voor meer informatie op de website.
 
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 18


Gooi je tanden in de make over!
Gezondheid/Mondverzorging | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 11:00:35
Ik ging huppelend door het leven, ervan overtuigd dat ik een mooie mond met witte tanden had! Oké, best witte tanden. Goed, als ik eerlijk ben waren ze een beetje gelig, maar ze waren nog steeds witter dan de meeste gebitten om mij heen. Tot ik bij de tandarts was en zij het had over verkleurde tanden. Ik besloot om mijn gebit eens aan een grondig onderzoek te onderwerpen. Ik werd er niet heel gelukkig van en ik besloot om er wat aan te laten doen. Want wie wil er nu niet een stralende glimlach?
 
Op de ochtend van mijn behandeling ben ik toch best wat zenuwachtig. Ik ben al nooit zo blij met de tandarts en ik was juist zo gelukkig dat ik vorige maand te horen had gekregen dat ik een half jaar niet meer hoefde te komen. En nu ga ik vrijwillig! Toch vind ik dat mijn glimlach het waard is om het te proberen, ook al zou het misschien pijn gaan doen. Dus, ik slik mijn angst weg en loop het pand aan het Rokin in Amsterdam binnen.

Ik word vriendelijk begroet door Claudia, van wie ik eerst denk dat ze de receptioniste is. Ik moet een formulier invullen met vragen over mijn gezondheid (goed!) en nog wat specifieke vragen over mijn gebit (vorige maand zijn twee gaatjes gevuld, dus zou nu weer in orde moeten zijn!). Claudia legt mij uit dat wanneer ik gaatjes heb, ik niet de behandeling mag ondergaan. Mocht er bleek in je gaatje komen, dan kan het in het ergste geval leiden tot een wortelkanaalbehandeling. Na het invullen van de checklist krijg ik een lijst met daarop een flink aantal dvd's. Omdat de behandeling een uur duurt hebben ze diverse televisieprogramma's en concerten waar je uit mag kiezen, zodat je je niet stierlijk verveeld in de stoel. Ik mag dat wel, kunnen ze dat niet standaard invoeren bij de tandarts?

Ik word meegenomen door Claudia, die een bijna afgestudeerde tandheelkundige blijkt te zijn. Ik ben blij verrast, want ze pakken het dus echt professioneel aan bij WIT. In tegenstelling tot de goedkopere behandelingen, waar ze wel gebruik maken van die receptioniste. Die dus niet ziet of je gaatjes hebt, zodat je jezelf een paar weken later opnieuw terugvindt in de stoel van de tandarts... om een wortelkanaalbehandeling te ondergaan.


Allereerst kijkt ze goed naar mijn gebit, of ik zeker weten geen gaatjes heb. Mijn gebit ziet er gelukkig goed uit, ik mag door met de behandeling. Ik vraag nog even hoe het zit met mensen die wel een gaatje blijken te hebben. Zij hoeven deze behandeling niet te betalen en mogen op een later moment terugkomen, als het gaatje is gevuld. Maar ik mag door en dus wordt de before-foto gemaakt.

Er wordt een klem in mijn mond gestopt en Claudia begint met het aanbrengen van een soort rubberen laag om mijn tandvlees en lippen te beschermen. Na deze laag wordt de BriteSmile whiteninggel op mijn tanden aangebracht. Claudia maakt het me zo comfortabel mogelijk. De stoel wordt in relax-stand gezet, de dvd gaat aan en ik krijg een koptelefoon en de afstandbediening. Bijna alsof ik thuis op de bank zit en Friends kijk. Bijna dan, want ik heb nog steeds die oncomfortabele klem in mijn mond.

De BriteSmile-methode maakt gebruik van een lamp om de whitening gel te activeren. Deze lamp is speciaal voor het bleken van tanden ontwikkeld. Het blauwe licht dat uit de lampen komt geeft, in tegenstelling tot de andere methoden, geen warmte af en het licht bevat geen UV-straling. Drie keer twintig minuten schijnt deze lamp op mijn gebit en wit zijn mijn tanden!


Na iets meer dan anderhalf uur loop ik de kliniek uit. Ik heb de foto's meegekregen, zodat ik deze trots kan showen aan wie ze maar wil zien. Ook kreeg ik nog een aantal regels waar ik me vandaag aan moet houden, voor het beste resultaat van de behandeling. De eerste 24 uur mag ik bijvoorbeeld geen kleurstoffen en cola light. Gelukkig heb ik een uitgebreide flyer meegekregen, waar recepten opstaan. Anders zou ik niet weten wat ik wel en niet zou mogen. En ach, 24 uur geen cola light heb ik best over voor mijn stralend witte glimlach.

Want echt, mijn tanden zijn witter dan wit. Ik kan niet stoppen met naar mezelf te kijken en zou het liefst honderd keer op de foto gaan. Als ik de after-foto naast de before-foto leg, schrik toch wel even. Dacht ik dat mijn gebit er mooi uitzag, de foto's bewijzen stiekem toch het tegendeel. En het kost wel wat, maar je hebt wel voor de komende jaren een stralende lach en dat is heel wat waard.

Kijk voor meer informatie en prijzen op de website van WIT

Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 30


Backstage bij 'Dirty Dancing'
Theater/Musical | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 10:57:42
Als klein meisje zong ik hard mee met 'Time of my life', de soundtrack van de geweldige film 'Dirty Dancing'. Wat heet, het was zelfs mijn eerste singletje. De film komt dit theaterseizoen tot leven, doordat Joop van den Ende Theaterproducties er een musical van op de planken brengt. Vrouw.nl keek achter de schermen mee en sprak met enkele spelers uit dit romantische muziektheaterstuk.
 
In Dirty Dancing gaat de vijftienjarige Baby met haar familie op vakantie naar een vakantiepark, waar alles voor je wordt georganiseerd. Daar ontmoet ze dansleraar Johnny, een ruige jongen die haar de fijne kneepjes van het dansen én volwassen worden bijbrengt. In deze vakantie leert Baby veel over zichzelf en de liefde.

Dirty Dancing is een waar spektakel. Maar als je naar de verrichtingen van de jonge cast op het toneel kijkt, dan realiseer je je niet hoeveel er achter de schermen gebeurt. Want niet alleen de acteurs en actrices zijn tijdens de voorstelling actief. Er zijn nog heel veel andere mensen in touw om de show elke avond een succes te maken.

Terwijl we het Mekka van de musicalwereld, het Beatrix Theater in Utrecht, betreden, horen we op de achtergrond één, twee, drie, vier! Want terwijl wij backstage worden rondgeleid, is er een groot aantal spelers aan het oefenen. Op het toneel en daarnaast zwieren de dansers in het rond. Vandaag is het understudy-tijd. Deze invallers van de hoofdrolspelers moeten hun rollen ook goed kennen en zullen binnenkort opgaan. Volgordes, danspasjes, opkomsten en afgangen worden nu ingestudeerd.

Musicalster Anouk van Nes leert Bennie de Haan, understudy voor Chris Tates, hun slotdans. Als volleerd stijldanser gooit hij haar achterover. Maar danseres Daphne Denters (zus van Esmee) slaat werkelijk alles. Zelfs zonder de special effects van de voorstelling knalt ze met haar partner van het podium. Als haar collega's het toneel innemen, gaat het duo in de coulissen gewoon verder met het gooi en smijtwerk. Het ziet er uit alsof het allemaal heel makkelijk is. Dat dat niet waar is, blijkt uit de enorme blauwe plekken op haar bovenbeen: "Ik gleed zo langs zijn riem naar beneden en dan moet je ook blijven lachen. Maar het doet best zeer."

In Dirty Dancing wordt gebruik gemaakt van de originele hits én live muziek. Het is geinig om te weten dat het orkest niet, zoals over het algemeen gebruikelijk is, in de orkestbak zit, maar in een aparte kamer. Voordeel voor de orkestleden is dat ze dan meer bewegingsvrijheid hebben en niet persé tiptop gekleed hoeven te zijn. Als we stiekem een kijkje nemen in deze kamer, valt direct het papiertje op de deur op. We betreden het domein van het, door hen zelf gedoopte, Meprotoolorkest! Om de dirigent op het toneel te kunnen zien, hangen er beeldschermen in hun ruimte. Maar ook aan de balkons in de zaal zijn monitoren bevestigd. Op deze manier weten de spelers wanneer ze een lied of dans moeten inzetten.

We slenteren langs de coulissen en spieken binnen bij het kledingatelier. Marlies wordt op slag verliefd op het jurkje van Lisa, de oudere zus van Baby. Ze scheurt zich los van het kleedje en we slenteren verder, ondertussen passeren we talloze rekwisieten, die allemaal op volgorde klaar staan. Achter in de hoek staat de oude auto, die maar liefst twee keer opkomt. En beide keren als een ander exemplaar. Met een ingenieus hijssysteem krijgt de wagen voor de eerste scène een net jasje. Dan is het het automobiel van Baby's vader. Als die scène voorbij is, hijsen de stagehands razendsnel de bovenste laag van de auto. En daaronder verschijnt de stoere bak van Johnny. Twee voor de prijs van één.

Frances de Jong (Penny) - Martin van Bentem (Johnny) - Jette Carolijn van den Berg (Baby)

De jonge Jette Carolijn van den Berg zag haar droom in vervulling gaan, toen ze de rol van Baby kreeg toegewezen. Via een studie Nederlandse Taal- en Letterkunde belandde ze in het theater en besloot auditie te doen. Het is heel hard werken voor Jette, aangezien zij nog maar weinig ervaring heeft op theatergebied. Jette Carolijn oogt als een lief, schattig meisje en ze lijkt wel heel erg op de originele Baby uit de film. Typecasting? Jette Carolijn: "Dat lijkt inderdaad zo! Nu heb ik stijl haar, maar van mijzelf krult het een beetje. 's Avonds voor de voorstelling föhn ik het stevig en dan heb ik dezelfde krullenbol als Jennifer Grey had. Ik kruip nu in de huid van Baby en dat is geweldig, maar ik hoop dat ik in de toekomst ook de kans krijg om zwaardere rollen te spelen. Mijn voordeel is dat mijn voorkomen ook heel gemakkelijk te veranderen is. Ik was laatst helemaal geschminkt en ik had een pruik op en toen herkenden zelfs mijn vrienden me niet."

Martin van Bentem speelt de aantrekkelijke, stoere dansleraar Johnny. Hij speelde de rol eerder in Hamburg. Martin: "Het is leuker om het nu Nederland te doen, want in je eigen taal kun je toch meer emotie overbrengen." Martin is geen nieuweling op dansgebied; eerder speelde hij al in musicals als Saturday Night Fever en Copacabana. Ook deed hij mee aan verschillende danskampioenschappen over de hele wereld. In 2001 bereikte hij zelfs de tweede plaats bij de Nederlandse Kampioenschappen Latin American Show Dance voor professionals. Jette Carolijn heeft die danservaring niet, Martin vertelt hierover: "Af en toe moest ik wel op mijn tanden bijten om haar niet alles te leren. Ze mag het fout doen, dat hoort bij de rol. Ik wil graag dat het er allemaal mooi gestroomlijnd uitziet, dus dat was wel eens lastig voor me. Maar Jette is geen danser en dat moet ook niet. Baby is ook geen danseres, zij leert het gedurende de voorstelling. Die wil om het haar te leren is wel een hele mooie overeenkomst met mijn rol als Johnny Castle." We halen aan dat Jette er zo schattig uitziet en Martin begint te lachen. "Vergis je niet! Die dame heeft haar op haar tanden! Maar het is een schat, we kunnen het erg goed met elkaar vinden!"

