Nu is 'Zwaar beproefd' van Chantal van Gastel uitgekomen. En was mijn droom om ooit op de achterkant van een boek te staan, dan is de droom nog veel mooier geworden. Bij dit boek staat Mijn Citaat op de voorkant. Dé voorkant. Zo fijn...

'Er was eens een piepklein mannetje, zo klein dat je heel goed moet kijken om hem te zien. Dit mannetje woont bij de grote mensen-familie Blom én hij kan toveren. Tinkelen noemt hij dat. Hij kan het alleen nog niet zo goed en daarom brengt hij regelmatig vader en kinderen Nella Della en Johannes Blom in de problemen.''

Lees verder op Musical-info.nl!

"Dat soort dingen gebeuren mij toch niet? Ik ben een zondagskind!” Mijn beste vriendin Danitsja en ik hangen aan de telefoon, zoals we al zo vaak hebben gedaan. Ik zit in bad en zij in de auto. Elke ochtend, en vaak ook de middagen, bellen we met elkaar. Alles wordt besproken. Ook het feit dat we allebei dertig worden dit jaar, met alle bijkomende gevolgen.

Eén van die gevolgen is natuurlijk het onvermijdelijke uitstrijkje. Dit is een dankbaar gespreksonderwerp tijdens onze beluurtjes. Al weken hebben we het erover en hebben we alle grappen gemaakt die je kunt bedenken. Gierend van de lach, vooral nooit doodserieus, benaderen we het laten doen van een uitstrijkje. We verwachten er niet zoveel van en hebben geen zorgen voor de uitslag. Het uitstrijkje hoort bij het ‘dertig worden’ en is meer lastig en tijdrovend dan beangstigend.

Nu belt ze mij, met tranen in haar stem, dat de uitslag niet helemaal goed is. Dat ze PAB3b heeft. Dit houdt in dat er afwijkend weefsel is gevonden. Nog geen reden tot paniek, want alleen een lichte behandeling is noodzakelijk. In haar geval een operatie waar het weefsel wordt weggehaald en dan is er in principe niets meer aan de hand. We zijn samen even stil.

Maar niet voor lang, want we moeten een plan van aanpak opstellen. Wat kunnen we verwachten, wat kunnen we doen en wat is het tijdspad. Op deze manier benaderen wij samen altijd de grotere en kleinere problemen die op ons pad komen. Binnen no time hebben we het probleem compact en overzichtelijk gemaakt en weten we wat ons in elk geval te doen staat: niet in paniek raken.

Danitsja wordt geopereerd en het voelt voor me alsof ze door het oog van de naald is gekropen. Het is heel vervelend en naar wat er nu is gebeurd, maar het had nog zoveel erger kunnen zijn. De humor is al snel weer terug in onze telefoongesprekken en we verwachten eigenlijk niets van de uitslag die nog moet komen. Het weefsel dat is weggehaald, wordt namelijk nog onderzocht. Maar wij zijn geen doemdenkers, dus gaan wij niet van het slechte uit en leven ons zorgeloze leventje.

Het is anderhalve week later. Ik zit opnieuw in bad, heb Danits weer aan de telefoon en de wereld om ons heen is even heel stil.
“Marlies, de uitslag is weer niet goed. De dokter zei iets over een carcinoom ofzo. Ik moet morgen opnieuw naar het ziekenhuis…”

Alles valt even weg, behalve mijn gedachten; die buitelen over elkaar heen. Ik probeer in mijn minimaal aanwezige medische kennis te achterhalen wat ik weet over een carcinoom en kom erachter dat dit bitter weinig is. Internet is duidelijk, maar niet geruststellend. “Dit is een medische term voor een kwaadaardige (agressieve) vorm van kanker die zich (mogelijk) kan uitzaaien”.
Kut. Kanker.

Ze gaat naar het ziekenhuis en de dokter bevestigd waar wij al bang voor zijn: het is inderdaad kanker. Enkele weken geleden liepen we nog te grappen en te grollen over het uitstrijkje.
“Fijn dat het er is, maar moet de oproep nou binnenkomen nog voor je dertig bent? Ik wéét heus wel dat ik ouder word...”, riepen we tegen elkaar.

Hoe hard het ook klinkt: nu weten we dat zonder het uitstrijkje de toekomst voor Danitsja er heel anders uit had kunnen zien. Het belang van het uitstrijkje laten doen is glashelder geworden. Het is niet iets dat ‘lastig’ of ‘tijdrovend’ is, het is ook geen pesterijtje voor vrouwen die dertig worden stom vinden. Het is een hulpmiddel om gezond te blijven of weer te worden, zonder dat het allemaal veel erger wordt: iets dat je niet ongedaan kunt maken.

Drie jaar geleden begon ik vol goede moed, en met lood in mijn schoenen, aan een nieuwe uitdaging. Werkende als HR adviseur bij een groot accountantskantoor, was een bijbaan als webredacteur voor een groot online magazine een hele nieuwe stap voor mij. Ja natuurlijk, ik schreef al voor diverse andere websites, maar Vrouw.nl bleek een hele grote vis die ik 'zomaar' aan de haak had geslagen. Met dank aan Angel en de andere redacteuren mocht ik beginnen aan mijn eerste recensie. Ik liet ze lezen aan mijn omgeving, voordat ik ze opstuurde naar de redactie. Ik vond het plaatsen namelijk doodeng: wat als ze me té slecht zouden vinden? Dan zou mijn droom écht in duigen vallen.

Maar gelukkig viel het alleszins mee en mocht ik stap voor stap het 'webredacteurschap' leren, onder toeziend oog van een aantal zeer competente mensen. Vrouwen die met rake pen hun visie op het leven gaven of artikelen schreven die ongelooflijk hard, maar ook ongelooflijk waar bleken te zijn.

Die prachtige, sterke vrouwen mocht ik bijna anderhalf jaar later nog meer in mijn armen sluiten, omdat ik van Aviola de kans kreeg om als hoofdredacteur aan de slag te gaan voor dit geweldige magazine. Een hele stap voor mij, omdat ik nu pas echt mijn kunnen als schrijfster moest laten zien. Maar ik kon voortdurend rekenen op zowel doodeerlijke kritieken als welgemeende complimenten op mijn werk. Daardoor leerde ik ongelooflijk veel over anderen, maar voornamelijk over mezelf. Ik probeerde alles wat ik meekreeg om te zetten in een leerpunt. Stap voor stap kreeg ik steeds meer werkervaring en kon ik op den duur zelfs anderen iets leren.

Een ongelooflijk stel vrouwen heb ik mogen leren kennen, achter de schermen. Vrouwen die, ondanks hun eigen drukke leven, zich steeds wilden inzetten voor Vrouw.nl. Mensen die stuk voor stuk een eigen levensverhaal hadden die ze met mij, met ons, deelden en die ik zag groeien in hun eigen kracht.

Ik vind het onvoorstelbaar dat ik de kans heb gekregen om met deze mensen een website, een 'pen', mijn leven, heb mogen delen. Zowel de collega's op kantoor, als mijn 'online familie'. Terwijl ik mijn eigen, soms zeer turbulente, leven leidde, kon ik als hoofdredacteur van Vrouw.nl altijd rekenen op een onvoorwaardelijke steun van 'mijn; redactie en van de reaguurders die trouw waren aan ons magazine. Ze waren goudeerlijk, meelevend en wijs. Ik heb de afgelopen jaren gehoopt, gebeden, dat er aan deze poel van wijsheid nooit een einde zou komen. Maar, zoals dat met alles is, aan alles komt een eind. Zo ook aan mijn bijdrage aan Vrouw.nl.

Ik kan ingaan op alle stukken die ik heb mogen schrijven aan Vrouw.nl, maar dat doe ik niet. Omdat ik vind dat wij samen Vrouw.nl maakten: wij, de redactie, en jullie, degenen die ons lazen, lezen, en soms zelfs durfden te reageren. Rest mij niets anders dan al die mensen te bedanken die ons door dik en dun hebben gesteund en die mij persoonlijk ongelooflijk veel hebben geleerd.

Aviola, Manon, Angel, Pebby, Claudia, Danielle, Monique, Sue, Margje, Bibi, Caesilia, Lonneke, Leentje, Wytske, Lynsey, Margreet, Suzanna, Sacha, Wendy, Nina, Mirjam, Marlies de J., Loubna, Anne, Ageeth, Iben, Maaike, Patricia en al die andere mensen die er altijd voor de site, voor mij, waren.

Bedankt allemaal, voor deze prachtige levensles, deze mooie ervaring. Ik wens jullie allen niets dan goeds en succes.

Ik blijf te volgen op www.prinsesmarlief.nl en www.hetkanwel.net
Wie weet tot online!

Liefs

 

 

Hetzelfde gebeurde nog eens, maar dit keer lag het balletje vlak voor het kruis (!!!) van een mannelijke toeschouwer. Hij zat met zijn benen wijd te genieten (tsja, drie vrouwen in bikini die een balletje in handen willen krijgen. Welke weldenkende man zou dat balletje wegduwen?). De ‘sorry’ in deze scene was bestemd voor die man.
Uiteindelijk werd ik tweede. Een hele respectabele plek, al zeg ik het zelf.
 

Toen het idee van de Maand van de Ongemakkelijke Actie opkwam, was ik erg enthousiast en wist dat dit zou kunnen aanslaan. Maar ik had niet verwacht dat anderen zo enthousiast zouden worden. Toch blijkt nu dat de Maand van de Ongemakkelijk Actie ook een bijzondere vorm van verbroedering laat zien. Omdat hetkanWel is genomineerd voor een Dutch Bloggie, besloten we om dit te vieren met een feestelijke lunch. Sjoerd bleek onverwacht in Nederland te zijn en Frisse Wind, Dominique en ondergetekende zagen hem in een leuk tentje in Utrecht. Omdat we elkaar ook al tijden niet hadden gezien, was het een warm weerzien. Ook een beetje pijnlijk, gezien Sjoerd’s snor: “Hij ziet er … eh…. goed uit, Sjoerd.”*

Lees verder op http://www.hetkanwel.net/2009/11/13/maand-van-de-ongemakkelijke-actie-ongemakkelijke-verbroedering/

Lees verder op hetkanWel.net!

Lees verder op hetkanWel.net!

 

Lees verder op hetkanWel.net!

Heel, héél lang geleden ben ik naar Disney’s ‘De Kleine Zeemeermin’ geweest. In de bioscoop. Dat was nogal een uitje in die tijd. Het was kerstvakantie en ik was diep onder de indruk van ‘Ariël’. Sinds die tijd ging ik steeds vaker zwemmen en speelde dat ik de kleine zeemeermin was (Stiekem doe ik dat nog steeds…). Dat ik blond ben en zij rood was geen onoverkomelijk iets. Het leek me echt geweldig om om zo snel te kunnen zwemmen, met zo’n prachtige staart. Maar aangezien het vrijwel onmogelijk is voor een mensenkind om een vissenstaart te kweken, heb ik uiteindelijk de droom om een magisch wezen te worden opgegeven. Wat wél tot de mogelijkheden behoort is gebruik maken van de schatten die de zee te bieden heeft.

Lees verder én win op hetkanWel.net!

We kunnen tegenwoordig alles hergebruiken. We leveren lege flessen in en ontvangen statiegeld, we scheiden ons afval en plastic tasjes van de plaatselijke supermarkt vullen we keer op keer met nieuwe boodschappen. Maar je kunt zelf nog veel meer met papier, plastic, metaal en textiel dan je zelf denkt.

Wil je kans maken op een leuk boek met tips voor handig hergebruiken? Kijk dan snel hier: http://www.hetkanwel.net/2009/10/13/handig-hergebruiken-win/

Vorig jaar kocht ik in Londen een nieuwe portemonnee. Zo’n mooie grote, een beetje goudkleurig mét strass-steentjes. Ik maakte er helemaal de blits mee. Maar, zoals dat gaat met mij en vrouwen in het algemeen, was ik na een jaar wel een beetje klaar met deze portemonnee. Ook al zag hij er nog best aardig uit, ik wilde een nieuwe. Maar ja, je gooit nu eenmaal geen oude schoenen weg voor je nieuwe hebt. En als iets er nog goed uitziet, dan gooi je het zeker niet weg.

Lees verder op hetkanWel.net!

Lees verder op hetkanWel.net!  

 

Meneer Magorium (Dustin Hoffman) heeft besloten dat aan zijn lange leven binnenkort een einde zal komen. Hij heeft namelijk ooit in Italië zoveel paar schoenen gekocht, dat hij er zijn hele leven mee zou kunnen doen. Nu is hij bezig met zijn laatste paar. Zijn Wonder Emporium, de speelgoedwinkel, moet echter wel in goede handen komen na zijn overlijden. Magorium heeft ook al de juiste persoon daarvoor in gedachten: hij wil dat zijn shopmanager Molly Mahoney (Natalie Portman) de winkel krijgt.

Mahoney, zoals haar vrienden haar noemen, is echter niet overtuigd van haar eigen kunnen. Ze gelooft in iedereen om haar heen, maar niet in zichzelf. En wanneer Magorium overlijdt, verliest Mahoney alle hoop. Ze besluit om de winkel te verkopen. De magische winkel die ooit kleurrijk en vol kinderen was, is nu kleurloos en verlaten. Zal de magie die zo kenmerkend was voor Meneer Magorium's Wonder Emporium kunnen overleven zónder hem?


Regisseur Zach Helm heeft zijn uiterste best gedaan om de speelgoedwinkel de vreemdste, meest fantastische en wonderbaarlijkste winkel van de hele wereld te maken. Werkelijk alles klopt. Een deur waarachter verschillende kamers zitten, je hoeft alleen maar te draaien aan de knop en dan zit je opeens in de ballenkamer of de huiskamer. De knuffels leiden een eigen leven en de boeken lezen zichzelf voor. Maar het allermooiste is wel Het Grote Boek. Je hoeft alleen maar te zeggen wat je zoekt, dan open je het boek en daar staat bijvoorbeeld die brandweerauto.

Maar de magie is niet alleen weergegeven in de ongelooflijke special effects, ook in de kleine dagelijkse dingen komt de magie terug. Met name de laatste dag van Meneer Magorium is prachtig simpel weergegeven. Want magie zit niet alleen in een vliegende robot, maar ook in springen op de matrassen in een beddenzaak.


Een heerlijke film, bij uitstek geschikt voor de kerstvakantie. Het verdriet om het vertrek van Meneer Magorium is zo mooi weerspiegeld in alle vrienden én de speelgoedwinkel, dat op een gegeven moment de tranen over mijn wangen liepen. Er wordt gebruik gemaakt van prachtige muziek, gemaakt door Alexandre Desplat en Aaron Zigman. Licht teleurstellend is wel het eind. Bij een dergelijke film wil je toch graag weten wat er verder gaat gebeuren met de hoofdrolspelers, maar daar laten de filmmakers, wellicht bewust, toch wat eindjes open.

Ondanks dat de film geen magische topper is, zoals Harry Potter of de originele versie van Sjakie en de Chocoladefabriek, is het een leuke film met goede acteurs. Er is ook een Nederlandse versie, met de stemmen van Angela Schijf en Wim Schippers. Hierdoor, én door het verhaal, kun je eens lekker met het hele gezin naar de film. Succes gegarandeerd!

 

 

 

Nikki en Nathalie zijn deze finalisten. Twee dames die behoorlijk wat noten op hun zang hebben. Nikki is 24 jaar oud en heeft de harten van het Idols-publiek veroverd toen ze het nummer Climb every mountain van de musical The Sound of Music ten gehore bracht. Nathalie is 26 jaar en komt uit Congo. Zij maakte indruk door het prachtig vertolken van nummers als Proud Mary en Hot Shot.

Vanaf wanneer weet je al dat je zangeres wil worden, is dat altijd al een droom van je geweest?
Nikki: "Ik ben mijn hele leven al aan het zingen. Ik zou heel ongelukkig worden als ik niet meer kon zingen. Zingen is als zuurstof, een noodzaak. Mijn moeder had dat natuurlijk snel in de gaten en vanaf mijn negende mocht ik dan ook op zangles."
Nathalie: "ik was denk ik zeven jaar oud, misschien wel jonger. Ik ben altijd al bezig geweest met zingen en dansen, nummers van Madonna en Michael Jackson imiteren, gek doen."

