Afgelopen weekend vierde ik met mijn familie Sinterklaas. Gezellig eerst met de kindjes van mijn broers en daarna met alle volwassenen. Omdat we altijd met een hele grote groep zijn (dit jaar 14 mensen) en mijn moeder niet een ál te groot huis heeft, besloot de helft om in een Bed & Breakfast te gaan slapen. Samen met mijn inmiddels volwassen neef deelde ik een kamer.
Opeens overviel het me: of het nou van de storm kwam, van de spanning om de échte Sint die was geweest of van pure meligheid: slapen lukte niet meer. Nu moet je weten dat dit B&B in een boerderij zat. En vastzat aan een stal met paarden en geiten en kippen. Ja, en als je dan een jongvolwassen vent (Billel) en knettergek (ik) bent, dan moet je op onderzoek uit in die stal. Ook al is het midden in de nacht.
Als echte boeven op het slechte pad, slopen wij de trap af, gristen de fotocamera uit de woonkamer en daar gingen we. Helemaal los. Zwaaien naar de paarden, giechelend op het hooi klimmen en schateren om dat paard dat een enorme scheet liet (bah!)...

Toen kwam volwassen Lies weer even om de hoek kijken en die was verstandig. Ik trok Billel weer mee naar boven en deden een poging tot slapen. Ik lag daar (onder zes dekens, dankzij Billel) te luisteren naar de wind die om die boerderij floot en dacht bij mezelf: "wat zou het gaaf zijn om nu daar te staan, midden in die enorme wind!" Sorry, schreef ik nou dat ik dacht dácht?? Dan kan Billel gedachten lezen, want hij zei: "Nou, dan doen we dat toch?"
Dus, wij in de wind, zonder jas, in onze charmante pyjama's, met onze neuzen in de wind! En wat wás het koud!! Ja, wat wil je ook om drie uur s'nachts. Reuze spannend was het daar, op het Friese platteland, in die storm. Maar toen was het toch écht verstandiger om lekker onder die zes dekens te gaan liggen.
Maar ik kan het iedereen aanraden...het is heerlijk om soms zomaar even kind te zijn en te doen waar je je anders te volwassen voor voelt.

|