Eén van de meest succesvolle rollen uit de musical, hoe klein ook, is die van Meneer Schumacher. Hij blijkt aan het eind van de musical, samen met zijn onschuldig ogende, bejaarde vrouw de diefstallen gepleegd te hebben, waarvoor Johnny verantwoordelijk wordt gehouden. Het is geen grote rol, maar de solo van Kees van Lier die Schumacher speelt, levert avond aan avond een enthousiast applaus op. "Ik ben de Chippendale op leeftijd in deze voorstelling!" lacht Kees. Zijn aandeel is niet groot, moet hij niet heel lang wachten? "Tja, ik had natuurlijk graag een grotere rol gewild, maar dit is ook heel leuk. Het is een groep bijzondere mensen waar ik nu tussen zit. Samen met mijn 'toneelvrouw', Sylvia Alberts, verblijf ik voornamelijk achter het podium. We vinden het wel jammer dat we er niet meer van kunnen maken, maar daar zijn het de rollen niet naar. Het dansen laten we maar aan de jonge garde over. Hoewel, mijn heupwiegen krijgt toch een open doekje! En een volgende keer hebben we weer een grotere rol!"

Dirty Dancing is de springplank voor veel jonge, onervaren, nieuwe sterren. Kees en Sylvia zijn de meest ervaren acteurs. "Ik heb Jette wel wat adviezen gegeven, maar ook niet teveel. Ik wil niet als ouwe zeur overkomen. Maar zij is wel getalenteerd. Als ik al zie wat ze in die paar maanden dat wij spelen, al geleerd heeft, daar neem ik mijn petje voor af."
 
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 14


Marcia Kilgore, succesvolle zakenvrouw
Bedrijf | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 10:54:47
De naam Marcia Kilgore zegt je op het eerste ogenblik wellicht niet zoveel, maar toch heeft zij op jonge leeftijd al heel wat bereikt. Ze is 39 jaar en bedenker van de 'Fitflops'. Met alleen een middelbare school-diploma op zak werd Marcia de 'first lady' van de beauty-industrie. Ze woont in Engeland, maar was kort in Nederland. Vrouw.nl zag haar kans schoon om met deze succesvolle dame te spreken!
 
Het leven van Marcia leest als een boek. Zij heeft op 39-jarige leeftijd al een leven achter de rug zoals je deze alleen uit een goede roman kent. Op 18-jarige leeftijd vertrok Marcia met alleen een rugzak en driehonderd dollar naar New York. "Mijn moeder heeft drie dochters en mijn vader overleed toen ik elf jaar was. En mijn oudste zus was al naar New York vertrokken voor haar werk. Mijn andere zus studeerde ook al en ik was de enige die nog thuis was. Ik geloof dat mijn moeder het ongelooflijk zwaar vond om ons op te voeden, zeker nadat mijn vader was overleden, want we hadden niet zoveel geld. Dus eigenlijk wilde ze gewoon van me af. Ze dacht: 'Oké, ik heb dit 25 jaar gedaan, nu is het tijd voor mezelf.' Dus toen ik 18 jaar was, kreeg ik een rugzak en ik snapte de hint. Ik was toegelaten tot Club University, dus daarom ging ik maar naar New York. Echter, dat ging niet helemaal zoals het gepland was. Mijn zus zou mijn schoolgeld betalen, maar ze had opeens geen geld meer. Dus kon ik niet gaan."

Toch zit Marcia niet bij de pakken neer. Ze besluit om te gaan werken. Omdat ze in haar geboorteplaats veel aan sport heeft gedaan en daar ook cursussen voor had gevolgd, gaat ze aan de slag als personal trainer. "Ik stond 's morgens om zes uur bij mijn klanten voor de deur, fanatiek te joelen dat we gingen joggen. Ze haatten me op dat moment, maar ze hebben me ook nodig. Ik heb dat werk een aantal jaar fulltime gedaan tot ik genoeg geld had gespaard voor de parttime opleiding aan een universiteit. Het was rennen en vliegen geblazen, want er was geen metroverbinding in de buurt van mijn huis. Ik liep dus van huis naar mijn klanten naar school en weer terug naar de klanten. Het was maar goed dat ik jong was, want dat zou ik nu niet meer kunnen. Ik dacht er gewoon niet over na, ik moest mijn huur betalen. Ik ging naar de universiteit wanneer ik daar geld voor had. Toen ik les kreeg van een leraar die niet eens Engels sprak, besloot ik naar een andere universiteit te gaan. Op een gegeven moment gaf ik ook facials en werkte ik nog steeds als personal trainer. Het werd dus wel heel druk. Ik besloot om te stoppen met mijn opleiding. Ik had op dat moment een beauty salon en door een artikel in een tijdschrift kregen wij het ongelooflijk druk. Dus ik stopte en ben eigenlijk nooit meer teruggegaan. Ik zeg altijd tegen mijn echtgenoot dat ik heel graag alsnog wil afstuderen."

Ook zonder diploma is Marcia één van de meest succesvolle zakenvrouwen in Amerika. "Ik doe het wel aardig. Maar ik zou het graag willen afmaken. Hij vraagt zich dan af wat zij me nog zouden moeten leren. Daar heeft hij misschien wel een punt. Ik geef nu les aan een universiteit en de studenten daar weten hoe ze met een spreadsheet moeten werken, maar ze hebben geen energie, geen ideeën. Ze hebben alleen maar geleerd, in plaats van zaken op een andere manier te bekijken. En dat heb je nodig voor een succesvolle carrière, anders doe je nooit iets nieuws. Dus ik ben blij dat ik het op mijn manier heb gedaan, maar ik vind het prettig om zaken netjes af te handelen. Ik denk dat ik succesvol ben geworden, omdat ik het harder probeer dan de mensen die ik ken. Met alles. Ik werk ongelooflijk hard. Ik vraag me altijd af of iets wel goed genoeg is, of het niet nog beter kan. Ik ben zo iemand die als ze een stofje op de grond ziet, terugloopt om het op te pakken terwijl anderen er gewoon langs lopen. Ik ben niet de slimste persoon in de wereld, als ik in een boekwinkel een boek bekijk over bijvoorbeeld statistieken, dan leg ik die gauw weer terug. Ik denk dan: 'Ik kan niet zo hard nadenken hierover.' Ik heb gewoon gezond verstand. En persoonlijke aandacht is in een business heel erg belangrijk. Klanten die voor een facial komen, zijn minimaal anderhalf uur bij jou. Stuur ze een kaartje na afloop, zeg 'veel plezier met je huwelijksdag'. Mensen blijven terugkomen als ze prettig worden behandeld."

Marcia + Fitflops.jpg

Naast zakenvrouw is Marcia ook echtgenote en moeder van twee kleine kinderen. Het is voor veel vrouwen heel moeilijk om carrière en een gezin te combineren. Ook Marcia ervaart dit. "Het is ongelooflijk moeilijk. Louis is 3,5 jaar en hij heeft deze week schoolvakantie. En ik ben vergeten om de vakanties in mijn agenda te zetten, dus toen ik werd gevraagd om naar Nederland te komen leek het alsof ik niets anders belangrijks had. Mijn man heeft mijn twee kinderen meegenomen naar ons huis in Zuid-Frankrijk, dus ik heb ze al een week niet gezien. En dat is echt te lang. Rafael, mijn zoontje van twintig maanden, wil niet eens meer met mij aan de telefoon praten. De eerste dagen wel, maar nu wil hij het echt niet. Louis vroeg de eerste paar dagen wanneer ik kwam, maar nu heeft hij het te druk. Hij zegt dan 'Hi mam, ik hou van je. Nu ga ik weer spelen, daaaag' en hangt de telefoon op. Ik wil gewoon zo graag bij hen zijn. Ik moet gewoon beter leren plannen. Ik breng Louis elke morgen lopend naar school, dus we ontbijten samen. En ik ben elke dag om zes uur thuis, dus hebben we de tijd tot ze naar bed gaan. En in de weekenden ben ik ook gewoon thuis. Ik ben nu aan het proberen om werk te delegeren. Ik heb een fantastisch team aan wie ik werk kan overdragen. Ik probeer namelijk om 's avonds niet meer te werken. Dat lukt echter niet altijd. Ik wil tijd met mijn kinderen doorbrengen en ik wil ze een moeder geven die aan niets anders denkt dan aan hun. Ik wil niet met mijn gedachten bij werk zitten als ik bij Louis en Rafael ben. Ik wil genieten van alles wat ik doe, zonder me te laten afleiden door andere zaken. Ik leef in het moment. Maar dat moet ik nog wel een beetje leren.

Twee kleine kinderen is ook hard werken en Marcia vindt het soms heerlijk om weer aan het werk te gaan op maandag. Lachend: "Begrijp me niet verkeerd, ik hou echt van ze. Maar soms vind ik het heerlijk om op maandagmorgen aan het werk te gaan, na een heel weekend met die jongetjes. Ze zijn zo druk."

Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 17


Victor Reinier's Machisme
Showbizz | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 10:52:58
Victor Reinier heeft het het afgelopen jaar niet gemakkelijk gehad. Er is een storm van kritiek over hem heengegaan, maar Victor bleef er stoïcijns onder. Hij bleef gewoon doorwerken als Floris Wolfs in de serie 'Flikken' en hij heeft zelfs meegespeeld in de film 'De Brief voor de Koning', naar het gelijknamige boek van Tonke Dragt. Vrouw.nl ging met Victor aan de wijn en vroeg hem het hemd van het lijf.
Het interview begint aan de telefoon, maar al snel besluiten Victor en ik in de kroeg af te spreken. Dat kletst gemakkelijker vindt hij en wie ben ik om hem tegen te spreken? Victor speelt in Brief voor de Koning Ridder Ristridin. "Ik kende het boek van Tonke Dragt niet. Ik had het nog nooit gelezen, maar dat heeft te maken met dat ik als kind heel dyslectisch was. Ik las dus heel erg weinig. Ik ga het nu pas lezen, omdat de regisseur mij het had afgeraden om het boek te lezen. Hij zei: "Anders ga je me alleen maar mijn kop zeuren over wat je allemaal mist". Dus ik heb gewerkt vanuit het script en dat was voor mij wel meer dan genoeg. En nu kan ik tijdens mijn vakantie lekker Tonke Dragt gaan lezen." Als je dyslectisch bent, dan heb je moeite met lezen en spellen. Voor een acteur, die scripts moet leren, niet heel handig. "Het is niet zo dat ik helemaal niets kan lezen, ik lees gewoon traag. Voordeel daarvan is dat wanneer ik een script lees het ook bijna meteen ken, maar voor de rest is het wel jammer. Dyslexie is niet te genezen, maar ik heb het wel verbeterd door veel te lezen de afgelopen jaren. Maar ik heb wel veel boekverfilmingen gezien, want je gaat het compenseren. Maar ik heb weinig films gezien die het boek evenaren of overtreffen. Dat komt ook omdat je je in een boek helemaal inleeft. In de film Brief voor de Koning wordt het boek ook 'gevolgd' en niet precies verteld. Dat kan ook niet, want anders wordt het een film van 29 uur. De enige goede boekverfilming die ik heb gezien was The Godfather, denk ik."