Heb je last van spanning, zo vlak voor de finale?
Nathalie: "Om eerlijk te zeggen heb ik geen last van spanning. Alleen toen ik een nummer van The Bangles, Eternal flame, moest doen was ik echt zenuwachtig. Ik werd hees door de spanning en dat hoorde je direct. Ik kreeg het kritiek dat ik het nummer verkrachtte. Maar het is wel mijn grootste angst: zenuwachtig worden. Maar ik ga er gewoon voor zorgen dat het niet gebeurd, want het is gewoon mijn droom. Het is gewoon de laatste deur die ik moet openen. Als ik toelaat dat ik zenuwachtig wordt, dan gaat het mis."
Nikki: "We krijgen nu een voorproefje van hoe het is om idool te zijn. Het is heel erg wennen, maar absoluut leuk. Je weet dat als je aan zoiets meedoet, dit heeft er ook mee te maken. Ik geniet er nu ook heel erg van. Maar ik heb zeker ook last van blinde paniek. Juist die momenten dat het minder goed gaat, liggen altijd op zaterdagmiddag, vlak voor de live show. Maar elke gezonde Nederlander en artiest heeft dat wel. Afgelopen zaterdag had ik het ook met het nummer van Krezip. Ik kreeg het nummer op een geloofwaardige manier niet uit mijn strot. Dat vind ik het ergste, het hoeft muzikaal niet perfect te zijn, maar het moet wel geloofwaardig zijn. En dat was het niet, ik kon het nummer gewoon niet voelen. Dat was gelukkig zaterdagavond wat meer. Maar ik kan niet klagen over nummers. Ik mag al blij zijn dat ik meedoen.

Wat ga je doen tot de finale?
Nathalie: "Niet eten! Ik ga niet uitrusten, ik ga echt niet slapen, slapen komt later, na de finale. Zoals eigenlijk de afgelopen maanden het geval was. Ik heb de afgelopen tijd natuurlijk wel dingen gemist door alle drukte, zoals de bioscoop. En patat!!!. Van de stress kon ik niet meer eten. Maar zodra Idols klaar is, roep ik heel hard 'PATAAAAAT' en spring er gelijk in!"
Waar vind je op dit moment je rust, waar put je kracht uit?
Nikki: "In mijn geloof en als ik thuis ben bij mijn familie. Thuis kan ik gewoon Nikki zijn."
Nathalie: "Niet! Op dit moment krijg ik totaal geen rust! Maar ik put kracht uit mijn geloof, Ik bid voor ieder optreden en vraag god om mij te steunen."
Hebben jullie wel tijd om te repeteren?
Nikki: "Ja, dat vraag ik mij ook af. Dinsdagavond, zaterdag en woensdag denk ik ook. Het is voor ons een hele onoverzichtelijke week, maar de momenten komen er wel."
Hoe bereid je je voor op finale?
Nathalie: "Niet eten. Dat gebeurt nu al. Oefenen, concentreren, jezelf blijven. Dat is het beste medicijn. Niet de stress dragen. Gewoon zien als een live show zoals elke zaterdag."
Heb je al gedroomd over de finale?
Nikki: "Nee, gek genoeg niet. Ik droom steeds over de halve finale en dat die anders afloopt. Daarnaast droom ik over alle medewerkers, stuk voor stuk, volgens mij mis ik niemand. Maar niet de finale, gek, terwijl ik juist een dromer ben over belangrijke gebeurtenissen..."
Wat doe je als je tweede blijkt te zijn?
Nikki zegt lachend: "Eerst naar de notaris gaan om de uitslag te bekijken of dat wel klopt!" Ze vervolgt serieus: "Dan ben ik nog steeds blij dat ik die positie heb behaald, maar ook wel verdrietig. Ik denk dat het nog steeds wel drukke week zal worden met interviews ofzo. Ik zal in elk geval blijven doorgaan met zingen en proberen een album te maken!"

Wat is jouw sterkste en jouw zwakste punt?
Nathalie: "Dat ik geloof in mijzelf. Ik wil altijd mijzelf blijven. Als ik op het podium ben ben ik een heel ander mens. Dan kom ik zelfverzekerd over. God helpt me daarbij. Hij is het allerbelangrijkste voor mij in mijn hele leven. Ik ben christelijk opgevoed, heb veel dingen van God begrepen en daarom ben ik hem erg trouw. Ik bid ook en als je erin gelooft, dan komt het goed.
En wat vind je van Nikki? Nathalie: Ik weet niet wat het sterkste punt van Nikki is, ik vind haar gewoon heel goed. Zij zingt heel mooi, heeft een mooi stemgeluid, zij is een mooie vrouw. Zij heeft talent. Minder punt van haar? Om eerlijk te zeggen weet ik het niet. We zitten wel samen in het programma, we zien elkaar wel vaak. Maar zo vaak dat je echt het karakter begint te begrijpen niet. En ook op het podium durf ik niet te zeggen wat haar zwakkere punt zou zijn. Mijn zwakkere punt is mijn emotie. Ik zou ze graag wat meer willen managen. Anders zeggen de mensen 'daar heb je dat huilende meisje weer.' Ik ben altijd heel erg eerlijk. Als ik echt van die persoon houd, of ik voel verdriet, dan moet ik huilen. Dan zei ik tegen mezelf 'niet komen, niet komen', maar ja, ze komen toch."
Nikki: "Nathalie is een buhnebeest, ze heeft een goede uitstraling op podium! Mijn sterke punt is dat ik mij in liedjes kan verplaatsen. En ik denk dat ik ook mijn uitstraling mee heb. Tenminste, vind ik moeilijk om van mezelf te zeggen, maar dat is wel wat ik terug hoor van andere mensen."

Jullie zitten nu in de wereld van schone schijn. Mooie lichtjes en decors. Als je de studio binnenkomt ziet het er heel anders uit dan thuis op televisie. Afgelopen zaterdag ging Charlene eruit. Jullie waren allemaal heel erg verdrietig. Maar hoe eerlijk zijn die emoties?
Nathalie: "Dat is een goeie vraag. Ik heb nooit geloofd dat ik in de finale zou komen en we hadden zo'n leuke tijd met elkaar. Ik kon er gewoon niet tegen, ik hoorde haar huilen. Ik troostte haar en ik troostte mijzelf ook.
Doen de anderen dat ook? Nathalie: "Dat weet ik niet. Ik denk van wel. Het is heel belangrijk om eerlijk te zijn, ook al is het een show. Je moet jezelf blijven."
En Martijn en Wendy? Nikki: "Ik durf er mijn handen voor in het vuur te steken dat Wendy, Martijn en de jury het echt oprecht menen. We zijn aan elkaar gewaagd, we zijn allemaal even goed. Als je door bent is het fijn, maar je eerste gevoel gaat uit naar degene die niet door is. Het is zoals het is. Het is onterecht, wat er gebeurd. Maar dat zou het ook zijn geweest als Nathalie of ik eruit gegaan zouden zijn."

Ben je nooit onzeker nu je voortdurend in de spotlights staat?
Nikki: "Ik ben niet onzeker over mijn uiterlijk maar ik ben wel meer op mijn woorden gaan letten. Er worden zo veel vragen op je afgestuurd en je wil niet dat mensen je verkeerd begrijpen. Ik denk veel na bij het formuleren van mijn woorden om niemand tegen de schenen te schoppen."
Nathalie: "Ik ben totaal niet onzeker! Ik vindt de spotlights heerlijk, ik ben gek op al die aandacht, de foto's en de camera's."
Heeft de roddelpers effect op je?
Nathalie: Totaal niet! Ik maak me er geen zorgen om, ze zullen altijd lelijk over je praten. Zolang ik geen tomaten in mijn gezicht krijg vind ik het goed!"
Wat heb je geleerd van Idols?
Nikki: "Hoe ik moet omgaan met de media en pers. Niet dat ik er nu zo goed in ben, maar toch. Maar ook over mezelf heb ik veel geleerd. Ik dacht altijd dat ik een heel sterk persoon was, dat niets mij kon breken of kwetsen. Nu geleerd dat ik toch stiekem best kwetsbaar ben. Het blijkt dat ik toch gevoelens heb en niet zo koelbloedig in het leven sta. Altijd handig om te weten dat het je echt iets doet als iemand anders afvalt. En dat vind ik iets positiefs."

Weet je al welke kant je op wilt na Idols?
Nathalie: popmuziek. Ik wil muziek blijven maken tot ik gewoon geen adem meer heb. Ik zal geen musicals doen. Over een tijdje misschien, maar ik wil nu een hit scoren en in Ahoy optreden. Ik wil een wereldster worden. Je kan mijn favoriete muziek zien aan mijn beste optredens tijdens de live shows: Beegees, Tina Turner , Beyoncé, Jennifer Holiday. Zulke dingen. Soul, Gospel flavour, jazzy... Ik wil ook ooit zingen met Beyonce. Zij is fantastisch. Als ik met haar mag zingen, dan val ik flauw!"
Nikki: "Ik vind het moeilijk om daar antwoord op te geven. Ik ben ook afhankelijk van andere partijen. We doen alles in overleg, zij willen het beste voor jou, omdat het voor hen geloofwaardiger is. Maar zelf zou ik gaan voor een mix van het pop, rock en soul genre. Dat vind ik heel leuk. Maar geen musicals, misschien wel een hele leuke filmrol. Succes in het buitenland zou ik ook graag willen. Ik heb in het buitenland gewoond en ik spreek heel goed Engels. Ik denk daarom ook dat het haalbaar zou zijn. Maar eerst Nederland veroveren! Niet met Nederlandse nummers, ik ben een Brabants meisje, dus het is lastig voor mij om van mijn zachte G af te komen. Engels is gemakkelijker voor mij."

Schrijven jullie zelf ook nummers?
Nathalie: "Ja, in het Engels en mijn moeders taal. Swahili en Frans."
Nikki: "Op dit moment niet, ik zou het wel willen. Maar tot nu toe heb ik het steeds te snel opgegeven. Ik dacht: dat kan ik niet. Maar de laatste tijd ben ik meer aan het schrijven en ik merk dat ik dat toch wel lekker weg kan schrijven. Ook al is het maar een verhaal. Dus misschien dat ik dat toch ooit kan oppakken. So who knows."

Hoe zie je jezelf in de toekomst? Huisje, boompje, beestje?
Nikki: "Ik zal altijd blijven zingen, ik zal altijd een zangeres blijven in welke vorm dan ook. Ik zie mezelf in de toekomst ook wel als moeder." Ze vervolgt lachend: "Ik ben gek op kinderen en ik wil graag een groot gezin, misschien wel tien kinderen! Maar voor alles is een tijd!"
Nathalie: "Ik wil later ook graag trouwen en kinderen krijgen, ik ben dol op kinderen. Maar ik zal altijd blijven zingen, de zingende moeder!"

Er zijn veel BN'ers die hun bekendheid inzetten voor een Goed Doel. Zou jij dat ook willen doen?
Nathalie: "Ik vind dat heel erg belangrijk. Dat wil ik ook kunnen doen. Kinderen helpen, mensen met aids, mensen die een moeilijke ziekte hebben. Er zijn zoveel goede doelen. Ik wil zeker meedoen, maar weet nog niet welke, want er zijn er zoveel."


Enige weken geleden trok Gordon nogal van leer over het Nederlandse publiek. Ze zouden medelijden hebben met de kandidaten en daarom stemmen. Het publiek zou geen muziekkennis hebben. Ik voelde mij aangesproken en niet op een positieve manier. Hoe komt dat over bij de kandidaten?
Nikki: "Dat vind ik moeilijk, want je zit wel in een positie waarin je weggestemd kan worden. Dus maakt het mij niet uit hoe het publiek stemt, als ze mij maar niet wegstemmen. Ik snap heel goed wat je bedoelt, omdat ik dat zelf ook een beetje voelde. Ik vroeg me af of je dat nou wel zou moeten zeggen. Ik vind dat niet echt bevordelijk voor een programma als Idols of voor je eigen imago, dus ja, ik ben het wel met je eens wat dat betreft. Maar aan de andere kant: iedereen heeft recht om zijn eigen uitspraken te doen."

Heeft de jury altijd gelijk met hun kritiek?
Nathalie: "Niet altijd. Maar alles is goed om mee te nemen, om sterker van te worden. Ze kunnen ook iets zeggen waarvan ik denk: dat klopt niet. Maar dat neem ik dan mee voor een ander nummer. Om dat nummer nog beter te maken."

Wie is jouw favoriete Idol tot nu toe?
Nathalie bloost een beetje en zegt zachtjes: "Jim, omdat hij zo mooi is."

De vorige Idols hebben misschien de status popidool niet helemaal waar gemaakt. Waar ligt dat aan denk je?
Nikki: " Dat lag ook aan de persoon en hoe je overkomt op het publiek. Zien ze je als ster, accepteren ze je als een ster? Je moet geloofwaardig zijn voor die rol. Daar kan je niet veel aan doen. Gewoon doorgaan, niet denken dat alles klaar ligt. Het is keihard knokken geblazen. Iedereen die succesvol is, makelaars, accountants, zangeressen of artiesten, dat zijn allemaal mensen die kei en keihard werken voor datgene wat ze bereikt hebben. Dus zo werkt het ook voor ons."

Bestaat er zoiets als het 'Juk van Idols', zoals Raffaela dat heeft genoemd?
Nikki: "Daar heb ik vaak over nagedacht. Daarom heb ik na Idols 1 ook niet meer mee gedaan. Maar als je je erover heen zet en bewijst dat je een waardige artiest bent, dan doet dat er niet meer toe. Kijk naar Marco Borsato en Gerard Joling. Zij hebben hun sporen verdiend en je denkt bij hen ook niet 'Soundmixshow'!"

Wat is het beste advies dat je in je leven gekregen hebt?
Nikki:"Climb every mountain is de afgelopen weken echt mijn levensmotto geweest. En blijf altijd dromen!"
Nathalie: "Het beste advies dat ik de afgelopen tijd gekregen heb, kwam van een fan op hyves: Nathalie blijf gewoon jezelf, dat is wat Nederland wil!"

Tot slot: Wie gaat er winnen?
Nathalie: "Voor mij hebben wij allebei al gewonnen. Kijk, eentje gaat winnen, ik wil graag winnen maar Nikki ook. Ik zit ook in finale, Nikki ook. Zaterdag weten we het pas. Wie meer stemmen in halve finale had, maakt eigenlijk niet meer uit. Het ligt aan het nummer dat je zingt. Of men het leuk vond. Ik denk dat ik het goede nummer voor de finale heb. Er is geen concurentiestrijd, we zijn echt twee andere mensen. Het gaat nu echt aan de smaak liggen en hoeveel fans je hebt. Als ik dezelfde style zou hebben, dan zou ik me zorgen maken. Nu niet, zij is echt anders."
Nikki: "We zijn echt bevriend, er is geen haat en nijd. Ik voel wel van: 'dit is mijn concurrent', maar we kunnen het wel heel goed gescheiden houden. We zijn twee hele verschillende zangeressen, het is appels met peren vergelijken. Ik ben ook niet bang voor haar, het doet er niet toe wie gaat winnen, het is nu een kwestie van smaak. Ik geef altijd alles, aanstaande zaterdag dus ook. Over mijn kansen wil ik niets zeggen, dat is echt fiftyfifty. Verder doe ik er geen uitspraken over, want als ik zeg dat ik win, benadeel ik Nathalie en als ik zeg dat Nathalie wint, dan lijkt het alsof ik geen geloof heb ik mijzelf. En hoe kan je nu stemmen op iemand die niet in zichzelf gelooft?"

En waarom zouden mensen op jou moeten stemmen?
Nikki: "Ik heb er keihard voor gewerkt. Maar nogmaals: het is een kwestie van smaak. Het is geen kwestie meer van mensen overtuigen, ik heb de mensen al laten zien wat ik kan en Nathalie heeft hetzelfde gedaan. Het winnen van Idols maakt wel uit, de status neem je mee. Op de langere termijn maakt het niet meer uit, maar het is wel Idols en daar zit ik om te winnen. I always go for the first place."

 

 

 

In 1984 is je dit overkomen. Waarom ben je nu pas het boek gaan schrijven?
Zeven jaar geleden ben ik begonnen met het boek. Het kreeg in die tijd pas een naam, Loverboy. Eerder was dat helemaal niet. En er kwam steeds meer onbegrip voor meisjes die vallen voor een loverboy. Toen dacht ik dat mijn verhaal misschien zou bijdragen aan wat meer begrip. Maar ik heb dus echt zeven jaar over het schrijven van het boek gedaan. En wat ook heel erg meespeelde was de reactie van Edwin Evers op de radio: 'dat laat je je toch niet gebeuren'? Ik dacht toen 'er komen steeds meer slachtoffers', en je hoort en ziet het overal. En ik wilde met mijn verhaal laten zien dat het je zomaar kan overkomen, uit welk milieu je ook komt. En ik hoop dat ik dat met mijn boek heb bereikt.

