Ik werk al ruim drie jaar als vrijwilliger bij het Ronald McDonald VU huis, met heel veel plezier. En binnenkort wordt Kinderstad geopend, in het VU ziekenhuis. Aangezien ik niet goed kan stil zitten (of eigenlijk: ik kan dat té goed...) ga ik daar ook vrijwilligerswerk doen. En vandaag was mijn eerste officiele dag.
En wát voor een dag. Ik kom altijd in de meest bizarre situaties terecht. Vandaag kwam het Ajax elftal op bezoek in het VU ziekenhuis. Echt té cool, want ze kwamen ook even bij ons langs. En natuurlijk zou ik Marlies niet zijn, als ik weer even een actie zou uithalen. Zo'n actie waarvan Broer Leo later zal zeggen: "Wat ben je toch ook een sukkel!"
Ik stond achter de coulissen, om een klusje te doen, samen met wat collega-vrijwilligers. Toen ik erachter weg wilde gaan, was daar opeens een stofzuiger. En mijn been was niet goed genoeg opgetild, waardoor ik letterlijk en figuurlijk de zaal in denderde. Op twee meter afstand van Voetbalheld Klaas Jan Huntelaar. Hij keek een beetje raar naar me, terwijl ik me nog net overeind kan houden. Ik glimlachte (als de spreekwoordelijke boer) even en mompelde: "Dat heb ik ook wel handiger gedaan...". KJH besloot wijselijk om niets te zeggen en liep door. Wijze, wijze, wijze man.
Ik ben toen maar snel naar de ingang gevlucht, want ik dacht dat ik me daar in elk geval niet zou kunnen bezeren. Ik heb keurig netjes met mijn handen achter de rug gestaan, lief glimlachend. Helaas zijn dit soort keurig nette acties bij mij van korte duur. Op het moment dat er ook maar enige kans is, komt de dwaas in mij weer naar boven. Zo ook nu. En wel op het moment dat Maarten Stekelenburg binnenkwam. Hij liep langs mij en de andere vrijwilligers, zonder ook maar iets te zeggen. En voor ik überhaupt kon stilstaan bij het feit of ik wel of niet dingen zou zeggen, of dat het wellicht beter was van niet, was mijn mond al open. Ik riep vrolijk (maar hard): "Hallooooooo!".
Maarten draaide zich om en de Ajax-persdame verstaat haar vak perfect, want ze reageerde onmiddelijk. Ze stelde ons keurig voor: "Dit zijn de vrijwilligers van Kinderstad!", waarna ik heel schattig een handje van deze boomlange keeper kreeg. Ik beloofde op dat moment aan mezelf om mijn hand nooit meer te wassen, maar een uur later was ik die belofte vergeten (ik moest namelijk naar het toilet).
Ik heb nog even dapper gedaan door op Klaas Jan af te stappen om een extra handtekening (inclusief 'voor met een naam' (niet het mijne overigens) en Adrie Koster kreeg ik zover om zijn handtekening op te dragen aan 'Lieve Marlies'. Binnenkort volgen alle goede foto's (Prinses Marlief mét voetballers!)!
| 
En leuke foto's!