Ik moet bekennen aan Victor dat ik deze film nog nooit heb gezien. "Ik kan dan als ouwe lul tegen jou zeggen dat je die echt moet gaan zien. Dat is echt de moeder aller gangsterfilms. Het is zo fucking goed gemaakt. Daarbij speelt mijn grote held Marlon Brando de hoofdrol. Dat is de allergrootste allertijden, hij heeft gewoon het acteren veranderd. Naar aanleiding van zijn prestaties zijn er jongens als Al Pacino opgestaan. Toch was hij niet mijn duwtje om dit vak in te gaan. Ik moest kiezen wat ik wilde gaan doen en had geen flauw idee. Een vriend van mij vroeg of ik mee ging om auditie te doen voor de Toneelschool en dat deed ik. Ik zat daar tussen allemaal ongelooflijk ambitieuze mensen voor wie dit echt een droom was. Maar ik kwam alle rondes door. Steeds meer mensen vielen af. Van de honderden aanmeldingen mochten vijftien mensen starten in dat jaar, waar ik ook bij zat. De eerste twee jaar heb ik ook eigenlijk niet zoveel uitgevoerd. 's Morgens hadden we bijvoorbeeld het vak filosofie en daar ging ik nooit heen. Ik vond het afschuwelijk. Naar de toneellessen ging ik wel, want dat vond ik heel leuk en ik was ook één van de beste van mijn klas. Na twee jaar kreeg ik de keuze: of alle vakken volgen en de opleiding afmaken, of weggaan. Ik heb gekozen voor het eerste, want inmiddels wilde ik niet meer stoppen."

Voor Nederlandse acteurs is het vaak een droom om het in Amerika te maken en velen hebben ook een poging gedaan. "Ik heb mijn laatste jaar in Amerika gestudeerd en daar heb ik het vak pas geleerd. In Nederland zijn ze nogal soft, maar daar waren ze keihard. Ook auditeren heb ik daar geleerd, je moet weten om te gaan met de afwijzing. Ik had een hele goede impressario daar en ik mocht auditie doen voor een film die later heel groot is geworden, The last of the Mohicans. Maar dat was de dag voordat ik weer naar Nederland vertrok. Ik had ongelooflijke heimwee en heb daarom die auditie niet voorbereid, ik wilde het gewoon echt niet. Nu vind ik dat wel jammer."


Tegenwoordig bereidt Victor zich wel voor op audities. "Het is moeilijk om in Nederland audities te doen. Je zit dan bijvoorbeeld met vier andere kandidaten te wachten en allemaal zijn we anders. Het is dan alsof ze niet weten wat voor type ze zoeken: knap, oud, jong of iets anders. Dat is heel verwarrend." Inmiddels is Victor een acteur met een goede naam in deze business. Hij heeft er dan ook hard voor gewerkt. "In mijn jaren als acteur heb ik veel geleerd en ik leer nog elke dag bij, ik leer nu zelfs hier van jou. Ik zie nu bij jongere acteurs dat ze er een hele andere werkethiek op nahouden. Ik begrijp dat niet, dan komen ze op de set en weten ze hun tekst niet eens. Of, bij Baantjer bijvoorbeeld, hebben een hele grote mond tegen Piet Römer. Dat vind ik dus echt niet kunnen. Ik heb daar zelf heel lang mee gewacht, voor ik dat deed. Piet is nu een hele goede vriend van mij en ik heb veel dingen later pas tegen hem gezegd. Maar die jonge acteurs gaan er zo anders mee om, ik kan daar niet tegen. Ik zeg dat ook tegen ze en waarschuw ze dat ze niet zullen meewerken in een toekomstige productie waar ik ook in werk."

Terwijl Victor nog een biertje neemt en ik een wijntje, praten we verder over zijn leven in de schijnwerpers. "Ik wil nooit praten over mijn privéleven, omdat ik vind dat de mensen in mijn omgeving niet gekozen hebben voor dat leven. Als ze over mij willen schrijven, prima, maar dan niet over mijn ex-vrouw of kinderen." De vraag hoe Victor als papa is, wil hij dan ook niet beantwoorden. "Er zijn maar twee die die vraag kunnen beantwoorden en dat zullen ze niet doen." Maar de vraag hoe Victor het vindt als vader wil hij wel beantwoorden. "Ik vind het geweldig. Het is fantastisch om te zien hoe ze opgroeien en keuzes maken. Mijn oudste zit nu in de puberteit en dat is soms heel lastig om te zien. Ik wil hem dan wel eens door elkaar schudden, omdat ik vind dat hij andere keuzes zou moeten maken. Maar ik herken het ook wel weer, want ik was eigenlijk precies zo."

In Flikken speelt Victor, net als in Baantjer, een politieagent. "Ik was wel bang dat men mij altijd zou zien als Vledder, maar Floris is zo'n andere man, dat kan gewoon niet. Vledder had het bijvoorbeeld altijd fout. Als hij in een zaak dook, dan ging hij altijd een andere kant op dan waar de oplossing eigenlijk lag. Hij was echt een beetje een lulletje. Floris is dat helemaal niet. Daarnaast zie ik er in de serie ook anders uit. Ik draag nu een baard, wat ik afschuwelijk vind, maar Reinout Oerlemans zag mij eens met een ongeschoren kop en hij zei tegen mij: 'Zo moet Floris er uitzien!'. In Brief voor de Koning had ik mijn baard zelfs nog langer laten groeien. Wat een hel! Zo'n baard wordt echt vies met eten bijvoorbeeld. Ik vind het helemaal niets."

In Brief voor de Koning speelt Victor een ridder. Vrouw.nl vraagt zich af hoe het is gesteld met zijn eigen ridderlijkheid. "Voor mannen is emancipatie een vloek. Er is namelijk niets romantischer dan de deur voor een vrouw open houden. Maar dat machisme mag niet meer bij de meeste vrouwen. Dat vind ik jammer, want ik ben best een macho."

En dat blijkt, want als Victor en ik het café uitlopen, houdt hij netjes de deur voor me open. En even, heel even, voel ik mij een prinses.

 
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 11


Sarah Bareilles kiest voor de liefde
Muziek | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 10:51:04
En opeens was daar Sara Bareilles. Ze stormde de Nederlandse hitlijsten binnen met haar 'Love song' en ging er niet meer weg. Bij haar eerste Nederlandse concert in de Melkweg zong iedereen al haar nummers mee en je kunt de radio niet aanzetten of je hoort de Amerikaanse Sara wel ergens voorbij komen. Vrouw.nl liet dan ook de kans niet aan zich voorbij gaan om een kopje thee te gaan drinken met deze dame.
 
Sara is op 16 juni in Amsterdam om een spetterend concert te geven in De Melkweg en ze heeft daarvoor tijd vrijgemaakt om wat interviews te geven. Het is niet de eerste keer dat ze in Amsterdam is. "Dit is mijn derde keer eigenlijk. Twee keer voor mijn muziek en één keer tijdens een vakantie met mijn vriendinnen. Ik vind het hier geweldig. Het is zo prachtig en levendig in Amsterdam. Ik kan hier de hele dag rondwandelen om het in mij op te nemen. I love it."

Sara heeft de afgelopen maanden getourd door Europa om haar album Little Voice te promoten. "We zijn nu bijna aan het eind. Ik heb zin om weer lekker in mijn eigen bed te slapen. Het is niet een echte tour geweest, meer hier en daar een show. Ik heb in het voorprogramma van Lenny Kravitz en Maroon 5 gestaan. Ik heb maar twee of drie shows gedaan waar ik de hoofd-act was, waarvan vanavond er één is. Ik voel iets meer druk als ik zelf de headliner ben, maar het is ook veel leuker om mijn eigen show te hebben. We hebben al zo lang in voorprogramma's opgetreden, dat het als een beloning voelt om nu zelf de hoofd-act te zijn. We hoeven niet snel van het podium af om ruimte te maken voor de grote sterren en we kunnen meer nummers spelen." Lachend: "Ja, ik denk dat ik de voorkeur geef aan een eigen show."

Sara is opgegroeid met twee oudere zussen en haar vader heeft vijf jaar geleden nog een dochtertje gekregen. "In het begin vond ik het heel raar dat mijn vader nog een kind kreeg. Ik was altijd de jongste geweest, maar toen zag ik haar voor het eerst en ik hield direct van haar. Ze hoort gewoon bij mij, bij ons." Toen Sara zes jaar was, begon ze met piano spelen. "Ik keek erg op tegen mijn zus en ik wilde altijd doen wat zij ook deed. Ze speelde piano, dus ging ik dat ook doen. Maar op een gegeven moment veranderde het kopieergedrag en begon ik van het spelen te houden. Ik ben nieuwsgierig en gefascineerd door de piano. Voor mij is het elke keer weer een belevenis om erop te mogen spelen. Ik heb mijzelf piano leren spelen. Ik wilde wel muzieklessen nemen, maar ik kende de theorie niet. Daarom werd ik niet toegelaten. Ik heb mezelf dus alles geleerd, wat voor mij prima was. Daardoor bleef muziek mijn passie, mijn hobby. Ik ben Communicatie en Italiaans gaan studeren. Ik vind het heerlijk om een andere taal te kunnen spreken. Het is zo moeilijk om meerdere talen vloeiend te kunnen spreken, ik ben altijd wat jaloers op mensen die dat kunnen."

Het album van Sara is opgedragen aan Betty Jean Capellas, 'The biggest little voice I know'. "Dat was mijn oma, zij overleed vlak voor mijn album uitkwam. Ik kwam veel bij haar op bezoek toen ik bezig was met het opnemen van het album. Ik heb veel met haar gesproken over de opnames en mijn nummers en ze heeft het gehoord voor het uitkwam. Het was een mooie manier om haar te eren. Ze was de eerste in mijn omgeving die overleed."

De inspiratie voor haar nummers haalt Sara uit haar dagelijks leven. "Wat ik fijn vind aan muziek, is dat je iets heel normaals en universeels op een hele andere manier kan vertalen. Liefde, wensen en hoop kan heel mooi verwoord worden en iedereen herkent er wel iets in. Mijn boodschap is; kies liefde boven frustratie en pijn. Iedereen heeft negatieve emoties, maar het is waar je voor kiest. Verbreek die negatieve cirkel. Ik probeer dat ook voor mezelf en ik vind het ook niet gemakkelijk. Maar het is een mooi doel om na te streven."

Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 17


Met de andere vrouw van jouw man
Boek | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 10:46:37
Het lijkt een droom: een alleenstaande moeder met een dochtertje van één jaar oud, ontmoet haar ware liefde via internet. Als ze elkaar ontmoeten, blijken ze in alles bij elkaar te passen. Maar als snel slaat deze droom om in een nachtmerrie. Will Jordan blijkt een sociopaat te zijn. Hij zorgt ervoor dat Mary Turner Thomson financieel totaal aan de grond komt. Maar dat is niet het enige: naast dat zij twee kinderen samen hebben, blijkt dat Will in elk geval met nog één vrouw is getrouwd en minstens dertien kinderen heeft bij verschillende vrouwen. Will is een bigamist. Mary schreef een boek over dit afschuwelijke avontuur en vertelde aan Vrouw.nl over haar leven met Will.
 