Wat doet dat met je, als je een Edwin Evers zoiets hoort zeggen?
Nou, het is heel erg dubbel. Als volwassene weet je dat vanaf de zijkant instanties en ouders heel hard vechten, maar als puber zijnde luister je daar niet naar. Je gooit de kont tegen de krib, zeg maar. En met mijn verhaal wil ik die meisjes waarschuwen: luister wel naar je omgeving. Ik heb dat niet gedaan. Ik heb daardoor een hele harde les geleerd, die ik de rest van mijn leven met mij meedraag. Maar ik ben heel boos geweest op Edwin Evers en dat was de druppel voor mij om ermee naar buiten te komen. Ik vond dat hij het niet kon maken om het op die manier te zeggen.

Hoe heb je het ervaren om alles weer op te rakelen toen je het boek schreef?
Ik kreeg er hartkloppingen van en ik werd heel chagrijnig als ik er mee bezig was. Soms stopte ik ook, met name bij het laatste stuk, omdat ik bij mezelf dacht: ik stop ermee, ik kan het niet meer. Maar op een gegeven moment begon ik er toch weer mee. Pas toen het verhaal helemaal af was en ik het van voor naar achteren had gelezen, kwamen de gevoelens los. Van hoe leuk het begin was, maar ook verdriet omdat het zo allemaal heeft moeten lopen.

Was het schrijven voor jou een verwerkingsproces?
Nee, dat heb ik totaal niet. Ik ben eerder in psychotherapie geweest en daar heb ik geleerd om dingen te relativeren. En te denken 'het is niet anders, je moet verder. Je kan niet in het verleden blijven leven.' Ik heb het dus niet als een verwerkingsproces beschouwd, maar ik kwam wel dichtbij mezelf. Ik voelde het verdriet wel weer.

Mike mishandelde jou ook, nog voordat hij je achter de ramen wilde zetten. Nu was dat in de jaren tachtig ook al not done. Waarom ging je toen al niet bij hem weg?
Ik liep toen heel erg op mijn tenen. Ik wilde het goede gevoel dat hij mij ook kon geven heel graag voelen. En op het moment dat mij sloeg of wat dan ook, dan probeerde ik die situatie te voorkomen. Om maar weer dat goede gevoel te krijgen. Dat goede gevoel was voor mij het belangrijkste. Ik had wel normen en waarden van huis uit meegekregen en als ik dan tegen hem inging, over hoe hij in het leven stond, dan kreeg ik de nodige klappen. Hij was gewoon alles wat ik niet kende, dat was heel aantrekkelijk. Ik vond hem heel interessant. En daarnaast had ik gewoon het idee dat ik toch nergens naar toe kon.

Maar in het boek schrijf je over al die mensen die toch voor je aan het vechten waren. Je moeder, de politie die langskomt, een vriendin die je waarschuwt. Zag je die hulp niet, of wilde je die hulp niet zien?
Het begint eigenlijk op het moment dat ik door Mike met het nodige geweld bij het internaat wordt weggehaald. Ik zat daar op vrijwillige basis en ik had het echt heel erg naar mijn zin. Maar ik had toen drie weken vakantie gehad en die doorgebracht met Mike en mijn beste vriendin Kelly. We hadden zulke leuke dingen gedaan, dat ik ze heel erg mistte toen ik weer terug was op het internaat. Ik heb gevraagd of ik nog een week langer mocht wegblijven, maar toen zei de leiding mij dat wanneer ik weg zou gaan ik niet meer terug mocht komen. Dat ik toen door Mike ben weggehaald, voelde heel erg als mijn schuld. Ik had gezegd dat ik graag nog een week naar Mike wilde en daardoor heb ik het zelf verpest. Toen ik de dag erna mijn moeder aan de telefoon had, zei ze dat ze haar handen van mij aftrok. Dus ik had het gevoel dat ik dat ook al niet meer had. Ik had het in mijn ogen gewoon verprutst, zonder dat ik dat bewust had gedaan. Maar het was wel gebeurd. Dus ik had voor mijn gevoel niemand meer, behalve Kelly en Mike. Maar ook als ze me niet hadden laten gaan, dan was het waarschijnlijk later wel gebeurd. Op het moment dat ik bij Mike ging wonen, draaide het om.

Toen ik het boek las, en ook nu je het vertelt, krijg ik wel het gevoel dat iedereen heel snel jou in de steek liet in die periode. Want je zat al een paar maanden op het internaat en het ging eigenlijk best heel goed. Waarom lieten ze je dan toch allemaal vallen?
Ze hebben dat gezegd in de hoop dat ik niet zou gaan. De leiding heeft gezegd dat ik niet meer mocht terugkomen als ik zou gaan. Ik denk dat ze dat hebben gezegd in een poging om mij daar te houden. Van mijn moeder weet ik zeker dat ze het heeft gezegd om mij te beschermen. Ze hoopte dat ik weg zou gaan bij Mike als ze dat zei, dat zegt ze nu ook. Maar dat deed ik niet, ik bleef bij hem. En de politie hield wel een oogje in het zeil. Maar ze zeiden er wel bij dat wanneer ik weg zou gaan, zij niet zouden weten waar ik naar toe zou moeten. Dus ik had heel erg het gevoel dat ik nergens naar toe kon.

In die tijd was Kelly jouw beste vriendin, zij kwam ook dagelijks bij jou en Mike thuis. Op de laatste avond heeft zij je gewaarschuwd niet mee te gaan, omdat ze doorhad dat Mike je achter de ramen wilde hebben. Heeft zij eerder ook doorgehad wat hij met jou deed?
Zij heeft eerder niets gezien. Maar over dat gedeelte praten wij tot op heden niet. Het is misschien het verboden onderwerp tussen ons. We hebben het wel over wat we leuk vonden uit die tijd. We hebben het boek tegelijk gelezen, alleen voor de leuke dingen die er waren. Maar ik weet niet of het bewust is dat we het niet over die tijd hebben. Het heeft natuurlijk op ons allebei indruk gemaakt. Maar we hebben er daarna nooit meer over gesproken. Dat lag misschien te gevoelig. Maar ze heeft het me niet kwalijk genomen, dat ik niet luisterde toen ze me waarschuwde. Maar we hebben ook nu nog een hele speciale band, ons levenspad bewandelen we samen. We hebben altijd naast elkaar gewoond, we zijn altijd samen geweest. We kennen elkaar gewoon heel goed en waarschijnlijk voelden we allebei dat het niet relevant was om erover te praten.

Wie heeft jou geholpen om uit die slechte relatie te komen?
Voor mijn gevoel zijn er heel veel mensen geweest die me hebben geholpen. Ik ben de juiste personen tegengekomen die me niet naar mijn verleden hebben gevraagd, waardoor ik geen verantwoording af hoefde te leggen. Ik kon beginnen met een schone lei en ik heb een heel ander leven met mijn man kunnen opbouwen. Hij heeft nooit ergens naar gevraagd, daardoor kon ik ook echt alles achter me laten. Ik ben verhuisd naar een ander gedeelte van het land, niemand kent mij of mijn verleden hier. Niemand weet ook dat ik dit boek heb geschreven, behalve mijn man en mijn kinderen.

In hoeverre beïnvloedt die tijd op jouw huidige leven?
Ik reis nog steeds niet over en naar bepaalde steden in Nederland. Ik heb niets met grote steden en ik word er heel angstig van. Ik wantrouw vreemde mensen ook heel erg. Ik ben heel achterdochtig. Als er bijvoorbeeld een monteur in mijn huis bezig is, denk ik bij mezelf 'blijf jij maar buiten staan'. Ik denk niet dat het ooit overgaat, maar ik heb ermee leren omgaan.

De mensen uit die tijd leven nog en die wil ik liever niet tegenkomen. Daarom heb ik het boek onder een schuilnaam uitgebracht. Ik heb de naam 'Merel' wel zelf verzonnen. Lekker truttig, en dat ben ik helemaal niet. Ik heb nu een gezin en mijn leven is goed. Ik heb dat ook bewust gedaan. Ik wil mijn verhaal wel delen, en misschien er zelfs anderen mee helpen, maar ik ben geen sensatieonderwerp om op een verjaardag over te praten. Dat wil ik gewoon niet.

Op de achterkant van jouw boek staat dat jij helemaal niemand meer ziet uit die periode van jouw leven. Maar in het verhaal schrijf je dat je nog wel contact hebt met Kelly.
Dat begrijp ik ook niet zo, waarom dat erop staat. Ik heb nog steeds contact met Kelly. We mochten in het begin helemaal geen contact meer met elkaar hebben. Ongeveer een half jaar later kwam ik haar in de stad tegen en sindsdien zijn wij nog dikke vriendinnen. Ik heb Mike en Barbare (ex-vrouw van Mike, red.) nooit meer gezien. Alleen in een snackbar heb ik Mike's stem gehoord, maar toen ben ik snel weggegaan. Ik heb hem toen en ook daarna nooit meer gezien.

Denk je dat wanneer Mike het verhaal leest, hij weet dat het over hem gaat?
Dat weet ik niet, maar daar ben ik wel heel bang voor. Daarom heb ik ook heel erg mijn best gedaan om de kleine details uit het verhaal te halen. Ik ben bang dat hij het me weer moeilijk gaat maken, of heel boos gaat worden. Als ik alleen was geweest, dan maakte het me misschien niet zoveel uit, maar ik heb wel een gezin. Ik wil geen slapende honden wakker maken.

Zijn er verder dingen die wel zijn gebeurd, maar die je niet hebt opgeschreven?
Ehm...Misschien. Het is de volledige waarheid, maar vanwege de kinderen heb ik bepaalde stukken gewoon niet geschreven. Ik denk ook niet dat het afbreuk doet aan het verhaal. Voor mijn gevoel zou dat ook teveel sensatie worden.

Je album heet 'Recyclable'. Waarom heb je die naam gekozen?
Als je bijvoorbeeld een doos met donuts koopt, dan kan je de doos recyclen. Het is een internationaal concept, daarom heb ik ook het db-logo met de pijlen laten maken. Het heeft overduidelijk een milieu-boodschap. Maar muzikaal gezien wilde ik een tijdloos album maken. Ik wilde geen overgeproduceerd album met allemaal toeters en bellen. Het is allemaal erg organic. Echte drums, echte piano, echte gitaar. Het is een album dat in de jaren zeventig gemaakt had kunnen worden, maar ook over twintig jaar. En in dat opzicht is het recyclable, want je kunt er altijd naar luisteren. Maar ook je kinderen kunnen er later naar luisteren en hun kinderen op hun beurt ook weer. Het is heel echt.

Wil je dat pure muziek maken alleen op dit album, of is dat echt jouw stijl?
In samenwerking met andere artiesten zou ik wel modernere muziek kunnen maken, maar als soloartiest niet. Omdat ik alle instrumenten zelf speel, daar liggen mijn 'roots'. That's my thing.

Waar liggen jouw muzikale roots?
Muzikaal gezien ben ik opgegroeid met The Beatles, zij zijn echt my musical parents. Ik heb er zoveel naar geluisterd in mijn jeugd, waarschijnlijk al toen ik nog in mijn moeders buik zat. Daar ligt echt de basis van mijn muziek. Maar ook Stevie Wonder, Jamiroquai en ik luister veel naar jazz. Bijvoorbeeld Miles Davis. Mijn roots liggen dus eigenlijk in elke muziekstijl. Ik ben in staat geweest om mee te pikken wat ik zelf mooi vind. Als drummer luister ik naar hiphop en R&B, maar als pianist luister ik meer naar jazz. Het is een interessante muzieksmaak, gelaagd door de verschillende instrumenten die ik bespeel.

Op je album bedank je 'Carly'. Wie is dat?
Mijn echtgenote, ik ben al een paar jaar getrouwd. Ik praat normaal niet zoveel over haar, maar ik moest haar natuurlijk wel bedanken op mijn album. Het is niet gemakkelijk om de vrouw van een muzikant te zijn. Zij krijgt alle shit over zich heen en de anderen krijgen de smiley me. Maar ik denk niet dat ik zo veeleisend ben. Ik ben wel vaak weg, maar als ik thuis ben dan doe ik boodschappen, de was, maak schoon en kook. Ik probeer in elk geval mijn best te doen.

Je belooft Carly nog een Magic Coupon. Wat bedoel je daarmee?
Dat is eigenlijk een privé grapje. Het betekent niet echt iets, het is gewoon een grapje tussen haar en mij.


Waar haal jij je inspiratie voor je nummers vandaan?
Eigenlijk uit het leven in het algemeen. Ik heb een gekke fantasie, maar soms zijn het ook dingen die me zijn overkomen. Meisjes die het met mij uitgemaakt hebben. Het is tragisch, maar ik maakte het nooit uit, zij wel altijd met mij. Maar ook de interviews en het reizen wat ik nu doe inspireert me. Muziek is de basis en the end of the line. Als ik alleen maar muziek maakte, dan werd ik niet meer geïnspireerd. Dus ik schrijf nummers over de wereld, over religie, over het dagelijkse nieuws. Hopelijk inspireert het ook weer andere mensen, op een positieve manier. Dat is belangrijk voor mij. Ik denk heus niet: 'oh, als we allemaal maar van elkaar houden, dan is er vrede'. Maar ik denk wel dat wanneer we positief denken, ook in negatieve situaties, je je eigen leven iets gemakkelijker kan maken. Met wat geluk.

Geloof je in God?
Ik ben niet religieus, ik geloof niet in een hogere macht. Ik ben wel spiritueel, ik sta open voor de energie om mij heen. Ik ben geen fan van georganiseerde religies. Het concept is goed, maar ondertussen vermoorden ze elkaar allemaal wel. Het is beter als iedereen gelooft in zijn of haar eigen spiritualiteit, zonder er een label op te plakken. Ik denk wel dat sommige mensen, mediums, wel meer openstaan voor geesten. Of ik geloof dat je met een stuk metaal bepaalde dingen, zoals buigen, zou kunnen doen? Misschien, ik weet het niet. Ik sta er open voor, ik geloof in alles wat mogelijk is. Ik probeer niet sceptisch te zijn, want op het moment dat je dat bent, lukt niets meer.

Nog niet zo lang geleden is je moeder overleden. Hoe heeft dat effect gehad op jou?
Dat is een grote inspiratiebron geweest voor dit album. Ik heb al eerder een platencontract gehad, in LA bij Babyface, maar ik was nog jong en het werkte niet. Ik was dus behoorlijk depressief en mijn leven ging eigenlijk nergens naar toe en toen verloor ik ook nog mijn moeder. En hoe erg dat ook was, het was ook een wake up call

Denk je dat ze nu bij je is?
Jazeker. Eigenlijk kun je het verschil tussen iemand die dood is en levend zo zien: als ik mijn ogen dichtdoe en aan mijn vader denk, die levend is, is die niet dichterbij mij dan mijn moeder die overleden is. Je denkt aan hen en dan zijn ze bij je. Ze is overal.

Je speelt alle nummers op het album zelf, alleen bij All alone heeft je vader meegespeeld. Waarom?
Dat heeft meerdere redenen. Mijn vader heeft inderdaad de akoestische gitaar gespeeld bij dat nummer. Ik heb het album gemaakt in het huis waar ik opgroeide, na het overlijden van mijn moeder. Ik bracht toen heel veel tijd met mijn vader door en het leek me leuk als hij ook een nummer meespeelde op het album. Hij speelde vroeger voor mij en mijn zusje ballads voor het slapen gaan. Dat liedje is geïnspireerd op een nummer van Peter, Paul en Mary (Amerikaanse band uit de jaren zeventig, red.), dat mijn vader en ik vroeger samen vaak gespeeld hebben. En het was een liedje dat mijn moeder ook erg mooi vond.

Je gaat ook optreden in Nederland, wat kunnen we verwachten?
Het is zo leuk om te doen, ik speel met een trio. Ik speel keyboard en ik heb een bassist en een drummer. Het is meer jazzy op het podium en het heeft een verrassingselement in zich. We spelen de nummers zoals ze op het album staan, maar het is leuk voor iemand die het album kent om de nummers op een andere manier te horen. Ik wilde mijn muzikaliteit laten zien en improviseren. Er is iets magisch aan het trio. Ik heb twee ongelooflijke muzikanten in Canada ontmoet en die wilden met me spelen. We zijn erg goede vrienden geworden. En dat is belangrijk, want je treedt maar een uurtje op, terwijl je de rest van de dag ook met elkaar moet doorbrengen. voor me. Er was geen tijd te verspillen en toen had het positieve ook opeens zin. Dus ik heb mijn best gedaan om de tijd, inspiratie en talent dat ik had, om te zetten in een goed album.

