Het is zover. Het afscheid van mijn lieve Starletje nadert met rasse schreden. Want jawel, ik ga een andere auto kopen.
Met pijn in mijn hart neem ik afscheid van dit roestbruine/grijze/gouden/champagnekleurige autootje. (Kleur is ondefinieerbaar en bovenstaande kleuren/ meningen zijn al eens geuit door parkeerwachters op parkeerbonnen, mijzelf en vriendinnen). Een Toyota Starlet uit 1989.
September 2004 - Ik zat met Danits en San op een terrasje. Danits vertelde dat haar broertje de auto ging verkopen. Dit was haar oude autootje en zij had hem/haar/het door verkocht aan haar broertje. Toen lichtte haar gezicht op: of ik er misschien geen belangstelling voor had? Ik zou immers binnenkort mijn rijbewijs halen? Ik schrok. Ja, ik zou wel mijn rijbewijs gaan halen, maar die zou ik dan ook vrolijk in de kast gaan leggen en vooral geen auto kopen. Want geen geld, maar ook geen durf en wat moet je in vredesnaam met een auto in AMSTERDAM???
Maar ja, de gedachte was nu wel in mijn hoofd geplant en ik belde Sjoerd. Zijn woorden waren letterlijk: "HOEVEEL moet je er voor hebben? Nou, dat zou ik maar doen. Zelfs al is de auto over een paar maanden af, dan heb je er nog plezier van gehad." Goed, ik kocht dus de auto.
De Starlet en ik gingen al een poosje mee, want zoals gezegd was het autootje eerst van Danits geweest. Wij waren er al samen mee naar Brugge getuft, naar de Winterefteling, naar de IKEA, naar Kollum...nou ja, waar niet naar toe. We bliezen ook altijd vrolijk belletjes in de auto. Zij had standaard een 'bellenblaas' in de auto liggen. En die kreeg ik er gratis en voor niets bij. Ik heb er de afgelopen jaren ook blij gebruik van gemaakt (en ik was niet de enige).
Het hebben van een auto ging niet zonder slag of stoot. Ik ben twee keer de benzinetankdop vergeten, ik kreeg (en krijg) de dop van de olie er nooit af, er zijn vele parkeerbonnen door opgelopen...maar dat allemaal weegt niet op tegen de Geweldigheid van Deze auto. Het is namelijk zo dat ik 1 keer een nieuwe radiateur in de auto heb moeten zetten, maar dat ze voor de rest altijd reed en rijdt.
Ik had de Starlet helemaal naar mijn eigen zin gemaakt. Bellenblaas, roze deken, roze spulletjes, een kettinkje aan de achteruitkijkspiegel, een bloemenslinger om de versnellingspook, Waakbeer Willie...het was echt een meisjesauto. Ik maalde er niet om, ik was er blij mee. Maar er waren mensen die de auto 'afzichtelijk' noemden. Mijn auto niet serieus namen. Ha, maar mijn auto heb ik niet voor honderden euro's moeten laten repareren, meerdere keren. Mijn auto reed, en rijdt, altijd.
Overigens, iedereen was altijd erg blij in mijn auto - ook zij die het hardste zeikten. Schreven blij in mijn gastenboekje, bliezen bellen tot ze een ons wogen, zongen mee met alle leuke CD'tjes en vermaakten zich met 'Tinkel-Tijger' (Een Tijger die gekleurde lichtjes in zijn haar heeft). Naar Sint Nicolaasga met San (Hooitel), naar Valkenburg met San (Hotel Hel Valkehof), Kollum met Danits, IKEA met Danits, Artis met Merijntje of Anniek, stations met Kamal.
Kollum, Honselersdijk, Utrecht, Appingedam, Zwolle, Amsterdam, Delfzijl, Groningen, Alkmaar, Den Haag, Echten, Winschoten, Stadskanaal....nou ja, ik heb met haar bijna heel Nederland wel gezien.
Vorig jaar woonde ik bijna in mijn auto, toen ik drie maanden zonder huis zat. Ze heeft me altijd goed beschermd. Maar bij de laatste keuring kwam toch het vreselijke Oordeel: ze rijdt dit jaar nog prima, maar ze is behoorlijk aan het roesten. Ik denk dat ze niet door de keuring van 2007 komt.
.....
Stilte. Moeite. Ik heb het een paar maanden genegeerd, maar ja, mijn lieve Starletje heeft ook niet het eeuwige leven. Gelukkig hoef ik niet direct definitief afscheid te nemen. Sjoerd zal eerst nog even met haar gaan rijden voor zijn werk. Dus kan ik toch nog even bij haar op bezoek gaan.
Anders mist ze me zo... | 