Als je het verhaal van Mary leest, dan denk je: dit kan gewoon niet. Niemand trapt in zo'n verhaal! Will Jordan werkt naar eigen zeggen bij de CIA en is daarom veel weg. Hij wil echter uit 'de dienst' stappen, maar daar heeft hij geld voor nodig. Veel geld. Mary wil niet meer over haar schouders moeten kijken en bang zijn, dus zij betaalt wel. Al haar salaris én de opbrengst van haar verkochte huis geeft ze aan Will. Uiteindelijk gaat zelfs haar levensverzekering volledig op. Dan wordt Will opgepakt en krijgt Mary een telefoontje van Michelle. Mary dacht dat dat de collega van Will was, maar niets is minder waar: "Hallo, met de andere mevrouw Jordan..." Op dat moment staat het leven van Mary stil. Het blijkt dat Will een bigamist is en bij meerdere vrouwen kinderen heeft. Er volgt een rechtzaak wegens fraude en diefstal.

In de prachtige bibliotheek van hotel Ambassade in Amsterdam ontmoet ik Mary. Na het lezen van haar boek kon ik het gevoel van 'hoe kan je zo dom zijn om er in te trappen' niet van mij afzetten. Ik wist ook niet wat ik moest verwachten van iemand die zoiets heftigs had meegemaakt. Maar Mary is een ongelooflijk krachtige en vrolijke vrouw. Helemaal niet iemand van wie je zou verwachten dat ze in de leugens van een man als Will zou trappen. Ik open het gesprek door te zeggen dat ik haar boek met veel plezier heb gelezen, waarop ik in de war raak. Want zo'n verhaal lees je niet met veel plezier. Mary begint keihard te lachen: "Het klopt dat het niet een gezellig boek is om te lezen. Je raakt eerder geintrigeerd en je wilt weten wat er gebeuren gaat, ook al weet je dat eigenlijk wel. Je hoopt ergens dat Will toch van de CIA blijkt te zijn. Een onderzoeksjournalist in Engeland denkt nog steeds dat hij ergens connecties met de CIA heeft."

Will heeft een prachtig verhaal opgehangen tegen Mary en bepaalde onthullingen worden in het boek niet gedaan. Zo wist hij bijvoorbeeld dat, toen de hele wereld dacht dat Yasser Arafat dood was, Yasser niet dood was maar opgenomen was in het ziekenhuis. "Ik denk dat hij toegang had tot bepaalde websites, waar dat al op stond. Maar ik weet het niet. Het is net als magie. Ook al denk je dat het niet kan, het gebeurt toch."

06-692706.jpg

Will blijkt een meesteroplichter te zijn. Hij heeft geen geweten en hij ziet niet in dat het niet klopt wat hij doet. En elke dag wordt het verhaal een beetje erger. Mary komt steeds meer te weten over deze man. "Will is altijd al zo geweest. Op zijn elfde is hij al beschuldigd van het misbruiken van een meisje van acht jaar oud. En twee dagen geleden heb ik een meisje van vijftien ontdekt. Het blijkt zijn dochter te zijn en ik weet niet goed of ik contact met haar moet opnemen. Maar wanneer hij terugkeert naar Amerika is zij een gemakkelijke prooi voor hem. Maar hoe confronteer je een meisje van vijftien met zo'n vader? En zij heeft een oudere broer die dichtbij haar woont, alleen weet ze niet dat het haar broer is. En zo komen we achter steeds meer dingen. Ik vraag me af hoeveel kinderen Will Jordan nog meer heeft."

Mary heeft de echte naam van Will Jordan gebruikt in haar boek. "In Engeland is hij al niets meer waard, dus kan hij mij er niet op pakken. Het enige waar hij mij op zou kunnen aanspreken is copyright, maar daar heb ik zijn e-mails iets anders verwoord in mijn boek. Dus daarom kan ik zijn naam gebruiken, want alles is echt waar. Ik heb mijn echte naam ook gebruikt. Ze vroegen me wel of ik het niet liever onder een pseudoniem wilde schrijven, maar ik wist niet waarom ik dat zou doen. Waarom zou ik moeten verbergen wat mij is overkomen? Ik heb niets verkeerd gedaan!"

Ik beken aan Mary dat ik me werkelijk afgevraagd heb hoe zij zo dom heeft kunnen zijn. Hoe heeft zij in deze leugens kunnen trappen? "Zoveel mensen hebben mij dat al gevraagd en voordat het mij was overkomen, deed ik er zelf ook aan mee. Ik wil dan ook mijn excuses aanbieden aan elke vrouw waar ik dergelijke dingen over gelezen heb en die ik in gedachten uitmaakte voor dom kind. Maar mannen als Will zijn zo verdomde goed, zelfs mijn broer en ouders geloofden hem." Er was zelfs een avond dat Mary's broer met hem gedronken had. Will had zoveel gedronken dat hij een alcholvergiftiging opliep. Maar hij bleef bij zijn verhaal.

"Ik geloof niet dat Will een gespleten persoonlijkheid heeft, ook niet dat hij psychisch ziek is. Ik ben van mening dat hij een sociopaat is. En hoe meer ik daarvan overtuigd raak, hoe enger het wordt. Je moet je lezers ook aanraden om eens naar de website van Lovefraud te gaan. Daar staan verhalen over Amerikaanse sociopaten. Er zijn zowel mannelijke als vrouwelijke sociopaten, maar vrouwen zijn meer opgevoed om verzorgend en gevoelig te zijn. En mannen worden agressiever opgevoed, om doelen te bereiken. Daarom komen ze meer voor, omdat ze elke keer hun eigen grenzen verleggen. Bij Will werd het op een gegeven moment te gemakkelijk om iedereen te bedriegen. Daarom liet hij bijvoorbeeld een trouwring achter bij mij, van Michelle. Hij zocht risico's. Daarom heeft Michelle mij ook gevonden. Ook bij haar verlegde hij zijn grenzen, om het allemaal spannender te maken, hij verveelde zich. En dat maakt sociopaten eng, omdat ze geen rekening houden met de gevolgen."

Na alle ellende zou je je kunnen voorstellen dat Mary ongelooflijk boos is. Maar dat is ze niet. "Omdat hij een sociopaat is, kan ik gewoon niet boos zijn. Het is niet persoonlijk tegen mij gericht. Hij koos mij niet omdat hij mij wilde hebben, hij koos mij omdat ik er was. Omdat ik antwoordde op zijn e-mail. Ik vertelde hem heel veel over wie ik was en daardoor kon hij de perfecte man voor mij worden. Ik was naïef, ik geloofde niet dat er zulke mensen bestonden. Ik dacht dat nare mensen zo waren geworden omdat ze een nare jeugd hadden gehad. Maar hij was te verstandig en rationeel." Lachend: "En hij hield vast aan normen en waarden."

Het is bijna onwerkelijk om te geloven dat Mary in zo'n leugen heeft geleefd. Will hield niet van Mary, zij was gewoon een pion in zijn spel. Was dan niets echt waar? "Nou, ik heb bijvoorbeeld wel zijn echte ouders gesproken aan de telefoon. En wanneer hij Engeland wordt uitgezet, volgend jaar waarschijnlijk, zullen zij hem opvangen."

Mary heeft haar leven weer op de rit. Ze schrijft boeken, praat met lotgenoten en is personal coach. "Ik heb iets naars meegemaakt en ik moest kiezen. Ik kon er aan onderdoorgaan, maar ik kon ook mijn leven oppakken en doorgaan. En daar heb ik voor gekozen. Het is te gemakkelijk om het op te geven en dat wilde ik niet."

9069749394.gif

Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 27


Colin Firth over zijn rol in 'Mamma Mia'
Film | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 10:44:37
Colin Firth speelde al de rol van Mr. Darcy in de serie 'Pride and Prejudice' van de BBC, maar is bij het grote publiek bekend geworden door zijn rol als Mark Darcy in 'Bridget Jones's Diary'. Sindsdien is hij niet meer weg te denken uit de filmwereld. Door vele vrouwen wordt hij gezien als de ideale man. Deze zomer is hij te zien in het hysterische spektakel 'Mamma Mia. Hij speelt in deze film een homosexuele man in een latexpakje en hij zingt zelfs een liedje. Voor Vrouw.nl mocht ik even tijd doorbrengen met deze fijne man.
 
Ik ontmoet Colin in het Amstel Hotel in Amsterdam. Hij heeft helaas maar kort de tijd, want om vijf uur moet hij in het vliegtuig zitten. Toch is hij heel relaxed en neemt hij de tijd om rustig, maar vooral met humor, de vragen te beantwoorden. Colin is kort in Nederland om aanwezig te zijn bij de première van de film Mamma Mia. Dit is een verfilming van de succesmusical met Abba-nummers. In deze film laat de doorgaans nogal stijve Colin zich van geheel andere kant zien. Hij zingt en danst alsof hij het al jaren doet. "Ik heb vroeger wel in een band gezeten, maar dat was een rockstarfantasy. Ik had beter luchtgitaar kunnen spelen." Lachend: "Ik begrijp dan ook niet dat ik de rol heb gekregen. Maar aan de andere kant is het ook wel weer logisch. Mamma Mia is een vrijgezellenfeestje of een avond in de karaokebar. Eigenlijk hele normale mensen die net zo slecht zijn in zingen als jij dat bent. Wat dat betreft pas ik er dus helemaal tussen. Maar ik vind zingen heel erg leuk, ook al kan ik het niet zo goed. Mijn badkamer is een behoorlijk lawaaierige plek."

TheGuysCr.jpg

In Mamma Mia horen drie mannen, waaronder Colin, na twintig jaar dat hun zomerliefde een dochter heeft. Een dochter die van één van hen is. Colin grapt: "Als mij dat zou overkomen, dan zou ik haar te koop zetten. Ik heb vijf kinderen, inclusief twee stiefkinderen, dus dat wordt te veel." Aan het eind van de film danst Colin, samen met Pierce Brosnan en Meryl Streep, in een latexpakje en op hoge hakken. Ik vraag hem hoe zijn kinderen dit vinden. "Ze vonden het heel erg grappig. Ik heb ook kleine kinderen, maar die hebben de film nog niet gezien. Mijn zoontjes wilden het direct aantrekken en liepen rond op die rare laarzen. Ze konden zich niet voorstellen dat zulke outfits echt bestaan."

De film is heel vrolijk en over the top hysterisch. Dat de cast plezier had in het maken is duidelijk te zien. "Het was fantastisch om deze film te maken. Het voelde als een vakantie, bijna absurd dat ik er geld voor gekregen heb. Daarnaast is Meryl Streep echt een van de aardigste mensen die ik ken, wat het filmen ook heel gemakkelijk heeft gemaakt."

Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 16


The Script vertelt verhalen
Muziek | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 10:42:37
Als je 'The Script' nog niet kent, dan zal daar binnenkort zeker verandering in komen. Deze groep van drie jonge mannen is dé belofte van 2008. Ze komen uit Ierland en hun single 'We cry' is met groot succes uitgekomen in Engeland. Vrouw.nl maakte alvast kennis met Danny, Mark en Glenn.
 
De heren van The Script zijn nog maar net aangekomen in Nederland. Ze treden 's avonds op in de Paradiso in Amsterdam en ze hebben er zin in. We zitten met zijn vieren aan een tafel in een hotelbar en Glen begint direct te kletsen: "Ik ben al eens in Amsterdam geweest, met de viering van het millenium. Het was geweldig." Danny vult aan: "Ik was ongelooflijk jaloers, want ik zou er ook heen gaan. Ik had het gewoon moeten doen."