Ik kom binnen in een huis waar de creativiteit vanaf spat. Bob vertelt dat hij zelf het huis heeft ontworpen. En wat opvalt zijn de katten. Bob en Monique hebben er vijf. Allemaal aangelopen katten. Monique vertelt, dat ze zolang ze al bij Bob woont zwerfkatten heeft, die blijven terugkomen en rondscharrelen. Bob: "Maar niet alleen zwerfkatten, ook zwerfmensen trekt ze aan. Altijd nieuwsgierig naar hun achtergrond en altijd bereid hen te trakteren op een koffie en een lekker broodje."

Ben je een voorvechter wanneer er onrecht is?
Monique: "Als ik geraakt wordt door iets en er een gevoel bij heb, dan doe ik er iets mee. Als ik dan het gevoel heb, daar wil ik een boek over schrijven, dan doe ik dat. Zo ook met dit boek. Elke vrije minuut ben ik gaan schrijven. Ik liep al een tijd lang met een idee rond, over een jong ambitieus meisje die gepassioneerd en gedreven een droom wil verwerkelijken."

Hoe ben je begonnen?
Monique: "Ik ben eerst gaan kijken naar het gezin, ik heb zelf twee zussen bijvoorbeeld, maar ik vond het hebben van twee zussen niets toevoegen aan het verhaal. Als je het gevecht van een vrouw in een mannenwereld laat zien, dan heb je niets aan zusjes. Je kan wel wat hebben aan een oudere broer. Denk maar aan John en Linda. Die helpt je, maar ook moet je tegen hem knokken. Zo ben ik gaande weg dat gaan samenstellen."

Heb je al vaker geschreven?
Monique: "Wel mee geschreven of meegewerkt. Maar vaak kwam het er niet van. Nu had ik zoiets van: ik ga het doen!"

Is de hoofdpersoon Kik dezelfde persoon als Monique?
Monique: "Ze heeft bepaalde eigenschappen van mij. Ik weet dat als ik iets wil, je dan ambitie nodig hebt. Ik heb ook wel eens een dag in de regen voor een kantoor gezeten en gewacht tot de baas naar buiten kwam om te kijken welke gek er in de regen op de stoep zit. Dat ergens in vastbijten, dat is wel een eigenschap van mij. Mensen met ambitie doen dat, die laten zich niet door de eerste beste tegenslag uit het veld slaan. Je moet iets doen om je droom te realiseren."
Bob; "Mijn motto is: kan niet bestaat niet. Overal op elk gebied kom je voortdurend mensen tegen bij wie: 'Dat kan niet!' als een repeteergeweer, voor in de mond ligt. Mensen in mijn eigen team zeggen nooit meer: 'dat kan niet'. Die snijden niet bot iets af als een onmogelijkheid, maar die denken een paar stappen verder en komen met oplossingen. Zo'n samenwerking werkt louterend naar twee kanten, dat vind ik mooi."


Er zit een situatie in het boek waar Bob zelf in voorkomt. Het speelt zich af in Duitsland. Is deze situatie echt gebeurd?
Bob:De situatie is redelijk dichtbij de waarheid. Dat was ook heel duidelijk een geval van: kan niet bestaat niet. Ik had van de Duitse televisie het eervolle verzoek gekregen om, na de val van de muur, een verzoeningsprogramma te bedenken en te regisseren tussen Oost- en West-Duitsland. In een productiebespreking in het Schauspielhaus Berlijn, de voormalige muziektempel van het Oost-Duitse Honnecker-regime kreeg ik van de oude Oost-Duitse directie te horen wat ik wel en niet mocht doen. Ik zei dat de oude regels niet meer golden en dat we het dit keer heel anders zouden doen. '...aber Herr Rooyens, das geht nicht'. Daar was 'ie weer: 'dat kan niet'. Dat was een geweldige clash van twee culturen. Maar het is wel gebeurd op mijn manier.
Monique: "Wat me toen heel erg opviel was dat Bob zo moest vechten om te krijgen wat hij wilde. In Duitsland heeft Bob een hele grote naam, maar ondanks dat werd er niet alles voor hem geregeld. Hij moest zelf weer de kar trekken. Daarom wilde ik graag zo'n scene in het boek. Ook al ben je bekend, nog steeds moet je knokken voor dat wat je wilt bereiken. Daarom zit die scene en Bob zelf er in, omdat het allemaal in elkaar past. Omdat hij iemand is en nog steeds moest knokken.
Bob lachend: "Wat mij betreft hoefde het niet, maar het is in een huwelijk geven en nemen, ik ken haar, zo is ze, zo denkt ze en zo voelt ze dat. Dat schept ook wel het klimaat waarin je samen zo'n boek kan schrijven. Zij had een first draft en vroeg mij om er eens naar te kijken. Ben door dat pak papier gegaan en dan merk je dat er toch nog veel aan ontbreekt. Dramaturgisch gezien en wat betreft sceneopbouw. Ik ben ook in het schrijven taalvaardiger. Ik zie ook waar dingen zich herhalen of waar je dingen niet nodig hebt. Zo werd het een project van ons samen en dat is heel mooi.
Monique: "Hij zorgde ervoor dat het meer show kreeg en meer inhoud. Je moet natuurlijk wel kunnen samenwerken maar dan wordt het heel leuk."

Leverde het geen stress op voor jullie relatie?
Bob en Monique tegelijk: "Nee daar hebben we geen enkele moeite mee gehad. Monique vervolgt: "Omdat ik zo van zijn werk gecharmeerd ben en weet hoe hij dingen doet, was het niet erg als hij dingen schrapte of anders opschreef. Ik zag het ook als ik ernaar keek. Als het daardoor beter wordt, dan ben ik daar ook blij mee. Iets vormt zich onderweg."
Bob: "Als ik iets wijzigde en dat mailde, dan las ze dat en kwam ze dansend de trap af."
Monique: "Je hebt wel sterk gekeken naar mijn verhaal, het is niet zo dat Bob over mijn verhaal heengewalst is. Hij laat mij beter worden en maakt mij niet minder. Bob: "Zij moet er beter van worden. Het hoeft niet zo te zijn dat we weer een boek samen gaan schrijven. Wellicht schrijft zij alleen een boek en ik alleen. Maar dit is dit boek en een product van hoe we samen tot een resultaat komen waar we blij mee zijn."

Voelt Kik nu als een dochter voor jullie?
Monique: "Kik is een creatie, een figuur. Er zitten eigenschappen in van mezelf, maar ook van mensen die we goed kennen. Wat ik ook wel deed tijdens het schrijven, was kijken naar mezelf op die leeftijd. Alles ging toen zo vluchtig. Er stond weinig op het spel, dus je deed alles veel gemakkelijker, nam meer risico's. Heel veel mensen vergeten eigenlijk dat dat juist de kracht is om iets te bereiken. Wat je ook wilt. Het kan altijd, maar je moet niet te moeilijk denken. Bob: "Je gebruikt wat je kent en wat je weet. En dan hangt het af van je eigen fantasie hoe t zich ontwikkelt."
Monique: "Als je ergens voor kiest en je je daar met passie en gedrevenheid voor inzet, dan kom je er ook wel. Problemen komen vanzelf. Wie zich daar van tevoren druk om maakt, komt nergens."

Wat is De wereld aan je voeten voor genre?
Bob: "Het is een nieuw soort genre. Paul van Liempd, journalist van BNR NiewsRadio, trok parallellen met Lolita van Nabokov. Volgens Huub Stapel is het iets tussen literatuur en Chicklit. Het heeft vaart, leest vlot, maar het gaat wel ergens over. Over passie gedrevenheid, veerkracht en motivatie om iets te willen bereiken."
Monique: "Uitgevers konden het aanvankelijk moeilijk plaatsen. Het paste niet in een vakje. Uitgevers houden van vakjes. Dus luidde het advies: omschrijven naar chicklit, of iemand vinden die het wel wil uitgeven in deze vorm. En dat laatste hebben we gedaan. Dus ook hier stond vechten voor wat je wilt bereiken weer centraal."
Bob: "Het is niet anders, het leven is strijd. Je kan het opgeven, maar je kan ook je droom achterna gaan. Als je maar gelooft in jezelf en volhoudt, dan kan je een heel eind komen."

Hoe vond u het om de film te zien?
Petra: "Ik vond het heel eervol en bijzonder. Ook heel heftig omdat het zo'n mooi beeld geeft van ons leven en Rogiers leven. Echt een heel indrukwekkend document. Iemand zei tegen mij dat het heel aangrijpend was." Marike: "Tijdens de première in Tuchinsky zeiden mensen tegen me dat ze het heel emotioneel vonden. Ze hebben dan toch een klein stukje begrepen van wat Rogier met de film wilde neerzetten. Hij heeft het dan toch voor elkaar gekregen dat ze iets meer van ons leven begrijpen. Weten waarom we eigenlijk bij elkaar zijn."

Petra verteld over de reden waarom ze wilde meewerken aan de documentaire: "Rogier is mijn neef..." waarop Rogier lachend zegt: "Ik ben haar neef, ze moest wel. Ik stond er opeens met de camera." Petra: "Het is eigenlijk heel vanzelfsprekend gegaan, dat hij zich aandiende en belde. Ik kan me eigenlijk niet eens het moment herinneren dat het begonnen is, het was zó verweven met het leven dat ik al leidde. Hij heeft alleen maar zijn camera daar opgezet. Ik voelde me eigenlijk heel vereerd." Rogier: "Het begon heel klein met dat we de eerste ontmoeting daar hadden, maar ik ben niet met een complete cameraploeg aankomen zetten. Petra gaf ook heel duidelijk aan wanneer ze rust nodig had en zich volledig op haar werk wilde concentreren." Petra: "Het leven is zo druk en zo vol, dat ik soms echt moest nadenken of het wel kon."

In de film wordt ook ingegaan op de moeizame familieband die Rogier onderhoudt met zijn vader en zijn ooms. Hij zegt hierover: "Dat is er eigenlijk heel geleidelijk aan ingeslopen. Ik besloot om mijn eindexamenfilm over die rare tante en die rare meiden te gaan maken, en het project kwam steeds dichterbij. Op een gegeven moment ontkwam ik er niet aan om mijn vader op te gaan zoeken." Marike: "Daarom wordt het juist een geheel, je wordt er door gegrepen omdat hij er zelf ook zo persoonlijk bij betrokken is."

Is het belangrijk, dat mensen weten hoe jullie leven?
Lotti: "Ja, dat vind ik wel. Mensen kennen toch hoofdzakelijk Anton als een soort grappenmaker. Journalisten kwamen naar ons toe en hij geeft dan toch gewoon wat een journalist graag wil hebben. Hoe gekker, hoe kleurrijker, hoe liever. Dus dat kregen ze dan. Maar erachter zat een hele serieuze en diepzinnige filosofische man en dat probeerde hij wel eens om te laten zien, maar dat was toch moeilijk. In deze documentaire is dat wel een beetje naar voren gekomen en daar zijn we erg blij mee."

Waar geloofde hij eigenlijk in, behalve dan het creëren van zijn eigen leven met jullie?
Lotti: "De essentie. Eigenlijk heel simpel: een dier kan alleen maar zijn zoals hij is. En zo probeerde Anton ook de essentie te leven, want alles wat je als vorm leeft, is niet echt. Onder je sociale omgangsvormen zit wat je eigenlijk bent. En dat wilde hij overbrengen aan anderen, wilde dat delen. Hij zag eigenlijk dat iedereen ongelukkig was, niet compleet was. Daarom hadden we ook geen contact met 'buiten'."
Petra: "Het leven met Anton en de meisjes is zo intens, in die tijd kon het ook helemaal niet. Het was zo bijzonder dat je kennissen of vrienden van vroeger niet meer zag." Lotti: "Het valt niet uit te leggen, zo gauw je die familie erbij haalt, ben je toch een stuk van die familie. Daar blijf je niet vrij van." Marike: "Onze aandacht was eigenlijk alleen op elkaars leven en op het werk. Anton was daar ook heel gevoelig voor. Als wij onze aandacht naar buiten lieten, dan werd het geheel minder sterk. Dat was dan voor jezelf ook niet prettig. We werden gevoed door het leven dat wij met elkaar leidden en door contact met anderen werd het energie weer weggehaald." Petra: "Als mijn aandacht niet volledig op Anton gericht was, en hij voelde dat, dan was hij weer verdwenen. Je wordt helemaal leeggezogen door die andere dingen."

Marike: "Ton was een overlever. Hij was voortdurend op zijn hoede, alert. Je moest opletten dat er niet eentje afdwaalde. We hadden behoefte aan iemand die helemaal de essentie van het leven begreep. En daarnaast was hij ook die gekke artiest. Ik ben model geweest en vond het heel leuk, maar op een gegeven moment werd ik toch ongelukkig. Anton bracht een mooi leven, met die diepte die ik niet vond in de modewereld." Lotti: "Ik voelde me nergens op mijn plek. En toen kwam ik Ton tegen en wist ik dat ik op mijn plek was." Marike: "Hij had een enorm charisma en zoveel leven en liefde in zich. Alles in overmate. Daarom kopen mensen ook zijn werk. Hij brengt dat leven en die liefde ook over in zijn schilderijen en dan hebben ze toch dat stukje leven, die essentie, aan de muur."


Hoe voelde het, toen jullie erachter kwamen dat Anton moest delen met andere vrouwen?
Lotti: "Op die manier beleefde je het niet. Je kwam gewoon bij hem en er was een leven. En of er andere vrouwen waren, dat deed er niet toe. Je kwam gewoon bij hem en leefde dat leven. Marike: "Hij wilde een stel sterke meiden van ons maken. In wezen waren we natuurlijk ook sterk, want we hielden dat leven ook met hem vol. Ook nu nog. We komen iets vaker buiten nu, maar we zijn nog steeds bij elkaar. In de praktijk is gebleken dat we toch heel hecht zijn en het wordt steeds sterker. Dat bereiken we dus ook met zijn vieren."

Is er na Petra nog iemand gekomen?
Lotti: "Dat hoefde niet. Er is een soort structuur waarbij vier de kern vormden en de vijfde de verbinding met 'buiten' was. Er hoefde niet iemand bij. Er waren wel vrouwen, maar die deden er niet toe. Ton creërde in ons zichzelf, hij zelf was niks, vond hij zelf."

Petra woont niet in de bunker bij Anton, maar in een huisje aan de overkant van de weg. Was het jouw eigen keuze om daar te gaan wonen?
Petra: "Een keuze was er niet. Op een gegeven moment herkende Anton zichzelf in mij. Het voelde als een soort thuiskomen. Als je die liefde voelt, dan moet je er ook heel hard voor knokken om het te behouden. Lotti: "Petra heeft wel geprobeerd om bij ons te komen wonen, maar dat ging niet. Petra had geen functie in het huis. Haar wezen is die verbinding met de buitenwereld. Toen dat duidelijk was, viel alles op zijn plaats."

Hebben jullie nooit spijt gehad van jullie keuze om dit leven te leiden?
Marike: "Ik heb wel momenten gehad dat het me naar mijn keel vloog en dat ik dacht 'ik moet absoluut weg'! Maar toch bleef ik..." Lotti: "Ik heb met mijn verstand wel eens gedacht dat ik weg zou moeten gaan, maar toch, mijn intuitie hield me er. Hij is heel veeleisend, hij liet je geen seconde inzakken, maar zo was hij zelf ook: heel aanwezig en alert. Marike: "Je werd er alsmaar sterker van."

Voelen jullie je zussen, vriendinnen of vrouwen van elkaar?
Lotti: "Het is ultiem. Iedereen heeft een eigen speciale kracht of talent en samen is dat een onverbrekelijk geheel. Als een daar tussenuit valt, dan zijn de overige drie heel veel kwijt."

U zegt nu drie, maar jullie zijn met zijn vieren? Lotti: "Petra hoort er wel bij. We zijn met zijn vieren en Petra is een en samen is het vijf."

 

De Koninklijke Schouwburg in Den Haag was volledig in premièrestijl, met rode loper voor volwassenen en een vieze loper waar schone kinderen een smerige behandeling ondergingen. Ze kregen een t-shirt met verfvlekken en vegen op hun gezicht. Ze moesten goed vies zijn, want dan zouden ze niet zo bij dat vieze meisje Floddertje afsteken.


