Soms heb je van die buitenkansen waar je gewoon geen nee tegen kunt zeggen. Nee, wilt zeggen. Zo had ik er ook één. En wel een hele grote. Voor vrouw.nl mocht ik onverwachts naar Londen. En niet zomaar naar Londen, nee, ik had een doel in Londen. Ik mocht namelijk AJ en Brian van The Backstreet Boys interviewen. Jawel, ik mocht twintig minuten met ze in één ruimte doorbrengen en ze het hemd van het mooie lijf vragen. In Londen. The Backstreet Boys.
Om zeven uur in de ochtend moest ik op Schiphol zijn. Daar werd ik opgevangen door de platenmaatschappij en kreeg ik mijn ticket. Zo vlieg je jaren niet, zo opeens vier in twee maanden (heen en terug, heen en terug). De reis verliep voorspoedig en zo was ik drie kwartier na het opstijgen in Londen. Ik zette voor het eerst in twaalf en een half jaar voet op Londense grond. Stralend keek ik rond. We namen een Black Cab naar het hotel waar de boys waren, zodat we wisten waar we moesten zijn. Niet onprettig, want zo goed ken ik Londen niet en ik wilde niet verdwalen.
Het was een dag van 'eerste keren'. Mijn eerste interview in het buitenland, mijn eerste interview met internationale sterren én mijn eerste keer in Starbucks. (Tja, het is waar je je prioriteiten legt). Ik drink geen koffie. Dus voor mij is het concept 'Je moet drinken bij Starbucks' onbekend. Klinkt vrij overdreven in mijn oren zelfs. Maar ik ben de kwaadste niet dus ik hobbel wel achter de andere (!!!) journalisten aan. En daar heb ik mijn eerste Caramel Chocolademelk geproefd. En die was lekker!!!!!
Maar daarna moest ik toch echt even een stuk wandelen. Want zomaar een dag in Londen, daar moet gebruik van worden gemaakt. Dus heb ik Oxford Street en Regent Street afgewandeld (nog een behoorlijk eind).
Tegen drie uur was ik weer in het hotel, want om vier uur mocht ik de heren aan de tand voelen. Het liep allemaal iets uit, maar ik was geduldig (wie doet me wat, ik zat in Londen!). Ik werd in een kamer gezet keek goed rond, wilde natuurlijk alles in mij opnemen. Toen kwamen de heren binnen en liepen te zingen en heel melig te doen (ze hadden mij toen nog niet gezien). Maar ik werd gespot, door Nick. Hij kwam op mij af : hi how are you - tegen de persdame: heb ik met haar een gesprek - tegen mij weer: I am Nick! Ik kreeg een hand en een stralende glimlach (glij...) en hij was heel aardig. Persdame vertelde dat hij met iemand anders zou zitten. Maar ik heb de stoute schoenen aangetrokken en gevraagd of ik even met hem op de foto mocht (bbbrrrrrr....vond ik onwijs eng, maar ja, die kans krijg ik ook maar één keer..)
Daarna vertrok Nick met Howie naar een andere kamer, waar zij door iemand anders zouden worden geinterviewd en ik mocht met Brian en AJ kletsen. Wat een ongelooflijk leuke kerels! Heel spontaan, vrolijk en super professioneel. Heel veel vragen kunnen stellen (ook heel veel niet...) en ik voelde me na een paar minuten al helemaal niet meer zo'n groentje. Helaas waren de twintig minuten veel te snel voorbij en moest ik alweer afscheid van ze nemen. Snel nog even een fotootje (wat zijn ze klein he??? Ik ben 1.79...reken maar uit...) en toen was mijn avontuur alweer voorbij.
De vlucht naar huis verliep ook weer goed, behalve dan dat de piloot bij de landing dacht dat de grond later kwam, of wellicht boos was op de grond en er doorheen wilde... Ik kwam veilig weer thuis en kroop in mijn bedje. Ik heb zalig geslapen die nacht, dat lijkt me duidelijk.
| 
Het is duidelijk...Ik ben JALOERS!!
)
Hoi Marlies, leuk hoor, kan je trots op zijn, ik wens je een fijn weekend
