Je kan er uren slijten
de parken zijn er groen
je kan er langs de grachten lopen
dat zou je eigenlijk wel eens moeten doen
Je bent er vogelvrij
omdat er alles kan
in elk mensenhart
Bijna in paniek klonk ze, mijn lieve vriendinnetje Danitsja. Afgelopen vrijdagavond belde ze. "Ik heb je al zeker een week niet gesproken!!!!" (Oke, dat was niet helemaal waar, maar in overdrijven is ze best heel goed.) Maar het was inderdaad al enige dagen geleden (dinsdag om precies te zijn) en normaal spreken we elkaar elke ochtend tijdens ons bel-half-uurtje. "Ik houd zelfs heel goed je website bij, omdat ik wil weten hoe het met je gaat in Verweggistan en omdat ik je zo mis!!"
Ik zat in Kollum. Even weg van de drukte in Amsterdam en Kollum leent zich daar uitermate goed voor. Maar dat heeft wel tot gevolg dat wanneer ik gelegenheid heb (lees: wakker ben) om te bellen dat Danits dan hard aan het werk is of op pad is.
San, mijn andere lieve vriendinnetje, maakte zich ook al druk. Elke dag een e-mail of een sms. "Hoe gaat het in Verweggistan en wanneer kom je weer naar Nederland?" (Mijn big-city-slicker-vriendinnetjes..)
Het is goed om even weg te zijn, het is fijn om te weten dat je gemist wordt. Maar zodra ik dan Amsterdam binnen rijd weet ik het weer:
"Ik ben thuis."
| 