Floddertje lijkt een normaal meisje te zijn, maar het loopt vaak al snel volledig uit de hand. Als haar moeder haar gewassen heeft, omdat bijvoorbeeld de pietluttige buren op bezoek komen, weet Floddertje zich binnen vijf minuten in de nesten te werken. Ze wordt bedolven onder grote potten verf of weet de stop van het bad niet meer te vinden. Maar ook als haar moeder ziek is en zij een lekker kopje tomatensoep wil maken, loopt het faliekant verkeerd. Niet alleen zijzelf wordt vies, maar alles en iedereen om haar heen. Is het niet het tafelkleed dat het moet ontgelden, dan is het wel haar hondje Smeerkees of zelfs de bakkersknecht.


De voorstelling is goed in elkaar gezet en prima te begrijpen voor jongere kinderen. Het decor is mooi vormgegeven en er wordt gebruik gemaakt van lekker veel kleuren. Wat erg inventief is, is dat zelfs de tomatensoep, badwater en het slootwater wordt weergegeven. Dit door confetti, bubbels of slingers. Je ziet dus echt alles smerig worden, in plaats van denkbeeldig vies zoals zo vaak gebeurt in de wereld van schone schijn en klatergoud.

Lekker veel drukte op het podium, gezellige liedjes en een acrobatisch kunstje op zijn tijd. Floddertje gaat in snel tempo door haar avonturen. Lara Grünfeld is goed gecast als Floddertje. Met haar grote bruine ogen en haar stem, die de volwassenheid nog lang niet bereikt lijkt te hebben, zal je haar niets kwalijk kunnen nemen. Evi de Jean, die moeder speelt, leek af en toe niet echt bij stem. Haar stem kwam niet krachtig genoeg over, wat wel eens afbreuk deed aan haar heerlijke moederrol. Ze had echter de over the top hysterische reacties goed onder de knie.

Er worden vier avonturen beleefd door Floddertje in de musical. De voorstelling is voor kinderen vanaf drie jaar, maar ik merkte dat mijn neefje van vier en andere jonge kinderen om mij heen, het net iets te lang vonden. Floddertje duurt ongeveer 75 minuten. Wel werd de musical door de jonge kijker zeer goed ontvangen en daar gaat het uiteraard om. Een perfecte tijdsbesteding voor in de meivakantie.

 

In 1970 sprak Wieteke van Dort de stem van Duchess, moeder van de drie hartveroverende katjes, in. Nu brengt Disney een nieuwe versie van De AristokattenDe Reddertjes en 101 Dalmatiers. Ik had ook de muziek en ik zong alles mee. Toen ik hoorde van de film, dacht ik bij mezelf: Daar wil ik in! Gelukkig kreeg ik de rol. Ze zijn bij Disney heel streng, je moet echt de klankkleur en de emotie van die kat hebben. Het is ook echt heel leuk, want ik ben gekozen op mijn naturelle stem. Niet omdat ik mijn stem op een grappige manier kan verdraaien. Dat zou ik wel kunnen, maar het draait echt om de emotie, dat vind ik leuk."

De teksten in de nieuwe versie van de film zijn hetzelfde als in de originele versie. "Dat wilden ze gewoon zo houden. Dat vind ik jammer, een beetje conservatief. Ik had dat graag anders gezien en volgens mij de regisseuse ook wel. Sommige zinnen zou je bijvoorbeeld tegenwoordig niet meer zo zeggen. We hebben wel geprobeerd om drie dingetjes een heel klein beetje te veranderen, maar toen moest ik een week later terugkomen. Want Disney hoorde en zag dat het niet overeenkwam met de originele versie. Maar goed, als zij dat willen, zo erg is het ook niet."

Maaike is ooit op het conservatorium met Lichte Muziek begonnen, maar stapte na twee jaar over op Klassieke Zang. Daarna speelde ze vele rollen in de grote musicals. Maar nu speelt ze op in de opera Black and Beautiful de rol van een hysterische soapactrice. "Zij is zo over the top, zoals je een Paris Hilton bijvoorbeeld ziet. Heel gaaf om te doen, vooral omdat het niet bij mijzelf in de buurt komt. Opera gaat steeds meer de muziektheaterkant op. Het spel wordt een steeds belangrijker element. Vroeger was het echt zanggericht en heel stijf, maar nu krijg je steeds meer opera's die de experimentele kant op gaan. Dat vind ik heel mooi, terwijl ik de echt ouderwetse opera afschuwelijk vind. Als ik er naar toe ging, dan viel ik erbij in slaap. Het valt me op dat de musical behoudend blijft, je ziet ook steeds dezelfde spelers terug. Er zijn een paar musicals, zoals Route 66 en Shhh....it happens, die echt anders zijn. Om met z'n allen een nieuwe rol in een nieuw stuk gaan verkennen en uitwerken vind ik heerlijk. Als dat soort dingen op mijn pad komen, dan zeg ik geen nee."

Maaike heeft nog wel wensen op musical-gebied: "Ik zou heel graag in een musical van Stephen Sondheim willen spelen, dat lijkt muzikaal gezien bijna opera-achtig. Tijdens Musical to the Max zong ik The Wild Party met Tony Neef. Dat was ook echt het hoogtepunt van de avond, dat was zo heftig. Ik kon mezelf er helemaal in verliezen." Maaike zou graag rollen willen spelen die niet heel lief en aardig zijn. Toch wordt ze daar in de musicalwereld niet vaak voor gevraagd. "In de opera blijkt dat toch gemakkelijker te gaan. Daar hebben ze niet zo'n beeld van mij. Ik kan met mijn operastem veel meer kanten op dan met mijn musicalstem. In de operette zou ik bijvoorbeeld altijd het grappige, stoute meisje spelen. In de musical niet." Vervolgt lachend: "Dan ben ik Maria." uit. En bij deze versie hoort een nieuwe stem: Maaike Widdershoven. "Als kind was dit een van mijn lievelings Disneyfilms, samen met

Maaike speelde in Elisabeth de gelijknamige hoofdrol. Ze nam deze over van Pia Douwes, die de rol ook in Duitsland en Oostenrijk vertolkte. "Daar heb ik zoveel van geleerd. Die rol stond niet zo dicht bij mij, maar het was ook heel lastig omdat ik de rol van Pia overnam. Heel veel mensen hebben haar echt op een voetstuk staan en ik werd daar heel onzeker van. Vooral tijdens de repetitieperiode had ik daar heel erg last van. Ik moest mezelf echt bewijzen dat ik dat kon. Mijn stem is ook totaal anders dan die van Pia. Maar gelukkig raakte die onzekerheid op een gegeven moment wel op de achtergrond. En toen ik verliefd werd op Daniel toen kreeg ik nog meer vleugels en ging het nog beter."

In 2003 won Maaike de John Kraaykamp Musical Award voor Beste Vrouwelijke Hoofdrol voor haar rol van Maria in The Sound of Music. "Het was echt speciaal voor alles wat ik op dat moment bereikt had. Op het moment dat ik daar stond en zo'n beeldje in ontvangst nam was echt geweldig! Het was ook goed voor mij, want ik denk vaak 'wie zit er nou op mij te wachten?' Toen ik die Award kreeg dacht ik bij mezelf dat ik blijkbaar toch iets goeds gedaan moest hebben.

Op dit moment wordt nieuw musicaltalent gezocht via televisieprogramma's. Maaike is bang dat er soms te vaak wordt gekozen voor een bekende naam dan de kwaliteit van een nieuwe musicalster. "Het werd al steeds commercieler. Er moet iemand in de musical zitten die heel bekend is, dan trekt het publiek. Er zijn mensen die heel goed kunnen dansen, zingen en acteren, die geschikter zouden zijn voor een bepaalde hoofdrol, maar er wordt dan toch gekozen voor een bekende naam uit de Idols-wereld. Toen ik in Westside Story speelde, zat er geen enkele bekende naam in, maar we hadden wel een jaar lang uitverkochte zalen. De rollen worden ook steeds jonger gecast. Evita bijvoorbeeld, dat is een echte vrouw die alles al in zich heeft. Brigitte kan fantastisch zingen, en ik geloof best dat ze het heel goed doet, toch zou er ik zelf iemand neerzetten die wat volwassener is. Zoals bijvoorbeeld een Marleen die toch zo'n tien jaar ouder is." Maaike had zelf niet de rol van Evita willen spelen. "Dat zit niet in mijn stemtype, je moet veel meer een belt-stem hebben en dat heb ik niet. Het is niet fijn voor mijn stem om het te zingen op de manier die zij willen. En als ik het zing op mijn manier, dan wordt het weer te klassiek."

De veelzijdige zangeres zit niet stil, want volgend seizoen gaat zij in een nieuwe musical van Joop Stokkermans spelen en er ligt weer een operette op de loer voor het seizoen 2009/2010. Ze moet zichzelf af en toe helpen herinneren om rust te nemen. "Ik ben gisteren de hele dag in de sauna geweest. Het was heerlijk. We hebben zelfs in de rustruimte gewoon geslapen. Normaal slaap ik nooit tussen de middag, maar ik was opeens hartstikke moe. Ik heb een hele drukke periode achter de rug. Ik moet mezelf soms er wel even op wijzen dat ik dingen moet afzeggen, omdat het dan teveel wordt. Ik zou bijvoorbeeld deze zomer een opera doen, maar die heb ik afgezegd. Er viel toen echt een last van mijn schouders, ik moet echt even tot rust komen. En leuke dingen doen!"

Zeg eens eerlijk, weet jij wat emoties zijn? Of hoe God eruit ziet? En kun je mij vertellen of dieren kunnen lachen, denken en verliefd worden? Ik durf mij er eerlijk gezegd niet aan te wagen en volgens mij velen met mij. Suzanne Rethans durfde het wel aan. Zij is freelancejournaliste, bij onder andere JAN, Margriet en Esta. Suzanne is gespecialiseerd in alles wat vrouwen rond de 35 jaar bezighoudt. Ze heeft twee kinderen van acht en vijf en weet dus alles van de Grote Waarom-vragen.

Suzanne heeft de hulp ingeroepen van een aantal deskundigen. Bioloog Midas Dekkers, filosoof René Gudde, sterrenkundige Govert Schilling, cabaretier Youp van 't Hek en imam Abdulwahid van Bommel zijn enkele namen van de veertien mensen die haar hielpen om een passend antwoord te vinden. Op deze manier kan je kiezen of je bijvoorbeeld op de vraag "Bestaat God?" op de religieuze of de filosofische manier benadert.

Wat gebeurt er als je doodgaat?
Deze vraag is voor iedereen moeilijk te beantwoorden. En wat zeg je tegen je zoon of dochter als opa of oma net is overleden? Filosoof René Gudder zegt dat we verdwijnen. Bioloog Midas Dekkers vergelijkt doodgaan met een auto: 'Als je de motor van een auto uitzet, doet de auto niets meer. Als een mens doodgaat doe hij ook niets meer. Maar het grote verschil is dat wanneer een mens eenmaal uit is, hij ook niet meer aan kan gaan.' Pastor Harrie Brouwer geeft meestal als antwoord op deze vraag dat het een verrassing van God is.

Het boek is opgedeeld in handige hoofdstukken, zodat je in één oogopslag naar het juiste onderwerp kan gaan. Er zijn acht hoofdstukken, waar onder meer Slapen en Dromen en de dood worden behandeld.

Een heerlijk, overzichtelijk boekje met antwoorden waar je zelf ook nog veel van kan leren. Zoals Suzanne zelf in haar voorwoord zegt: "'t Is als ouder net alsof je naar het Jeugdjournaal kijkt: opeens begrijp je het!"

Grote kanshebber is Ciske de Rat met dertien nominaties, onder andere voor Beste Mannelijke Hoofdrol in een Grote Musical. Wij vroegen aan Marjolijn Touw - kanshebster voor de Award voor Beste Vrouwelijke Bijrol in een Grote Musical - waar ze was toen ze hoorde dat ze had gewonnen: "Ik was aan het koken. Ik ben om de één of andere reden altijd aan het koken als de nominaties binnenkomen. Mijn dochter vond de envelop op de deurmat en toen kwam er van kokkerellen niets meer. Ik heb de hele avond aan de telefoon gehangen. Of ik de Award win weet ik niet. Ik hoop het wel, want ik heb zo hard gewerkt om iets van deze rol te maken. Dat doet natuurlijk iedereen, maar de moeder van Ciske is niet heel sympathiek, dus is het extra moeilijk. Het is enerverend om elke dag zo boos te zijn en dood te gaan. Ik moet ook elke avond als ik klaar ben een half uur voor mezelf nemen."

René van Kooten is kanshebber voor de Award van Beste Mannelijke Hoofdrol in een Grote Musical. En daar bovenop nog genomineerd voor Into the woods. Hij speelt Jean Valjean in Les Misérables. "Ik was net terug van een stuk fietsen en mijn hartslag was nogal hoog. Dus ik was rustig aan het uitblazen en toen kreeg ik het bericht van Celine (Purcell, red.). Ik heb als eerste mijn vader gebeld, die vindt het altijd het leukst als mij zoiets overkomt. Verder ben ik altijd vrij rustig als ik genomineerd word. Ik zie wel of ik win. Als ik niet win, dan hoop ik dat Wim van den Driessche de Award wint. Hij speelt Javert en dat doet hij heel goed. En dan blijft de Award in de kleedkamer, want die deel ik met Wim." Vervolgt lachend: "Dan kan ik het beeldje af en toe nog eens vasthouden."

Brigitte Heitzer is de grote winnares van 2008. Niet alleen won zij de televisieshow Op zoek naar Evita, ook mag zij avond aan avond de rol van haar leven spelen als Evita in de gelijknamige musical. En nu is ze ook nog eens genomineerd voor de Award van Beste Vrouwelijke Hoofdrol in een Grote Musical. "Ik was in de kleedkamer toen ik hoorde dat ik genomineerd was. Ik was bezig om mijn pruik op te zetten en toevallig kwam Stanley (Burleson, red.) net voorbij. Ik heb hem dus ook maar gefeliciteerd!", zo vertelt de symphathieke Brabantse. Stanley Burleson is dit jaar twee keer genomineerd, voor de Award voor Beste choreografie/musical staging en voor zijn rol van Ché in Evita, maakt hij kans op de Award voor Beste Mannelijke Hoofdrol in een Grote Musical. Brigitte: "Of ik een Award in de wacht sleep, weet ik eigenlijk niet. Ik heb alleen Mariska van Kolck in Ciske de Rat gezien en vond haar geweldig. De overige genomineerden heb ik helaas niet gezien."

Verrassend is ook de nominatie van Karel Simons, tenminste voor Karel zelf. Voor zijn rol in Brief voor de Koning is hij kanshebber voor de Award voor Beste Mannelijke Hoofdrol in een Kleine Musical. "Ik was echt verbaasd, want deze musical is alweer vrij lang gestopt en ik had dit echt niet verwacht. Ik weet niet of ik de Award ook ga winnen, want ik sta in zo'n tof rijtje. Ik kijk echt naar die mensen op. Grappig is ook dat Arjan Ederveen is genomineerd. Ik speelde toen ik veertien was in Oliver. Hij vertolkte de rol van Fagin, maar ik denk niet dat hij mij nog herkent."

William Spaaij laat het allemaal maar over zich heen komen. "Ik had nooit verwacht dat ik een nominatie zou krijgen voor mijn rol van Joe in Fame. Ik heb dan ook heel hard gejuicht toen ik het hoorde. En ik heb direct mijn moeder gebeld. Of ik de Award win weet ik niet. Jamai Lohman is in Les Misérables heel goed en ook de anderen zijn erg goed. Maar als het écht gaat om de drie disciplines, acteren, zingen en dansen, waar het in een musical om draait, dan maak ik misschien wel een goeie kans. Maar het wordt 2 juni hoe dan ook een feestje. Ik treed dan op met een stuk uit Footloose. En als ik wel win, dan valt mijn mond open van verbazing."

Arie Cupé, genomineerd voor Beste Mannelijke Hoofdrol in een Kleine Musical, hoopt dat hij wint. "De Fabeltjeskrant was de 21ste productie waar ik in speelde en ik hoop dat ik nu eindelijk eens een Award win. Toen ik begon met musicals was deze prijs er nog niet. Dus ja, het zou wel een echte eer zijn."

