Om maar met de deur in huis te vallen: ik kan niet inparkeren. Tijdens mijn rijlessen had ik het redelijk onder de knie, maar dat was omdat de instructeur mij vertelde wanneer ik moest indraaien. Toen ik rijexamen deed, en het dus zelf moest doen, was al mijn inparkeerkunde veranderd in een overduidelijke onkunde. Het hinderde de examinator overigens niet, want ik mocht het roze papiertje toch hebben.

Ik was ooit met een kennisje in Den Haag en die was blijkbaar behoorlijk gefrustreerd door mijn afwezige inparkeer-gen, want die trok zo ongeveer het stuur uit mijn handen. Waar ik op mijn beurt dan weer niet zo goed tegen kan. Ik doe er namelijk niet moeilijk over, ik rijd een paar meter verder en daar is een plekje waar ik wel in pas. Waarom zou ik dan zoveel moeite ondernemen om in dat ene plekje te kunnen?

Amsterdam is voor mij de perfecte stad, want daar hoef ik vrijwel nooit in te parkeren. Men denkt altijd dat het heel lastig is om te parkeren in mijn grote stad, maar ik heb er weinig last van. Voor mijn huis heb ik schuine vakken (rijd ik zo in), bij mijn werk een parkeerdek (geen inparkeer-problemen daar) en bij mijn vrijwilligerswerk hoef ik ook nooit moeite te doen. Want eigenlijk ben ik natuurlijk gewoon een luie chauffeuse.

Afgelopen vrijdagmorgen moet ik iets op een kleurenprinter printen. Ik was onderweg naar het Ronald McDonald Huis en dacht snel even langs een copyshop te rijden om die printjes te krijgen. Maar het is druk op vrijdagochtend en dan moet je wel eens inparkeren in de Kinkerstraat, een drukke winkelstraat. Ik haalde diep adem en zette mijn auto achteruit in een vak. Ik stapte uit en realiseerde me dat het echt niet kon, zoals ik nu stond. Dus ik probeerde het nog eens. Ik stond prachtig.

Natuurlijk geen copyshop open om half elf in de ochtend, dus op naar de volgende. En opnieuw inparkeren natuurlijk. Onderweg naar een plekje reed ik langs een busje. De man in het busje was ook bezig met inparkeren en er stond een collega buiten aanwijzingen te gillen in ras-Amsterdams.

Ik ontdekte opeens wat (park)eergevoel in mij en in één keer reed ik het lastige plekje in. Natuurlijk kan ik inparkeren! Wie had daar nou ooit aan getwijfeld? Ik stapte de auto uit en hoorde de man op z’n Amsterdams schreeuwen tegen zijn collega: “Zelfs een vraaauw kan beter inparkeren dan jaaauw! Kijk dan hoe goed ze het deeee!”

Ik heb ervoor gekozen om het gebrek aan emancipatiegevoel aan mij voorbij te laten gaan en te gaan gloeien van trots. Want ik kan wel inparkeren. Lekker puh!