Zanger Danny O'Donoghue en gitarist Mark Sheehan hebben elkaar ontmoet in hun tienerjaren in Dublin. Ze delen een obsessie met muziek. Hun talent wordt al gauw herkend en ze worden uitgenodigd om naar de Verenigde Staten te komen om samen te werken met een aantal grootheden op het gebied van muziekproductie. Ze starten als een backroom team; ze maakten demo's voor andere artiesten. Maar wanneer ze drummer Glen Power, ook uit Dublin afkomstig ontmoeten, besluiten ze samen een band te starten. Een naam was al gauw bedacht. Glen: "Toen we net begonnen, ontdekten we dat de songs die we schreven, eigenlijk kleine verhalen waren. En als we elkaar belden, vroegen we elkaar: 'What's the script, what's the story?', een soort van hoe gaat het. Dus eigenlijk wees alles naar deze naam."

Een band met drie mannen komt minder vaak voor. Meestal zijn er meerdere muzikanten bij betrokken. Danny: "Drie leek gewoon een perfect aantal, de meeste bands bestaan uit vier mensen. Maar we hadden zo'n goede sound dat we niet een vierde nodig hadden." Mark vult aan: "Daarnaast kunnen we ook heel goed met elkaar overweg. We wonen praktisch samen als we onderweg zijn, dus dat moet ook wel. Het is tien procent spelen en negentig procent reizen."

the-script.jpg

De mannen van The Script zijn dus naar eigen zeggen verhalenvertellers. Ik vraag hen naar het verhaal van Breakeven, één van de nummers op hun album. Mark: "Als een hart breekt, dan breekt het nooit in gelijke helften. Dus als een relatie wordt verbroken, is er altijd één die met een minder deel achterblijft. Eén is er altijd het slechtste aan toe. Daar kwam het idee vandaan. Het gaat over een man die zich afvraagt wat zijn ex aan het doen is. Dat is ook onze kracht, we zingen over iets dat herkenbaar is." Danny: "We zingen over dagelijkse, rauwe emoties. Je moet jezelf zien in het nummer." Glen: "Een gebroken hart is zo universeel, dat men zich wel herkent in het nummer." Maar als ze zelf een gebroken hart hebben, waar luisteren ze dan naar? Danny begint direct te zingen: "All by myself..." Danny en Glen zijn allebei vrijgezel en Mark is getrouwd. Mark: "Zij moeten het doen voor mij, ik ben al saai. Maar ik wist dat ik De Ware had gevonden, dus ik wilde trouwen. Ze kan heel goed omgaan met de fans, ze is er zelf ook één."

The Script timmert hard aan de weg om een wereldwijd succes te worden. Ze zijn hiervoor veel onderweg. Danny: "Ons sociale leven bestaat op dit moment alleen uit de band. We zijn heel close geworden en het is erg belangrijk dat we met elkaar overweg kunnen. Dat geldt ook voor onze crew. Je ziet alleen ons, maar de band bestaat eigenlijk uit veel meer mensen. We zien ze ook als familie. Maar het is niet erg, want je weet waar je bepaalde concessies voor doet." Mark vult aan: "Natuurlijk wil je je vrienden en familie thuis graag zien, maar echte vrienden blijven toch wel. Ook al zie je ze niet zo vaak. Het goede eraan is dat ze zien hoe hard we werken en ze steunen ons altijd."
 
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 24


René en Celine dreamed a dream
Theater/Musical | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 10:40:44
Voor vele musicalsterren is het een droom om in Les Miserables te spelen. René van Kooten en Celine Purcell leven deze droom sinds ze vanaf april 2008 avond na avond in het Nieuwe Luxor Theater in Rotterdam staan. René is briljant als Jean Valjean en Celine vertolkt de rol Eponine op een prachtige wijze. Vrouw.nl sprak met ze.
René speelde eerder hoofdrollen in musicals als Aida en Beauty and the Beast en Celine werd beroemd door haar rollen in onder andere Mamma Mia en My Fair Lady. Zenuwen spelen geen rol voor deze sterren. Celine: "Je hebt mensen die dat wel hebben, zelfs heel bekende acteurs. Die staan kotsend in de coulissen. Als mij dat zou overkomen, dan zou ik wat anders gaan doen. Ik heb alleen bij de première zenuwen of wanneer er een belangrijk iemand in de zaal zit. Bijvoorbeeld iemand van een castingbureau. Ik heb geen last van zenuwen als familie komt kijken, want mijn moeder zegt toch altijd: "Wat ben je goed!"

René: "Ik vind de eerste try out altijd doodeng, enger dan de première. De try-out zegt wat mij betreft of het stuk een succes gaat worden, of juist niet. Je speelt dan voor de eerste keer voor publiek en krijgt direct reactie. Ik vond het bij Les Miserables heel moeilijk te peilen of het een succes werd. Lastiger dan bij Beauty and the Beast, want daar zit veel humor in en dan hoor je gelach. In deze musical gaat bijna iedereen dood en wordt men over het algemeen emotioneel geraakt. Je hoort hooguit tijdens stille momenten een zakdoek die tevoorschijn wordt gehaald."

Celine beaamt dit en vertelt over het moment dat zij écht wist dat Les Miserables een succes zou worden: "Dat was bij de première. Het was de hele tijd heel stil en we hadden geen idee hoe de avond verliep. In de tweede helft zong René Breng hem thuis, een heel moeilijk maar mooi nummer, en toen kwam er een applaus en dat stopte niet! Ik zat op dat moment te kijken in de coulissen en mijn eerste reactie was: "JA!"

Terwijl de musical speelt, gebeurt er achter de schermen ook heel veel. Wij vragen naar de ervaringen van René en Celine. René: "Ze zouden eigenlijk een real life soapbackstage aan toegaat. Het is echt een wespennest. Maar eigenlijk moet je ook niet willen weten wat er gebeurd, want het is ook de magie van theater." Celine: "Je wil niet weten dat iemand een flauwe grap maakt en vervolgens doodgaat op het toneel." René: "Je brengt wel zeven avonden in de week met elkaar door. Het is dan een soort familiaire sekte-achtige sfeer met ruzies en leuke dingen. Je werkt op een hele close manier met elkaar samen. Je bent heel kwetsbaar, zowel op het toneel als erachter. En die kwetsbaarheid maakt dat het elke dag anders is en dat mensen elke dag anders reageren."


René en Celine moeten nog steeds auditie doen om een rol te bemachtigen. Celine: "Dat hoort er gewoon bij, het houdt je scherp. Ik heb bijvoorbeeld auditie gedaan voor Ciske en daar was ik voor aangenomen. Maar toen ik wist dat Les Miserables kwam heb ik dat afgezegd. Soms lukt het gewoon niet, dan doe je vier audities achter elkaar en soms zit je er in één keer in. René: "Mijn doel was om in Hair en in Jesus Christ Superstar te spelen. Hair is mij gelukt en toen kwam Jesus Christ Superstar. Ik was uiteindelijk over met één ander iemand over voor die rol, maar ik ben afgevallen. Ik kreeg dat seizoen de rol van Gaston in Beauty and the Beast."

Celine: ""Wat heel grappig was, toen hij die rol van Gaston kreeg, toen zeiden mensen opeens: 'Goh, die René is grappig zeg', en nu over over zijn vertolking van Jean Valjean zeggen ze: 'Oh, maar hij kan ook zingen, dat is toch ook wat.' En ik denk dat er toch wel iets is dat bepaald wat je gaat doen." René: "Het is toch een soort balans in het universum, achteraf denk ik dat het heel goed is geweest voor mij."

Celine en René hebben al veel mooie rollen gespeeld, toch blijven er altijd nog toekomstdromen. Celine: "Ik heb al veel musicals gedaan, maar ik heb nog niet in een musical gestaan waar ik moest zingen, spelen én dansen. Dat zou ik nog wel graag eens willen doen." René: "Ik heb denk ik al heel veel geluk gehad in mijn carrière. Na Aïda dacht ik dat ik nooit meer zoiets speciaals zou meemaken, maar de producties erna waren ook weer zo bijzonder, dat ik er elke keer weer door werd verrast. Maar ik zou hierna wel weer wat luchtigs willen doen, bijvoorbeeld iets oer-Hollands. Ik vind balans in mijn werk heel belangrijk. De ene keer een grootse musical en dan erna iets kleinschaligers."

Lees ook: De Moeder der Musicals is terug! Les Miserables speelt nog tot en met november in het Nieuwe Luxor Theater in Rotterdam. Kijk hier voor meer informatie.
 
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 22


Xenia Kasper houdt niet van romantiek
Boek | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 10:38:35
Xenia Kasper debuteerde in 2007 succesvol met haar eerste roman '381/2, 1 man & 2 minnaars'. Het vervolg '32c, 1 baby, 1 moord & 1 perfecte man' liet dan ook niet lang op zich wachten. Normaal is ze op de achtergrond aanwezig, als manager van Linda de Mol en Gordon, maar nu staat ze zelf in de spotlights. Vrouw.nl ontmoette Xenia op een zonnig terras in Haarlem en vroeg haar het hemd van het lijf.
 
Xenia is moeder, echtgenote en manager van Linda de Mol en Gordon, toch vond ze tijd om twee boeken te schrijven en is ze met een derde boek bezig. "Ik schrijf in de vakanties, ik ga niet op een vaste dag schrijven. Linda en Gordon gaan voor, dat is mijn werk. Het was ook nooit mijn hartenwens om een boek te schrijven, ik zie het dus echt als ontspanning. De aanleiding om te gaan schrijven was eigenlijk dat ik mij stoorde aan met name de Duitse chicklit. Daarin wordt de vrouw altijd bedrogen door haar prins op het witte paard, valt in een diep dal en als ze uit het dal komt, is er een nieuwe 'Ware Liefde' die natuurlijk veel beter is dan de eerste. Zijn vrouwen echt zo dat we alleen gelukkig zijn met de juiste vent of kunnen we geluk ook uit andere dingen halen? Ik ben 22 jaar getrouwd, maar mijn persoonlijke geluk haal ik niet voor tachtig procent uit mijn relatie. Ik haal het uit mijn werk en mijn kind. Natuurlijk ook uit mijn relatie, maar ik ben net zo down als het met mijn werk niet goed gaat. En wat is ware liefde? Voor mij is dat vertrouwen. Vaak is de grote liefde: hij die onbereikbaar blijft, omdat je daar niet van weet hoe het zou zijn geweest. Ik ben niet zo'n romanticus. Ik krijg het benauwd van rozen op het bed en kaarsjes."

Toch is hoofdpersoon Susa wel veel met mannen bezig? "In zo'n boek is het niet interessant om uitgebreid te beschrijven hoe het opstarten van een nieuwe galerie gaat. Susa zorgt er gewoon voor dat haar zakelijke leven op orde is en daar haalt ze de kracht uit om het gedoe met de mannen te kunnen doorstaan. In het eerste boek kiest zij dus heel duidelijk voor zichzelf. En ze is niet op zoek naar een man, het overkomt haar."