Ondanks dat Route 66 een nieuwe, anders dan anders productie is, wordt deze musical goed gewaardeerd. Niet alleen is hij genomineerd voor Beste Kleine Musical van de ANWB publieksprijs, ook zijn de spelers Rick Nicolet en Frank Lammers genomineerd voor respectievelijk Beste Vrouwelijke Bijrol in een Kleine Musical en Beste Mannelijke Hoofdrol in een Kleine Musical. Frank heeft zich speciaal voor deze gelegenheid gekleed in een roze shirt, met daarop de tekst Best Male Performance. Frank: "Dat heb ik expres gedaan. Al zat ik vanmorgen op de fiets en begon ik toch te twijfelen of ik er wel goed aan gedaan had. Maar het is gewoon een tof shirt." Voor 2 juni heeft hij ook al in zijn hoofd wat hij aantrekt: "Dat is gemakkelijk voor een man. Ik trek een smoking aan." De eerste reactie van Rick Nicolet was volgens Frank: "Oh, dan mag ik nieuwe jurken passen." Toch gaat ze voor haar oude, vertrouwde, zwarte jurkje. "Ik kan heel veel jurken gaan passen, maar die jurk zit gewoon het lekkerste." Of ze een kans maakt op de Award weet ze niet: "Nee, ze zijn allemaal heel goed. Ik denk niet dat ik de Award win." Waarop Frank zegt: "Anders krijg je een Award van mij. Voor Beste Collega!"

Geen dieet dus. Wat dan wel? Want iedereen die ik spreek, is het zat om af te vallen en weer aan te komen, terwijl ze ondertussen alle dieetboeken uit het hoofd kennend. Volgens Judith Beck, directeur van het Beck Institute for Cognitive Therapy and Research en verbonden aan de afdeling psychiatrie van de University of Pennsylvania, is het een kwestie van je manier van denken over eten fundamenteel veranderen. Ach, als dat het 'maar' is...

Beck's dieetoplossing leert hoe je kunt voorkomen dat je van je dieet afwijkt, hoe je verleidelijk eten kunt weerstaan, ook al staat het voor je op tafel. Ook leren ze hoe je kunt omgaan met honger, een intense hunkering naar eten en met spanningen en heftige negatieve emoties, zonder jezelf te troosten met eten. Ook belooft het boek jezelf te motiveren om meer aan lichaamsbeweging te gaan doen, ook al ben je daar niet van nature het type voor.

Ken je die gedachten?
* Voor één keertje mag ik dit wel eten!
* Ik heb zo'n rotdag gehad, ik heb dit eten verdiend!
* Ik ben van streek, ik moet iets eten.
* Ik heb iets onverstandigs gegeten. Nu kan ik mijn dieet de rest van de dag wel vergeten.

Juist die gedachten ondermijnen jouw wil om af te vallen. In het boek maken ze gebruik van cognitieve therapie om deze gedachten om te zetten in iets positiefs. Cognitieve therapie helpt je om ondermijnende gedachten op te sporen en daar effectief op te reageren, waardoor je je beter voelt en je gedraagt op een manier die je dieet ten goede komt.

In het boek laten ze je je hongergevoel bijhouden, een checklist maken met wat je eet op een dag, afspraken maken met jezelf. Deze acties zijn bedoeld om je bewust te laten worden van wat je eet en waarom je iets eet. Het is keurig opgedeeld per dag, je hoeft dus niet alles in één keer te onthouden en te kunnen.

Of het werkt of niet, het boek laat je wel inzien wat je naar binnenwerkt. Maar als je een beetje geroutineerde afvaller bent, dan weet je dit allemaal wel. Toch is het prettig om het eens te lezen en bij te houden. Als je het boek goed volgt, dan voel je je toch niet meer heel alleen in de strijd tegen de kilo's. Maar dat je het nog steeds zélf zal moeten doen, dat staat als een paal boven water.

 

Wees gaat over het leven van een jongen wiens ouders beiden sterven nog voor zijn zevende levensjaar. Het verhaal begint als de oorlog voorbij is, de jongen is dan drie jaar. Zijn moeder leeft op dat moment nog, maar het moeilijk om rond te komen en zij mist haar man. Zijn vader heeft hij nooit gekend, die is verdronken. Wanneer zijn moeder overlijdt, komt hij in een pleeggezin terecht. Hij blijft zich afvragen waarom hij niets heeft gehoord, de nacht dat zijn moeder stierf. Ze zou van de trap afgevallen zijn, maar dat zou lawaai hebben moeten geven.

Het mysterie rond zijn moeders overlijden verdwijnt langzaam naar de achtergrond doordat hij opgroeit. Met als achtergrond de burgerlijkheid van de jaren vijftig, de naweeën van de oorlog en het opkomende materialisme, wordt hij langzaam ouder en gaat hij studeren in Utrecht. Het naoorlogse leven is haarscherp neergezet, met levendige voorbeelden van hoe het dagelijks leven er toen uit zag. De jongen groeit op tot een volwassen man en wanneer hij volwassen is, komt hij eindelijk achter het raadsel van het overlijden van zijn moeder. De vraag is dan of hij dit geheim wel had willen weten.

De hoofdpersoon blijft in het gehele boek naamloos. Zijn leven wordt vanuit de ik-vorm verteld, wat je het gevoel geeft dat je met een oudere man over zijn verleden praat. Het naieve van een opgroeiende jongen is prachtig neergezet, zonder al teveel poespas. Dit zorgt ervoor dat het verhaal blijft boeien.

Enige punt van kritiek is dan ook niet voor de auteur, maar voor de uitgever. Er staan ongelooflijk veel fouten in het boek. Punten waar komma's zouden moeten staan en andersom, hoofdletters waar een kleine letter moet staan en aanhalingstekens op plaatsen waar je die nooit zou neer moeten zetten. Dit doet afbreuk aan de kwaliteit van het verhaal en was heel simpel te voorkomen door een korte spellingcheck te doen.

Afgezien van dit minpuntje is het een prachtig boek. Wees is het ontroerende relaas van een jongetje die je na het lezen van de eerste pagina meteen in je hart gesloten hebt. Als je van literaire romans houdt, dan is dit een boek die je eigenlijk niet mag laten liggen.

 

Richard houdt van verhalen. Hij vertelt ze, leest ze en luistert graag naar anderen. Het is de rode draad in zijn leven. "Ik heb psychologie gestudeerd en mijn afstudeeronderwerp was de liefde; wat het is en wat het nu eigenlijk inhoudt. Ik werk nu als psycholoog binnen een kleine praktijk met deze specialisatie. Ik werk dan niet als relatietherapeut, maar besteed aandacht aan de problemen die door de liefde kunnen ontstaan. Bijvoorbeeld onbeantwoorde liefde of ontbreken van liefde in een relatie. In een relatie is de liefde altijd ongelijkwaardig verdeelt, de één houdt altijd meer van de ander. Het is nooit in evenwicht. De passie in een relatie gaat altijd weg en daardoor gaat de liefde aan zichzelf ten onder. Niet alle psychologen zijn dat met mij eens overigens."

Op dit moment is Richard heel hard bezig met zijn vijfdelige jeugdserie. Het eerste deel is net uitgekomen. "Het idee van dit boek is ontstaan in 2001. Ik wandelde met mijn vrouw over de Elandsgracht en zag daar een huis met een bord. Daarop staat een grote foto van het Fort van Sjako. In 1718 is Sjako geradbraakt en daarna onthoofd op de Dam. Door het zien van dat pand kreeg ik direct het gevoel van 'hier zit een kinderboek of een jeugdserie in'. Dat idee heeft een paar jaar gespeeld in mijn hoofd. Mijn vader is geboren en getogen in de Ten Cate-buurt en daar verdwaalde ik altijd. Het is zo'n wirwar van straatjes, daardoor kreeg ik de fantasie dat er een geheime wijk moest zitten. In 2003 kwamen die ideeën samen in mijn hoofd en toen heb ik in één avond het plot bedacht."

Het vervolg Het duistere hart van Fez komt in september uit. Richard vertelt over de vergelijking tussen Fez en Amsterdam. "Ik wilde graag naar Fez, omdat dat het magische centrum van de wereld was, voordat Amsterdam dat in zeventiende eeuw werd. Amsterdam was in de vijftiende eeuw een mirakelplek, waar mensen van heinde en verre naartoe kwamen. Bij de Wallen stonden alleen maar kloosters. Het was één van de grootste bedevaartsplekken van Europa in die tijd. Maar in deze zeventiende eeuw werd het echt het magisch centrum. De magiers kwamen toen ook naar Amsterdam. Toen de Inquisitie door Europa dwaalde, kwam er van alles naar Amsterdam toe, omdat het een vrijer klimaat had. Zo kwamen bijvoorbeeld ook de Portugese Joden en die namen Kabbala mee. Dat gecombineert met de diverse geloven die hier al leefden, maakten het tot een soort brandpunt. Datzelfde gebeurde in de veertiende eeuw in Fez. Het leuke is dat Amsterdam in de jaren zestig ook weer een magisch centrum genoemd werd, door de Flower Power-beweging en de hippies. Er was dus iets waardoor dat weer terugkeerde. Het zit echt in de grond van de stad."

"Je merkt het ook op bepaalde plekken in de stad. Daar hangt de magie gewoon. De Ten Cate buurt heeft bijvoorbeeld iets heel mysterieus. En ook in het Vondelpark kan je het voelen, zeker wanneer je er 's nachts doorheen wandelt, of de Amstel zoals die binnenkomt aan het Ij. Het zijn sprookjesachtige plaatsen vol van magie. Magische plekken zijn plekken van verwondering, waar je bij stilstaat. Bijvoorbeeld één van de bruggen over het Singel, waar vroeger kerkers zaten. De geesten van deze gevangenen schijnen hier nog steeds te hangen. Ik heb mensen gesproken die daar wonen en die wagen zich niet 's nachts op die brug."


Richard benoemde zichzelf spokenjager, omdat hij een boek heeft geschreven over de spoken van Amsterdam. Het is nog niet uitgegeven, maar dat zal zeker nog gaan gebeuren. "In Londen is er al heel lang een spooktocht door de stad en ik vond dat we dat voor Amsterdam eigenlijk ook moesten hebben. Toen ben ik de spoken van Amsterdam in kaart gaan brengen. Op het eind van Het Fort van Sjako schrijf ik bijvoorbeeld over Het Huis met de Bloedvlekken, dat bestaat dus ook echt, dat staat aan de Amstel vlakbij de Blauwe Brug. Het is echt de moeite waard om dat eens gaan te bekijken. In de zeventiende eeuw woonde daar Coenraad van Boeningen, een burgermeester van Amsterdam die krankzinnig werd. Hij heeft toen naar verluidt kabbalistische tekens en een VOC-schip op de gevel geschreven, met zijn eigen bloed. Die bloedvlekken zitten er nog steeds en die kunnen dus niet worden weggehaald. Nu is het hip, er zijn spookwandelingen door Amsterdam en het Parool heeft er artikelen over geschreven. Mijn boek is nooit uitgegeven, maar ik ben wel de geestelijke vader ervan. Het Parool heeft mij ook keurig geciteerd. Ik doe echt alleen met bronnenonderzoek en getuigenverslagen, dus niet als een Ghostbuster met allerlei apparatuur om die spoken weg te jagen."

In het derde boek gaan de kinderen naar Haiti, waar de zwarte kunst heel erg leeft. "Ik wil eigenlijk een soort kaart maken met magie van over de hele wereld, zodat kinderen al van jongs af aan kunnen lezen wat magie eigenlijk is en wat voor sprookjes er zijn. Ik ga in november naar Haiti en wil daar een voodoo-ritueel meemaken. Zelf praktiseer ik ook magie. Nu ben ik, ook vanwege mijn derde boek, bezig met het bestuderen van voodoo-rituelen. Van mijn vrouw mag ik het overigens niet in huis doen, alleen in mijn tuinhuis. Of het werkt weet ik eigenlijk niet, het doet in elk geval wel wat met je bewustzijn en het zijn hele mooie rituelen. Voodoo is geen zwarte magie, maar het is een mengeling van het katholicisme en Afrikaanse religies."

Bang voor negatieve kritiek vanuit de Rooms-Katholieke kerk op zijn boeken vol magie, is Richard niet. "Als er één instantie is die al tweeduizend jaar succesvol bezig is met het beoefenen van magie, zijn zij het wel, met hun wierrookvaten en rituelen. Ze zullen dit natuurlijk nooit toegeven, maar al hun handelingen zijn erop gericht om de werkelijkheid te beïnvloeden. Er is een directe lijn tussen de Rooms-Katholieke Kerk en de holbewoners met hun fakkels en muurschilderingen. Ik vind die kerk zo leuk omdat het zo magisch is. Waar ik wel benieuwd naar ben, is de reactie vanuit de Islam. Ik heb voor mijn tweede boek een aantal figuren uit de Koran gehaald. Maar mocht er een reactie komen, dan is dat alleen maar mooi. Ik vermoed niet dat het zo'n vaart zal lopen, omdat ik het allemaal heel netjes aangepakt heb."

Het Fort van Sjako ligt nu in alle boekwinkels, kijk voor meer informatie op de website van Het Fort van Sjako.

 

Op de ochtend van mijn behandeling ben ik toch best wat zenuwachtig. Ik ben al nooit zo blij met de tandarts en ik was juist zo gelukkig dat ik vorige maand te horen had gekregen dat ik een half jaar niet meer hoefde te komen. En nu ga ik vrijwillig! Toch vind ik dat mijn glimlach het waard is om het te proberen, ook al zou het misschien pijn gaan doen. Dus, ik slik mijn angst weg en loop het pand aan het Rokin in Amsterdam binnen.

Ik word vriendelijk begroet door Claudia, van wie ik eerst denk dat ze de receptioniste is. Ik moet een formulier invullen met vragen over mijn gezondheid (goed!) en nog wat specifieke vragen over mijn gebit (vorige maand zijn twee gaatjes gevuld, dus zou nu weer in orde moeten zijn!). Claudia legt mij uit dat wanneer ik gaatjes heb, ik niet de behandeling mag ondergaan. Mocht er bleek in je gaatje komen, dan kan het in het ergste geval leiden tot een wortelkanaalbehandeling. Na het invullen van de checklist krijg ik een lijst met daarop een flink aantal dvd's. Omdat de behandeling een uur duurt hebben ze diverse televisieprogramma's en concerten waar je uit mag kiezen, zodat je je niet stierlijk verveeld in de stoel. Ik mag dat wel, kunnen ze dat niet standaard invoeren bij de tandarts?

Ik word meegenomen door Claudia, die een bijna afgestudeerde tandheelkundige blijkt te zijn. Ik ben blij verrast, want ze pakken het dus echt professioneel aan bij WIT. In tegenstelling tot de goedkopere behandelingen, waar ze wel gebruik maken van die receptioniste. Die dus niet ziet of je gaatjes hebt, zodat je jezelf een paar weken later opnieuw terugvindt in de stoel van de tandarts... om een wortelkanaalbehandeling te ondergaan.


Allereerst kijkt ze goed naar mijn gebit, of ik zeker weten geen gaatjes heb. Mijn gebit ziet er gelukkig goed uit, ik mag door met de behandeling. Ik vraag nog even hoe het zit met mensen die wel een gaatje blijken te hebben. Zij hoeven deze behandeling niet te betalen en mogen op een later moment terugkomen, als het gaatje is gevuld. Maar ik mag door en dus wordt de before-foto gemaakt.

Er wordt een klem in mijn mond gestopt en Claudia begint met het aanbrengen van een soort rubberen laag om mijn tandvlees en lippen te beschermen. Na deze laag wordt de BriteSmile whiteninggel op mijn tanden aangebracht. Claudia maakt het me zo comfortabel mogelijk. De stoel wordt in relax-stand gezet, de dvd gaat aan en ik krijg een koptelefoon en de afstandbediening. Bijna alsof ik thuis op de bank zit en Friends kijk. Bijna dan, want ik heb nog steeds die oncomfortabele klem in mijn mond.

De BriteSmile-methode maakt gebruik van een lamp om de whitening gel te activeren. Deze lamp is speciaal voor het bleken van tanden ontwikkeld. Het blauwe licht dat uit de lampen komt geeft, in tegenstelling tot de andere methoden, geen warmte af en het licht bevat geen UV-straling. Drie keer twintig minuten schijnt deze lamp op mijn gebit en wit zijn mijn tanden!


Na iets meer dan anderhalf uur loop ik de kliniek uit. Ik heb de foto's meegekregen, zodat ik deze trots kan showen aan wie ze maar wil zien. Ook kreeg ik nog een aantal regels waar ik me vandaag aan moet houden, voor het beste resultaat van de behandeling. De eerste 24 uur mag ik bijvoorbeeld geen kleurstoffen en cola light. Gelukkig heb ik een uitgebreide flyer meegekregen, waar recepten opstaan. Anders zou ik niet weten wat ik wel en niet zou mogen. En ach, 24 uur geen cola light heb ik best over voor mijn stralend witte glimlach.

