Ze zeggen wel eens dat al het goede in drieën komt. Nou, deze week heb ik geconstateerd dat ook het slechte in drievoud komt. Het begon afgelopen maandag met mijn auto. Ik wilde snel even naar de winkel en ik stapte mijn auto in. Ik hoorde tiktiktiktiktiktiktik en dacht al: dat is niet goed. Ik probeerde contact te maken, maar hoe ik het sleuteltje ook heen en weer bewoog: geen zalig brommend geluidje.
Aangezien mijn vrienden van de ANWB mij dit jaar niet meer gratis willen komen bezoeken en honderdtwintig euro gaan vragen, moest ik een andere oplossing zoeken. Balend, mokkend en strontchagarijnig liep ik over de gracht en toen kwam ik langs de garage die op honderd meter van mijn huis afzit. Er kwam net iemand naar buiten en die sprak ik aan. Hij wilde me helpen! Gratis! De accu bleek leeg te zijn en niet omdat ik een dommie ben en de lampen aan liet staan, nee, omdat de parkeerlichten niet uit waren gegaan. Hij vond het ook heel raar, maar zei dat het niet aan mij lag. (Hiephoi!)
Gisteren deed ik mijn nieuwe halogeenlampje aan en stak nog wat kaarsjes aan. Maar in plaats dat mijn kamer baadde in het licht, leek het alleen maar donker te worden. Ja hoor, spiksplinternieuw halogeenlampje naar de maan. Hopelijk heeft mijn mama gelijk en moet ik er alleen maar een nieuw lampje in stoppen.
Vanmorgen had ik lieftallig vriendinnetje Danits aan de telefoon, terwijl ik mijn woonkamer aan het opruimen was. Ik had de televisie op zacht staan. Opeens zie ik een lichtflits, hoor een zachte 'ploef' en weg was mijn beeld. Ik zette de tv uit en aan, maar geen beeld. Het enige wat ik hoorde was een hoog 'pieuwpieuwpieuw'. Broer Leo zei dat ik het kon vergeten, dat de beeldbuis is geknapt. Ik heb de tv maar uitgezet en verdrietig struin ik nu internet af op zoek naar de goedkoopste televisies...
Het enige lichtpuntje is dat ik er nu gevoegelijk vanuit kan gaan dat dit voorlopig het enige is dat het zal begeven. Hoop ik.
| 
Sin(g)terklaas