Xenia begon in 2002 met haar eerste boek. "Ik had wat ruimte in mijn agenda en dacht 'ik zie wel waar het schip strandt'. Ik vond het heel eng om het boek uit te brengen. Ik voelde me kwetsbaar. Ik heb nog getwijfeld of ik het boek anoniem zou uitbrengen, maar dat zou absurd zijn met mijn contacten. Het was ook erg wennen dat het nu opeens over mij gaat, terwijl het normaal over mijn werk gaat. Ik geloof niet dat ik een 'Bekende Nederlander' ben of word. Ik ben nu een tijd in de publiciteit en dan verdwijn ik weer. Ik zou het kunnen uitbouwen, maar dat wil ik niet. We zijn wel bezig met een verfilming, al duurt dat nog even."

Achttien jaar woont de Duitse Xenia nu in Nederland. Ze kwam naar Nederland, omdat haar man hier een baan kreeg. "Ik wilde altijd al weg uit Duitsland, maar ik wilde liever naar het zuiden, lekker aan zee. Toen kwam hij thuis met een baan in Nederland...Tja, het is wel aan zee." Xenia en haar echtgenoot zien elkaar weinig, vanwege hun verantwoordelijke banen. Hoe houden ze het spannend? "Ik vind lachen met elkaar heel belangrijk. Net als het hebben van een vertrouwensband, dat je je ei kwijt kan en met elkaar kan praten. Wij leiden hele verschillende levens. Als we samen op vakantie zijn, dan irriteer ik me de eerste dagen ongelooflijk. Ik moet eraan wennen dat hij dan 24 uur per dag om mij heen is, dat ben ik niet gewend. Ik ben op dat moment ook niet de meest aangename persoon. Ik verontschuldig me daar wel regelmatig voor. Ik krijg gelukkig nooit grote ruzie met hem, hij reageert dan gewoon niet. Maar je kan me niet kwader maken als ik aan het flippen ben en hij zegt niets. Hij heeft natuurlijk gelijk, want ik ben ontzettend onredelijk op zo'n moment. Ik zou bijvoorbeeld kunnen scheiden om het vieze koffiekopje dat hij op het aanrecht heeft gezet in plaats van in de vaatwasser." Het fijne van ruziemaken is, dat je het ook weer goed kan maken. "Lekker voor hem koken en zeggen dat hij gelijk heeft. Of gewoon goed neuken!"

De boeken van Xenia bevatten gedetailleerde seksscènes. "Ik heb een dag erover gedaan om de eerste seksscènes (die met de olijfolie) te kunnen schrijven. Ik wilde niet iets smerigs, ordinairs of clichématigs op papier zetten. Ik vond het ook moeilijk, maar na die eerste keer vond ik een manier. Wat mij wel is overkomen, is de scène waar Susa een latexpakje wil aantrekken om Henry te verleiden. Ik wilde kittig doen, maar ik kreeg het jurkje niet aan. Mijn man vroeg het nog wel, maar ik wilde echt niet meer." Lachend: "Ik stelde mijn echtgenoot ook nog voor om de scène met behangplaksel na te doen, maar hij was er niet echt voor in."

Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 28


Gloria Estefan terug van weggeweest
Muziek | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 10:26:02
Gloria Estefan komt in september eindelijk weer eens naar Nederland voor een concert. Dat werd tijd, want zij was in 1996 voor het laatst op een Hollands podium te zien. Gloria vertelt in interviews altijd erg enthousiast over ons kleine kikkerlandje, want dat heeft een speciaal plekje in haar hart. Ze is een drukbezette vrouw, ze is zangeres, tekstschrijver, moeder, echtgenote en producer. Toch maakte Gloria tijd voor Vrouw.nl vrij om even met ons te bellen.
 
Gloria is heel enthousiast dat ze begin september in Nederland komt optreden. "Het is veel te lang geleden dat ik bij jullie ben geweest en ik heb er heel veel zin in. Het is ook een speciale week, want ik ben dan jarig én dertig jaar getrouwd. Dus ik ga het goed vieren in Nederland. Het concert wordt een greatest hits concert, met wat verrassingen. Ook spelen we een aantal nummers van het album 90 Millas, dat in 2007 is uitgekomen. Wat ik heel speciaal vind is dat mijn dochter ook een aandeel heeft in dit concert. Emily Marie is dertien jaar en ongeloof muzikaal. Ze drumt, speelt gitaar en toetsen en zal optreden. Ik vind dat heel bijzonder, omdat zij laat zien wat de nieuwe generatie Estefan in huis heeft." Misschien zal Emily Marie net zo beroemd worden als haar ouders? Gloria begint te lachen en zegt: "Als ze zo verlegen blijft als nu, dan niet. Ik was vroeger ook zo verlegen, ik heb er zelfs tien jaar over gedaan om daar vanaf te komen. Ik vond het repeteren met de band en het opnemen van de albums altijd leuker, ik overleefde optredens vaak maar nauwelijks. Maar mocht Emily Marie de wens hebben om ook deze wereld in te gaan, dan zullen mijn man en ik haar zeker op alle mogelijke manieren steunen."

Halverwege de jaren tachtig werden Gloria Estefan and the Miami Sound MachineDr Beat. Muziek is haar passie en ook het zingen van de nummers die al zo lang bekend zijn vindt ze nog heerlijk om te doen. "Ik denk dat het komt omdat ik heb meegewerkt aan het componeren van de liedjes. Daardoor zijn ze echt van mij. Elk liedje voelt een beetje als een eigen kind van mij. En bij elke show spelen we deze nummers ook weer iets anders, daardoor blijft het voor ons ook echt leuk om te doen. Ik vind het ook heerlijk om op te treden. Mijn fans zijn ongelooflijk belangrijk voor mij. De omgang met hen moet je zien als een relatie. Je moet ze laten weten dat je er nog steeds bent, anders verliezen ze de aandacht." Lachend: "In Nederland moeten ze inmiddels wel vreemdgaan, want ik ben er echt veel te lang niet geweest."

Gloria2.jpg

Inmiddels heeft Gloria een groot aantal hits op haar naam staan en zijn veel mensen opgegroeid met haar muziek. Ik vertel Gloria van mijn collega Lara. Zij had een hele speciale herinnering aan de muziek van Gloria Estefan. Zij leende namelijk graag de cd van haar nichtje. Alleen maar omdat ze dan langs het voetbalveld kon fietsen waar die ene hele leuke jongen voetbalde. Ik vraag of Gloria ook zulke speciale herinneringen heeft aan een liedje. "Ik heb dat bij heel veel liedjes en mijn herinneringen zijn ook sterk verbonden met een geur. Eén van de eerste nummers waar ik een herinnering aan heb, is van Gerry and the pacemakers. Het nummer heet Ferry cross the mercey. Ik was zes jaar en ik zat bij mijn moeder in de auto, we kwamen net van de wasserette en de geur van frisse was hing in de auto. Ik hoorde dat liedje op de radio en ik kreeg gewoon kippenvel op mijn armen, zo mooi vond ik het. Ik wilde de auto niet meer uit. En elke keer als ik dat liedje hoor, dan ben ik weer terug op dat moment en ruik ik dat frisse wasgoed."

Gloria is naast zangeres ook producer, eigenaresse van een restaurant en ze is bezig met haar derde kinderboek. Toch vindt ze tijd om daarnaast ook nog echtgenote en moeder te zijn. In september is ze zelfs dertig jaar getrouwd, dat is bijna uniek in showbizz-land. "Mijn man is een ongelooflijke steun voor me. Hij is niet alleen mijn manager, maar als het heel druk is, neemt hij ook mijn moederrol over. We zijn echt een goed team, onze relatie is heel mooi. Ook heb ik het geluk dat ik mijn familie mee naar mijn werk kan nemen. Ze gaan met mij mee als ik op tournee ga. Emilio en ik zijn zelf baas over ons leven, we hebben geen mensen die ons vertellen wat we moeten doen en dus we kunnen echt doen waar wij zin in hebben. Balans is heel belangrijk voor me."

Gloria is geboren in Cuba, maar woont sinds haar tweede jaar in Miami. "Als Cubaanse moet ik zeggen dat ik nog steeds verbonden ben met Cuba. Het maakt niet uit waar ik heen ga, ik blijf altijd Cubaanse, ook al heb ik daar maar twee jaar gewoond. Maar ik kan niet meer terug, we zijn er eigenlijk weggerukt. Wonen zou ik niet meer kunnen, mijn mentaliteit is heel anders, al zou ik graag willen zien waar ik ben geboren. Miami is mijn thuis, ik ben dol op die stad. Ik heb een Cubaans hart en een Amerikaans hoofd." Zijn er nog dromen die Gloria wil waarmaken? "Mijn droom is om nog eens te zingen in een vrij Cuba. Celia Cruz had deze droom ook en ik heb het vaak met haar erover gehad. Helaas heeft zij niet meer mogen meemaken. Ik hoop dat ik het ooit kan doen, voor ik te oud ben. Niet zozeer voor mij, maar met name voor de mensen die daar wonen."
 
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 27


Op zoek naar Joseph met 'pezzaaaaaz'
Theater/Musical | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 10:23:45
Na het overweldigende succes van 'Op zoek naar Evita' besloot de Avro om nóg een zoektocht te organiseren. Dit keer naar een man. En wel: Joseph. Op 18 augustus werden de tien finalisten voorgesteld aan de pers. Nou ja, voorgesteld?
 
De musical
Joseph and the amazing technicolor dreamcoat is één van de succesmusicals van Andrew Lloyd Webber en Tim Rice. Het vertelt het bijbelse verhaal van Jakob en zijn twaalf zonen. Eén van hen is zijn favoriet: Joseph. De broers van Joseph zijn jaloers op hem, omdat hij een felgekleurde jas heeft gekregen van zijn vader, een teken van waardering. De broers verkopen Joseph als slaaf aan de handelaren, die hem meenemen naar Egypte. Thuis vertellen de broers dat Joseph vermoord is. De jonge Joseph belandt in een cel in Egypte, maar opeens blijkt dat hij dromen kan uitleggen, waardoor hij het vertrouwen van de farao wint. Thuis in Kanäan zijn de broers van Joseph getroffen door de hongersnood. Vader Jakob is nog altijd in de rouw om Joseph. De broers horen dat er in Egypte genoeg eten is en besluiten daar naartoe te gaan in de hoop aan eten te komen. Ze beseffen echter niet met wie ze te maken zullen krijgen. De broers komen bij Joseph terecht. Echter, zij herkennen hem niet, want hij heeft het inmiddels tot farao geschopt.

Op zoek naar Joseph
De Nederlandse Joseph zal in goed gezelschap zijn. Eerder werd deze rol vertolkt door Donny Osmond en Jason Donovan. De panelleden zijn Pia Douwes, Willem Nijholt en Erwin van Lambaart. Erwin heeft lang getwijfeld, zelfs na de succesvolle zoektocht naar Evita, of hij wel opnieuw mee zou werken aan een dergelijk programma. "Elk programma hoop je weer dat het publiek een keuze maakt waar je zelf ook voor gekozen zou hebben. Maar dat geeft zoveel spanning, dat is niet goed voor je hart. Het programma geeft echter de talenten zo ongelooflijk veel ervaring. Het is keihard werken, maar ze leren erg veel. En daarom wilde ik toch nog een keer meewerken."

Nieuwkomer in het panel is Paul de Leeuw. Afgezien van het feit dat hij een zeer succesvol programma-maker is, heeft Paul zelf ook regelmatig op het podium gestaan in een musical. Voor hem is het dan een ongelooflijke eer dat hij is gevraagd om mee te werken. "Ik ben gevraagd om mijn vakkennis, mijn visie op kwaliteit. Ik ben vaker gevraagd om in een jury te zitten, maar dat heb ik altijd afgehouden. Want wie ben ik om te beslissen? Nu is het anders, ik werk samen met Pia en Erwin en het publiek maakt de uiteindelijke beslissing."