Want echt, mijn tanden zijn witter dan wit. Ik kan niet stoppen met naar mezelf te kijken en zou het liefst honderd keer op de foto gaan. Als ik de after-foto naast de before-foto leg, schrik toch wel even. Dacht ik dat mijn gebit er mooi uitzag, de foto's bewijzen stiekem toch het tegendeel. En het kost wel wat, maar je hebt wel voor de komende jaren een stralende lach en dat is heel wat waard.

Kijk voor meer informatie en prijzen op de website van WIT

 

Het leven van Marcia leest als een boek. Zij heeft op 39-jarige leeftijd al een leven achter de rug zoals je deze alleen uit een goede roman kent. Op 18-jarige leeftijd vertrok Marcia met alleen een rugzak en driehonderd dollar naar New York. "Mijn moeder heeft drie dochters en mijn vader overleed toen ik elf jaar was. En mijn oudste zus was al naar New York vertrokken voor haar werk. Mijn andere zus studeerde ook al en ik was de enige die nog thuis was. Ik geloof dat mijn moeder het ongelooflijk zwaar vond om ons op te voeden, zeker nadat mijn vader was overleden, want we hadden niet zoveel geld. Dus eigenlijk wilde ze gewoon van me af. Ze dacht: 'Oké, ik heb dit 25 jaar gedaan, nu is het tijd voor mezelf.' Dus toen ik 18 jaar was, kreeg ik een rugzak en ik snapte de hint. Ik was toegelaten tot Club University, dus daarom ging ik maar naar New York. Echter, dat ging niet helemaal zoals het gepland was. Mijn zus zou mijn schoolgeld betalen, maar ze had opeens geen geld meer. Dus kon ik niet gaan."

Toch zit Marcia niet bij de pakken neer. Ze besluit om te gaan werken. Omdat ze in haar geboorteplaats veel aan sport heeft gedaan en daar ook cursussen voor had gevolgd, gaat ze aan de slag als personal trainer. "Ik stond 's morgens om zes uur bij mijn klanten voor de deur, fanatiek te joelen dat we gingen joggen. Ze haatten me op dat moment, maar ze hebben me ook nodig. Ik heb dat werk een aantal jaar fulltime gedaan tot ik genoeg geld had gespaard voor de parttime opleiding aan een universiteit. Het was rennen en vliegen geblazen, want er was geen metroverbinding in de buurt van mijn huis. Ik liep dus van huis naar mijn klanten naar school en weer terug naar de klanten. Het was maar goed dat ik jong was, want dat zou ik nu niet meer kunnen. Ik dacht er gewoon niet over na, ik moest mijn huur betalen. Ik ging naar de universiteit wanneer ik daar geld voor had. Toen ik les kreeg van een leraar die niet eens Engels sprak, besloot ik naar een andere universiteit te gaan. Op een gegeven moment gaf ik ook facials en werkte ik nog steeds als personal trainer. Het werd dus wel heel druk. Ik besloot om te stoppen met mijn opleiding. Ik had op dat moment een beauty salon en door een artikel in een tijdschrift kregen wij het ongelooflijk druk. Dus ik stopte en ben eigenlijk nooit meer teruggegaan. Ik zeg altijd tegen mijn echtgenoot dat ik heel graag alsnog wil afstuderen."

Ook zonder diploma is Marcia één van de meest succesvolle zakenvrouwen in Amerika. "Ik doe het wel aardig. Maar ik zou het graag willen afmaken. Hij vraagt zich dan af wat zij me nog zouden moeten leren. Daar heeft hij misschien wel een punt. Ik geef nu les aan een universiteit en de studenten daar weten hoe ze met een spreadsheet moeten werken, maar ze hebben geen energie, geen ideeën. Ze hebben alleen maar geleerd, in plaats van zaken op een andere manier te bekijken. En dat heb je nodig voor een succesvolle carrière, anders doe je nooit iets nieuws. Dus ik ben blij dat ik het op mijn manier heb gedaan, maar ik vind het prettig om zaken netjes af te handelen. Ik denk dat ik succesvol ben geworden, omdat ik het harder probeer dan de mensen die ik ken. Met alles. Ik werk ongelooflijk hard. Ik vraag me altijd af of iets wel goed genoeg is, of het niet nog beter kan. Ik ben zo iemand die als ze een stofje op de grond ziet, terugloopt om het op te pakken terwijl anderen er gewoon langs lopen. Ik ben niet de slimste persoon in de wereld, als ik in een boekwinkel een boek bekijk over bijvoorbeeld statistieken, dan leg ik die gauw weer terug. Ik denk dan: 'Ik kan niet zo hard nadenken hierover.' Ik heb gewoon gezond verstand. En persoonlijke aandacht is in een business heel erg belangrijk. Klanten die voor een facial komen, zijn minimaal anderhalf uur bij jou. Stuur ze een kaartje na afloop, zeg 'veel plezier met je huwelijksdag'. Mensen blijven terugkomen als ze prettig worden behandeld."


Naast zakenvrouw is Marcia ook echtgenote en moeder van twee kleine kinderen. Het is voor veel vrouwen heel moeilijk om carrière en een gezin te combineren. Ook Marcia ervaart dit. "Het is ongelooflijk moeilijk. Louis is 3,5 jaar en hij heeft deze week schoolvakantie. En ik ben vergeten om de vakanties in mijn agenda te zetten, dus toen ik werd gevraagd om naar Nederland te komen leek het alsof ik niets anders belangrijks had. Mijn man heeft mijn twee kinderen meegenomen naar ons huis in Zuid-Frankrijk, dus ik heb ze al een week niet gezien. En dat is echt te lang. Rafael, mijn zoontje van twintig maanden, wil niet eens meer met mij aan de telefoon praten. De eerste dagen wel, maar nu wil hij het echt niet. Louis vroeg de eerste paar dagen wanneer ik kwam, maar nu heeft hij het te druk. Hij zegt dan 'Hi mam, ik hou van je. Nu ga ik weer spelen, daaaag' en hangt de telefoon op. Ik wil gewoon zo graag bij hen zijn. Ik moet gewoon beter leren plannen. Ik breng Louis elke morgen lopend naar school, dus we ontbijten samen. En ik ben elke dag om zes uur thuis, dus hebben we de tijd tot ze naar bed gaan. En in de weekenden ben ik ook gewoon thuis. Ik ben nu aan het proberen om werk te delegeren. Ik heb een fantastisch team aan wie ik werk kan overdragen. Ik probeer namelijk om 's avonds niet meer te werken. Dat lukt echter niet altijd. Ik wil tijd met mijn kinderen doorbrengen en ik wil ze een moeder geven die aan niets anders denkt dan aan hun. Ik wil niet met mijn gedachten bij werk zitten als ik bij Louis en Rafael ben. Ik wil genieten van alles wat ik doe, zonder me te laten afleiden door andere zaken. Ik leef in het moment. Maar dat moet ik nog wel een beetje leren.

Twee kleine kinderen is ook hard werken en Marcia vindt het soms heerlijk om weer aan het werk te gaan op maandag. Lachend: "Begrijp me niet verkeerd, ik hou echt van ze. Maar soms vind ik het heerlijk om op maandagmorgen aan het werk te gaan, na een heel weekend met die jongetjes. Ze zijn zo druk."

Het interview begint aan de telefoon, maar al snel besluiten Victor en ik in de kroeg af te spreken. Dat kletst gemakkelijker vindt hij en wie ben ik om hem tegen te spreken? Victor speelt in Brief voor de Koning Ridder Ristridin. "Ik kende het boek van Tonke Dragt niet. Ik had het nog nooit gelezen, maar dat heeft te maken met dat ik als kind heel dyslectisch was. Ik las dus heel erg weinig. Ik ga het nu pas lezen, omdat de regisseur mij het had afgeraden om het boek te lezen. Hij zei: "Anders ga je me alleen maar mijn kop zeuren over wat je allemaal mist". Dus ik heb gewerkt vanuit het script en dat was voor mij wel meer dan genoeg. En nu kan ik tijdens mijn vakantie lekker Tonke Dragt gaan lezen." Als je dyslectisch bent, dan heb je moeite met lezen en spellen. Voor een acteur, die scripts moet leren, niet heel handig. "Het is niet zo dat ik helemaal niets kan lezen, ik lees gewoon traag. Voordeel daarvan is dat wanneer ik een script lees het ook bijna meteen ken, maar voor de rest is het wel jammer. Dyslexie is niet te genezen, maar ik heb het wel verbeterd door veel te lezen de afgelopen jaren. Maar ik heb wel veel boekverfilmingen gezien, want je gaat het compenseren. Maar ik heb weinig films gezien die het boek evenaren of overtreffen. Dat komt ook omdat je je in een boek helemaal inleeft. In de film Brief voor de Koning wordt het boek ook 'gevolgd' en niet precies verteld. Dat kan ook niet, want anders wordt het een film van 29 uur. De enige goede boekverfilming die ik heb gezien was The Godfather, denk ik."

Ik moet bekennen aan Victor dat ik deze film nog nooit heb gezien. "Ik kan dan als ouwe lul tegen jou zeggen dat je die echt moet gaan zien. Dat is echt de moeder aller gangsterfilms. Het is zo fucking goed gemaakt. Daarbij speelt mijn grote held Marlon Brando de hoofdrol. Dat is de allergrootste allertijden, hij heeft gewoon het acteren veranderd. Naar aanleiding van zijn prestaties zijn er jongens als Al Pacino opgestaan. Toch was hij niet mijn duwtje om dit vak in te gaan. Ik moest kiezen wat ik wilde gaan doen en had geen flauw idee. Een vriend van mij vroeg of ik mee ging om auditie te doen voor de Toneelschool en dat deed ik. Ik zat daar tussen allemaal ongelooflijk ambitieuze mensen voor wie dit echt een droom was. Maar ik kwam alle rondes door. Steeds meer mensen vielen af. Van de honderden aanmeldingen mochten vijftien mensen starten in dat jaar, waar ik ook bij zat. De eerste twee jaar heb ik ook eigenlijk niet zoveel uitgevoerd. 's Morgens hadden we bijvoorbeeld het vak filosofie en daar ging ik nooit heen. Ik vond het afschuwelijk. Naar de toneellessen ging ik wel, want dat vond ik heel leuk en ik was ook één van de beste van mijn klas. Na twee jaar kreeg ik de keuze: of alle vakken volgen en de opleiding afmaken, of weggaan. Ik heb gekozen voor het eerste, want inmiddels wilde ik niet meer stoppen."

Voor Nederlandse acteurs is het vaak een droom om het in Amerika te maken en velen hebben ook een poging gedaan. "Ik heb mijn laatste jaar in Amerika gestudeerd en daar heb ik het vak pas geleerd. In Nederland zijn ze nogal soft, maar daar waren ze keihard. Ook auditeren heb ik daar geleerd, je moet weten om te gaan met de afwijzing. Ik had een hele goede impressario daar en ik mocht auditie doen voor een film die later heel groot is geworden, The last of the Mohicans. Maar dat was de dag voordat ik weer naar Nederland vertrok. Ik had ongelooflijke heimwee en heb daarom die auditie niet voorbereid, ik wilde het gewoon echt niet. Nu vind ik dat wel jammer."


Tegenwoordig bereidt Victor zich wel voor op audities. "Het is moeilijk om in Nederland audities te doen. Je zit dan bijvoorbeeld met vier andere kandidaten te wachten en allemaal zijn we anders. Het is dan alsof ze niet weten wat voor type ze zoeken: knap, oud, jong of iets anders. Dat is heel verwarrend." Inmiddels is Victor een acteur met een goede naam in deze business. Hij heeft er dan ook hard voor gewerkt. "In mijn jaren als acteur heb ik veel geleerd en ik leer nog elke dag bij, ik leer nu zelfs hier van jou. Ik zie nu bij jongere acteurs dat ze er een hele andere werkethiek op nahouden. Ik begrijp dat niet, dan komen ze op de set en weten ze hun tekst niet eens. Of, bij Baantjer bijvoorbeeld, hebben een hele grote mond tegen Piet Römer. Dat vind ik dus echt niet kunnen. Ik heb daar zelf heel lang mee gewacht, voor ik dat deed. Piet is nu een hele goede vriend van mij en ik heb veel dingen later pas tegen hem gezegd. Maar die jonge acteurs gaan er zo anders mee om, ik kan daar niet tegen. Ik zeg dat ook tegen ze en waarschuw ze dat ze niet zullen meewerken in een toekomstige productie waar ik ook in werk."

Terwijl Victor nog een biertje neemt en ik een wijntje, praten we verder over zijn leven in de schijnwerpers. "Ik wil nooit praten over mijn privéleven, omdat ik vind dat de mensen in mijn omgeving niet gekozen hebben voor dat leven. Als ze over mij willen schrijven, prima, maar dan niet over mijn ex-vrouw of kinderen." De vraag hoe Victor als papa is, wil hij dan ook niet beantwoorden. "Er zijn maar twee die die vraag kunnen beantwoorden en dat zullen ze niet doen." Maar de vraag hoe Victor het vindt als vader wil hij wel beantwoorden. "Ik vind het geweldig. Het is fantastisch om te zien hoe ze opgroeien en keuzes maken. Mijn oudste zit nu in de puberteit en dat is soms heel lastig om te zien. Ik wil hem dan wel eens door elkaar schudden, omdat ik vind dat hij andere keuzes zou moeten maken. Maar ik herken het ook wel weer, want ik was eigenlijk precies zo."

In Flikken speelt Victor, net als in Baantjer, een politieagent. "Ik was wel bang dat men mij altijd zou zien als Vledder, maar Floris is zo'n andere man, dat kan gewoon niet. Vledder had het bijvoorbeeld altijd fout. Als hij in een zaak dook, dan ging hij altijd een andere kant op dan waar de oplossing eigenlijk lag. Hij was echt een beetje een lulletje. Floris is dat helemaal niet. Daarnaast zie ik er in de serie ook anders uit. Ik draag nu een baard, wat ik afschuwelijk vind, maar Reinout Oerlemans zag mij eens met een ongeschoren kop en hij zei tegen mij: 'Zo moet Floris er uitzien!'. In Brief voor de Koning had ik mijn baard zelfs nog langer laten groeien. Wat een hel! Zo'n baard wordt echt vies met eten bijvoorbeeld. Ik vind het helemaal niets."

In Brief voor de Koning speelt Victor een ridder. Vrouw.nl vraagt zich af hoe het is gesteld met zijn eigen ridderlijkheid. "Voor mannen is emancipatie een vloek. Er is namelijk niets romantischer dan de deur voor een vrouw open houden. Maar dat machisme mag niet meer bij de meeste vrouwen. Dat vind ik jammer, want ik ben best een macho."

En dat blijkt, want als Victor en ik het café uitlopen, houdt hij netjes de deur voor me open. En even, heel even, voel ik mij een prinses.
 

Sara is op 16 juni in Amsterdam om een spetterend concert te geven in De Melkweg en ze heeft daarvoor tijd vrijgemaakt om wat interviews te geven. Het is niet de eerste keer dat ze in Amsterdam is. "Dit is mijn derde keer eigenlijk. Twee keer voor mijn muziek en één keer tijdens een vakantie met mijn vriendinnen. Ik vind het hier geweldig. Het is zo prachtig en levendig in Amsterdam. Ik kan hier de hele dag rondwandelen om het in mij op te nemen. I love it."

Sara heeft de afgelopen maanden getourd door Europa om haar album Little Voice te promoten. "We zijn nu bijna aan het eind. Ik heb zin om weer lekker in mijn eigen bed te slapen. Het is niet een echte tour geweest, meer hier en daar een show. Ik heb in het voorprogramma van Lenny Kravitz en Maroon 5 gestaan. Ik heb maar twee of drie shows gedaan waar ik de hoofd-act was, waarvan vanavond er één is. Ik voel iets meer druk als ik zelf de headliner ben, maar het is ook veel leuker om mijn eigen show te hebben. We hebben al zo lang in voorprogramma's opgetreden, dat het als een beloning voelt om nu zelf de hoofd-act te zijn. We hoeven niet snel van het podium af om ruimte te maken voor de grote sterren en we kunnen meer nummers spelen." Lachend: "Ja, ik denk dat ik de voorkeur geef aan een eigen show."

