Het was de zomer van 1995. Zo'n zomer dat het nog overal lekker warm was in plaats van overal van dat druilerige weer. Ik was bijna zestien en de wereld was mooi.

Samen met mijn ouders en mijn neef Bernard was ik op vakantie in Zuid-Frankrijk. Daar genoten we overal van en de tijd leek even stil te staan. Eén dag gingen we lopen door de Pyreneeën en we reden er met de auto heen. Bernard en ik zaten samen op de achterbank. De muziek, mijn vaders muziek, stond lekker hard aan, de ramen open want het was bloedheet, dus de bergwind streek ons door de haren.

Alle bandjes van mijn vader kwamen voorbij die zomer in Zuid Frankrijk: Simon & Garfunkel, The Beatles en die dag vooral The Beach Boys. Na een lange en hete wandeling, wilden we dolgraag terug naar de camping om een verkoelende duik te nemen, maar we konden de weg niet meer vinden. Het leek door de hitte allemaal nog veel langer te duren en het algemene humeur werd er niet echt beter op.

Toen kwam het liedje ‘Sloop John B’ en zachtjes neurieden we allemaal mee. Tot we bij de zin kwamen: “I want to go home!” Bernard en ik keken elkaar aan en begonnen te giechelen. Mijn vader keek met lachende ogen in de achteruitkijkspiegel en ik geloof dat mijn moeder dat ook deed. Hartgrondig zongen Bernard en ik met het nummer mee: “Let me go home, I want to go home!!”

Ruim vier maanden later overleed mijn vader plotseling en opeens leek ‘home’ heel ver weg. Maar elke keer als ik dit nummer hoor, dan zit ik weer in die auto in de Pyreneeën en zie die lachende ogen van mijn vader. En zomaar kan een druilerige zomerdag dan weer even lekker warm zijn.