Joseph, de popster
Erwin: "Deze musical leent zich bij uitstek voor dit programma. Joseph moet een publiekslieveling zijn, ook buiten de musicalwereld. Hij heeft star quality. Hij moet popnummers kunnen zingen, maar ook gevoel kunnen tonen. De Joseph die op 12 december zijn premiere zal spelen, is de schoonzoon die elke moeder zich wenst, de jongen waar vaders een biertje mee gaan drinken en jongeren mee gaan voetballen." Paul de Leeuw zal tijdens de zoektocht zich focussen op de talentontwikkeling van de tien finalisten. "Ik kijk echt naar de houdbaarheidsdatum; blijft hij ook na het programma succesvol?" Pia Douwes let, net als vorig jaar, op de combinatie van zang, dans en spel. Er wordt nog even gevraagd naar haar ambities om een relatie met de Joseph te krijgen, aangezien het Britse vrouwelijke panellid een relatie kreeg met de Engelse winnaar. Pia: "Ik kan hun moeder zijn! Maar je brengt me op een idee, ik weet nu waar ik op moet letten..." De kritiek uit de musicalwereld is volgens Erwin sterk verminderd. "Voordat we begonnen met Op zoek naar Evita heb ik veel kritiek gehoord, maar zeker tachtig procent van die mensen hebben hun mening bijgesteld. En dat is ook logisch, want ze zien hoe hard de finalisten moeten werken."

Bij de tien finalisten zitten zowel amateurs als professionele musicalsterren. We krijgen twee spetterende optredens van hen te zien, maar kunnen helaas niet goed achterhalen wie er onder die gouden haarspray en achter die oogmaskers zit. Het is dan ook niet de bedoeling dat de pers al weet wie er in de liveshows zullen zitten. Dat wordt pas bekend gemaakt op tijdens een spetterend concert op de Uitmarkt dat live op televisie te volgen zal zijn. Dan zullen ze hun gezicht mogen laten zien.

Op zoek naar Joseph is vanaf 30 augustus op televisie. Eenmalig op een zaterdagavond en vanaf 31 augustus elke zondagavond. Kijk voor meer informatie op de website van het programma.
 
Berichtje! 1 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 19


Uggs helpen je de winter door
Mode | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 10:22:11
Je vindt ze prachtig, of je vindt ze afschuwelijk met een hoofdletter A. De 'grap' UGGly is dan ook snel gemaakt. Maar wat je ook van ze vindt: UGG's hebben de wereld veroverd en ze gaan voorlopig ook niet meer weg. Ze hebben voor het komende winterseizoen een nieuwe collectie uitgebracht voor mannen, vrouwen én kinderen. Wij nemen je even mee door de collectie voor vrouwen.
Een stukje geschiedenis
Het succes verhaal van UGG Australia begon in 1978, toen Brian Smith een jonge surfer uit Australië, een tas vol met de comfortabele laarzen meenam naar Amerika. Al snel raakte de UGG's populair bij de surfers in California en begon het merk te groeien. Het Amerikaanse bedrijf Deckers Corporation heeft UGG Australia overgenomen in 1995 en positioneerde het merk als high-end luxury footwear brand. Toen Oprah Winfrey de UGG's opnam in haar welbekende Oprah´s Favorite Things list ging het snel. UGG wordt wereldwijd inmiddels verkocht in 42 landen en groeit ieder jaar explosief.

Pantoffels
Het is december, je wordt wakker en het is nog donker en ijskoud buiten. Je laminaat is er deze nacht ook niet warmer op geworden en een verwarming die automatisch aanslaat is een luxe die je je niet kunt veroorloven. Het is dus ijs- en ijskoud in je slaapkamer. Stel je nou toch eens voor dat je dan van die heerlijk warme Uggs aan je voeten hebt. Gelukkig zijn deze er ook in een pantoffelversie, zodat dit geen droom hoeft te zijn, maar werkelijkheid op deze bitterkoude morgen.




Casual de dag door
Ik kende alleen de boots van Uggs, maar ze gaan nog een stapje verder. Ze hebben ook lage schoenen, uiteraard gevoerd met hun welbekende comfortabele sheepskin. Fans van ballerina's kunnen deze nu dus ook in de winter zonder mankeren dragen. Ze komen in verschillende uitvoeringen, waaronder luipaardprint! Maar ook als je niet van ballerina's houdt, maar wel graag lage schoenen draagt, dan hebben ze nog meer keus!


Boots
Maar natuurlijk ontbreken ook de laarzen dit seizoen niet. Of je nu gaat voor het basismodel, een hippe zilveren boot of een elegante sleehak: UGG's heeft het dit seizoen allemaal. Mijn persoonlijke favoriet is de Nolita Raya, een zeer vrouwelijke laars die perfect staat onder een spijkerbroek of rok. Maar ook onder een jurk zal deze laars prachtig staan. Ga je liever voor een stoerdere laars, dan is er ook keus genoeg!





De collectie van UGG Australia is komend seizoen dus zeer compleet en alles gemaakt van de comfortabele sheepskin. Ieder item uit de nieuwe collectie is stylish, fashionable en cold weather proof. Spannende kleuren, prints, opvallende designs en high fashion boots zijn kenmerkend voor UGG Australia Fall/Winter 2008. Ik ben om: ik wil UGG's!
 
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 80


T-shirts met een pakkende tekst
Mode | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 10:20:44
Als je verslaafd bent aan t-shirts, dan kun je jezelf arm kopen aan verschillende shirtjes. Maar je kunt ze ook zelf gaan ontwerpen! En dat is precies wat Chinouk Thijssen heeft gedaan. Haar andere verslaving, schrijven, gebruikte ze om haar t-shirts op te leuken en tadaaa: de 'Chinouk Tees' zijn geboren!
I'm incognito, can you tell

Dit is één van de pakkende teksten die Chinouk op haar t-shirts zet. En of je nu gaat voor een t-shirts met lange mouwen, korte mouwen of een hemdje: Chinouk heeft voor elk wat wils en in alle kleuren.




Wat erg leuk en apart is aan de site van Chinouk, is dat ze op haar blog verteld over het ontstaan van de t-shirts. Zo maakte ze bijvoorbeeld een t-shirt over Harry Potter met de tekst: Fuck Harry Potter, Ron is way cuter!. Op haar blog verteld ze waarom ze juist die tekst heeft gebruikt: "Ik vind dat Harry maar enge, dunne, Engelse lipjes heeft en dat gezeur over dat litteken heb ik nu ook wel gehoord. Zo schattig is hij nu ook weer niet. Wat mij betreft wordt zijn beste vriend Ron zijn grote concurrent en zal hij alle meisjes van Harry afpakken, zoals alleen a true wizard zou kunnen."

En dat wij niet de enige zijn die
Chinouk Tees hebben ontdekt, is binnenkort te zien in Nederlands langstlopende soapserie Goede tijden, Slechte tijden! Dus let goed op, misschien zie je jouw eigen shirt wel voorbij komen! In de webshop van Chinouk Tees zijn alle t-shirts te zien én natuurlijk te bestellen. De prijzen zijn ook erg fijn. Want voor nog geen twee tientjes heb je al zo'n geweldig t-shirt. Gauw kijken (en kopen) dus!
 
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 16


Zingende supermodellen
Theater/Musical | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 10:19:19
Zingende supermodellen worden over het algemeen niet zo serieus genomen. Maar wanneer je een musicalartiest in de huid van een model laat kruipen, is het allemaal opeens niet zo heel vreemd meer. 'Supermodel' is volgens producer Eugene Jans een musical waar Nederland tot nu toe alleen maar van heeft durven dromen. Het glitter en glamour van de modellenwereld in al zijn aspecten.
 
Nederland speelt volgens Eugene een belangrijke rol in de hedendaagse modewereld. Denk bijvoorbeeld aan het succes van Doutzen Kroes, Yfke Sturm, maar ook ontwerpers Viktor & Rolf zijn van Nederlandse afkomst. Deze modewereld is zo speciaal en heeft zo'n ongelooflijke aantrekkingskracht voor veel mensen, denk aan programma's als Hollands Next Topmodel en Project Catwalk, dat een musical wel een succes moet worden. Zeker als je maandenlang je 'huis' vindt in de theaterzaal van Hotel Krasnapolsky in Amsterdam. Een fantastische locatie, zo vind ook hoofdrolspeler Oren Schrijver. "Ja, dat is fantastisch. Ik spring op mijn brommer en ik speel en dan rij ik weer terug naar huis. Ik vind het geweldig." Ook hoofdrolspeelster Bettina Holwerda is dolblij dat ze niet met een musical hoeft te toeren. "Ik heb de afgelopen maanden alleen maar in de bus gezeten, ik kan geen bus meer zien!"

Een show vol geweldige muziek, fantastisch acteerwerk, spetterende dans, prachtige couture, emotie en humor. Die wereld waar mensen nieuwsgierig naar zijn, is de wereld van Supermodel. De wereld van modellen, mode en high society. Iedereen heeft er wel eens van gedroomd: een ster te zijn, zelf op een catwalk te staan, levensgroot in een reclamecampagne te zien te zijn. Kortom, de musical biedt een blik op de wereld waar mensen nieuwsgierig naar zijn. De combinatie van wereldbekende popmuziek (o.a. van Whitney Houston, Madonna, Brian Adams en Donna Summer) live gezongen en gedanst, prachtige modecreaties van ontwerper Ronald Kolk die op een catwalk geshowd worden door mooie mensen. En dit alles verwikkeld in een spannend dynasty-achtig verhaal.


Er wordt dus geen nieuwe muziek geschreven voor deze musical, maar gebruik gemaakt van bestaande popliedjes uit de jaren negentig. En daarover zijn de meningen verdeeld. Bettina Holwerda: "Ik vind de muziek heel mooi, maar ik denk dat het erg wennen zal zijn. Er worden geen nummers speciaal geschreven." Inge Ipenburg, die de rol van mode-ontwerpster op zich neemt, is dolenthousiast. "Het is geweldig. Je speelt een stuk en dan is er een nummer die er volledig bij aansluit. Ik vind het fantastisch. En het nummer dat ik mag zingen is zo ongelooflijk prachtig. Ik heb er heel veel zin in." Ze kon helaas niet verklappen welk nummer ze gaat zingen. "Nee, dat kan ik echt niet zeggen. Dat hebben we zo afgesproken. Maar het is helemaal anders dan wat ik normaal zing. Ik ben met mijn nieuwe zangleraar mijn lagere bereik aan het trainen en dat klinkt zo anders. Het is net alsof ik opnieuw leer zingen."

Maar het nummer van Inge is niet het enige waar de acteurs niet over willen praten. Wanneer ik vraag naar de rol van Oren, blijft hij vaag. "We hebben afgesproken met elkaar dat we niet teveel verklappen over de show. Er zitten zoveel grappige, spannende en verrassende elementen in, het zou jammer zijn als dat al bekend zou worden." Gelukkig is Bettina niet zo moeilijk en vertelt zij wel welke nummers zij ten gehore zal brengen: "All by myself, ik weet niet meer van wie het origineel is. Celine Dion heeft het ook gezongen, dat weet ik wel. En ik zing een nummer van Donna Summer, dat vind ik ook erg leuk om te doen."