Sara is opgegroeid met twee oudere zussen en haar vader heeft vijf jaar geleden nog een dochtertje gekregen. "In het begin vond ik het heel raar dat mijn vader nog een kind kreeg. Ik was altijd de jongste geweest, maar toen zag ik haar voor het eerst en ik hield direct van haar. Ze hoort gewoon bij mij, bij ons." Toen Sara zes jaar was, begon ze met piano spelen. "Ik keek erg op tegen mijn zus en ik wilde altijd doen wat zij ook deed. Ze speelde piano, dus ging ik dat ook doen. Maar op een gegeven moment veranderde het kopieergedrag en begon ik van het spelen te houden. Ik ben nieuwsgierig en gefascineerd door de piano. Voor mij is het elke keer weer een belevenis om erop te mogen spelen. Ik heb mijzelf piano leren spelen. Ik wilde wel muzieklessen nemen, maar ik kende de theorie niet. Daarom werd ik niet toegelaten. Ik heb mezelf dus alles geleerd, wat voor mij prima was. Daardoor bleef muziek mijn passie, mijn hobby. Ik ben Communicatie en Italiaans gaan studeren. Ik vind het heerlijk om een andere taal te kunnen spreken. Het is zo moeilijk om meerdere talen vloeiend te kunnen spreken, ik ben altijd wat jaloers op mensen die dat kunnen."

Het album van Sara is opgedragen aan Betty Jean Capellas, 'The biggest little voice I know'. "Dat was mijn oma, zij overleed vlak voor mijn album uitkwam. Ik kwam veel bij haar op bezoek toen ik bezig was met het opnemen van het album. Ik heb veel met haar gesproken over de opnames en mijn nummers en ze heeft het gehoord voor het uitkwam. Het was een mooie manier om haar te eren. Ze was de eerste in mijn omgeving die overleed."

De inspiratie voor haar nummers haalt Sara uit haar dagelijks leven. "Wat ik fijn vind aan muziek, is dat je iets heel normaals en universeels op een hele andere manier kan vertalen. Liefde, wensen en hoop kan heel mooi verwoord worden en iedereen herkent er wel iets in. Mijn boodschap is; kies liefde boven frustratie en pijn. Iedereen heeft negatieve emoties, maar het is waar je voor kiest. Verbreek die negatieve cirkel. Ik probeer dat ook voor mezelf en ik vind het ook niet gemakkelijk. Maar het is een mooi doel om na te streven."

Als je het verhaal van Mary leest, dan denk je: dit kan gewoon niet. Niemand trapt in zo'n verhaal! Will Jordan werkt naar eigen zeggen bij de CIA en is daarom veel weg. Hij wil echter uit 'de dienst' stappen, maar daar heeft hij geld voor nodig. Veel geld. Mary wil niet meer over haar schouders moeten kijken en bang zijn, dus zij betaalt wel. Al haar salaris én de opbrengst van haar verkochte huis geeft ze aan Will. Uiteindelijk gaat zelfs haar levensverzekering volledig op. Dan wordt Will opgepakt en krijgt Mary een telefoontje van Michelle. Mary dacht dat dat de collega van Will was, maar niets is minder waar: "Hallo, met de andere mevrouw Jordan..." Op dat moment staat het leven van Mary stil. Het blijkt dat Will een bigamist is en bij meerdere vrouwen kinderen heeft. Er volgt een rechtzaak wegens fraude en diefstal.

In de prachtige bibliotheek van hotel Ambassade in Amsterdam ontmoet ik Mary. Na het lezen van haar boek kon ik het gevoel van 'hoe kan je zo dom zijn om er in te trappen' niet van mij afzetten. Ik wist ook niet wat ik moest verwachten van iemand die zoiets heftigs had meegemaakt. Maar Mary is een ongelooflijk krachtige en vrolijke vrouw. Helemaal niet iemand van wie je zou verwachten dat ze in de leugens van een man als Will zou trappen. Ik open het gesprek door te zeggen dat ik haar boek met veel plezier heb gelezen, waarop ik in de war raak. Want zo'n verhaal lees je niet met veel plezier. Mary begint keihard te lachen: "Het klopt dat het niet een gezellig boek is om te lezen. Je raakt eerder geintrigeerd en je wilt weten wat er gebeuren gaat, ook al weet je dat eigenlijk wel. Je hoopt ergens dat Will toch van de CIA blijkt te zijn. Een onderzoeksjournalist in Engeland denkt nog steeds dat hij ergens connecties met de CIA heeft."

Will heeft een prachtig verhaal opgehangen tegen Mary en bepaalde onthullingen worden in het boek niet gedaan. Zo wist hij bijvoorbeeld dat, toen de hele wereld dacht dat Yasser Arafat dood was, Yasser niet dood was maar opgenomen was in het ziekenhuis. "Ik denk dat hij toegang had tot bepaalde websites, waar dat al op stond. Maar ik weet het niet. Het is net als magie. Ook al denk je dat het niet kan, het gebeurt toch."


Will blijkt een meesteroplichter te zijn. Hij heeft geen geweten en hij ziet niet in dat het niet klopt wat hij doet. En elke dag wordt het verhaal een beetje erger. Mary komt steeds meer te weten over deze man. "Will is altijd al zo geweest. Op zijn elfde is hij al beschuldigd van het misbruiken van een meisje van acht jaar oud. En twee dagen geleden heb ik een meisje van vijftien ontdekt. Het blijkt zijn dochter te zijn en ik weet niet goed of ik contact met haar moet opnemen. Maar wanneer hij terugkeert naar Amerika is zij een gemakkelijke prooi voor hem. Maar hoe confronteer je een meisje van vijftien met zo'n vader? En zij heeft een oudere broer die dichtbij haar woont, alleen weet ze niet dat het haar broer is. En zo komen we achter steeds meer dingen. Ik vraag me af hoeveel kinderen Will Jordan nog meer heeft."

Mary heeft de echte naam van Will Jordan gebruikt in haar boek. "In Engeland is hij al niets meer waard, dus kan hij mij er niet op pakken. Het enige waar hij mij op zou kunnen aanspreken is copyright, maar daar heb ik zijn e-mails iets anders verwoord in mijn boek. Dus daarom kan ik zijn naam gebruiken, want alles is echt waar. Ik heb mijn echte naam ook gebruikt. Ze vroegen me wel of ik het niet liever onder een pseudoniem wilde schrijven, maar ik wist niet waarom ik dat zou doen. Waarom zou ik moeten verbergen wat mij is overkomen? Ik heb niets verkeerd gedaan!"

Ik beken aan Mary dat ik me werkelijk afgevraagd heb hoe zij zo dom heeft kunnen zijn. Hoe heeft zij in deze leugens kunnen trappen? "Zoveel mensen hebben mij dat al gevraagd en voordat het mij was overkomen, deed ik er zelf ook aan mee. Ik wil dan ook mijn excuses aanbieden aan elke vrouw waar ik dergelijke dingen over gelezen heb en die ik in gedachten uitmaakte voor dom kind. Maar mannen als Will zijn zo verdomde goed, zelfs mijn broer en ouders geloofden hem." Er was zelfs een avond dat Mary's broer met hem gedronken had. Will had zoveel gedronken dat hij een alcholvergiftiging opliep. Maar hij bleef bij zijn verhaal.

"Ik geloof niet dat Will een gespleten persoonlijkheid heeft, ook niet dat hij psychisch ziek is. Ik ben van mening dat hij een sociopaat is. En hoe meer ik daarvan overtuigd raak, hoe enger het wordt. Je moet je lezers ook aanraden om eens naar de website van Lovefraud te gaan. Daar staan verhalen over Amerikaanse sociopaten. Er zijn zowel mannelijke als vrouwelijke sociopaten, maar vrouwen zijn meer opgevoed om verzorgend en gevoelig te zijn. En mannen worden agressiever opgevoed, om doelen te bereiken. Daarom komen ze meer voor, omdat ze elke keer hun eigen grenzen verleggen. Bij Will werd het op een gegeven moment te gemakkelijk om iedereen te bedriegen. Daarom liet hij bijvoorbeeld een trouwring achter bij mij, van Michelle. Hij zocht risico's. Daarom heeft Michelle mij ook gevonden. Ook bij haar verlegde hij zijn grenzen, om het allemaal spannender te maken, hij verveelde zich. En dat maakt sociopaten eng, omdat ze geen rekening houden met de gevolgen."

Na alle ellende zou je je kunnen voorstellen dat Mary ongelooflijk boos is. Maar dat is ze niet. "Omdat hij een sociopaat is, kan ik gewoon niet boos zijn. Het is niet persoonlijk tegen mij gericht. Hij koos mij niet omdat hij mij wilde hebben, hij koos mij omdat ik er was. Omdat ik antwoordde op zijn e-mail. Ik vertelde hem heel veel over wie ik was en daardoor kon hij de perfecte man voor mij worden. Ik was naïef, ik geloofde niet dat er zulke mensen bestonden. Ik dacht dat nare mensen zo waren geworden omdat ze een nare jeugd hadden gehad. Maar hij was te verstandig en rationeel." Lachend: "En hij hield vast aan normen en waarden."

Het is bijna onwerkelijk om te geloven dat Mary in zo'n leugen heeft geleefd. Will hield niet van Mary, zij was gewoon een pion in zijn spel. Was dan niets echt waar? "Nou, ik heb bijvoorbeeld wel zijn echte ouders gesproken aan de telefoon. En wanneer hij Engeland wordt uitgezet, volgend jaar waarschijnlijk, zullen zij hem opvangen."

Mary heeft haar leven weer op de rit. Ze schrijft boeken, praat met lotgenoten en is personal coach. "Ik heb iets naars meegemaakt en ik moest kiezen. Ik kon er aan onderdoorgaan, maar ik kon ook mijn leven oppakken en doorgaan. En daar heb ik voor gekozen. Het is te gemakkelijk om het op te geven en dat wilde ik niet."

Ik ontmoet Colin in het Amstel Hotel in Amsterdam. Hij heeft helaas maar kort de tijd, want om vijf uur moet hij in het vliegtuig zitten. Toch is hij heel relaxed en neemt hij de tijd om rustig, maar vooral met humor, de vragen te beantwoorden. Colin is kort in Nederland om aanwezig te zijn bij de première van de film Mamma Mia. Dit is een verfilming van de succesmusical met Abba-nummers. In deze film laat de doorgaans nogal stijve Colin zich van geheel andere kant zien. Hij zingt en danst alsof hij het al jaren doet. "Ik heb vroeger wel in een band gezeten, maar dat was een rockstarfantasy. Ik had beter luchtgitaar kunnen spelen." Lachend: "Ik begrijp dan ook niet dat ik de rol heb gekregen. Maar aan de andere kant is het ook wel weer logisch. Mamma Mia is een vrijgezellenfeestje of een avond in de karaokebar. Eigenlijk hele normale mensen die net zo slecht zijn in zingen als jij dat bent. Wat dat betreft pas ik er dus helemaal tussen. Maar ik vind zingen heel erg leuk, ook al kan ik het niet zo goed. Mijn badkamer is een behoorlijk lawaaierige plek."


In Mamma Mia horen drie mannen, waaronder Colin, na twintig jaar dat hun zomerliefde een dochter heeft. Een dochter die van één van hen is. Colin grapt: "Als mij dat zou overkomen, dan zou ik haar te koop zetten. Ik heb vijf kinderen, inclusief twee stiefkinderen, dus dat wordt te veel." Aan het eind van de film danst Colin, samen met Pierce Brosnan en Meryl Streep, in een latexpakje en op hoge hakken. Ik vraag hem hoe zijn kinderen dit vinden. "Ze vonden het heel erg grappig. Ik heb ook kleine kinderen, maar die hebben de film nog niet gezien. Mijn zoontjes wilden het direct aantrekken en liepen rond op die rare laarzen. Ze konden zich niet voorstellen dat zulke outfits echt bestaan."

De film is heel vrolijk en over the top hysterisch. Dat de cast plezier had in het maken is duidelijk te zien. "Het was fantastisch om deze film te maken. Het voelde als een vakantie, bijna absurd dat ik er geld voor gekregen heb. Daarnaast is Meryl Streep echt een van de aardigste mensen die ik ken, wat het filmen ook heel gemakkelijk heeft gemaakt."

 

 

Xenia is moeder, echtgenote en manager van Linda de Mol en Gordon, toch vond ze tijd om twee boeken te schrijven en is ze met een derde boek bezig. "Ik schrijf in de vakanties, ik ga niet op een vaste dag schrijven. Linda en Gordon gaan voor, dat is mijn werk. Het was ook nooit mijn hartenwens om een boek te schrijven, ik zie het dus echt als ontspanning. De aanleiding om te gaan schrijven was eigenlijk dat ik mij stoorde aan met name de Duitse chicklit. Daarin wordt de vrouw altijd bedrogen door haar prins op het witte paard, valt in een diep dal en als ze uit het dal komt, is er een nieuwe 'Ware Liefde' die natuurlijk veel beter is dan de eerste. Zijn vrouwen echt zo dat we alleen gelukkig zijn met de juiste vent of kunnen we geluk ook uit andere dingen halen? Ik ben 22 jaar getrouwd, maar mijn persoonlijke geluk haal ik niet voor tachtig procent uit mijn relatie. Ik haal het uit mijn werk en mijn kind. Natuurlijk ook uit mijn relatie, maar ik ben net zo down als het met mijn werk niet goed gaat. En wat is ware liefde? Voor mij is dat vertrouwen. Vaak is de grote liefde: hij die onbereikbaar blijft, omdat je daar niet van weet hoe het zou zijn geweest. Ik ben niet zo'n romanticus. Ik krijg het benauwd van rozen op het bed en kaarsjes."

Toch is hoofdpersoon Susa wel veel met mannen bezig? "In zo'n boek is het niet interessant om uitgebreid te beschrijven hoe het opstarten van een nieuwe galerie gaat. Susa zorgt er gewoon voor dat haar zakelijke leven op orde is en daar haalt ze de kracht uit om het gedoe met de mannen te kunnen doorstaan. In het eerste boek kiest zij dus heel duidelijk voor zichzelf. En ze is niet op zoek naar een man, het overkomt haar."

Xenia begon in 2002 met haar eerste boek. "Ik had wat ruimte in mijn agenda en dacht 'ik zie wel waar het schip strandt'. Ik vond het heel eng om het boek uit te brengen. Ik voelde me kwetsbaar. Ik heb nog getwijfeld of ik het boek anoniem zou uitbrengen, maar dat zou absurd zijn met mijn contacten. Het was ook erg wennen dat het nu opeens over mij gaat, terwijl het normaal over mijn werk gaat. Ik geloof niet dat ik een 'Bekende Nederlander' ben of word. Ik ben nu een tijd in de publiciteit en dan verdwijn ik weer. Ik zou het kunnen uitbouwen, maar dat wil ik niet. We zijn wel bezig met een verfilming, al duurt dat nog even."

Achttien jaar woont de Duitse Xenia nu in Nederland. Ze kwam naar Nederland, omdat haar man hier een baan kreeg. "Ik wilde altijd al weg uit Duitsland, maar ik wilde liever naar het zuiden, lekker aan zee. Toen kwam hij thuis met een baan in Nederland...Tja, het is wel aan zee." Xenia en haar echtgenoot zien elkaar weinig, vanwege hun verantwoordelijke banen. Hoe houden ze het spannend? "Ik vind lachen met elkaar heel belangrijk. Net als het hebben van een vertrouwensband, dat je je ei kwijt kan en met elkaar kan praten. Wij leiden hele verschillende levens. Als we samen op vakantie zijn, dan irriteer ik me de eerste dagen ongelooflijk. Ik moet eraan wennen dat hij dan 24 uur per dag om mij heen is, dat ben ik niet gewend. Ik ben op dat moment ook niet de meest aangename persoon. Ik verontschuldig me daar wel regelmatig voor. Ik krijg gelukkig nooit grote ruzie met hem, hij reageert dan gewoon niet. Maar je kan me niet kwader maken als ik aan het flippen ben en hij zegt niets. Hij heeft natuurlijk gelijk, want ik ben ontzettend onredelijk op zo'n moment. Ik zou bijvoorbeeld kunnen scheiden om het vieze koffiekopje dat hij op het aanrecht heeft gezet in plaats van in de vaatwasser." Het fijne van ruziemaken is, dat je het ook weer goed kan maken. "Lekker voor hem koken en zeggen dat hij gelijk heeft. Of gewoon goed neuken!"

De boeken van Xenia bevatten gedetailleerde seksscènes. "Ik heb een dag erover gedaan om de eerste seksscènes (die met de olijfolie) te kunnen schrijven. Ik wilde niet iets smerigs, ordinairs of clichématigs op papier zetten. Ik vond het ook moeilijk, maar na die eerste keer vond ik een manier. Wat mij wel is overkomen, is de scène waar Susa een latexpakje wil aantrekken om Henry te verleiden. Ik wilde kittig doen, maar ik kreeg het jurkje niet aan. Mijn man vroeg het nog wel, maar ik wilde echt niet meer." Lachend: "Ik stelde mijn echtgenoot ook nog voor om de scène met behangplaksel na te doen, maar hij was er niet echt voor in."