Eugene Jans heeft het script geschreven en zal ook het stuk regisseren en de choreografie voor zijn rekening nemen. Daarnaast is hij ook de producer van de musical. Hij speelde zelf in musicals als Miss Saigon en Saturday Night Fever en regisseerde de modeshows van couturier Ronald Kolk en illusioniste Sita. Hij is dus geen onbekende en dat wordt zeer gewaardeerd door zijn castleden. Oren: "Het is geweldig wat hij doet en ik ben ongelooflijk dat ik met hem mag werken. Hij is ontzettend getalenteerd. Ik vind het echt een eer dat hij mij gevraagd heeft om mee te werken aan deze show."

Oren Schrijver heeft dus geen auditie hoeven doen voor de musical. En waar normaal alle artiesten zich suf auditeren, heeft ook Bettina Holwerda deze rol gekregen. Zij speelt hét supermodel van dit moment. "Ik ben gebeld. Ik hoop omdat ze vinden omdat ik goed ben en mijn werk goed doe." Voegt er lachend aan toe: "En misschien omdat ze me mooi vinden, ofzo?"

Vanaf januari 2009 tot en met 13 april 2009 wordt deze show opgevoerd in het Krasnapolsky Hotel in Amsterdam. Kijk voor meer informatie en kaartverkoop op de website
 
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 17


Wild feesten met het M-Lab
Theater/Musical | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 10:17:36
Lone van Roosendaal, Alex Klaasen, Ara Halici en Anouk van Nes zijn niet vies van een feestje en dat laten ze zien in 'The Wild Party' van het M-Lab! Het is geen familiemusical, daarvoor is er teveel drank, drugs en sex, maar het is wel een genot om naar te kijken. Zelfs als je geen fan bent van musicals.
 
Stichting M-Lab, laboratorium voor muziektheater, is een initiatief dat makers van nieuw Nederlands muziektheaterrepertoire ruimte biedt om hun ideeën te ontwikkelen. Ruimte bieden betekent bij M-Lab enerzijds coaching en productionele ondersteuning en anderzijds exploitatie van een theater met 150 stoelen en repetitieruimtes. Naast de voorstellingen van nieuwe makers brengt M-Lab jaarlijks twee bestaande, inhoudelijk en artistiek hoogwaardige producties in een nieuwe enscenering, die niet meteen commercieel te produceren zijn. Dit naar voorbeeld van het Londense theater Donmar Warehouse. Tevens biedt M-Lab ruimte aan (eindexamen-)voorstellingen van de verschillende muziekopleidingen, leesvoorstellingen, workshops en masterclasses.

M-Lab opent dit theaterseizoen dus met The Wild Party. Het is het jaar 1928 in New York. Om hun relatie nieuw leven in te blazen, geven Queenie (Lone van Roosendaal) en Burrs (Alex Klaasen) een feestje. De gastenlijst representeert het decadente leven uit die tijd: kunstenaars, artiesten; vrijgevochten types van elke seksuele voorkeur, in elke combinatie. Ook Kate (Anouk van Nes), een oude rivale van Queenie, is van de partij met haar nieuwe verovering Mr. Black (Ara Halici). Een avond vol verveling, opwinding, spanning; drank, drugs en dans volgt. Vrijheid leidt tot jaloezie, onbegrip tot moord,

De theaterzaal van M-Lab is ingericht als nachtclub. Omdat er maar drie rijen met stoelen zijn, zit je heel dicht op het feestgewoel. Hierdoor waan je je gast op het feest van Queenie en Burrs. Ook de acteurs kijken je rechtstreeks aan, waardoor dat gevoel versterkt wordt. En wanneer er gedanst wordt, wil je bijna mee gaan dansen, zo aanstekelijk werkt het geheel.


Lone van Roosendaal is verbazingwekkend goed in de musical. Loepzuiver zingt en brengt ze het verdriet om haar stukgelopen relatie. Haar samenspel met Alex Klaasen (Burr) is ook ongelooflijk goed: je ziet dat ze nog van elkaar houden, maar het wil gewoon niet meer. Maar ook Ara Halici zingt de sterren van de hemel. Hij weet een sexy Mr. Black neer te zetten. Enige die wat mij betreft tegenviel was Anouk van Nes. Ze is een goede danseres en ook haar acteerspel laat niet veel te wensen over. Echter, zingen is niet haar sterkste punt. Het leidt erg af van haar eigenlijke rol in de musical: de mooie, sexy rivale Kate. Want die rol is haar op het lijf geschreven.

The Wild Party heeft een ijzersterke cast; de combinatie van ervaren artiesten en pas afgestudeerde acteurs werkt ongelooflijk goed. En het is niet over the top musical, dus ook toneelliefhebbers hebben hier een goede avond. De musical is zo goed, dat het bijna een schande is dat ze maar drie weken de kans krijgen om het publiek te laten zien wat ze kunnen. Maar zo werkt het M-Lab nu eenmaal. Heb je deze week dus nog tijd: Ga!

De voorstellingen van de M-Lab productie The Wild Party zijn volledig uitverkocht. Door de aanhoudende vraag naar kaarten worden extra voorstellingen gespeeld van woensdag 24 t/m zaterdag 27 september om 20:15 uur. Op zaterdag 27 september is een matineevoorstelling om 14:00 uur. Kijk voor meer informatie en kaartverkoop op de website.
 
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 18


Hanna Verboom ziet het leven als een cadeau
Showbizz | Prinsessen werken ook! | 13 September 2009 | 10:16:03
Volgend op het grote succes in 2007 organiseren CJP en TakeCareNow! voor de tweede achtereenvolgende keer de wedstrijd, waarmee jongeren hun steentje voor het goede doel kunnen bijdragen. Rondom het thema 'De kracht van Afrika' worden deelnemers in de leeftijd van 17 tot 30 jaar opgeroepen een filmpje te maken. De winnaar krijgt een foundation ter waarde van minimaal € 10.000,- en maximaal € 15.000,- voor één van de drie geselecteerde projecten van AMREF Flying Doctors, gericht op een gezonde toekomst voor jongeren in Afrika en zal dit project bovendien in het voorjaar 2009 daadwerkelijk bezoeken. Vrouw.nl sprak met jurylid Hanna Verboom...
 
"Ik zie het als mijn taak om mensen bewust te maken..."
Ik ontmoet Hanna in Amsterdam, waar ze net de website voor deze wedstrijd hebben gelanceerd. Ze oogt heel relaxed en vrolijk, alsof ze echt zin heeft in de wedstrijd. Dat blijkt ook uit het gesprek dat we hebben. Het is voor de blonde actrice de eerste keer dat ze plaatsneemt in de jury. "Ik ben met AMREF Flying Doctors ook actief, daarvoor ga ik bijvoorbeeld in oktober weer naar Afrika, maar voor dit doel is het de eerste keer. Maar het is heel goed doordacht en ik vind het een uitdaging om jongeren te motiveren om geld te geven. Of om überhaupt na te denken over het ontwikkelingswerk. We leven in een heel individualistische maatschappij en ik denk dat dat vroeger veel minder sterk het geval was. Ook omdat men zich eerder veel meer bezig hield met de kerkelijke normen en waarden. Ik vind dit een hele leuke manier om jongeren te enthousiasmeren."

Zelf is Hanna zich altijd al bewust geweest van mensen die het minder hebben. Zij heeft de kerkelijke normen en waarden mee gekregen van haar ouders. "Mijn ouders zijn gelovig, dus dat zit er wel in. Maar dan nog is het een keuze van jezelf of je er wat mee doet. Het is onze taak om andere mensen ook actief te maken en zich betrokken te laten voelen. Ik zie het niet als mijn taak omdat ik een bekend gezicht heb, maar ik zie het wel als mijn taak. Maar ik had op mijn dertiende al een plan geschreven om kansarme kinderen te helpen, dus dat zat er bij mij al vroeg in. Ik was hier veel eerder mee bezig dan met acteren. Dus het is niet nu omdat ik bekend ben, dat ik dit doe. Sterker nog: ik wil niet ergens het gezicht van zijn, alleen maar omdat ik bekend ben. Dat werkt volgens mij ook niet. Het gaat er om dat je iets oprecht doet en niet dat je als bekend grietje het gezicht bent van een goed doel."

"Ik wil gewoon spelen... en goed worden!"
Hanna Verboom kennen we natuurlijk van de Co-assistent en ze heeft in diverse Nederlandse én internationale films gespeeld. Daarnaast heeft ze met een aantal anderen een eigen stichting opgericht, dus ze moest er wel even over nadenken of ze hieraan wilde meewerken. "Ik zit veel in de studio, we maken lange opname-dagen, dus ik moest goed kijken of ik wel voldoende tijd had. Maar ik vind het zo leuk om te doen en ik kan niet wachten tot we al die filmpjes binnenkrijgen van al die kids. Tegenwoordig weet elke tiener hoe ze iets op de computer moeten zetten. Over mijn eigen stichting kan ik nog niet zoveel zeggen, dat komt allemaal als het gelanceerd wordt."

In de Co-assistent speelt Hanna de rol van Elin, een aankomend arts die worstelt met de juiste balans tussen carrière en haar sociale leven. "Elin is heel anders dan wie ik ben. Maar er zitten wel degelijk overeenkomsten en ik denk over het algemeen, dat als je een rol speelt dat je dingen uit jezelf zoekt om de rol goed neer te kunnen zetten. De ene keer is dat wat meer. Maar je moet het gebruiken. Want als je je rol niet gelooft, dan kan je het ook niet goed spelen. Het maakt me ook niet uit of ik in een Nederlandse of internationale film speel. Ik wil gewoon spelen. Het is natuurlijk wel zo dat er in Nederland niet zoveel geld is om films te maken, dus je moet mazzel hebben als er een rol is die bij jou past. Dat is in Amerika wel een luxe dat je kunt kiezen uit meerdere rollen. Er zijn meer mogelijkheden, dus dat is wel aantrekkelijk. Maar ik wil echt gewoon spelen... en goed worden!!"

"Het is een enorm groot cadeau dat ik dit mag doen..."
Een bezig bijtje dus, Hanna Verboom. "Ik probeer goed te slapen en te sporten. Het is wel druk, maar ik vind het fantastisch dat ik dit allemaal mag doen. Drie jaar geleden droomde ik ervan om mijn eigen stichting op te zetten, dit soort projecten op te zetten en elke dag naar de set te mogen. Het is een enorm groot cadeau dat ik dit mag doen. Ik moet wel af en toe mijn grenzen aangeven, maar verder is het gewoon ongelooflijk genieten."

Deelnemers kunnen tot en met 1 november aanstaande hun filmpjes indienen via de website. Bezoekers van de site kunnen vanaf 1 oktober tot en met 3 november stemmen op de verschillende inzendingen en kans maken op vele prijzen. De 5 best gewaardeerde filmpjes worden aan de zeskoppige jury voorgelegd, waar naast voorzitter Hanna Verboom ook ondermeer Jörgen Raymann en Eric Bouwman deel van uitmaken. De jury kiest eind november de uiteindelijke winnaar. Voor jongeren is dit de kans om hun steentje bij te dragen aan een gezonder Afrika én kans te maken op een onvergetelijke ervaring.
 
Berichtje! | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 16


Home   weblog sinds: 2006-08-02

Ontwikkeld door punt.nl en gehost door mijndomein.nl